" Drone" Όταν η Αμερική σκοτώνει εξ αποστάσεως...!

Χθες ειδαμε ενα πολυ ενδιαφερον ντοκιμαντέρ, το Drone (2014). Χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τα αμερικανικα drones (unmanned aerial vehicles, UAV) στο Πακιστάν. 

Oι επιπτωσεις επιβαρυνουν τόσο τους συγγενεις των θυματων, όσο και τους χειριστες που πατουν τo κουμπι στις ΗΠΑ. Τι συμβαίνει όταν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει στο έδαφος, πέρα και μακρια από τη δική τους καθημερινή ζωή; Με μοναδική πρόσβαση η Νορβηγη σκηνοθέτης Tonje Schei περιγραφει τις ανθρώπινες συνέπειες του πολεμου των drones. 

O Michael Haas επαιζε πολεμικα βίντεοπαιχνίδια από τότε που ήταν 5 χρονων. Στα 19 του, προσληφθηκε από την Αμερικανικη AirForce βαση Creech, ως πιλότος drone. Σημερα δεν εργαζεται πια εκει, εχει παραιτηθει. Στην αρχη, λεει, δεν συνειδητοποιησε και νομιζε οτι θα επαιζε ολη μερα βιντεοπαιχνιδια. Στην αιθουσα επιχειρησεων υπηρχε μια μεγαλη φωτογραφια των Διδυμων πυργων και το αεροπλανο που τους χτυπησε, μια εικονα που λειτουργει ετσι ωστε για να δημιουργει θυμο  στους χειριστες των αεροσκαφων, διηγειται. 

Αυτός είναι ο νέος πολέμος: Νεαροι παίκτες που προσλαμβάνονται για να λειτουργήσουν τα αεροπλανα drones μέσω των υπολογιστών τους για να σκοτώσουν πραγματικούς ανθρώπους...7.000 μίλια μακριά!  Δεν βλεπεις προσωπα, μονο φιγουρες και ισως αυτο να κανει πιο..ευκολο το πατημα του κουμπιου! «Δεν ειναι ανθρωποι, ειναι...τρομοκρατες!»  

Κι ομως αυτο δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά η σημερινή πραγματικότητα και η μεγάλη επένδυση του μέλλοντος: Ο ρομποτικος πολεμος. Καθώς η τεχνολογία αναπτύσσεται με πρωτοφανείς ρυθμούς είμαστε μέρος ενός πειράματος που αλλάζει τους πολέμους μας και, ενδεχομένως, τον κόσμο μας.  

O Peter Singer συγγραφεας του Wired for War εξηγει τον ορο militainment δλδ την συνδεση του πολεμου με την τεχνολογια της διασκεδασης και αναφερει πώς η τεχνολογία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών είναι ακριβως αυτη η μετατροπή του πολέμου σε κατι αλλο.

Ακουμε επισης οτι το Πεντάγωνο ξοδεύει δισεκατομμύρια δολάρια το χρονο χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, το παιχνίδι για την εκπαίδευση και την πρακτική. Εχει γίνει ο κατασκευαστής του America's Army, ενος από τα πιο επιτυχημένα παιχνίδια στον κόσμο, καθώς και ένα αποτελεσματικό εργαλείο για την πρόσληψη προσωπικου. Το ντοκυμαντερ DRONE δίνει κρίσιμο πλαίσιο και νέες προοπτικές που αποκαλύπτουν κρίσιμα μυστικά του μη επανδρωμένου πολεμικου αεροσκάφους της CIA και μας κανει να αναρρωτιομαστε πού βαδιζουμε.

'Τα αεροπλανα drones ειναι τα συμβολα του πολεμου κατα της τρομοκρατιας'

Aνθρωποι στο Πακισταν διηγουνται οτι συχνα βλεπουν 3, 4 αεροπλανα drones μαζι να πετουν πανω απ τα κεφαλια τους και αυτο τους κανει να φοβουται να δουλεψουν, να φοβουνται να πανε σχολειο και να αφησουν τα παιδια να παιξουν εξω. Οταν εχει συννεφια δεν ερχονται, λενε οι κατοικοι ενος χωριου.

Το 2010 το Foundation for Fundamental Rights μηνυσε την CIA για τον πολεμο στο Waziristan, στα συνορα του Αφγανισταν.

Ο Βρετανος δικηγορος Clive Stafford Smith, ειδικος σε θεματα ανθρωπινων δικαιωματων και την θανατικη ποινη στις ΗΠΑ, που βοηθησε στη δικη αυτη, εξηγησε οτι χρειαζονται αποδεικτικα στοιχεια για τις μηνυσεις και οτι το Foundation for Fundamental Rights απαιτει απο τη κυβερνηση του Πακισταν να βομβαρδισει τετοια αεροπλανα γιατι αν κατι τετοιο συνεβαινε στην Βρετανια και απειλουσε το δικο του παιδι τοτε η Βρετανικη αεροπορια θα ειχε βομβαρδισει τα drones! 

Ειχε ασχοληθει και με την υποθεση Guantanamo  οπου καταλαβε οτι ο Οbama δεν συμπαθουσε το Guantanamo και ηθελε να το κλεισει οποτε καταλαβα οτι θα σκοτωναν τους ανθρωπους με αλλους τροπους για να μη τους φερνουν στο Guantanamo.

Προτεινε εκτος απο τις μηνυσεις, πορειες διαμαρτυριας και τοποθετηση στο εδαφος γιγαντιαιων φωτογραφιων παιδιων του χωριου, ωστε να τα βλεπουν οι πιλοτοι απο πανω και να διστασουν να πατησουν το κουμπι! Οι πιλοτοι ομως που το εκαναν, λενε στο φιλμ, οτι εμεις ζουμε με τις συνεπειες μιας τετοιας πραξης!

Δωδεκα, δεκατρια χρονια μετα απο τα γεγονοτα 9-11 Σεπτεμβρη 2001, βλεπουμε οτι οι ΗΠΑ μεσω της CIA εχουν σταδιακα καταλυσει το οριο οπου εχουν τη δικαιοδοσια να κανουν πολεμους. 

Ποτε δεν ηταν τοσο ευκολο οσο τωρα να σκοτωσουν πολιτες σε μακρινα μερη οπως το Πακισταν, Αφγανισταν, Υεμενη κ.α. Ειδικα η περιοχη του Waziristan θεωρειται ως ενας απο τους μονιμους στοχους των αεροπλανων drone λογω της θεσης και του τοπιου του που  δυσκολευει την ανευρεση «υποπτων». 
Τα θυματα ομως δεν ειναι ...ψευτικες φιγουρες, ειναι ενηλικες και παιδια που η κυβερνηση του Πακισταν δεν προστατεψε και αφησε τους Αμερικανους να τους σκοτωσουν! Ετσι τωρα στο φιλμ βλεπουμε μεταξυ αλλων και τις προσπαθεις δικηγορων συγγενων των θυματων στο να δουν γιατι η κυβερνηση του Πακισταν απετυχε να προστατεψει τους δικους της πολιτες.

Μετα απο πολλες πιεσεις και διεθνεις προσπαθειες ενα δικαστηριο στη πολη Peshawar τελικα αποφασισε οτι οι επιθεσεις απο Αμερικανικα drones ειναι παρανομες και δινεται το δικαιωμα στην Πακιστανικη αεροπορια να τα καταρριπτει.

Και ενω απο την Αμερικανικη AirForce μιλανε για εμπειρους χειριστες πιλότους drone.O Βrandon Bryant πρωην χειριστης ενος drone μιλαει στη καμερα και λεει οτι λιγοι εχουν μιλησει δημοσια για το πως ηταν. 

«Απλα με κανει να τρελλαινομαι λεει ο Βrandon που δεχεται απειλες να μην αποκαλυψει την πραγματικοτητα ακομα και απο ατομα που πιστευε οτι ειναι φιλοι του οταν του λενε οτι ευχονται να καταδικαστει σε θανατο για προδοσια. Παρουσιαστηκε ομως σε τηλεοπτικη εκπομπη και μιλησε για τα 1500 θυματα που προκαλεσε ως χειριστης ενος drone. Ειχε πει οτι οταν ηταν σε εκπαιδευση ειχε ηδη πει απ την αρχη στον διοικητη του οτι δεν πιστευε οτι θα μπορουσε να πατησει το κουμπι και να σκοτωσει ανθρωπους αλλα εκεινος του ειπε οτι εχει παρει εναν ορκο και χρειαζεται να τον εκπληρωσει και δυστυχως τον πιστεψε, λεει. Οσοι διαμαρτυρονταν ακουγαν το κλασσικο σταματα να ...μιξοκλαις, κανε τη δουλεια σου, αν ηθελες να δεις ψυχολογο θα σου επαιρναν την αδεια οποτε αυτο σταματουσε πολλους.Σε ιερεις μπορουσες να μιλησεις, αλλα αυτο που εισεπραττες ειναι Ιt's part of God's plan (ολα αυτα είναι μέρος του σχεδίου του Θεού!)».

«Δεν καταλαβα πως ηταν να σκοτωσεις τη πρωτη φορα  που το εκανα λεει ο Βrandon Bryant. 

Ηταν φρικιαστικο, συνεχιζει. Κοιτουσαμε καποιους ανθρωπους απο μακρια, παιρναμε την αδεια και μετα αλλος μετραει αντιστροφα και λεει «Splash» ενω πατας το κουμπι! Ειδα τον ανθρωπο να αιμοραγει μεχρι θανατου. Η βολιδα ειχε κοψει το ποδι του απο το γονατο και εγω σκεφτηκα τις τελευταιες του στιγμες. Δεν ηξερα πως να αισθανθω....Ηξερα μονο οτι τερματισα κατι που δεν ειχα το δικαιωμα να τερματισω, αλλα ειχα δωσει εναν ορκο. 
Εκανα οτι μου ειχαν πει να κανω. Ηταν σαν να διαλυοταν η εικονα του εαυτου μου σε χιλιαδες κομματια και εκεινη την ωρα με χτυπησε ο υπευθυνος της ομαδας στον ωμο και μου ειπε: Επρεπε να δεις πως πεταχτηκες οταν φωναξα «Splash» και γελασε σαν να ηταν το πιο αστειο πραγμα στον κοσμο! Oι αλλοι συγχαιραν ο ενας τον αλλον χτυπωντας ο ενας τον αλλον στη πλατη. Ετρεξα εξω, δεν αντεξα, πηγα εξω στο αυτοκινητο μου εκει υπαρχει ενας δρομος που τη μερα εκεινη μου φανηκε οτι το φαναρι δεν αλλαζε ηταν παντα κοκκινο».
Οι top πιλοτοι δεν χρειαζονται πια, λενε οι ειδικοι..Τωρα ξεκινα η εκδικηση των..nerds (σπασικλες). Παλιοτερα υπηρχε κατι που λεγοταν ηθος, λενε εμπειροι και μεγαλυτεροι σε ηλικια πιλοτοι. Δεν υπαρχει αυτο πλεον, οταν πατας ενα κουμπι και σκοτωνεις ανθρωπους και εισαι εντελως μονος σου και ευαλωτος στις συνεπειες. Αλλο πολεμιστης σε αεροπλανο, αλλο ...δολοφονος που δουλευεις για το κρατος. Ο πολεμος απο αποσταση σημαινει οτι οσο μεγαλυτερη η αποσταση τοσο πιο μεγαλη  η αδιαφορια για το ποιος πεθαινει..Ο πολεμος μεσω drones θεωρειται απο τους πολιτικους ως...«καθαροτερος». Oμως δεν ειναι αυτοι που πατουν το κουμπι!

