Μέσα στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας.ΒΙΝΤΕΟ

                  

          

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ : Κέντρα Κράτησης Μεταναστών ή «Στρατόπεδα Συγκέντρωσης»;

                    

Είναι η μοναδική φορά που βγάζουμε Δελτίο Τύπου το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με θέματα υγείας αλλά αφορά κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.  Προβληματιστήκαμε για την έκδοση αυτού του δελτίου τύπου, όχι από δυσκολία έκφρασης της άποψής μας, αλλά κυρίως γιατί αφορά ένα φλέγον ζήτημα που έχει κυριολεκτικά διχάσει την Ελληνική κοινωνία. Οφείλουμε όμως να γνωστοποιήσουμε στην κοινή γνώμη τις δικές μας θέσεις.

Το τελευταίο χρόνο  έχουμε γίνει συστηματικά παραλήπτες καταγγελιών για τις σκληρές συνθήκες που βιώνουν οι μετανάστες-κρατούμενοι στον κέντρα κράτησης της περιοχής του Ελληνικού αλλά και αλλού.  Αρχικά τέθηκε προς εμάς το αίτημα φαρμακευτικής κάλυψης κρατουμένων  από την αρμόδια διοίκηση του όμορου αστυνομικού τμήματος, και φυσικά ανταποκριθήκαμε άμεσα, όπως ανταποκρινόμαστε σε κάθε αίτημα βοήθειας προς φορείς (αστυνομικά τμήματα, κοινωνικές υπηρεσίες δομών κλπ).  Στην συνέχεια πληροφορηθήκαμε από άλλους ανθρώπους που έρχονται σε επαφή με τους κρατούμενους μετανάστες, ό,τι η κατάσταση που επικρατεί σε αυτούς τους χώρους κράτησης είναι κάτι παραπάνω από δραματική.  Άνθρωποι στοιβάζονται σε κελιά και χώρους όπου έχουν φτιαχτεί για πολύ μικρότερο αριθμό κρατουμένων, και κρατούνται χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα – μόνο και μόνο επειδή έχουν εισέλθει στην χώρα χωρίς νομιμοποιητικά χαρτιά – και παράλληλά κάποιοι κρατούνται πέρα από τον νόμιμο χρόνο κράτησης που είναι οι 18 μήνες, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες.  Οι άνθρωποι εκεί  ζουν χωρίς φάρμακα, ιατρική φροντίδα, χωρίς τα βασικά είδη υγιεινής (σαπούνια, οδοντόπαστες κλπ.), ο ένας πάνω στον άλλον, με ελάχιστη ώρα καθημερινού προαυλισμού, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ψυχική  και σωματική  τους υγεία.  Άνθρωποι που έχασαν τα πάντα και τώρα τους στερούμε ακόμα και την αξιοπρέπεια τους, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο την υγεία τους. Όλα αυτά τα γνωρίζαμε ήδη αφού έχουν κατά καιρούς γίνει ήδη γνωστά από διάφορα δημοσιεύματα.

Γίναμε μάλιστα αποδέκτες επώνυμης έγγραφης καταγγελίας από εργαζόμενο μέσα από αυτά τα κέντρα κράτησης, όπου όσα περιγράφονται,  μας φέρνουν στο μυαλό ευθέως συνθήκες εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης άλλων τραγικών εποχών.  Καθίσταται πλέον επιτακτική ανάγκη να καταγγείλουμε δημόσια εκείνα για το οποία γινόμαστε μάρτυρες και για τα οποία νιώθουμε πως πέραν από το προφανές της κατάφορης παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  θίγεται η  δική μας αξιοπρέπεια και ανθρωπιά.

Το  βασανιστικό δίλημμά μας  αφορά  κυρίως στον τρόπο με τον θα μπορέσουμε  να συνδράμουμε τους ανθρώπους αυτούς χωρίς όμως να καταστούμε συνένοχοι σε μια βάναυση κατάσταση.  Αρνούμενοι τη βοήθεια προς τα κέντρα κράτησης, αφήνουμε τους ανθρώπους αυτούς στην  άθλια μοίρα τους. Προσφέροντας βοήθεια δίχως να παίρνουμε θέση, γινόμαστε συνένοχοι.

Αποφασίζουμε λοιπόν να δηλώσουμε δημόσια πως ενώ έχουμε κάθε διάθεση να βοηθήσουμε, θεωρούμε απαράδεκτο ανθρώπινες ψυχές να στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, να είναι κλεισμένοι κατά δεκάδες σε χώρους κράτησης τμημάτων που έχουν φτιαχτεί για 5-6 άτομα.  Θεωρούμε αδιανόητο να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να βασανίζονται άνθρωποι που διέσχισαν εκατοντάδες χιλιόμετρα με τα πόδια  μέσα από εμπόλεμες ζώνες, κάποιοι από αυτούς καταδιωκόμενοι από φανατικές ομάδες και μέσα σε διασταυρούμενα πυρά.  Άνθρωποι σαν εμάς, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους παίρνοντας ελάχιστα ρούχα και τρόφιμα, κρατώντας στα χέρια τα μικρά παιδιά τους,  περνώντας μέσα από ναρκοπέδια, διασχίζοντας ποτάμια και την θάλασσα της Μεσογείου, που έχει γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο, όπως δημόσια καταγγέλλουν πλήθος διεθνών οργανισμών.

Η ίδια η υπόσταση μας ως κοινωνικό ιατρείο σε μια χώρα που πλήττεται βάναυσα από έναν οικονομικό πόλεμο, δεν μας επιτρέπει να δεχτούμε τέτοιες καταστάσεις. Σε διαφορετική περίπτωση θα ήμασταν ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα από αυτά που κατά δεκάδες εφησυχάζουν μια ήδη κοιμισμένη συνείδηση. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε να δεχτούμε αυτή την κατάσταση όταν εμείς οι ίδιοι ως λαός έχουμε βιώσει επανειλημμένα σφαγές και προσφυγιά;  Ας αναλογιστούμε, οι δικοί μας πρόσφυγες ήταν «νόμιμοι» και με χαρτιά όταν το  έσκαγαν για να σωθούν;

Από τη θέση του Κοινωνικού Ιατρείου γνωρίζουμε πολύ καλά πως ως χώρα αδυνατούμε να προσφέρουμε την βοήθεια που έχουν ανάγκη οι μεταναστευτικές μάζες. Ωστόσο σε καμμία περίπτωση δεν θα κάνουμε οτί δεν βλέπουμε την υποκριτική στάση άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που χρησιμοποιούν την χώρα μας  σαν ένα είδους buffer zone (νεκρή ζώνη) ανάμεσα στην Ευρώπη και Ασία/Αφρική,  εγκλωβίζοντας όλους τους  μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν στην «εύρωστη» Ευρώπη, οι οποίοι πέφτοντας θύματα εκμετάλλευσης σε όλα τα στάδια δέχονται από την Ελλάδα  το τελικό χτύπημα.