Ακουμε στο φιλμ οτι σκεφτονται να παρουν τα drones απο τη CIA και να τα δωσουν στο υπ Αμυνας, αν και ο Βrandon Bryant λεει οτι παντα ηταν η αεροπορια πισω απο τετοιες επιχειρησεις. Η CIA ειναι απλα μια δικαιολογια για να κρατουν σε μυστικοτητα το τι κανουν. Ετσι ηταν παντα, λεει και τιποτα δεν θα αλλαξει. 

Kαι οι δυο προεδροι Βush και Οbama εχουν κανει κακη χρηση της υπηρεσιας, ως πολιτικο μεσον.

Εγειρονται, ομως, πολλα θεματα. Για παραδειγμα κατα ποσο οι απλοι χειριστες των drones εχουν δικαιοδοσια να εκτελουν...ομαδικες δολοφονιες πληθυσμου, οταν οι δραστηριοτητες των πρακτορων της CIA καλυπτονται νομικα απο το λεγομενο ‘title 50’ που τους προστατευει απο το να δικαστουν ως εγκληματιες πολεμου. Ο Βrandon Bryant προσκαλεστηκε να μιλησει και σε συνελευση των Ηνωμενων Εθνων οπου επεσημανε οτι χρειαζεται να γινουν ερευνες σχετικα με την λειτουργια των επιχειρησιακων κεντρων των drones. Θα πρεπει να υπαρχουν πολυ συγκεκριμενοι λογοι να σκοτωσει κανεις καποιον, ειπε.

Η Αμερικη εχει γινει ενα κρατος εθνικης ασφαλειας, ο μοναδικος σκοπος υπαρξης του οποιου ειναι να δημιουργει πολεμους και η τρομοκρατια ειναι ο τελειος λογος για να συνεχιστει η πορεια του ες αει, λενε πολλοι Αμερικανοι που εχουν βαρεθει αυτην την εικονα της χωρας τους και δεν εχουν αδικο!

ΠΗΓΗ:http://stovoreiostereomatiselva.blogspot.gr/2014/05/drone.html

Δικαίωση ενός τεράστιου αγώνα: Οι καθαρίστριες επαναπροσλαμβάνονται!

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον δικηγόρο των καθαριστριών, κ. Καρούσο, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών διέταξε την επαναπρόσληψη των 397 καθαριστριών του υπ. Οικονομικών κάνοντας δεκτή την αγωγή για ακύρωση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης .Σύμφωνα με τον @dromografos, συγκίνηση και πανηγυρισμοί κυριαρχούν στην αγωνιστική κατασκήνωση των καθαριστριών.
Θετική ήταν η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, που είχαν κινηθεί δικαστικά κατά της απομάκρυνσής τους από το δημόσιο.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο έκανε δεκτή την αγωγή των 397 καθαριστριών, από το σύνολο των 465 που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα, οι οποίες ζητούσαν την απόσυρση της ΚΥΑ και την επαναπρόσληψή τους, χωρίς να έχει γίνει ακόμα γνωστό αν η απόφαση κρίνεται προσωρινά εκτελεστή ή όχι.
Η απόφαση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς την Παρασκευή 16 Μαΐου ολοκληρωνόταν η περίοδος της διαθεσιμότητας των καθαριστριών και από την επομένη θα βρίσκονταν εκτός δημοσίου τομέα.
Μάλιστα, όπως ανέφερε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο δικηγόρος των καθαριστριών, Γιάννης Καρούζος το δικαστήριο αναγνώρισε πως οι καθαρίστριες αποτελούσαν εργαζόμενες του στενού πυρήνα του δημοσίου, βάζοντας έτσι σε «κίνδυνο» το μέτρο της διαθεσιμότητας που εφάρμοσε το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και ο υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.






πηγη:
 http://left.gr/news/dikaiosi-enos-terastioy-agona-oi-katharistries-epanaproslamvanontai#sthash.lEfZbRaF.dpuf

Ηράκλειο Κρήτης: Ακυρες οι απολύσεις των εργαζομένων της ΕΡΤ - Το σκεπτικό του δικαστή

Άκυρες έκρινε το Πρωτοδικείο Ηρακλείου Κρήτης τις απολύσεις των εργαζομένων στην ΕΡΤ Ηρακλείου στη πρώτη δικαστική απόφαση μετά το μαύρο στη δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Ο Τάσος Πετρόπουλος, εργατολόγος και συνήγορος των απολυμένων μετέφερε στο Κόκκινο την είδηση για την απόφαση του δικαστηρίου το οποίο αποφάνθηκε πως "κακώς έκλεισε η ΕΡΤ και απολύθηκαν οι εργαζόμενοι" ενώ κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή η απόφαση και έτσι οι εργαζόμενοι μπορούν να επιστρέψουν στην εργασία τους.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του προέδρου του Δικαστηρίου κ Ελεθέριου Σισκάκη ο τρόπος που καταγγέλθηκαν οι συμβάσεις των εργαζομένων μετά την εφαρμογή της ΚΥΑ με την οποία έκλεισε η ΕΡΤ ειναι άκυρος γιατί δεν εφαρμόστηκε ο νόμος που αφορά στις ομαδικές απολύσεις. Δηλαδή δεν τηρήθηκε η υποχρέωση της έγκαιρης ενημέρωσης των εργαζομενων πριν την απόλυση, δεν έγινε διαβούλευση για το ζήτημα και γενικά δεν εφαρμόστηκε ό,τι άλλο προβλέπεται σε αυτή την περίπτωση.

Ο δικαστής αποφαίνεται ότι το κοινοτικό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού δικαίου και οτι η σχέση εργασίας των ανθρώπων της ΕΡΤ ήταν ιδιωτικού δικαίου ενώ δέχεται τις πρόσθετες παρεμβάσεις που έκαναν τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων - η ΕΣΗΕΠΗΝ η ΠΟΕΣΥ και ο δικηγορορικός σύλλογος.

Παράλληλα, επιδικάζει αποδοχές υπερημερίας άμεσα εκτελεστέες δηλαδή από την επίδοση της απόφασης στο ελληνικό δημόσιο το τελευταίο θα πρέπει να καταβάλει τα ποσά και αν δεν γίνει αυτό οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να προχωρήσουν σε κατάσχεση της περιουσίας του ελληνικου δημοσίου.

Πηγή: cretalive.gr - stokokkino.gr

Νέα φορολογική επίθεση σε ακόμη μικρότερα εισοδήματα

Την ώρα που η κυβέρνηση χαρίζει εκατοντάδες εκατομμύρια σε φοροφυγάδες και απαλλάσσει από φόρους εγχώριες και ξένες μεγάλες επιχειρήσεις, δίνει "δώρα" στις τράπεζες και απαλλάσσει φορολογικά το εφοπλιστικό κεφάλαιο, με την κλίμακα των μισθωτών - συνταξιούχων και το αφορολόγητο των 9.500 ευρώ που ισχύει για όσους έχουν εισοδήματα έως 21.000 ευρώ σχεδιάζεται να φορολογηθούν φέτος άνεργοι, φοιτητές και μικροκαταθέτες χωρίς άλλα πραγματικά εισοδήματα αλλά με μικροποσά από τόκους, ενοίκια ή περιστασιακή απασχόληση. Το υπουργείο Οικονομικών αναμένεται να καταθέσει έως το τέλος της εβδομάδας τροπολογία στη Βουλή με την οποία θα θεωρούνται μισθωτοί και επομένως θα καλύπτονται από το αφορολόγητο των 9.500 ευρώ φορολογούμενοι με μικρά εισοδήματα από περιστασιακή απασχόληση το 2013 ή μικροποσά από τόκους καταθέσεων που κινδυνεύουν να πιαστούν στην παγίδα των τεκμηρίων και να κληθούν να πληρώσουν υπέρογκους φόρους επί ανύπαρκτων εισοδημάτων. Το πρόβλημα των τεκμηρίων ανακύπτει φέτος εξαιτίας του γεγονότος ότι οι κλίμακες φορολογίας εισοδήματος έχουν διαχωριστεί και είναι άλλη για μισθωτούς - συνταξιούχους, άλλη για ελεύθερους επαγγελματίες και άλλη για εισοδήματα από κινητές αξίες και ακίνητα. Αφορολόγητο ισχύει μόνο για μισθωτούς, συνταξιούχους και αγρότες και διαμορφώνεται σε 9.500 ευρώ για εισοδήματα έως 21.000 ευρώ. Από τα 21.000 ευρώ και πάνω το αφορολόγητο φθίνει σταδιακά για να μηδενιστεί στις 42.000 ευρώ εισοδήματος. Το «παράλογο» της διαδικασίας καταδεικνύεται από το ότι φορολογούμενος ο οποίος για παράδειγμα είχε πέρυσι μοναδικό εισόδημα 5 ευρώ από τόκους καταθέσεων, θα κληθεί να πληρώσει φόρο 300,5 ευρώ. Και αυτό γιατί το ελάχιστο τεκμήριο δαπανών διαβίωσης των 3.000 ευρώ αθροίζεται στα 5 ευρώ των τόκων καταθέσεων και θα φορολογηθεί τελικά με βάση την κλίμακα φόρου κινητών αξιών (10% στο πρώτο κλιμάκιο), χωρίς αφορολόγητο. Ο Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Χ. Θεοχάρης συμβούλευσε τους φορολογούμενους μέχρι να ψηφιστεί η τροπολογία να μην οριστικοποιούν τις φορολογικές τους δηλώσεις. Η προκλητική και άνιση φορολογική επιβάρυνση οδηγεί στη μαζική φτωχοποίηση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Η κυβέρνηση αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι τείνει ευήκοον ους μόνο στα επιχειρηματικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα, τα οποία, μάλιστα, διαχωρίζει προκλητικότατα από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που υπομένει τη δυσβάσταχτη φορολογία. Είναι πλέον ώρα, ο κάθε φορολογούμενος να καταλάβει ότι η προκλητικότητα και ο αυταρχισμός τους δεν έχει όρια και θα σταματήσει μόνο με την ανατροπή τους. πηγη:http://aristerovima.gr/details.php?id=4638