Κλείνουμε, κάνoντας γνωστό ό,τι πριν τα Χριστούγεννα μάθαμε ότι στον χώρο κράτησης του Ελληνικού έφτασαν επιπλέον 75 γυναίκες με πολλά προβλήματα υγείας. Και πάλι ζητήθηκε η δική μας βοήθεια.  Απευθυνόμαστε στην νέα κυβέρνηση τονίζοντας ότι είναι υποχρέωση τους κράτους μας να παράσχει ιατροφαρμακευτική φροντίδα σε όλους τους κρατουμένους αφού ως χώρα μέλος της Ε.Ε.  λαμβάνουμε Ευρωπαϊκά κονδύλια για το συγκεκριμένο θέμα.  Ρωτάμε λοιπόν,  που πάνε αυτά τα χρήματα;  Για πόσο θα ανεχόμαστε η χώρα μας να γίνεται αποθήκη ψυχών επειδή το επιτάσσει η συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ»;  Πότε θα κλείσουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών;

Όλα αυτά μας εκθέτουν ως χώρα και λαό και πρέπει να σταματήσουν άμεσα.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

«Καλά Χριστούγεννα Έλληνες»...

Η είδηση όπως δημοσιεύεται στη σελίδα της Αλληλεγγύης στους Σύρους πρόσφυγες στο facebook:
 03.00 τα ξημερώματα, την ώρα που οι άνθρωποι συνηθίζουν να ειρηνεύουν με την ύπαρξη, η αστυνομία επιτέθηκε στους τελευταίους Σύρους πρόσφυγες της πλατείας Συντάγματος ενώ κοιμόντουσαν, τους έβαλε σε κλούβες και εκκένωσε τον χώρο.

51 άνθρωποι, ανάμεσά τους δυο παιδιά και 6 γυναίκες, σπρώχτηκαν στις κλούβες γρήγορα - γρήγορα, κάποιοι αλυσοδεμένοι, άλλοι χωρίς παπούτσια γιατί δεν πρόλαβαν να τα φορέσουν. Οδηγήθηκαν στο αλλοδαπών, μερικοί χωρίς τα χαρτιά τους, γιατί τα είχαν μέσα στις τσάντες τους και δεν τους άφησαν να τα πάρουν. Ένας χτυπήθηκε και έβγαλε αίμα από το στόμα.

Φτάσαμε εκεί, ειδοποιημένοι από μερικούς που γλίτωσαν το στοίβαγμα γιατί ήταν μερικά μέτρα παραπέρα και τους βρήκαμε κουρασμένους και φοβισμένους - πιο πολύ για τους συντρόφους τους παρά για το πού θα περάσουν το βράδυ. Ίσως ο πόλεμος στη Συρία να ήταν πιο τρομακτικός, ο φόβος της αστυνομίας όμως όχι: «Police the same Syria - Greece» είπε ο Αμπντουλχαμάν.

Φύγαμε προς τα πάνω. Κάπως βιαστικά. Στο πάνω μέρος της πλατείας, ΜΑΤ με πλήρη εξάρτυση φυλούσαν πεταμένα ρούχα και παπούτσια, σχισμένα παπλώματα, κουβέρτες παρατημένες άτακτα. Στο κάτω μέρος, όλα τα δέντρα έλαμπαν πια μεγαλοπρεπώς πίσω από τα λευκά λαμπάκια τους.

Καλά Χριστούγεννα Έλληνες. H πλατεία δεν έχει πια πρόσφυγες για να σας τα χαλάσουν...

Απεργία πείνας άρχισαν οι Σύριοι στο Σύνταγμα

Απεργία πείνας άρχισαν το πρωί της Δευτέρας οι περίπου 500 Σύροι που βρίσκονται για 6η ημέρα στο Σύνταγμα, ζητώντας να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Το μεσημέρι, μία γυναίκα έπαθε υποθερμία και μεταφέρεται στο νοσοκομείο.

Οι Σύροι -μεταξύ τους και παιδιά- βρίσκονται απέναντι από τη Βουλή, σκεπασμένοι με κουβέρτες, ενώ έχουν αναρτήσει πανό στο οποίο αναγράφεται το αίτημά τους.

Ζητούν άσυλο και στέγη από τις ελληνικές αρχές, καθώς και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ κάποιοι από αυτούς θέλουν να φύγουν σε άλλες χώρες, όπου έχουν συγγενείς..

Οι διαδηλωτές έχουν «σφραγίσει» τα στόματά τους με κολλητικές ταινίες, καταγγέλλοντας παράλληλα την Πολιτεία για αδράνεια.

Η συγκλονιστική μαρτυρία ενός μετανάστη από το ταξίδι του θανάτου στη Μεσόγειο

Νωρίτερα το Σεπτέμβριο ένα ακόμη πλοίο γεμάτο με μετανάστες βυθίστηκε στη Μεσόγειο παρασύροντας στο βυθό περίπου 500 ανθρώπους. Πρόκειται για το πιο πολύνεκρό ναυάγιο του καλοκαιριού. Ελάχιστοι μετανάστες κατάφεραν να σωθούν μεταξύ αυτών και ο Σουκρί Αλ Ασούλι, ο οποίος διηγήθηκε στο Spiegel την ιστορία του από το ταξίδι του θανάτου, αλλά και το αποτρόπαιο έγκλημα καθώς το πλοίο βυθίστηκε από τους διακινητές, που έβλεπαν εκατοντάδες ανθρώπους να χάνονται στα νερά της Μεσογείου.

Ο 35χρονος Σουκρί Αλ Ασούλι, από τη Λωρίδα της Γάζας, κατάφερε να μείνει ζωντανός επί τρεις ημέρες στη θάλασσα, ανοιχτά των ακτών της Μάλτας. Στο τέλος άρχισε να έχει παραισθήσεις. Έβλεπε το δρόμο και το σπίτι στη πατρίδα του, και τη μητέρα του , που τον υποδεχόταν με ένα χαμόγελο, όπως αναφέρει στο Spiegel. Φορώντας ένα σωσίβιο, που πήρε από έναν νεκρό άνδρα, προσπαθούσε να κρατηθεί στην επιφάνεια ακουμπώντας πάνω σε ένα μεγάλο άδειο δοχείο. Σταδιακά οι δυνάμεις τουάρχισαν να τον εγκαταλείπουν, ενώ το θαλασσινό νερό άρχισε να καίει το δέρμα του. Τα πόδια και τα χέρια του είχαν μουδιάσει από το κρύο. Την τρίτη ημέρα ένα φορτηγό πλοίο τον εντόπισε και τον ανέσυρε μαζί με τους υπόλοιπους ελάχιστους επιζώντες από το ναυάγιο. «Νόμιζα πως και αυτό ήταν μια ψευδαίσθηση, είχα πάρει απόφαση πως θα πεθάνω», λέει στο γερμανικό περιοδικό.

Στη συνέχεια ο Ασούλι μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στα Χανιά στην Κρήτη, όπου πέρασε πέντε ημέρες στο νοσοκομείο. Ο ίδιος είχε σωθεί, αλλά είχε χάσει τα πάντα. «Πως μπόρεσαν οι ευρωπαίοι να επιτρέψουν να συμβεί ένα τέτοιο έγκλημα; Που είναι γυναίκα μου; Που είναι τα παιδιά μου;». Ο Σουκρί Αλ Ασούλι ήταν κομμωτής στην πόλη Χαν Γιουνίς στη Λωρίδα της Γάζας. Μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς  αποφάσισε, όπως πολλοί άλλοι Παλαιστίνιοι, να ξεκινήσει το ταξίδι του για την Ευρώπη. Μαζί του και η 25χρονη σύζυγός του αλλά και η τετράχρονη κόρη του και το οκτώ μηνών αγοράκι του.

Τα παιδιά και η σύζυγός του χάθηκαν στο ναυάγιο. Οι περισσότεροι μετανάστες που επιβιβάστηκαν στο σκάφος στην Νταμιέτα στην Αίγυπτο είχαν την ίδια μοίρα. Το πλοιάριο βυθίστηκε ανοικτά των ακτών της Μάλτας τέσσερις ημέρες μετά τον απόπλου του, στις 6 Σεπτεμβρίου. Στην πλειονότητά τους οι επιβάτες ήταν Παλαιστίνιοι από τη Λωρίδα της Γάζας, άνθρωποι που έφυγαν από τον τόπο τους μετά την ισραηλινή επιδρομή, ενώ λιγότεροι ήταν από την Αίγυπτο, τη Συρία και το Σουδάν. Όπως σημειώνει το Spiegel, μόνο 10 μετανάστες εντοπίστηκαν ζωντανοί και διασώθηκαν. Δύο μεταφέρθηκαν στη Σικελία, δύο στη Μάλτα και έξι στην Κρήτη. Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης αποκάλεσε το ναυάγιο το «χειρότερο των τελευταίων χρόνων» στη Μεσόγειο. Όμως δεν είναι το μοναδικό πολύνεκρο. Μόνο την ίδια εβδομάδα, ένα ακόμη σκάφος, που μετέφερε περίπου 200 πρόσφυγες, βυθίστηκε ανοικτά των ακτών της Λιβύης. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού εκτιμάται πως τουλάχιστον 2.200 άνθρωποι πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ευρώπη, αριθμός τριπλάσιος από τον αριθμό των θυμάτων όλου του προηγούμενου έτους. Όμως το ναυάγιο στη Μάλτα ήταν κάτι παραπάνω. Με βάση τις μαρτυρίες των επιζώντων πρόκειται για ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Το σκάφος δεν ανατράπηκε, αλλά βυθίστηκε από τους ίδιους τους διακινητές.

_{* Ο Αλ Ασούλι, η γυναίκα και η κόρη του}

Όταν ο Σουκρί Αλ Ασούλι ανέκτησε τις δυνάμεις του στο νοσοκομείο της Κρήτης επικοινώνησε με την μητέρα. «Μαμά, προσευχήσου η Χιαμ (σύζυγος) και τα παιδιά να είναι ζωντανά, να τους προστατεύσει ο Θεός», της είπε. Το Spiegel επισκέφτηκε και τη μητέρα του Σουκρί Αλ Ασούλι στη Λωρίδα της Γάζας. Στα χέρια της κράτησε μια φωτογραφία του γιου της, ενώ στον τοίχο κρεμόταν μια φωτογραφία της εγγονής της. Από το δεύτερο εγγόνι της είχε μια μικρή φωτογραφία, την οποία είχε τοποθετήσει σε μια γωνία.  Όπως είπε η μητέρα του στο Spiegel, πριν από την αναχώρησή του ο γιος της της είπε πως «θα λείψει για λίγο καιρό» ώστε να πάει σε νοσοκομείο στη Σουηδία. Ο Σουκρί Αλ Ασούλι είχε χτυπηθεί κατά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς πριν από δύο χρόνια στο αριστερό του πόδι. Τα θραύσματα δεν είχαν αφαιρεθεί και ο ξάδελφός του του είχε πει να πάει στην Ευρώπη, όπου υπάρχουν καλύτεροι γιατροί.

_{* Η μητέρα του Σουκρί Αλ Ασούλι}

Μετά τη τελευταία ισραηλινή εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας πολλοί Παλαιστίνιοι ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη. Οι περισσότεροι πέρασαν μέσα από τις υπόγειες σήραγγες στην Αίγυπτο. Ορισμένοι κατάφεραν να εξασφαλίσουν ταξιδιωτικά έγγραφα, είτε νόμιμα είτε με πλαστογραφία, αναφέρει το Spiegel. Ο Σουκρί Αλ Ασούλι πλήρωσε 2.000 δολάρια για το ταξίδι θανάτου. Το κόστος, όπως αναφέρεται στο γερμανικό περιοδικό, κυμαίνεται από 2.000 έως 5.000 δολάρια. Σύμφωνα με κάποιους διακινητές, με τους οποίους μίλησε το γερμανικό περιοδικό, πριν από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς περίπου 20 άνθρωποι την εβδομάδα ήθελαν να ταξιδέψουν για την Ευρώπη. Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί σε 20 την ημέρα. 