«Πεθαίνω σα χώρα»

• 

Ήμουν 16 χρόνια στη χρήση και είμαι 986 μέρες καθαρός» μου είπε την πρώτη φορά που τον συνάντησα για να πάμε στην πρόβα. Ο Θανάσης Βούρβος, είναι 34 ετών, σπουδάζει παιδαγωγικά προσχολικής ηλικίας, είναι εθελοντής σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, τρέχει στο μαραθώνιο, διαβάζει –γενικά αυτός ο τύπος έχει πολύ ενέργεια. Πριν από μερικά χρόνια περιφερόταν, όπως όλοι οι τοξικοεξαρτημένοι, σα φάντασμα στην πόλη από στέκι σε στέκι αναζητώντας τη δόση του. Πέρυσι ήταν πάνω στη σκηνή με την υπόλοιπη θεατρική ομάδα του προγράμματος απεξάρτησης 18Ανω και έπαιζε μπροστά σε εκατοντάδες θεατές τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. «Ρε συ συγκρίνεται αυτό με το παγκάκι, το καλαμάκι και τις ενέσεις; Και τώρα που το θυμάμαι ανατριχιάζω. Παλιά όλη μου η ύπαρξη περιστρεφόταν γύρω από το πίνω, για να βγω , να κάνω έρωτα, για όλα. Πέρασα διήμερα και τριήμερα στη ΓΑΔΑ να τραβάω στερητικά και να μη μου δίνουν ούτε depon. Ένιωθα εντελώς σιχαμένος, έκανα κακό στον εαυτό μου και στους άλλους. Δεν έμπαινε τίποτα ανάμεσα στο χρήστη και την πρέζα. Βλέπαμε ανθρώπους να πεθαίνουν δίπλα μας και δε μας ένοιαζε. Τον Ιούνιο του 2011 πήρα τηλέφωνο στο 18Άνω και είπα Παιδιά πεθαίνω, σώστε με. Μέσα από την απεξάρτηση και την επανένταξη είδα πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του. Μας θέλουν στη μαστούρα. Να πάνε να γαμηθούνε».

Το Σάββατο μια ομάδα 35 νέων ανθρώπων που κάνουν αυτό το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως, όπως ο Θανάσης, ανέβηκαν ξανά στη σκηνή μπροστά στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου  στην πρεμιέρα του έργου του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σα χώρα». Το έργο έχει έναν ισχυρό συμβολισμό με την παρούσα κοινωνικοπολιτική συγκυρία της Ελλάδας, αφού περιγράφει το ιστορικό μιας μεγάλης καταστροφής μιας χώρας με την εισβολή του ξένου στρατού και μια κοινωνία σε πλήρη κατάρρευση, αταξία και ηθική κατάπτωση. Έχει όμως και έναν συμβολισμό για την ιστορία του συγκεκριμένου προγράμματος απεξάρτησης, αφού ήταν η πρώτη παράσταση που ανέβασε το 18Ανω το 1989 μέσα στο ψυχιατρείο με θεατές ψυχικά ασθενείς και κατοίκους της περιοχής. Σήμερα το 18Ανω, ως δημόσιο στεγνό και πετυχημένο πρόγραμμα απεξάρτησης, αντιμετωπίζει, όπως όλοι σχεδόν οι φορείς υγείας και ψυχικής υγείας, σοβαρά οικονομικά προβλήματα που διακυβεύουν τη συνέχεια του. Οι περικοπές δαπανών είχαν ως αποτέλεσμα σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό και αναλώσιμα υλικά. Υπήρχαν φορές που δε μπορούσαν να γίνουν στοιχειώδεις δουλειές, όπως αιμοληψίες, αφού δεν είχαν μπουκαλάκια. Παρ’ όλα αυτά θεραπευτές και θεραπευόμενοι επιμένουν να κάνουν την θεραπεία τέχνη και την τέχνη θεραπεία επιτελώντας το έργο της μεταμόρφωσης. Όσοι μέχρι χθες ήταν σκιές ξαναγίνονται άνθρωποι.

Το θεραπευτικό πρόγραμμα στο 18Ανω περιλαμβάνει επί της ουσίας δύο φάσεις, το στάδιο της απεξάρτησης στο «κλειστό», όπου ο εξαρτημένος ζει για ένα διάστημα 8μηνών έως 1 έτους στο θεραπευτικό πλαίσιο μακριά από εξωτερικά ερεθίσματα και το στάδιο της επανένταξης που καλείται πλέον «καθαρός» να αντιμετωπίσει ένα συχνά «παθολογικό» εξωτερικό περιβάλλον. Η τέχνη και η ψυχοθεραπεία παίζουν κομβικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία. Μέσα στο κλειστό ο εξαρτημένος μέσα από τη δραματοθεραπεία και τις άλλες ομάδες του πυλού, της φωτογραφίας, της μουσικής σκαλίζει τον εσωτερικό του κόσμο, ψηλαφίζει τα τραύματα του και επανοικειοποιείται το παρελθόν του. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε ομάδα που φεύγει από το «κλειστό» αποχαιρετά με μια παράσταση. Είναι η δραματοποίηση της θεραπείας. Στη συνέχεια στην επανένταξη μέσα από τη συμμετοχή σε μια ομάδα τέχνης έρχεται σε μια ισορροπία μαθαίνοντας να δουλεύει συλλογικά κι επίμονα μαζί με άλλους για ένα σκοπό. Κάθε παράσταση απαιτεί 4-5 μήνες γεμάτους πρόβες για να ανέβει. Οι θεραπευόμενοι δεν αναλαμβάνουν απλώς ένα ρόλο. Φτιάχνουν μόνοι τους τα σκηνικά και συνδιαμορφώνουν το τελικό κείμενο.

Ο Παναγιώτης Ζαγανιάρης, η Βάσω Τσουμελέα, η Δώρα Κοχύλα και η Δήμητρα Ραμπαούνη είναι οι θεραπευτές και συντονιστές της ομάδας. Τους ζαλίσαμε τόσες μέρες με τις ερωτήσεις μας, πηγαινοερχόμασταν ανάμεσα τους, τους αναστατώσαμε στις πρόβες αλλά αυτοί ήταν απόλυτα προσηλωμένοι στο να καθοδηγούν και να εμψυχώνουν τα παιδιά. «Απεξάρτηση σημαίνει αλλαγή. Δίνεται η δυνατότητα στους θεραπευόμενους να αποκτήσουν λόγο. Οι εξαρτημένοι είναι μονολιθικές προσωπικότητες. Μέσα από την πολλαπλότητα των ρόλων, συνειδητοποιούν ότι μπορούν να έχουν κι άλλες δυνατότητες. Όταν δημιουργείς, φεύγει ο φόβος. Το έργο που επιλέξαμε φέτος είναι πολύ επίκαιρο πολιτικά και συναισθηματικά. Ο στόχος μας ,πέρα από όλα τα υπόλοιπα, είναι η παράσταση να γίνεται ένα εργαλείο ευαισθητοποίησης. Έχουμε την εμπειρία χρήστες να παρακολουθούν την παράσταση και μετά να γράφονται στο πρόγραμμα» μου εξηγούν σε μια από τις κουβέντες που κάνουμε.

Το κόστος των παραστάσεων το καλύπτουν μόνοι τους, χωρίς καμία συνδρομή από το κράτος. Οι πρόβες γίνονται όλη τη χρονιά στο κτίριο της οδού Κεφαληνίας στην Κυψέλη. Είναι ο χώρος των εκπαιδευτικών σεμιναρίων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών. Στο υπόγειο υπάρχει το βεστιάριο με κουστούμια και σκηνικά από παλιότερες παραστάσεις. Το βασικό σκηνικό αυτής της παράστασης είναι εντελώς λιτό. Έχει ένα ζωγραφισμένο τούνελ και δίπλα έναν τοίχο που γράφει «Βασανίζομαι», «Θέλω να ζήσω». Πριν από κάθε πρόβα γίνεται ένας κύκλος της ομάδας με ενημερώσεις. Όταν ήρθε η σειρά μου, συστήθηκα με τη συστολή του ανθρώπου που καταλαβαίνει ότι στη συλλογική συνείδηση το ζήτημα «mediaκαι εξαρτήσεις», ταυτίζεται με εικόνες τρυπημένων χεριών στην Τοσίτσα και με μονόστηλα στις σελίδες του αστυνομικού ρεπορτάζ. Τους ζήτησα να μας αφήσουν να παρακολουθήσουμε λίγο αυτή τη μαγική διαδρομή προς το ξέφωτο. Ξεκίνησε η πρόβα. Νευρικότητα, 1-2 κολλάνε και ξεχνάνε τα λόγια τους, άλλοι στέκονται σε λάθος σημείο, μπερδεύονται, γελάνε. Ο Παναγιώτης δεν τους αφήνει σε ησυχία, τους ξεμπλοκάρει όταν τα χάνουν, γίνεται πιο αυστηρός όταν χαλαρώνουν, τους φωνάζει «Μπράβο» κάθε φορά που τελειώνουν ένα μέρος. Για κάποιους απ’ αυτούς αυτό το «μπράβο» είναι το πρώτο που ακούνε μετά από πολλά χρόνια. Και πάλι απ’ την αρχή, ξανά και ξανά. «Δε μπορεί να καταλάβει όποιος δεν έχει νιώσει το κορμί του ανύπαρκτο» λέει το κείμενο. Αυτοί το χουν νιώσει, πως είναι να έχεις ένα σημαδεμένο σώμα, μοναχικό και ανεπιθύμητο στους άλλους, που περιφέρει την εξαθλίωση του στις πλατείες  , που προσδιορίζεται από την ανάγκη της δόσης και ζει μόνο φευγαλέα και εντελώς εφήμερα τη στιγμή της τεχνητής και ψεύτικης συγκίνησης.