O Σουκρί Αλ Ασούλι μαζί με την οικογένειά του έφτασαν στην Αλεξάνδρεια, όπου παρέμειναν κλειδωμένοι σε ένα διαμέρισμα για αρκετές ημέρες κατ’ εντολή των διακινητών. Στη συνέχεια μαζί με άλλους επιβιβάστηκαν σε ένα κότερο, που όπως διηγείται δεν ήταν μεγαλύτερο από 20 μέτρα και ήταν ασφυκτικά γεμάτο με ανθρώπους. Μόλις το σκάφος ξεκίνησε η κόρη του τρομοκρατημένη φώναζε πως «θέλει να γυρίσει πίσω στη γιαγιά της». Ο ίδιος προσπάθησε να την παρηγορήσει λέγοντάς της πως σύντομα θα φτάσουν στην Ευρώπη. Μετά από τέσσερις ημέρες ταξίδι οι διακινητές τους ζήτησαν να επιβιβαστούν σε ένα δεύτερο σκάφος, μικρότερο, το οποίο τους περίμενε, ώστε να συνεχίσουν για το υπόλοιπο της διαδρομής τους. Οι επιβάτες φοβισμένοι αρνήθηκαν. Τότε οι διακινητές χωρίς καμία προειδοποίηση εμβόλισαν το κότερο. «Δεν είχαμε καθόλου χρόνο να αντιδράσουμε». Το νερό έμπαινε από μια μεγάλη τρύπα. Μέσα σε τρία λεπτά είχε γεμίσει. Τα 300 άτομα που ήταν κάτω από το κατάστρωμα δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και πνίγηκαν αμέσως. Ο Ασούλι φώναζε τη γυναίκα και τα παιδιά του, αλλά μάταια. Δεν μπορούσε να τους βρει. Μετά από λίγο το πλοίο βυθίστηκε.

_{* Ο Αμντελμαζίντ Αλχίλα και ο Μοχάμεντ Ρααντ} 

Οι λίγοι επιζώντες βρέθηκαν στη θάλασσα και σχημάτισαν έναν κύκλο, προσπαθώντας ο ένας να βοηθήσει τον άλλο, για να επιβιώσουν. Όταν ο καιρός χειροτέρευσε η επιβίωση έγινε ακόμη δυσκολότερη. «Κάθε ώρα χάναμε και κάποιον», δήλωσε ο 24χρονος Παλαιστίνιος Αμντελμαζίντ Αλχίλα, ένας από τους επιζώντες, που έχασε το σπίτι του στους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Τα χέρια του ηλιοκαμένα και το πρόσωπό του ήταν γεμάτο ουλές. Στο σκάφος γνωρίστηκε με τον 25χρονο Μοχάμεντ Ρααντ. Δεν είχαν τροφή μαζί τους, αλλά είχαν σωσίβια. Στην ανοιχτή θάλασσα ο ένας κρατήθηκε από τον άλλον. Ο Ρααντ, κάποια στιγμή, άρχισε να έχει παραισθήσεις και πέταξε το σωσίβιό του, όμως τελικά κατάφερε και σώθηκε. Οι επιζήσαντες είδαν τους ανθρώπους να πνίγονται, ο ένας μετά τον άλλο, και τις μητέρες που κρατούσαν τα παιδιά τους να χάνουν της δυνάμεις τους και να πνίγονται μαζί με τα μωρά. Ο Αμντελμαζίντ Αλχίλα λέει στο Spiegel πως τέσσερα πλοία πέρασαν από το σημείο, αλλά κανένα δεν σταμάτησε. «Μας άφησαν να πεθάνουμε». Αμντελμαζίντ Αλχίλα και ο Μοχάμεντ Ρααντ μεταφέρθηκαν, μαζί με τον Σουκρί Αλ Ασούλι, στην Κρήτη. Σήμερα δηλώνουν πως θέλουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη Βόρεια Ευρώπη. Ανάλογες ήταν οι μαρτυρίες και των διασωθέντων που μεταφέρθηκαν στη Σικελία και οι οποίοι μίλησαν στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.

* Κεντρική φωτογραφία: Ο Σουκρί Αλ Ασούλι

πηγη:http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/i-sygklonistiki-martyria-enos-metanasti-apo-taksidi-toy-thanatoy

Σε 48 ώρες πάνω από 500 μετανάστες στο Αιγαίο

Εντείνεται το κύμα των μεταναστευτικών ροών εξαιτίας των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Μόνο το τελευταίο 48ωρο, περισυνελέγησαν από το Λιμενικό Σώμα στα θαλάσσια ανατολικά σύνορα της χώρας τουλάχιστον 553 μετανάστες, ενώ συνελήφθησαν έξι διακινητές.

Ανώτερα στελέχη του Λιμενικού αναμένουν ότι θα συνεχίσει να εντείνεται το κύμα μεταναστευτικών ροών από το ανατολικό Αιγαίο, καθώς παραμένει εύφλεκτη η κατάσταση σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη και Γάζα.

Έναντι αδρότατης αμοιβής δουλέμποροι στοιβάζουν άνδρες, γυναίκες και παιδιά σε σαπιοκάραβα, προκειμένου να τους περάσουν μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη με την ελπίδα καλύτερης ζωής.

Τις τελευταίες 48 ώρες έχουν διασωθεί από άνδρες του Λιμενικού 553 μετανάστες.

Συγκεκριμένα στην Αγία Ελένη Χίου, περισυνελέγησαν 114 παράτυποι μετανάστες, ενώ συνελήφθη και ένας διακινητής. Εβδομήντα δύο συνελήφθησαν στο Φαρμακονήσι, 62 στη Ρόδο και ένας διακινητής, 41 στο Καρλόβασι Σάμου, 27 στην περιοχή Αγκιστρος Σαμοθράκης, 5 στην Κω στις περιοχές Αμμόγλωσα και Ψαλίδι, 104 στη Σύμη και 4 διακινητές, 69 στον Άγιο Ευστράτιο και 59 στη Μυτιλήνη, στις περιοχές Μανταμάδος, Τσόνια, Ασπροπόταμος και Μυστεγνά.

Η αναπληρώτρια γενική διευθύντρια του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ), Λάουρα Τόμσον, σε συνάντηση που είχε πρόσφατα με τον υπουργό Ναυτιλίας Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη συμφώνησε να ξεκινήσουν άμεσα διμερείς τεχνικές συναντήσεις με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών υποδοχής των μεταναστευτικών ροών, στη βάση των διεθνών προτύπων σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και την ανάπτυξη ενημερωτικών δράσεων από τον Οργανισμό, προς τα στελέχη του Λιμενικού Σώματος που υπηρετούν σε Λιμενικές Αρχές όπου παρατηρείται εντονότερο το φαινόμενο των μεταναστευτικών πιέσεων

ΠΗΓΗ:http://www.thepressproject.gr/article/66460/Se-48-ores-pano-apo-500-metanastes-sto-Aigaio

“Με χιλιάδες μνήματα μέσα στον βυθό”

Απαλλοτριώνει ο DrAluca χωρίς επιπλέον σχολιασμό, από το OmniaTV…

Γράφει η  Sylvia 
Λίγους μήνες μετά την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, μετράμε 22 νεκρούς ανοιχτά της Σάμου και άλλους τόσους αγνοούμενους, ανάμεσά τους τρία παιδιά και μια έγκυος γυναίκα….
Σαν τις πέτρες βουλιάζουν και χάνονται άνθρωποι και ολόκληρες οικογένειες…Καταγραφή πτωμάτων, αρίθμηση ανθρώπων και προχωράμε..
Πριν τρεις μήνες μετα την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, τις ιαχές και τις δηλώσεις για τιμωρία των λιμενικών, ακόμη δεν έχει αποδοθεί καμία ευθύνη. Μια χούφτα άνθρωποι τότε στο Σύνταγμα να παρακολουθούμε τους επιζήσαντες να μιλούν για την τραγωδία, έχοντας χάσει όλη τους την οικογένεια. Ανθρώπινα κουρέλια. Το κράτος ζητά διαβατήρια για να μεταφερθούν τα σώματα των συγγενών τους στις πατρίδες τους και χρειάζεται ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για την μεταφορά. Και σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται στη Σάμο, μήπως διαφέρει σε κάτι επειδή εδώ δεν έχουμε καταγγελίες για απάνθρωπη συμπεριφορά λιμενικών; Μήπως είναι άγνωστη η τακτική, τους αφήνω να βουλιάζουν και μετα συντρέχω δήθεν για βοήθεια; Και στην τελική μήπως δεν ξέρουμε ποια θα είναι η εξέλιξη ; Όσοι σωθήκατε καλώς, όσοι χάσατε ανθρώπους σας, λυπούμαστε αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, σας μαζεύουμε, σας πετάμε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης ή σας στέλνουμε πίσω από κει που ήρθατε, ε κι αν λείπουν μερικοί από σας γιατί έχουν πνιγεί, τι να κάνουμε έτσι έχουν τα πράγματα στην πολιτισμένη Ελλάδα και Ευρώπη.
Τότε λίγο μετά την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, είχε προβληθεί από το Οmnia η εκπομπή Δίχως Καβάτζα | Μεσόγειος: ο υγρός τάφος προσφύγων και μεταναστών,η περιγραφή της εκπομπή είχε εξής : “Προσπαθούμε να θυμηθούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που χάνοντας την ζωή τους, ενώ απεγνωσμένα προσπαθούσαν να την σώσουν, εγκαταλείποντας τις διαλυμένες πατρίδες του, κατέληξαν να γίνουν απλώς στοιχεία στατιστικής. Γιατί η τραγωδία στο Φαρμακονήσι, δεν ήταν η πρώτη, δεν θα ναι η τελευταία και όπως δείχνουν τα κοιμώμενα αντανακλαστικά της κοινωνίας, θα αποτελέσει και αυτή μέρος της στατιστικής και θα περάσει στη λήθη χωρίς δικαίωση. Τα δύο τελευταία χρόνια μόνο, ξεχάστηκαν ανάλογες και μεγαλύτερες τραγωδίες, ξεχάστηκαν άνθρωποι, χωρίς να επέλθει καμία αλλαγή, καμία αντίδραση, αν κάτι λοιπόν, έστω ελάχιστο, τους οφείλουμε είναι να τους ανασύρουμε από την αφάνεια για όσους τουλάχιστον γνωρίζουμε το πώς χάθηκαν, μιας και υπάρχουν χιλιάδες οι οποίοι, απλώς θεωρούνται αγνοούμενοι. Γιατί εκτός από την σιωπή, είναι ΚΑΙ η λήθη συνενοχή…..”
Πολύ φοβαμαι ότι και σε 5 χρόνια να επαναλαμβανόταν η εκπομπή απλά θα προσθέταμε ονόματα νεκρών. Παρόλες τις προειδοποιήσεις της Διεθνούς Αμνηστίας, ότι όσο ο καιρός θα φτιάχνει τόσες περισσότερες βάρκες με μετανάστες θα επιχειρούν να ταξιδέψουν, ψάχνοντας να χτίσουν κάπου μια καινούργια ζωή. Η Ευρώπη φρούριο εξακολουθεί να δολοφονεί και τα αντανακλαστικα της κοινωνίας εξακολουθούν να είναι αδρανή. Και κάνοντας λίγο και την αυτοκριτική μας, ας δούμε πώς αντιδράμε σε θανάτους ή πιο σωστά δολοφονίες μεταναστών, και πώς όταν δολοφονείται κάποιος “δικός μας”.
Η εκπομπή είχε μεταδοθεί στις 29 Ιανουαρίου, δυστυχώς πέρα από τις νέες τραγωδίες στη Σάμο, δεν θα μπορούσα να αλλάξω ή να προσθέσω τίποτε σε όσα ειπώθηκαν τότε.
Μπορείτε να βρείτε την εκπομπή εδω : https://omniatv.com/community/videos/video/1713-dixos-kavatza-mesogeios-o-ygros-tafos-prosfygon-kai-metanaston?groupid=53

“Έθρεψα τα σπλάχνα σου, κύμα πελαγίσιο,
με χιλιάδες μνήματα μέσα στο βυθό.” Ν.Γκάτσος

Είμαστε 140 πρόσφυγες από τη Συρία εγκαταλείψαμε τη χώρα μας εξαιτίας του πολέμου..

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΖΗΤΑΜΕ

Είμαστε 140 πρόσφυγες από τη Συρία, από τους οποίους 47 παιδιά και 32 γυναίκες.
Εγκαταλείψαμε τη χώρα μας εξαιτίας του πολέμου που γίνεται εκεί.
Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από την Αίγυπτο και ο προορισμός μας δεν ήταν η Ελλάδα.
Μας έφερε το λιμενικό με τη frondex στα Χανιά και από τότε, ένα μήνα τώρα, είμαστε εγκλωβισμένοι εδώ.
Ζητάμε ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας και να ξεκινήσουμε μια καινούργια ζωή, σε άλλες χώρες της Ευρώπης που έχουμε γνωστούς, συγγενείς ή που υπάρχει οργανωμένη κρατική υποδοχή προσφύγων
Θέλουμε την υποστήριξη σας στο αίτημα μας

Φωτογραφίες από την πορεία της Πρωτομαγιάς

WE ASK FOR YOUR SUPPORT

We are 140 Syrian refugees, 47 of us being children, and 32 of us women. We abandoned our homeland due to the war.
We started a journey from Egypt to Europe, but we were not heading for Greece. Greek Harbour Guard and FRONTEX brought us to Chania against our own will, and for a month now, we are trapped in Greece, with no licence to leave the country.
All we ask for is legal travelling documents that will enable us to continue our journey for a new home in some other European country, where we might have acquaintances or relatives, or where we shall find proper state-run reception institutions.