Στη δική μας συνάντηση κάτσαμε πάλι σε κύκλο. Τους ρώτησα αν προτιμούν να μιλήσουμε ανώνυμα. «Με λένε Παναγιώτη Φραγκιά και δε ντρέπομαι για τίποτα» μου απάντησε ο Παναγιώτης και προσπάθησε με λίγες λέξεις να συμπυκνώσει το δικό του βίωμα: «Είχα κι εγώ μια πολύ φανταχτερή εικόνα για τον εαυτό μου και ήταν δύσκολο να την τσαλακώσω. Φτάνοντας όμως σήμερα εδώ, δε θα άλλαζα με τίποτα την ηρεμία που νιώθω τα βράδια πριν κοιμηθώ». Μετά η Ελενα, 35 ετών: «Το έργο δένει πολύ μ’ αυτό που συμβαίνει έξω. Ξεκίνησα πριν λίγες μέρες δουλειά. Φυλλάδια, μη φανταστείς κάτι σοβαρό. Βλέπω όμως την αντίδραση του κόσμου. Πολύ απότομη. Θυμάμαι τον θεραπευτή μας που έλεγε ότι κάναμε την επανάσταση μας με λάθος τρόπο. Ε, ίσως ήρθε η στιγμή να την κάνουμε σωστά». «Η χώρα που πεθαίνει για μένα παίρνει και μια άλλη έννοια, τον παλιό μου εαυτό» προσθέτει η Αγγελική. «Δεν προσαρμοζόμαστε εμείς στους ρόλους αλλά οι ρόλοι σε μας. Δεν είναι σκηνοθετική η ματιά, είναι θεραπευτική» συμπληρώνει ο Κώστας. Η τέχνη γι’ αυτούς είναι μέσο έκφρασης και συνάμα διαμεσολάβηση ανάμεσα στον εαυτό τους και τους άλλους. Ο Γιώργος είναι 30 ετών και περιγράφει αυτή τη διαδικασία ως εμπειρία και όχι απλή αποστασιοποίημένη διαπίστωση «Είναι για μένα ένας τρόπος για να δείξω το θυμό μου και όχι με τη βία, όπως παλιά». «Εγώ ήμουν πολύ βίαιος και καταπιεστικός άνθρωπος. Μέσα απ’ αυτή την ομάδα ανακάλυψα ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν είχε εκδηλωθεί παλιά. Αγάπησα τα παιδιά εδώ. Την οικογένεια μου δεν τη διάλεξα. Αυτούς τους ανθρώπους, τους διάλεξα» λέει ο Στάθης.

 Όση ώρα μιλάμε προσέχω, αυτό που μου χε πει ένας φίλος παλιά, ότι η πολυετής χρήση ακόμα και μετά την απεξάρτηση σου αφήνει μια βραχνάδα στη φωνή. Ισχύει και είναι μάλλον διαρκής υπόμνηση του παλιού σου εαυτού, που ο μόνος τρόπος να τον ξεχάσεις , είναι να τον θυμηθείς. Η φωνή όμως τώρα είναι σταθερή και το βλέμμα δεν κατεβαίνει. Αυτή είναι η σημειολογία του απεγκλωβισμού. Τελευταίος είναι ο Μάριος: «Στο κλειστό έφτασα στην κραυγή. Μετά την παράσταση η κραυγή έγινε λόγος. Η ομάδα δουλεύει πολύ με το ασυνείδητο. Είναι σαν εκπαίδευση. Εγώ είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα να σχετιστώ με ανθρώπους σε ισότιμο βαθμό. Με βοήθησε πολύ. Η δουλειά εδώ μέσα σε κάνει δρων πολιτικό υποκείμενο. Τώρα θέλουν να κλείσουν τέτοια προγράμματα και να τους στείλουν όλους σε υποκατάστατα ή σε στρατόπεδα για να βγάζουν τα στερητικά τους. Για τους πλούσιους πρεζάκηδες θα υπάρχουν ιδιωτικές κλινικές που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Θέλουν τους ανθρώπους να αγχώνονται μόνο για την υλική τους επιβίωση».

Η εξάρτηση συχνά παρουσιάζεται στη δημόσια σφαίρα ως ένα εξατομικευμένο πρόβλημα που προσιδιάζει σε συγκεκριμένα δυσλειτουργικά οικογενειακά περιβάλλοντα. Στην πραγματικότητα είναι ένα πολυπαραγοντικό κοινωνικό ζήτημα που αφορά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, ιδιαίτερα σε συνθήκες επισφάλειας και κρίσης, όπως αυτές που διανύουμε. Στο ψυχολογικό υπόστρωμα της εξάρτησης υπάρχει μια διάχυτη και υπό διαρκή απειλή ταυτότητα, που αρνείται να ενσωματωθεί σε μια, αποστερημένη νοήματος,  πραγματικότητα σε μια αμφίδρομη σχέση με μια κοινωνία που αρνείται να ενσωματώσει τον ευάλωτο ψυχισμό. Έτσι ειδικά για τη νεολαία η εξάρτηση αποτελεί πράξη φυγής και ρήξης από την κοινωνία και αναζήτηση ενός «τεχνητού παράδεισου» που καταπραΰνει την εσωτερική ένταση. Γι’ αυτό έχει σημασία η θεραπεία να μη περιορίζεται στα συμπτώματα μόνο της εξάρτησης αλλά και στις ψυχικές της διεργασίες.

Η Κατερίνα Μάτσα, πρώην επιστημονικά υπεύθυνη στο 18Ανω, προσπάθησε πολλά χρόνια να αναδείξει με τη δουλειά της αυτές της πτυχές και το λυτρωτικό ρόλο που μπορεί να παίξει η τέχνη στην αναδόμηση μιας ελλειμματικής ψυχικής ταυτότητας. Πέρυσι συνταξιοδοτήθηκε αλλά έχει ταυτίσει το όνομα της με το συγκεκριμένο θεραπευτικό πρόγραμμα. «Στο 18Ανω στόχος μας δεν είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς. Το ζητούμενο είναι η αλλαγή του εαυτού. Μέσω της τέχνης ο θεραπευόμενος που μέχρι πρότινος είχε μόνο σχέσεις προσκόλλησης και όχι δεσίματος, καταφέρνει να ενταχθεί σε μια ομάδα ανθρώπων και να εκφράσει όλα αυτά που ήταν ανείπωτα. Ενώ ως τοξικοεξαρτημένος είχε μάθει να ζει αποσπασματικά , μόνο την ώρα που έπαιρνε ουσίες, τώρα βλέπει τον εαυτό του σε μια συνέχεια. Η τέχνη όμως γίνεται μέσο χειραφέτησης. Δε σε παγιδεύει στο εδώ και τώρα. Σου ανοίγει δρόμο για το μέλλον. Ένας άνθρωπος που ζούσε μακριά από την κουλτούρα, γίνεται μέτοχος του πανανθρώπινου πολιτισμού. Υπάρχουν σπουδαίοι ηθοποιοί που όταν μπήκαν στο πρόγραμμα δεν είχαν καμία σχέση με το θέατρο, μερικοί από τους καλύτερους φωτογράφους πήραν εδώ τα πρώτα τους ερείσματα, μουσικοί που διαπρέπουν στο εξωτερικό και μου στέλνουν ακόμα γράμματα. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει μια δυναμική αναξιοποίητη και ανακαλύπτουν ότι μπορούν να λειτουργήσουν και οι ίδιοι ως καλλιτέχνες».

Φτάνουμε στο Σάββατο. Τελευταία πρόβα. Ο κόσμος έχει μαζευτεί και περιμένει να ανοίξουν οι πόρτες. Τελευταίος κύκλος. Λένε με μια λέξη τι νιώθουν. «Άγχος», «Αγωνία», «Περηφάνια», «Να προσέχουμε», «Να είμαστε ψύχραιμοι», «Έχω εμπιστοσύνη στην ομάδα», «Είμαστε νέοι, ωραίοι και θα σκίσουμε». Φώτα, πόρτες και ξεκινάει η παράσταση. Είναι η στιγμή που ένα σώμα κακοποιημένο για χρόνια εκτίθεται χωρίς ντροπή. Μια αίθουσα κατάμεστη με γονείς που βουρκώνουν σ’ αυτή τη νέα εικόνα του παιδιού τους, φίλους που κρατάνε λουλούδια και χαμογελούν με πείσμα, ανθρώπους που έχουν τελειώσει το πρόγραμμα και έρχονται κάθε φορά να χειροκροτήσουν τους επόμενους σ’ αυτό το εναρκτήριο λάκτισμα για μια ζωή καθαρή. Είναι αυτό που λέει μια κοπέλα πάνω στη σκηνή σ’ ένα από τα πιο συγκλονιστικά σημεία του έργου: «Αυτή η χώρα είναι πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θα θελα να είμαι η ζωή. Θέλω να ζήσω».

πηγη:http://www.vice.com/gr/read/theatro-oxima-apeksartisis

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΖΑ

 Κάθε χρόνο τα ίδια: Μπαζώματα, εκχερσώσεις σε δασικές και φυσικές περιοχές, διανοίξεις δρόμων, καταπατήσεις στον αιγιαλό... Ιδιώτες που ενεργούν πάντοτε με τη σιωπηλή ανοχή των αρχών ή ακόμη και με την ανοιχτή σύμπραξή τους, ασελγούν πάνω στο φυσικό περιβάλλον. Ιδιωτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που θεωρούν τη φύση τσιφλίκι τους, σφετερίζονται και εκμεταλλεύονται τις παραλίες, τα δάση, τα βουνά, εγκληματούν εις βάρος του τόπου και ιδιοποιούνται το δημόσιο πλούτο. Από κοντά τους βρίσκεται κι ένας συρφετός από τοπικούς παράγοντες, η αστυνομία και κρατικές υπηρεσίες που στις περισσότερες περιπτώσεις κάνουν τα στραβά μάτια και εμπλέκονται άμεσα ώστε να νομιμοποιηθούν οι αυθαιρεσίες ή να ξεχαστούν στη λήθη του χρόνου. Στα μικρά μέρη, όλοι αυτοί από κοινού συγκροτούν μια άτυπη ομερτά που στόχο έχει να σπείρει το φόβο και την απογοήτευση σε όσους τολμήσουν να αντιδράσουν. Οι πρακτικές αυτές είναι ένα θλιβερό βίωμα στην ελληνική ύπαιθρο που όμως επιβραβεύεται από το επίσημο κράτος με νόμους-εκτρώματα για τα δάση και τον αιγιαλό. Νόμοι που ολοκληρώνουν την καταστροφή και την εκποίηση του φυσικού πλούτου της χώρας.
Στην προκείμενη περίπτωση λοιπόν, ιδιώτης (ο οποίος είναι γνωστό ότι έχει προβεί επανειλημμένως σε παρόμοιες δραστηριότητες) διάνοιξε δρόμο πάνω στο μονοπάτι που ξεκινάει από την Αγία Μαρίνα στο Δανακό και καταλήγει στην κορφή του Ζα. Προχώρησε μάλιστα τα χωματουργικά σε μήκος 600 μέτρων! Η καταστροφή είναι τεράστια αφού έφτασε λίγο πιο πριν από την πηγή της Λευγάσας και την αρχαία επιγραφή ΟΡΟΣ ΔΙΟΣ ΜΗΛΩΣΙΟΥ, για την οποία δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα αν έχει πειραχτεί. Στο κομμάτι της επέμβασης διέλυσε ένα λιθόστρωτο τουλάχιστον 200 χρόνων σε ένα από τα αρχαιότερα και ομορφότερα μονοπάτια των Κυκλάδων που το διαβαίνουν κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες. Τα μονοπάτια είναι μνημεία. Αποτελούν ένα ήπιο ιστορικό αποτύπωμα της ανθρώπινης παρουσίας στο φυσικό περιβάλλον και συνιστούν σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς αυτού του τόπου. Αλλά μπροστά στα μικροσυμφέροντά τους ορισμένοι δεν σέβονται τίποτα, ούτε καν την ιστορία των παπούδων τους που συντηρούσαν αυτά τα πλακόστρωτα και ξαπόσταιναν στην πηγή και τη σκιά των δέντρων. Όσο για τους αρμόδιους του δήμου; Αυτοί "ποιούν την νήσσαν" για το θέμα, ή απαντούν κυνικά ότι οι δικές τους τσάπες βρίσκονταν εκείνη την ώρα σε άλλο σημείο του νησιού. Άλλωστε, γνωρίζουμε ότι τα προεκλογικά δημόσια έργα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, ίσως μάλιστα, η καταστροφή του μονοπατιού και η διάνοιξη του δρόμου να εντάσσεται στο κλίμα των προεκλογικών εξυπηρετήσεων με το αντάλλαγμα των ψήφων.


Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου
13 Μάη 2014 

BINTEO: ΟΥΣΤ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - Πολιτική παρωδία

                   

Έτος 2014... Μια ταινία ύμνος σε τρεις μεγάλες αξίες που προσπαθούν να μας αρπάξουν με κάθε τρόπο: την Αξιοπρέπεια, το Φιλότιμο και την Πατρίδα...

Με πολύ σάτιρα, πολύ μουσική, αλλά και προπάντων με συγκλονιστικά πολιτικά και ιστορικά ντοκουμέντα, ξεκαθαρίζονται με αποστομωτικό τρόπο τα σημαντικότερα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα των τελευταίων δεκαετιών, για να καταλήξουν στα πολιτικά παρατράγουδα, τα ανθρώπινα δράματα και τις Εθνικές παγίδες της μνημονιακής "Σωτηρίας"...
Οι υπεύθυνοι της τραγωδίας ουσιαστικά ξεσκεπάζονται από μόνοι τους και ο αξέχαστος Μαυρογιαλούρος αναλαμβάνει δράση, επιστρέφοντας από τη δεκαετία του '60 για να καταγγείλει όλα όσα παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα με αυτά που κάποτε τον ανάγκασαν από φιλότιμο να παραιτηθεί από Υπουργός, ευχόμενος ότι κάποτε θα βρεθεί ο ικανός που θα καθαρίσει επιτέλους αυτό το σάπιο Πολιτικό σύστημα...
Ευχή και της εθελοντικής ομάδας του Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας που δημιούργησε αυτή την ταινία είναι το να βάλει ένα ακόμα λιθαράκι, ώστε σε αυτό το κρίσιμο σημείο της ιστορίας μας, να καταφέρουμε να παραμείνουμε Έλληνες και προπάντων... Άνθρωποι με Πατρίδα & Αξιοπρέπεια...

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ:

ΠΗΓΗ:http://www.toxwni.gr/ellada/item/17343-binteo-oust-katharmata-politiki-parodia

Ο Στουρνάρας μοιράζει παραλίες!....

Ο Γιάννης Στουρνάρας και η παρέα του, έχουν μια ιδιαίτερα επικίνδυνη αντίληψη: 
Ότι οι παραλίες της χώρας είναι ιδιωτική τους περιουσία. Με μια τέτοια αντίληψη έφεραν και ένα νομοσχέδιο που τους δίνει τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι ακριβώς θα έκανε ένας ιδιώτης στην ιδιωτική του περιουσία. Να παραχωρούν, για επιχειρηματικούς σκοπούς, τις παραλίες της χώρας χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό, να καταργούν την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών, να επιτρέπεται η επιχωμάτωση (μπάζωμα) θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικής δραστηριότητας. Και κάτι επιπλέον. Όσοι έχουν χτίσει αυθαίρετα κτίσματα σε αιγιαλούς και τα χρησιμοποιούν για επιχειρηματικές δραστηριότητες, να μπορούν να τα νομιμοποιούν!

Στα παραπάνω δεν υπάρχει ούτε μισή δόση υπερβολής. Το σχετικό νομοσχέδιο προβλέπει ακριβώς όλα τα προαναφερόμενα, όποιος θέλει μπορεί να το αναζητήσει και να πεισθεί.
Το πρόβλημα είναι άλλο. Πως για όλα τα παραπάνω πρωτοφανή που προβλέπονται δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμα και οι πέτρες. Και στην προκειμένη περίπτωση, «πέτρες» θα έπρεπε να είναι όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι (ιδιαίτερα περιοχών με παραλίες), όλα τα κόμματα, όλοι οι περιφερειάρχες, ολόκληρη η κοινωνία.
Αν δεν το έχουμε αντιληφθεί, το νομοσχέδιο αυτό μπορεί να δημιουργήσει φρικαλέες καταστάσεις. Φανταστείτε έναν επιχειρηματία, ο οποίος κλείνει μια ολόκληρη παραλία, χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό, βάζει ό,τι νομίζει σ’ αυτήν (ομπρέλες, ξαπλώστρες, μπαρ κ.α.) και σε οποιονδήποτε δεν θέλει να τον πληρώσει, απαγορεύει την πρόσβαση στην παραλία. Ουσιαστικά το κράτος, μεταβιβάζει τις παραλίες σε επίδοξους επιχειρηματίες. Τους δίνει αυτό που αποτελεί δημόσια περιουσία και αποκλείει τους πολίτες που δεν θέλουν να κάνουν τον επιχειρηματία πλούσιο ή επιθυμούν να απολαμβάνουν μια παραλία χωρίς επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Έως τώρα, παραλίες υπό κατάληψη από επιχειρηματίες υπήρχαν και υπάρχουν. Και πολλές φορές, οι επιχειρηματίες αυτοί είτε σε συνεννόηση με δημάρχους ή χωρίς αυτήν, επέκτειναν τις δραστηριότητές τους (τις οποίες πληρώνουν ακριβά οι πολίτες), ακόμα και πέρα απ’ όσα οι συμβάσεις τους με δήμους ή κράτος προέβλεπαν. Απαράδεκτο φαινόμενο, αλλά τουλάχιστον υπήρχε η δυνατότητα μιας σχετικής νομικής ή άλλης αντιμετώπισης των όποιων παρανομιών.
Τώρα, με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, δεν θα υπάρχει η βάση μιας ατομικής ή συλλογικής αντίδρασης. Οι προβλέψεις του σχεδίου νόμου είναι σαφέστατες. Στην ισχύουσα νομοθεσία υπάρχει ένας περιορισμός στην παραχώρηση της έκτασης, να μην είναι δηλαδή μεγαλύτερη των 500 τ.μ., ενώ υπάρχει και υποχρέωση δημιουργίας ελευθέρων ζωνών 100 μέτρων. Με το σχέδιο νόμου, αυτά καταργούνται, κανένας περιορισμός, καμία υποχρέωση ελεύθερης ζώνης και πρόσβασης.
Αν ψηφιστούν αυτές οι διατάξεις μπορείτε εύκολα να κάνετε μια παράσταση στο άμεσο μέλλον και μια προσομοίωση της εικόνας που θα συναντάμε στις πιο όμορφες παραλίες της χώρας. Κατάληψη από επιχειρήσεις, “αλμυρό” εισιτήριο, κατασκευές στον αιγιαλό, συρματοπλέγματα και φράκτες που θα κρατάνε εκτός, όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πληρώσουν. Και στις κατασκευές στους αιγιαλούς, μην περιορίζετε τη φαντασία σας μόνο σε ομπρέλες, ξαπλώστρες, κακόγουστα μπαράκια. Αφήστε τη να δημιουργήσει εικόνες με κατασκευές κάθε είδους, ό,τι το μυαλό του επιχειρηματία ονειρευτεί. Και μάλιστα κατασκευές με μόνιμο χαρακτήρα. Οι διατάξεις του νόμου είναι και εδώ σαφείς. Διευκολύνεται η δημιουργία μόνιμων κατασκευών με μοναδική προϋπόθεση η παραχώρηση να κρίνεται από τον γενικό γραμματέα αποκεντρωμένης διοίκησης, απαραίτητη για την επίτευξη του επιχειρηματικού σκοπού. Να το πούμε πιο πρακτικά; Οι παράκτιες ξενοδοχειακές και άλλες μονάδες, μπορούν να επεκτείνουν μόνιμα τις εγκαταστάσεις τους στη ζώνη από την παραλία έως και τη θάλασσα. Τόσο απλά.
Είναι αλήθεια, πως από τη Μεγάλη Πέμπτη που δόθηκε σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου έως τώρα, υπήρχαν κάποιες αντιδράσεις από κόμματα και κάποιους φορείς.
Ωστόσο, θύμιζαν περισσότερο τις «συνήθεις αντιδράσεις», αυτές δηλαδή που γίνονται ως ενός είδους υποχρέωση. Ας βγάλουμε μια ανακοίνωση για να μην πουν ότι δεν μιλάμε. Ως εκεί. Και αυτό, έχει και την ερμηνεία του. Παράκτιες περιοχές υπάρχουν άπειρες στη χώρα. Είμαστε η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη. Με τα περισσότερα νησιά. Και σ’ αυτές τις περιοχές και νησιά, υπάρχουν ανάλογα οικονομικά συμφέροντα τα οποία φυσικά διαπλέκονται και με τοπικά πολιτικά συμφέροντα. Το πρόβλημα με δυο λόγια έχει έναν διακομματικό χαρακτήρα. Πολιτικοί κάθε χρώματος, έχουν σοβαρούς λόγους να κρατάνε το θέμα σε χαμηλούς τόνους, να μην το κατατάσσουν ιεραρχικά στις πρώτες θέσεις.
Η μοναδική ελπίδα, είναι η ίδια η κοινωνία. Δεν χρειάζεται να ζητήσει κάτι υπερβατικό. Απλώς, την τήρηση του Συντάγματος και μιας σειράς κοινοτικών οδηγιών ή ελληνικών νόμων. Ήδη, ένα σεβαστό κομμάτι αυτής της κοινωνίας αντιδρά.
Μια σχετική σελίδα στο facebook (STOP στην καταστροφή των ελληνικών αιγιαλών), μέσα σε λίγες ημέρες συγκέντρωσε τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών. Ας το συνεχίσουμε αυτό. Είτε αντιδρώντας άμεσα όπως ο καθένας νομίζει, είτε εκμεταλλευόμενοι τις επικείμενες εκλογές. Κόμματα και υποψήφιοι έχουν ανάγκη την ψήφο μας. Ας τους ζητήσουμε δεσμεύσεις και αντιδράσεις για να το κάνουμε. Διαφορετικά, σύντομα, πολύ σύντομα, θ’ αναζητούμε παραλίες αλλά θα συναντάμε συρματοπλεγμένες περιοχές, με φουσκωτούς να μην επιτρέπουν την πρόσβαση άνευ διόλου ευτελούς τιμήματος. Και τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

Του Γιάννη Παντελάκη


πηγη:
http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2014/05/09/%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%ac%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%bf%ce%b9%cf%81%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82/#more-71758

Ο EZLN εγκαθιστά σημεία ελέγχου για την προστασία των τραυματιών και των κοινοτήτων

Από το πρωί του Σαββάτου ο αντάρτικος στρατός του ΕΖLN έχει τοποθετήσει σημεία ελέγχου στους δρόμους που οδηγούν στην κοινότητα Guadalupe Tepeyac όπου λειτουργεί το νοσοκομείο του Μεξικανικού ινστιτούτου κοινωνικής ασφάλισης, και σε εκείνους που οδηγούν στην κοινότητα της La Realidad, μία μέρα μετά από την δολοφονία ενός ζαπατίστα και τον τραυματισμό 13 άλλων από ένοπλους του Ανεξάρτητου Κεντρου Γεωργικών Εργατών και Αγροτών-Ιστορικό (CIOAC-Ι)
Οι ζαπατιστικές κοινότητες έχουν γίνει στόχος πολυάριθμων επιθέσεων, κατασχέσεων και κλοπών της γης τους τα τελευταία χρόνια. Η επιθέσεις πραγματοποιούνται από οργανώσεις και παραστρατιωτικές ομάδες πιστές στην κυβέρνηση και αποτελούν μέρος ενός χαμηλής έντασης πολέμου που διεξάγετε ενάντια στις αυτόνομες κοινότητες, μετά την απόσυρση των ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων από την περιοχή.
Οι κάτοικοι δεν αφήνουν να περάσουν στις κοινότητες Guadalupe Tepeyac, (που είναι το νοσοκομείο που νοσηλεύονται ορισμένοι από τους τραυματίες), στην La Realidad, (που αποτελεί την έδρα του αυτόνομου συμβουλίου) καθώς και στο San José del Río όπου αναρρώνουν κάποιοι τραυματίες επίσης, αμάξια που επιβαίνουν άνθρωποι που δεν είναι της περιοχής.


ΠΗΓΗ:indymedia

Το «Μεγάλο Κόλπο» του Βενιζέλου με το PSI

• 

Του Θοδωρή Παναγιωτίδη

Τουλάχιστον έκθετος αποδεικνύεται ο νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και μοιραίος ως υπουργός Οικονομικών στην προηγούμενη κυβέρνηση, για τα συμφέροντα των πολιτών και του ελληνικού Δημοσίου.
Ο λόγος απλός. Όπως αποδεικνύει το koutipandoras.gr με έγγραφα που αποκαλύπτει, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός Οικονομικών, ήταν αυτός που πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο PSI και να εντάξει τη διαδικασία στο Αγγλικό Δίκαιο, υποθηκεύοντας την ανεξαρτησία της χώρας και τα περιουσιακά της στοιχεία (έσοδα από ενέργεια, αποθέματα χρυσού, πλουτοπαραγωγικές πηγές) παρά τις αντίθετες προτάσεις της αμερικανικής εταιρείας συμβούλου, που προσέλαβε και πλήρωσε για να εξασφαλίσει τα ελληνικά συμφέροντα.
Η αμερικανική εταιρεία Cleary Gottlieb Steen and Hamilton, ορίστηκε από τον Βενιζέλο ως η εταιρεία που θα διαμεσολαβούσε νομικά και θα διαχειριζόταν το σενάριο του PSI. Για την υπόθεση αυτή η εταιρεία έλαβε μερικά εκατομμύρια ως αμοιβή.
Στις 4 Αυγούστου 2011, ο Lee Buccheit, μέτοχος της εταιρείας και ειδικός σε θέματα χρηματοοικονομικής διαχείρισης και κρατικού χρέους, με επιστολή του στον Διευθύνοντα Σύμβουλο του ΟΔΔΗΧ Πέτρο Χριστοδούλου, αναφέρει τα αποτελέσματα των επαφών του με τους μεγαλομολογιούχους.
Σε αυτή προτείνει εναλλακτικά, προκειμένου να μην υπάρχει νομική ανασφάλεια, η διαδικασία του κουρέματος των ομολόγων να γίνει με το ελληνικό δίκαιο, με δέσμευση απέναντι στους ομολογιούχους ότι πρόκειται για αυτό που θα ισχύει έως την 01/08/2011, δηλαδή ότι θα μένουν ανεπηρέαστοι από τις οποιεσδήποτε νομικές ή πολιτικές μεταβολές.
Παρόλα αυτά, ο Βενιζέλος όχι μόνο δεν υιοθετεί την συμφέρουσα για το ελληνικό δημόσιο πρόταση αλλά απ’ ότι πλέον αποκαλύπτεται, έχει προαποφασίσει ένα μήνα πριν, την υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο.
Στις συναντήσεις που είχε ο Lee Buccheit με τα στελέχη του Υπουργείου Οικονομικών είχε σημειώσει πως αφού πάνω από το 93% των ελληνικών ομολόγων διέπονται ήδη από το ελληνικό δίκαιο είναι βέβαιο πως αυτό το καθεστώς είναι που θα επιλεγεί.
Έπαιζε «θέατρο» ο Βενιζέλος ενώ ο ίδιος είχε αποφασίσει κάθετα το αγγλικό δίκαιο 8 μήνες πριν
Την εποχή εκείνη δηλαδή, η αμερικάνικη νομική εταιρεία διαβεβαιώνει το Βενιζέλο ότι βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση η Ελλάδα, καθώς το σύνολο του χρέους βρίσκεται σε ελληνικό δίκαιο. Παρόλα αυτά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος τον Ιούλιο του 2011, σε αλληλογραφία του με τους πιστωτές, προαποφασίζει κάθετα το αγγλικό δίκαιο. Δηλαδή η χρήση των συμβούλων είναι προσχηματική και για κάποιο λόγο, που μάλλον πρέπει να ερευνήσει η δικαιοσύνη, ο Βενιζέλος κάνει αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράβαση καθήκοντος. Μας οδηγεί στο αγγλικό δίκαιο…



Έξι ολόκληρους μήνες μετά ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας Λουκάς Παπαδήμος και συγκεκριμένα στις 2 Δεκεμβρίου 2011, από το βήμα της Βουλής απαντούσε στην θορυβημένη από τις πληροφορίες περί του αντιθέτου αντιπολίτευση: «ΔEN έχει γίνει αποδεκτό το αίτημα των πιστωτών να διέπονται τα ομόλογα που θα προκύψουν από το PSI από το αγγλικό δίκαιο». Δηλαδή ο κ. Βενιζέλος λειτουργούσε και αυτόνομα μεταξύ άλλων, τη στιγμή που ο επικεφαλής της κυβέρνησης κάθετα διέψευδε την υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο.
Δεν ήταν όμως η μόνη στιγμή που η κυβέρνηση βρισκόταν έκθετη μπροστά στις ήδη όπως αποδεικνύεται ειλημμένες αποφάσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου. Δύο μήνες μετά τον τότε Πρωθυπουργό επανέρχεται στη Βουλή ο τότε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδη, με έγγραφη απάντηση και πάλι σε σχετική ερώτηση της αντιπολίτευσης όπου αναφέρει: «Δεδομένου ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ομολόγων (93%) που θα ανταλλαγούν είναι εισηγμένα στο ΧΑΑ και διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, θα επιδιωχθεί κατά τις διαπραγματεύσεις τα νέα ομόλογα που θα εκδοθούν,  να διέπονται από το Ελληνικό δίκαιο»

Μόλις έναν μήνα μετά και δύο ημέρες πριν το PSI που ισοπέδωσε τους Έλληνες μικρομολογιούχους και τα ασφαλιστικά ταμεία ο κ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Real FM και τον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου έφτανε σε ακόμα χειρότερα σημεία καθώς όχι μόνο υπερασπιζόταν το αγγλικό δίκαιο ως βέλτιστη επιλογή, αλλά έφτασε να τονίσει ψευδώς ότι «η αναγκαστική εκτέλεση διέπεται από το δίκαιο του τόπου της εκτελέσεως και από τη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων».
Αυτό το είπε, παρά τις περί το αντιθέτου προβλέψεις του αγγλικού δικαίου και ενώ τα έγγραφα που δημοσιεύει το koutipandoras.gr  αποδεικνύουν, ότι ο κ. Βενιζέλος έχει αποφασίσει από τον Αύγουστο του 2011 το αγγλικό δίκαιο στην αλληλογραφία του με τους πιστωτές και παρά την περί του αντιθέτου συμφωνία μεταξύ των μικρομολογιούχων και του Αμερικανού συμβούλου του Υπ.Οικ. 20 ημέρες πριν την επιστολή Βενιζέλου.
Ακολουθεί το απόσπασμα της συνέντευξης:
Ν. Χατζηνικολάου: «Τα περί αγγλικού δικαίου, στο οποίο υπαγόμαστε πλέον με το νέο μνημόνιο,  που ακούω να λέγονται και να γράφονται έντονα;»
Ευ. Βενιζέλος: «Υπαγόμαστε υπό την έννοια ότι η σύμβαση που έχουμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την Ευρωζώνη, διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου, διότι όταν έχεις μια σχέση μεταξύ αυτού που σε δανείζει και εσού που δανείζεσαι, δε μπορεί ο δανειζόμενος να έρχεται και να καθορίζει τους όρους. Δηλαδή, δε μπορούμε να πάμε στην Τράπεζα και να πούμε «δώσε μου ένα δάνειο, αλλά εγώ θα πω ποιοι είναι οι όροι που θα διέπουν το δάνειο».
Δεν μπορεί να μας δανείζει η Ευρωζώνη και το δάνειο που μας δίνει, 240 δις να διέπεται από το Ελληνικό Δίκαιο και εμείς να λέμε  πώς θα διέπεται, από πού θα διέπεται η σύμβαση. Όμως, η αναγκαστική εκτέλεση διέπεται από το ελληνικό είκαιο. Άρα, όλα αυτά τα φληναφήματα -θα μου επιτρέψετε να πω- περί κατασχέσεως του ορυκτού πλούτου, των πολιτιστικών μνημείων, των πάρκων, των δασών, είναι ανυπόστατα. Διότι η αναγκαστική εκτέλεση διέπεται από το δίκαιο του τόπου της εκτελέσεως και από τη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων και όλα τ’ άλλα, τα οποία αφορούν το ουσιαστικό μέρος της σύμβασης, είναι και για τ’ ασφαλιστικά ταμεία και για τους ομολογιούχους πάρα πολύ καλό να ισχύει το διεθνώς αποδεκτό δίκαιο που είναι το Αγγλικό Δίκαιο. Αγγλικό Δίκαιο έχει χρησιμοποιήσει το ελληνικό Δημόσιο και  το ’80 και το ’90 και το ’70, όταν εξέδιδε τα ομόλογα που έχουμε τώρα στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως και τα οποία είναι ομόλογα ξένου δικαίου, ελληνικά ομόλογα προηγούμενων εποχών.
Αλλά, βλέπετε τότε δεν υπήρχε αυτή η καχυποψία για να γίνει η συζήτηση για το τι δίκαιο διέπει το ομόλογο. Το διέπει το δίκαιο που κάνει το ομόλογο ελκυστικό και μπορούμε να το πουλήσουμε για να ζήσουμε».
Είναι προφανές από τα έγγραφα που παρουσιάζει το koutipandoras.gr, ότι ο κ. Βενιζέλος είχε δυστυχώς προαποφασίσει… τον εγκλεισμό της χώρας του και των συμπολιτών του στο αγγλικό δίκαιο και ενώ σαφώς γνώριζε, ότι την εκτελεσιμότητα των αποφάσεων κρατούν στα χέρια τους τα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.