Photos from the May Day march

πηγη:https://athens.indymedia.org/

Ασυνόδευτος Ανήλικος Μετανάστης σε Αόριστο Διαρκείας

"Ασυνόδευτος ανήλικος μετανάστης"
Προσπαθώ να κατανοήσω μία μία κάθε λέξη
και μετά όλες μαζί .. Όσες φορές και να τις επαναλάβω
στο μυαλό μου είναι σαν να πέφτω σε ένα βαθύ γκρεμό.
Μιλάμε για παιδιά και εφήβους ηλικίας από 8 εως 17 χρονών από το Αφγανιστάν , το Πακιστάν , τη Συρία , τη Μαυριτανία , τη Σενεγάλη και την Αίγυπτο. Μιλάμε για παιδιά που χάσανε τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους παλεύοντας με τα κύματα κάποιο μοιραίο βράδυ , για παιδιά που οι γονείς τους προωθήθηκαν σε άλλες χώρες (ποιός ξέρει κάτω από ποιές συνθήκες) με ή χωρίς τη θέλησή τους και αυτά έμειναν πίσω αβοήθητα. Μιλάμε για παιδιά με βλέμμα απλανές που δεν ξέρουν καν αν συνεχίζουν να έχουν μια οικογένεια να τα περιμένει πίσω στην Πατρίδα τους  ή σε κάποια άλλη χώρα στο βάθος του ορίζοντα ενός απροσδιόριστου φόβου όπου δεν μπορούν να τον κατανοήσουν επαρκώς αφού ούτε και εμείς σαν ενήλικες δεν έχουμε βρει ακόμα εκείνα τα λογικά επιχειρήματα ώστε να πείσουμε αυτά τα παιδιά πως ό,τι τους συνέβη είναι απολύτως λογικό και σύνηθες πόσο μάλλον "δίκαιο". Ακόμα κι αν το προσπαθούσαμε θα ήταν ανήθικο.
Περίπου πενήντα τέτοια παιδιά φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις του Ξενώνα "Μέλλον" χωρίς να γνωρίζουν το τελικό τους προορισμό ή ακόμα και το πως φτάσανε ως εδώ γιατί ακόμα και αν το γνωρίζουν προσπαθούν εναγωνίως να το ξεχάσουν ..
Οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτόν τον Ξενώνα έχουν αναλάβει την επιμέλεια αυτών των παιδιών και είναι υπεύθυνοι για την διατροφή τους , την ένδυση τους , την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη όπως και για την εκπαίδευσή τους στην εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας. Σε αυτό το πλαίσιο ήρθαν σε επικοινωνία με το Ανοιχτό μας Σχολείο και αφού μας γνώρισαν από κοντά , μας ζήτησαν να υποστηρίξουμε αυτή την προσπάθεια στελεχώνοντας με εθελοντές δασκάλους μας το εκπαιδευτικό πρόγραμμα αυτών των παιδιών με κάποιες ώρες διδασκαλίας εντός του Ξενώνα. Δεν μπορούσαμε λοιπόν , παρά να δεχτούμε αυτή την πρόταση με μεγάλη ευαισθησία και υπευθυνότητα. Οι δυσκολίες του εγχειρήματος με βάση την κατακερματισμένη ψυχολογία αυτών των παιδιών ήταν και παραμένει το μεγαλύτερο στοίχημα με τον εαυτό μας. Η ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε μαζί τους και να δραστηριοποιηθούμε προκειμένου να βρούνε έναν συμπαραστάτη σε όλα αυτά που βιώνουν καθημερινά και να νιώσουν έστω μια υποτυπώδη ασφάλεια ήταν για μας μέγιστη υποχρέωση αν και γνωρίζαμε από την αρχή οτι η θέση του συνομήλικου φίλου , του αδερφού , του πατέρα και της μητέρας θα παραμείνουν για πάντα στην ψυχή τους αναντικατάστατες. Πέντε δάσκαλοι του Ανοιχτού μας Σχολείου για 12 ώρες την εβδομάδα παραδίδουν μαθήματα Ελληνικών και Αγγλικών σχεδόν από τον Ιανουάριο αφού η λειτουργία του συγκεκριμένου Ξενώνα έχει ξεκινήσει επίσημα από τον Οκτώβριο.

Στους χώρους του εκτός από την Υποδοχή κατά την είσοδο υπάρχει μια κοινή τραπεζαρία  όπου σερβίρεται το πρωϊνό , το γεύμα και το δείπνο ενώ όλες τις υπόλοιπες ώρες μπορούν να απασχολούνται εκεί τα παιδιά με διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια. Τα παιδιά μπορούν να έχουν έξοδο αν το επιθυμούν καθημερινά μέχρι τις 8:00 μμ. αρκεί να επιστρέφουν εγκαίρως την προκαθορισμένη πάντα ώρα. Στους επάνω ορόφους του κτιρίου 
είναι τα δωμάτιά τους όπου συνήθως μένουν ανά δύο όπως και οι αίθουσες διδασκαλίας όπου έχουν εξοπλιστεί και διαμορφωθεί κατάλληλα για να υποδέχονται τα παιδιά κατά την διάρκεια του μαθήματος . Μερικοί από τους τοίχους του Ξενώνα είναι ζωγραφισμένοι στο χέρι ενώ διάφορα παιδικά βιβλία στην μητρική γλώσσα των παιδιών υπάρχουν στις βιβλιοθήκες των αιθουσών 
μαζί με τους υπολογιστές. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα πάρα πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν και να βελτιωθούν προκειμένου 
αυτά τα παιδιά να καταφέρουν να πιστέψουν οτι ανήκουν κάπου 
και οτι δεν έχουν αφεθεί έρμαια στην τύχη τους.  Να ενδιαφερθούν ξανά 
για τις ζωές τους και να βρουν το χαμένο νόημα της ύπαρξή τους χωρίς να νιώθουν οτι τελείωσαν όλα πριν ακόμα αρχίσουν στην πιο τρυφερή τους ηλικία 
και οτι πραγματικά υπάρχει για αυτά ακόμα "Μέλλον" και όχι ένας Αόριστος Διαρκείας  του τύπου "έπαιξα - γέλασα - έκλαψα και τώρα τα έχασα όλα" 
ή ο γνωστός Υπερσυντέλικος του ρήματος "είχα"  κάποτε και εγώ μια οικογένεια ή ανθρώπους που ενδιαφερόντουσαν για μένα .. Χρειάζεται συστηματική δουλειά , διαρκή επιτήρηση και έλεγχος ως προς το αποτέλεσμα , μεθοδικότητα , αφοσίωση και αγάπη ώστε να μπορέσουμε να εμφυσήσουμε σε αυτά τα παιδιά νέα κίνητρα και όραμα. 
Μια πρόταση ζωής και όχι αυτο-ακύρωσης.