Να σημειωθεί εδώ πως το Αγγλικό δίκαιο διασφαλίζει απόλυτα τους πιστωτές έναντι της Ελλάδας και αποκλείει κάθε πιθανότητα μη αποπληρωμής των υποχρεώσεων μας προς τους δανειστές.
Άλλωστε και το πρώτο Μνημόνιο διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο, μόνο που τότε η πρώτη δανειακή σύμβαση ποτέ δεν ψηφίστηκε από την Βουλή. Απλά δόθηκε εξουσιοδότηση στον κ. Παπακωνσταντίνου να εκπροσωπεί την Ελλάδα μόνο με μια υπογραφή του… Κοινώς πρόκειται για το χρονικό του μεγαλύτερου εγκλήματος σε βάρος της χώρας από την Ανεξαρτησία αυτού του τόπου και μετά…

πηγη:
http://www.koutipandoras.gr/article/113457/apokalypseon-syneheia-megalo-kolpo-toy-venizeloy-me-psi

Να γιατί δεν πρέπει απλά... «Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς»

Έχοντας πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα της ως ταινία έναρξης της ενότητας City to City στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο και την ευρωπαϊκή της πρεμιέρα στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, στο τμήμα Panorama, η νέα ταινία του Γιώργου Σερβετά «Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς» (Standing Aside, Watching - 2013), κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες. Ένα σκληρό όσο και ρεαλιστικό κοινωνικό δράμα, που είχαμε την ευκαιρία να το παρακολουθήσουμε και τον Νοέμβριο, στο 54ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Του Γιώργου Ρούσσου.

«Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η πανηγυρική λήξη ενός πολιτισμού επιθετικής ευημερίας που κυριάρχησε για δεκαετίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Η Ελένη ήταν ένας χαρακτήρας που γεννήθηκε μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όπου αν δεν συμμετείχες στο πάρτι της ανάπτυξης και της ευημερίας, δεν έμενε άλλο από το να βρεις μια γωνίτσα του εναλλακτικού και να ασχολείσαι με την πάρτη σου και τα προβλήματά σου, όπου η κριτική μπορούσε να πιάνει μόνο τις δευτερεύουσες πτυχές ενός θριαμβεύοντος καπιταλισμού, που έφτιαχνε εμπορικά κέντρα και μια κόλαση από κατανάλωση, αρκεί να δεχόσουν το τίμημα της αλλοτρίωσης και της καταστροφής των ανθρώπινων σχέσεων και του περιβάλλοντος.»

Λέει χαρακτηριστικά ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Γιώργος Σερβετάς και συνεχίζει: «Όταν η Αντιγόνη της ταινίας είχε κερδίσει την αυτοπεποίθηση που χρειαζόταν για να απαιτήσει έναν κόσμο στα μέτρα της, η Ελένη ήταν ήδη ξεπερασμένη. Το «Να κάθεσαι και να κοιτάς» είναι η ιστορία της Αντιγόνης, που έβρισκε πιο βολικό να προσαρμόσει τον κόσμο στα μέτρα της, από το να προσαρμοστεί η ίδια».

Ένα τρένο καταφτάνει στον σιδηροδρομικό σταθμό μιας μικρής πόλης. Αποβιβάζεται μόνο η Αντιγόνη (Μαρίνα Συμεού), μία νέα κοπέλα γύρω στα τριάντα. Κανείς δεν την περιμένει, εκτός από έναν γέρο άντρα, που περνάει όλη τη μέρα του στον έρημο σταθμό.

Η Αντιγόνη έχει φύγει από την Αθήνα και μόλις έχει επιστρέψει στη γενέθλια πόλη της, αποφασισμένη να μείνει πλέον εκεί. Συναντιέται με την Ελένη (Μαριάνθη Παντελοπούλου), μία φίλη από τα παλιά και πιάνει δουλειά ως καθηγήτρια Αγγλικών στο τοπικό φροντιστήριο. Παράλληλα συνάπτει σχέση με τον Νίκο (Γιώργος Καφετζόπουλος), ένα αγόρι νεότερο, όμορφο αλλά λίγο αφελές.

Η αναζήτηση της Αντιγόνης για μια απλή ζωή στους ήσυχους δρόμους της μικρής πόλης σταδιακά αποδεικνύεται πιο μπερδεμένη απ’ ό,τι είχε αρχικά φανταστεί. Η σχέση της Ελένης με τον παντρεμένο Νώντα (Νίκος Γεωργάκης) θα κάνει τα πράγματα δυσκολότερα για όλους. Σύντομα η Αντιγόνη θα βρεθεί μπλεγμένη σε καταστάσεις που απαιτούν δράση, ενώ οι δυναμικές σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες και η ένταση μεγαλώνει...

«Οι εικόνες της ελληνικής επαρχίας δεν προσφέρουν πια κάτι ελεγειακό. Πρόκειται για ένα περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί από τις διαδρομές των αυτοκινήτων. Το τοπίο έχει αποσυντεθεί τόσο που ακόμα και η τουριστική εκμετάλλευσή του έχει γίνει δύσκολη αφήνοντας μόνη δυνατότητα ανάπτυξης την πράσινη λεηλασία. Αυτός είναι ο «τόπος», το μοτίβο της ταινίας. Μια γη που έχει λεηλατηθεί από τους ανθρώπους της και ένας χρόνος που προσδιορίζεται από τις διαδρομές των αυτοκινήτων.»Γιώργος Σερβετάς

Η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Σερβετά «Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς» (Standing Aside, Watching - 2013), καταπιάνεται με τη βία, την αδιαφορία, αλλά και την επιλογή για συνειδητή συμμετοχή σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Πρόκειται για μια ιστορία που διαδραματίζεται σε μια μικρή κοινωνία, που όμως ως άλλος καθρέφτης, αντανακλά επάνω του την παθογένεια της μεγαλύτερης εικόνας, που αντιστοιχεί στην πόλη.

Σ' ένα περιβάλλον όπου υποβόσκει η βία και κυριαρχούν οι προκαταλήψεις αλλά και η εκούσια αποδοχή της συνενοχής, την πλοκή πυροδοτεί μια τριαντάχρονη γυναίκα. Η Αντιγόνης ασφυκτιά και αποφασίζει να κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συνηθιζόταν μέχρι τώρα, δηλαδή απλά «Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς».

Πολύ καλές στους δύο γυναικείους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Μαρίνα Συμεού και η Μαριάνθη Παντελοπούλου, υποδύονται - αν και φίλες - τα δύο άκρα ενός δίπολου, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, που όμως η μία έχει την ανάγκη της άλλης, αποτελώντας το άλλο της μισό. Από τους ανδρικούς χαρακτήρες, ξεχωρίζει η μεστή ερμηνεία του Νίκου Γεωργάκη, στον ρόλο του παντρεμένου Νώντα, που υποχθόνια κινεί τα νήματα της ιστορίας, δοκιμάζοντας τις αντοχές όσων συναναστρέφεται.

Σχετικά με την επιλογή των ηθοποιών ο Γιώργος Σερβετάς αναφέρει: «Έχω ανάγκη να έχω ένα πρόσωπο στο μυαλό μου όταν γράφω έναν χαρακτήρα. Έτσι, οι ηθοποιοί επιλέχθηκαν (μέχρι έναν βαθμό) όταν ακόμα έγραφα το σενάριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι είχα ήδη συνεργαστεί με την Μαρίνα και τη Μαριάνθη, που υποδύονται την Αντιγόνη και την Ελένη αντίστοιχα, σε ταινίες μικρού μήκους και άλλες προσωπικές μου δουλειές.»

Η ταινία «Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς» (Standing Aside, Watching - 2013) του Γιώργου Σερβετά, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της ως ταινία έναρξης της ενότητας «City to City: Athens» στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο και την ευρωπαϊκή της πρεμιέρα στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, στο τμήμα Panorama.

Στην Ελλάδα είχαμε την ευκαιρία να τη δούμε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο, στο 54ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες, σε διανομή της Feelgood Entertainment. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι πριν από λίγες ημέρες στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για το 2014, ο Νίκος Γεωργάκης κέρδισε το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου, για την ερμηνεία του στην ταινία «Να Κάθεσαι και να Κοιτάς».

Έτος: 2013 | Xώρα: Ελλάδα | Διάρκεια: 90 λεπτά | Σκηνοθεσία: Γιώργος Σερβετάς | Σενάριο: Γιώργος Σερβετάς | Παίζουν: Μαρίνα Συμεού, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Νίκος Γεωργάκης, Γιώργος Καφετζόπουλος

ΠΗΓΗ:TVXS.GR

“Με χιλιάδες μνήματα μέσα στον βυθό”

Απαλλοτριώνει ο DrAluca χωρίς επιπλέον σχολιασμό, από το OmniaTV…

Γράφει η  Sylvia 
Λίγους μήνες μετά την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, μετράμε 22 νεκρούς ανοιχτά της Σάμου και άλλους τόσους αγνοούμενους, ανάμεσά τους τρία παιδιά και μια έγκυος γυναίκα….
Σαν τις πέτρες βουλιάζουν και χάνονται άνθρωποι και ολόκληρες οικογένειες…Καταγραφή πτωμάτων, αρίθμηση ανθρώπων και προχωράμε..
Πριν τρεις μήνες μετα την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, τις ιαχές και τις δηλώσεις για τιμωρία των λιμενικών, ακόμη δεν έχει αποδοθεί καμία ευθύνη. Μια χούφτα άνθρωποι τότε στο Σύνταγμα να παρακολουθούμε τους επιζήσαντες να μιλούν για την τραγωδία, έχοντας χάσει όλη τους την οικογένεια. Ανθρώπινα κουρέλια. Το κράτος ζητά διαβατήρια για να μεταφερθούν τα σώματα των συγγενών τους στις πατρίδες τους και χρειάζεται ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για την μεταφορά. Και σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται στη Σάμο, μήπως διαφέρει σε κάτι επειδή εδώ δεν έχουμε καταγγελίες για απάνθρωπη συμπεριφορά λιμενικών; Μήπως είναι άγνωστη η τακτική, τους αφήνω να βουλιάζουν και μετα συντρέχω δήθεν για βοήθεια; Και στην τελική μήπως δεν ξέρουμε ποια θα είναι η εξέλιξη ; Όσοι σωθήκατε καλώς, όσοι χάσατε ανθρώπους σας, λυπούμαστε αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, σας μαζεύουμε, σας πετάμε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης ή σας στέλνουμε πίσω από κει που ήρθατε, ε κι αν λείπουν μερικοί από σας γιατί έχουν πνιγεί, τι να κάνουμε έτσι έχουν τα πράγματα στην πολιτισμένη Ελλάδα και Ευρώπη.
Τότε λίγο μετά την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, είχε προβληθεί από το Οmnia η εκπομπή Δίχως Καβάτζα | Μεσόγειος: ο υγρός τάφος προσφύγων και μεταναστών,η περιγραφή της εκπομπή είχε εξής : “Προσπαθούμε να θυμηθούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που χάνοντας την ζωή τους, ενώ απεγνωσμένα προσπαθούσαν να την σώσουν, εγκαταλείποντας τις διαλυμένες πατρίδες του, κατέληξαν να γίνουν απλώς στοιχεία στατιστικής. Γιατί η τραγωδία στο Φαρμακονήσι, δεν ήταν η πρώτη, δεν θα ναι η τελευταία και όπως δείχνουν τα κοιμώμενα αντανακλαστικά της κοινωνίας, θα αποτελέσει και αυτή μέρος της στατιστικής και θα περάσει στη λήθη χωρίς δικαίωση. Τα δύο τελευταία χρόνια μόνο, ξεχάστηκαν ανάλογες και μεγαλύτερες τραγωδίες, ξεχάστηκαν άνθρωποι, χωρίς να επέλθει καμία αλλαγή, καμία αντίδραση, αν κάτι λοιπόν, έστω ελάχιστο, τους οφείλουμε είναι να τους ανασύρουμε από την αφάνεια για όσους τουλάχιστον γνωρίζουμε το πώς χάθηκαν, μιας και υπάρχουν χιλιάδες οι οποίοι, απλώς θεωρούνται αγνοούμενοι. Γιατί εκτός από την σιωπή, είναι ΚΑΙ η λήθη συνενοχή…..”
Πολύ φοβαμαι ότι και σε 5 χρόνια να επαναλαμβανόταν η εκπομπή απλά θα προσθέταμε ονόματα νεκρών. Παρόλες τις προειδοποιήσεις της Διεθνούς Αμνηστίας, ότι όσο ο καιρός θα φτιάχνει τόσες περισσότερες βάρκες με μετανάστες θα επιχειρούν να ταξιδέψουν, ψάχνοντας να χτίσουν κάπου μια καινούργια ζωή. Η Ευρώπη φρούριο εξακολουθεί να δολοφονεί και τα αντανακλαστικα της κοινωνίας εξακολουθούν να είναι αδρανή. Και κάνοντας λίγο και την αυτοκριτική μας, ας δούμε πώς αντιδράμε σε θανάτους ή πιο σωστά δολοφονίες μεταναστών, και πώς όταν δολοφονείται κάποιος “δικός μας”.
Η εκπομπή είχε μεταδοθεί στις 29 Ιανουαρίου, δυστυχώς πέρα από τις νέες τραγωδίες στη Σάμο, δεν θα μπορούσα να αλλάξω ή να προσθέσω τίποτε σε όσα ειπώθηκαν τότε.
Μπορείτε να βρείτε την εκπομπή εδω : https://omniatv.com/community/videos/video/1713-dixos-kavatza-mesogeios-o-ygros-tafos-prosfygon-kai-metanaston?groupid=53

“Έθρεψα τα σπλάχνα σου, κύμα πελαγίσιο,
με χιλιάδες μνήματα μέσα στο βυθό.” Ν.Γκάτσος

«Δεν μένουμε καθηλωμένοι απέναντι στο ρατσισμό και τη ξενοφοβία! Παίρνουμε θέση τώρα!».

Με την μικρού μήκους ταινία «Παίρνουμε Θέση»  σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκησας η Action Aid καλεί να σπάσουμε τη σιωπή και να εναντιωθούμε στον ρατσισμό και την ξενοφοβία που έχουν γιγαντωθεί στη χώρα μας. Μια ιστορία που πιθανόν διαδραματίζεται αυτή τη στιγμή σε πολλά σημεία της Ελλάδας. «Δεν μένουμε καθηλωμένοι απέναντι στο ρατσισμό και τη ξενοφοβία! Παίρνουμε θέση τώρα!».


Η ActionAid δουλεύει συστηματικά εδώ και 40 χρόνια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πιο φτωχών και περιθωριοποιημένων ανθρώπων. Ο ρατσισμός καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα με απόλυτο τρόπο. Η χρήση σωματικής βίας είναι η ακραία εκδοχή του ρατσισμού. Δεν χρειάζεται ,όμως, να ασκήσουμε βία για να είμαστε ρατσιστές ή να προάγουμε τον ρατσισμό. Αρκεί να συμπεριφερόμαστε σαν ο «άλλος», ο «ξένος» να μην είναι ίσος με εμάς. Αρκεί να σιωπούμε για να γιγαντώνεται ο ρατσισμός. 

Το  72% των Ελλήνων πιστεύει ότι δεν υπάρχουν απολίτιστοι και πολιτισμένοι λαοί, υπάρχουν μόνο διαφορετικοί πολιτισμοί. Ομως, 6 στους 10 (63%) πιστεύουμε ότι το έθνος μας είναι ανώτερο σε πολλά σημεία σε σχέση με άλλα έθνη.Το 2013 το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψε 166 περιστατικά ρατσιστικής βίας με τουλάχιστον 320 θύματα. Καθώς δεν υπάρχουν επίσημες στατιστικές, οι αριθμοί αυτοί είναι συντηρητικοί καθώς τα θύματα φοβούνται ή δεν γνωρίζουν πώς να κάνουν καταγγελίες. Ταυτόχρονα, οι επιθέσεις στρέφονται και κατά των υπερασπιστών των δικαιωμάτων των ρατσιστικών επιθέσεων. 

«Ευτυχώς δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι που θέλουμε να σταματήσει η εξάπλωση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στην Ελλάδα. Όμως, μια βουβή κοινωνία που δεν παίρνει θέση ενάντια σε κάθε εκδοχή ρατσισμού από τη βία μέχρι την αδιαφορία μπροστά στις διακρίσεις κινδυνεύει. Η αλλαγή στάσης πρέπει να ξεκινήσει και από εμάς και την καθημερινότητά μας. Γι αυτό και λέμε ότι όλοι πρέπει να πάρουμε θέση τώρα!» δήλωσε ο Γεράσιμος Κουβαράς, Γενικός Διευθυντής της ActionAid Ελλάς. 

«Εχοντας ζήσει μικρός στην Νότια Αφρική την εποχή του apartheid, εχω προσωπικά βιώματα του τι σημαίνει ρατσισμός και ξέρω από πρώτο χέρι πόσο καταστροφικό μπορεί να είναι αυτό για την ανάπτυξη μιάς κοινωνίας. Θεωρώ ότι η αρχή της ισότητας είναι αδιαμφισβήτητη ανθρωπιστική αξία και οποιαδήποτε άλλη θεώρηση οδηγεί σε βαρβαρότητα που πρέπει μια πολιτισμένη κοινωνία να καταπολεμήσει χωρίς κανέναν ενδοιασμό.» δήλωσε ο Θοδωρής Παπαδουλάκης, σκηνοθέτης της μικρού μήκους ταινίας.

Πρωταγωνιστούν οι Τάσος Νούσιας, Τιτίκα Σαριγκούλη, Stefania Sholla
Μια παραγωγή της Indigo View.

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/ellada/den-menoyme-kathilomenoi-%C2%ABpairnoyme-thesi%C2%BB-enantia-sto-ratsismo

Είμαστε 140 πρόσφυγες από τη Συρία εγκαταλείψαμε τη χώρα μας εξαιτίας του πολέμου..

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΖΗΤΑΜΕ

Είμαστε 140 πρόσφυγες από τη Συρία, από τους οποίους 47 παιδιά και 32 γυναίκες.
Εγκαταλείψαμε τη χώρα μας εξαιτίας του πολέμου που γίνεται εκεί.
Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από την Αίγυπτο και ο προορισμός μας δεν ήταν η Ελλάδα.
Μας έφερε το λιμενικό με τη frondex στα Χανιά και από τότε, ένα μήνα τώρα, είμαστε εγκλωβισμένοι εδώ.
Ζητάμε ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας και να ξεκινήσουμε μια καινούργια ζωή, σε άλλες χώρες της Ευρώπης που έχουμε γνωστούς, συγγενείς ή που υπάρχει οργανωμένη κρατική υποδοχή προσφύγων
Θέλουμε την υποστήριξη σας στο αίτημα μας

Φωτογραφίες από την πορεία της Πρωτομαγιάς

WE ASK FOR YOUR SUPPORT

We are 140 Syrian refugees, 47 of us being children, and 32 of us women. We abandoned our homeland due to the war.
We started a journey from Egypt to Europe, but we were not heading for Greece. Greek Harbour Guard and FRONTEX brought us to Chania against our own will, and for a month now, we are trapped in Greece, with no licence to leave the country.
All we ask for is legal travelling documents that will enable us to continue our journey for a new home in some other European country, where we might have acquaintances or relatives, or where we shall find proper state-run reception institutions.

Photos from the May Day march

πηγη:https://athens.indymedia.org/