Σίγουρα όμως προσπάθειες σαν του συγκεκριμένου Ξενώνα αποτελούν στόχο για όλους εμάς που θέλουμε να σταματήσουμε να βλέπουμε Κρατητήρια 

και Στρατόπεδα να αποτελούν πλέον τους πιο συνηθισμένους χώρους υποδοχής και εγκλεισμού άτυπων μεταναστών ανεξαρτήτου ηλικίας ζώντας μέσα σε αυτή την εξαθλίωση. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για παιδιά !   

Είναι ίσως ο πιο πολιτισμένος τρόπος προκειμένου να προσεγγίσουμε 
μια κατάσταση που είναι δυσάρεστη για όλους με τρόπο ανθρώπινο 
και δημιουργικό. Να μην πιστέψουμε ξανά στον διαχωρισμό "κατωτέρων και ανωτέρων" επειδή οι συνθήκες που δημιουργούν τέτοιου είδους ανισότητες αλλάζουν ξαφνικά χωρίς να περιμένουν την συγκατάθεσή μας και τότε θα κριθούμε από τα έργα μας και την συνείδηση που μπορέσαμε να αναπτύξουμε για τόσο λεπτά και ευαίσθητα θέματα όπως είναι τα μάτια ενός παιδιού που δεν μπορεί να κατανοήσει τον λόγο που διώκεται ή τον λόγο που μπορεί να θεωρείται ανεπιθύμητο σε μια πολιτισμένη χώρα. 

Σε αυτό το σημείο θα ήταν καλό να θυμηθούμε ξανά την Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού η οποία ισχύει από το 1989 , έχει δε επικυρωθεί από την Ελλάδα και δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. 192/2.12.92 : http://www.unicef.gr/news/2009/crc20.php

πηγη:http://asmpeiraia.blogspot.gr/2014/03/blog-post_31.html

Πώς είναι να είσαι πρόσφυγας; Ένα παιχνίδι του ΟΗΕ δίνει μια πειστική απάντηση

                                                Κάνε κλικ για να παίξεις

Καλώς Όρισες στο Ταξίδι Φυγής, το παιχνίδι που σου δίνει την ευκαιρία να βιώσεις τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας.

Με αυτά τα λόγια η πρώτη σελίδα του παιχνιδιού υποδέχεται τους υποψήφιους μετανάστες. Ειδοποιός διαφορά με την πραγματικότητα, ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορείς να σταματήσεις να παίζεις. Η Ύπατη Αρμοστία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες προχώρησε στην έκδοση αυτού του ηλεκτρονικού Point and Click παιχνιδιού, όπου ο παίκτης-πρόσφυγας, μέσα από μια σειρά επιλογών και ερωτήσεων, προχωράει στα μονοπάτια που βαδίζουν χιλιάδες πρόσφυγες ανά τον κόσμο, καθημερινά, χωρίς την επιλογή να τα ξαναπερπατήσουν, να ξαναπαίξουν. Πως είναι, άραγε, η ζωή τους

πηγη:http://kolopaidablog.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7418.html#more

Ο ρατσισμός της Μανωλάδας ΔΕΝ είναι φυλετικός

Όλοι εντόπισαν την πηγή του προβλήματος για το ζήτημα της Μανωλάδας και άλλα παρόμοια προβλήματα στον φυλετικό ρατσισμό.

Λάθος. Δεν πρόκειται για φυλετικό ρατσισμό.
Οι Έλληνες, ακόμη και οι... ρατσιστές, δεν είναι φυλετικοί ρατσιστές.

Αν πίστευαν άλλωστε πως οι μαύροι συλλήβδην είναι κατώτεροι και άξιοι πυροβολισμών, τότε δε θα μαζεύονταν κατά χιιλιάδες να αποθεώνουν τον Σισέ, τον Τζεμπούρ, τον Ριβάλντο, τον Ντομινίκ Ουίλκινς ή τον Ντέιιντ Ρίβερς παλιότερα, δε θα πλήρωναν αδρά τα Παρασκευοσάββατα για να πάνε στα club όποτε παίζει R'n'B κάποιος, ακόμη και άσημος, μαύρος DJ, δε θα κουνιόντουσαν στους ρυθμούς της Rihanna, του 50-Cent ή της Beyonce.
Εκείνους οι Έλληνες ρατσιστές τους θεωρούν ανώτερους. Αν έρχονταν μια βόλτα από την Ελλάδα, τσιμπούκια θα τους έκαναν για ένα αυτόγραφο ή μια ματιά έστω.

Ο φυλετικός ρατσισμός είναι η αντίληψη πως μια άλλη φυλή είναι κατώτερη από εμάς και άξια περιφρόνησης, λόγω της φυλετικής ή εθνικής της καταγωγής.
Ο κοινωνικός ρατσισμός διακρίνει τους ανθρώπους σε δυνατούς-ανώτερους και αδύναμους-κατώτερους, περιθωριοποιεί και αποκλείει ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και άτομα παραβιάζοντας απρόκλητα σημαντικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Τι είναι αυτό που διαχωρίζει λοιπόν τη στάση του μέσου Έλληνα απέναντι στον Σισέ και απέναντι στον Μπαγκλαντεσιανό εργάτη;
Μα προφανώς η κοινωνική του θέση. Η τάξη.

Ο Σισέ είναι μεγαλοαστός. Πλούσιος, επιτυχημένος, μοδάτος, με κάτι κούρσες από δω ως απέναντι, με χιλιάδες γκόμενες τα πόδια του. Κυκλοφορεί πάντα καθαρός και μυρωδάτος. Και έχει δόξα και λεφτά. Πολλά λεφτά.
Ο Μπαγκλαντεσιανός εργάτης φράουλας τι έχει; Είναι οικονομικός μετανάστης, η κατώτερη δηλαδή θέση στην κοινωνική πυραμίδα. Είναι στη χώρα μας χωρίς πρόσωπο, χωρίς χαρτιά, χωρίς στέγη. Ενδεχομένως δεν μπορεί να πλένεται καθημερινά, διότι δεν έχει μπάνιο. Μάλλον τα ρούχα του δεν είναι η τελευταία λέξη της μόδας, αλλά σκισμένα κουρέλια. Δεν τον ξέρει κανείς, δεν έχει μία, γιατί του τα πήρε ο δουλέμπορος, δεν έχει πενήντα γκόμενες γιατί έχει δεν ε΄χει λεφτά και τη γυναίκα του την έχει αφήσει πίσω, στην πατρίδα και της στέλνει κάθε τόσο ό,τι βγάζει για να ταΐσει το παιδί τους.
Τον αφρικανικής καταγωγής Σισέ ο Έλληνας ρατσιστής τον αποθεώνει.
Τον Μπαγκλαντεσιανό εργάτη ο Έλληνςα ρατσιστής τον πυροβολεί.

Το έγκλημα στη Μανωλάδα λοιπόν δεν είναι απότοκο του φυλετικού ρατσισμού. Αλλά του κοινωνικού ρατσισμού.
Δεν είδα κανένα κουραδόμαγκα να αφήνει απλήρωτο ή να πυροβολεί τον Σισέ ή τη Rihanna.
Προφανώς γιατί είναι πλούσιοι και διάσημοι.
Οι κουραδόμαγκες με τις ακραμπίνες άνοιξαν πυρ κατά εξαθλιωμένων εργατών.
Κι αυτό επειδή διαμαρτυρήθηκαν επειδή ήταν επί μήνες απλήρωτοι.
Ό,τι ακριβώς περνούν και οι Έλληνες εξαθλιούμενοι εργαζόμενοι, αφού όπως γνωρίζουμε εκατοντάδες χιλιάδες απ' αυτούς είναι απλήρωτοι για παραπάνω από 6 μήνες.



Θα με ρωτήσει κάποιος τώρα...
"μα τους Έλληνες απλήρωτους εργαζομένους δεν τους πυροβολούν.
Αυτό δεν αποδεικνύει τον φυλετικό ρατσιστικό χαρακτήρα της πράξης;"

Απαντώ πως οι επιστάτες του κάθε λογής "Ρήγα Χορμόβα" (βλ. "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο") θα πυροβολούσαν άνετα και Έλληνες εργαζομένους που διαμαρτύρονται. Δεν το κάνουν -ακόμη- διότι φοβούνται την τιμωρία, αφού ο Έλληνας πολίτης, όσο εξαθλιωμένος κι αν είναι, έχει περισσότερα μέσα διεκδίκησης του δίκιου του.
Ενώ τον Μπαγκλαντεσιανό τον πυροβολούν άνετα, διότι δε φοβούνται τον νόμο. Ένας μετανάστης χωρίς χαρτιά προφανώς και δεν είναι σε θέση να κάνει μήνυση ή να καταφύγει στην επιθεώρηση εργασίας η στο ΙΚΑ και επομένως οι επιστάτες δρουν εκ του ασφαλούς. Μια που θα πάει στις αρχές για να δικεκδικήσει το δίκιο του και μια που θα απελαθεί.

Στους Έλληνες απλήρωτους εργαζομένους χρησιμοποιούν άλλα όπλα: εκβιασμούς, εκφοβισμούς, απειλή της απόλυσης και πολλά άλλα.
Ο ρατσισμός της Μανωλάδας είναι όμοιος με τον ρατσισμό της Χαλυβουργίας, των ναυπηγείων, του Jumbo, της Ιερισσού, των εταιρειών τηλεφωνίας που νοικιάζουν εργαζομένους κλπ.
Η διαφορά του όπλου απέναντι στους μεν και στους δε δεν οφείλεται δηλαδή στην αντίληψη των εργοδοτών περί φυλών, αλλά στις δυνατότητες που τους δίνει η κατάσταση.
Αν είχαν τη δυνατότητα να πυροβολήσουν και τους Έλληνες, θα το έκαναν χωρίς κανένα φυλετικό δισταγμό.

Αν και, όπως το πάμε, όπου να 'ναι θα αρχίσουν οι πυροβολισμοί και εναντίον Ελλήνων εργαζομένων. Δε θα αργήσει η μέρα.
Όλες οι βεβαιότητες εξάλλου διαλύονται τα τελευταία τρία χρόνια.
Επομένως ήρθε η ώρα να διαλυθεί κι αυτή η βεβαιότητα.
Κι εμείς απλά περιμένουμε τη στιγμή των πυροβολισμών, για να καταδικάσουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται, όπου κι αν απευθύνεται και όπου κι αν αποσκοπεί.

Κείμενο των μεταναστών της Πειραϊκής-Πατραϊκής σχετικά με τη δολοφονία του Λαζανά

                                                                  

Το παρακάτω κείμενο είναι προϊόν συζήτησης των μεταναστών από την Π-Π, εμείς απλά

βοηθάμε στη διάδοσή του.

Είμαστε πολύ λυπημένοι για το θάνατο του 29χρονου παιδιού. Δίνουμε τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια και τους φίλους του. Είμαστε θυμωμένοι  και θλιμμένοι για τη βάρβαρη συμπεριφορά αυτών που τον σκότωσαν. Τέτοια άτομα δεν αντιπροσωπεύουν όλους τους μετανάστες.

Δηλώνουμε πως νιώθουμε αλληλέγγυοι με την οικογένεια του παιδιού και ελπίζουμε οι εγκληματίες να τιμωρηθούν με βάση τον ελληνικό νόμο. Ελπίζουμε τα πολιτικά κόμματα και οι οργανώσεις να μην κάνουν αυτό το θέμα ζήτημα ενάντια στους μετανάστες, γιατί αυτό που συνέβη είναι ατομική συμπεριφορά και δε μας χαρακτηρίζει όλους.

Είμαστε ενάντια σε οποιονδήποτε χύνει αίμα και δε θέλουμε τους θανάτους και τους σκοτωμούς. Αυτοί είναι οι λόγοι που μας ανάγκασαν να φύγουμε από τις χώρες μας γιατί συμβαίνουν και εκεί, όπως και οι εξευτελισμοί, η εκμετάλλευση, η κακομεταχείριση των ανθρώπων από τις δικτατορικές κυβερνήσεις που έχουμε. Αυτό που ψάχνουμε είναι άσυλο, ειρήνη, ασφάλεια και φιλική σχέση με την κοινωνία που βρισκόμαστε, γιατί στην Πάτρα, από τη στιγμή που ήρθαμε, λάβαμε σεβασμό, φιλοξενία και βοήθεια από τους ανθρώπους.

Δε συμφωνούμε με κάποιους να συμπεριφέρονται σαν εγκληματίες και να σκοτώνουν ή να ληστεύουν.

Επαναλαμβάνουμε τη βαθιά μας λύπη για αυτό που συνέβη. Αυτά που γράφουμε είναι η άποψή μας και θα θέλαμε να ακουστούν από τον κόσμο, την οικογένεια και τους φίλους του παιδιού. Θέλουμε από την πατρινή κοινωνία να καταλάβει πως ότι συνέβη δε μας αντιπροσωπεύει. Είμαστε άνθρωποι και λυπούμαστε πολύ για αυτό που έκανε κάποιος και οδήγησε στο θάνατο του παιδιού.

 

πηγη:http://autonomiprotovnaxou.blogspot.com/