Τα σύνορα δεν βρίσκονται στη Λέσβο, αλλά μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας..

Στη Λέσβο βρέθηκε τις προηγούμενες ημέρες ο διεθνούς φήμης εικαστικός Άι Γουέι Γουέι, προκειμένου να γνωρίσει από πρώτο χέρι την κατάσταση των προσφύγων που φτάνουν στο νησί.  Ο διεθνούς φήμης εικαστικός Άι Γουεϊγουέι παραχώρησε συνέντευξη Τύπου, όπου μοιράστηκε την εμπειρία που αποκόμισε, αλλά και δίνοντας το μήνυμα ότι απαιτείται διεθνής συνεργασία προκειμένου να αντιμετωπιστεί η προσφυγική κρίση και να βοηθηθεί η Ελλάδα.

Συγκεκρκιμένα, ο διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης της Σύγχρονης Τέχνης και ανθρωπιστής χαρακτήρισε την κατάσταση στη Μυτιλήνη τραγική, μια ανθρωπιστική κρίση που ξεπερνά τις μέχρι σήμερα εμπειρίες του, που δεν είναι λίγες στο πεδίο της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δοκιμασίας του ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 Ο ίδιος αναφέρθηκε στην Ελλάδα που "άνοιξε την αγκαλιά της για να τους (σ.σ. τους πρόσφυγες) δεχθεί. Όχι να τους αρνηθεί. Αλλά να σώσει τις ζωές τους. Αισθάνομαι πολύ υπερήφανος γι αυτό. Διότι μια χώρα υπερασπίζεται τις πανανθρώπινες αξίες".

"Η προσφυγιά δεν σταματά ποτέ" είπε ο Κινέζος καλλιτέχνης και ανθρωπιστής. "Δεν είναι κάτι καινούργιο. Αλλά αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα έχει πάρει ιστορικές διαστάσεις. Η έντασή της είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Όμως στον 21ο αιώνα δεν μπορούμε να επιτρέπουμε αυτές τις καταστάσεις" πρόσθεσε. "Πρέπει όλοι οι άνθρωποι να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει, να βοηθήσουν την Ελλάδα και το πιο σημαντικό, να σώσουν την Ελλάδα". Την ίδια στιγμή "πρέπει όλοι να βοηθήσουν τους πρόσφυγες να αποκτήσουν ένα νέο μέλλον".

"Γι αυτό βρίσκομαι εδώ. Διότι είχα την εμπειρία μιας τέτοιας δραματικής κατάστασης" τόνισε ο Αϊ Γουέι Γουέι, του οποίου το ταξίδι στη Μυτιλήνη ήταν προϊόν προσεκτικής προετοιμασίας και οι εμπειρίες που αποκόμισε τον οδήγησαν στην απόφαση να δημιουργήσει μόνιμο στούντιο στο νησί, όπου φέτος αναμένεται να συναντηθούν φοιτητές του από την Κίνα και τη Γερμανία και να συμπράξουν καλλιτεχνικά.

Ο Αϊ Γουέι Γουέι επαίνεσε τη δράση των εθελοντών και των οργανώσεων που έχουν συρρεύσει στο νησί από όλον τον κόσμο. Αλλά επισήμανε την έλλειψη καλής οργάνωσης και των περιορισμένων πόρων που έχει το ελληνικό κράτος προκειμένου να διαχειρισθεί στην κατάσταση. Μίλησε, λοιπόν, για την ανάγκη να υπάρξει πολύ καλύτερη και πιο λεπτομερής οργάνωση των μέσων υποδοχής προσφύγων και διαχείρισης της ανθρωπιστικής κρίσης.

Την ίδια στιγμή, χαρακτήρισε "κοντόφθαλμη" την άποψη -που διατυπώνεται από πολλά χείλη στην Ελλάδα και την Ευρώπη- ότι θα έπρεπε να αποτραπεί η έλευση των προσφύγων. "Είναι κοντόφθαλμο να προσπαθεί κάποιος να σταματήσει τους πρόσφυγες. Αντίθετα θα πρέπει όλοι να βοηθήσουν την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να σταματήσει τους πρόσφυγες, αλλά μόνο να τους βοηθήσει" είπε και πρόσθεσε: "Συμφωνώ με αυτό που κάνει η Ελλάδα. Αλλά χρειάζεται τη βοήθεια της Ευρώπης". Το πρόβλημα είναι καταρχήν παγκόσμιο και κατά δεύτερον ευρωπαϊκό, είπε ο Αϊ Γουέι Γουέι και επέκρινε τους πολιτικούς που, "ενώ κατανοούν το πρόβλημα, χρησιμοποιούν γλώσσα με την οποία εκφράζουν πολύ αρνητικά συναισθήματα. Κι αυτό δεν είναι δικαιολογία σε αυτή την τραγική κατάσταση. Η ανθρωπιστική κρίση πρέπει να λυθεί".

Ως καλλιτέχνης ο ίδιος έχει σκοπό να επικοινωνήσει με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους για ό,τι συμβαίνει στη Μυτιλήνη, χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές της Τέχνης, αλλά και τα κοινωνικά δίκτυα. "Η σπουδαία Τέχνη έρχεται από εκεί που δοκιμάζονται υψηλές αξίες, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια" είπε και πρόσθεσε ότι σε αυτή την ιστορική στιγμή θέλει να εμπλακεί ως καλλιτέχνης για να γίνει συνείδηση της διεθνούς κοινής γνώμης ό,τι δοκιμάζεται στη Λέσβο, δηλ. οι πανανθρώπινες αξίες. "Κάνω την προσπάθειά μου ως άτομο, ως πολίτης, ως καλλιτέχνης. Με το έργο μου υποστηρίζω τις πιο σημαντικές από τις ανθρώπινες αξίες. Αυτή είναι η καλλιτεχνική μου προσπάθεια, στην οποία κάθε φορά αφοσιώνομαι με όλες μου τις δυνάμεις".

Κι επειδή η Τέχνη είναι το Φως στο σκοτάδι, όπως είπε ο Κινέζος ανθρωπιστής και καλλιτέχνης, εξιστόρησε πως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς μοίρασε με την ομάδα του ηλιακές λάμπες στα παιδιά των προσφύγων, που έκλαιγαν και προσπαθούσαν ανήσυχα να κοιμηθούν μέσα στο σκοτάδι των σκηνών, όπου έχουν βρει καταφύγιο. "Οι σκηνές δεν είχαν φως. Αποφασίσαμε να προσφέρουμε φως στο σκοτάδι. Αρχίσαμε να μοιράζουμε φώτα στα παιδιά. Τα παιδιά τα κράταγαν αναμμένα μέσα στο σκοτάδι. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα" είπε ο Αι Γουέι Γουέ καταλήγοντας ότι "αυτό είναι η Τέχνη. Το φως που έρχεται στο σκοτάδι".

Τέλος, αναφερόμενος στο μνημείο που έχει αποφασίσει να δημιουργήσει και να δωρίσει στο δήμο Μυτιλήνης, σημείωσε ότι "τα μνημεία χρειάζονται για να υπενθυμίζουν στους ανθρώπους, για τη μνήμη. Αυτό δεν θα είναι μνημείο αποθανόντων, αλλά ένα μνημείο όπου θα τιμάται η ανθρώπινη προσπάθεια και δοκιμασία". Θα τιμάται η προσπάθεια των παιδιών, των γυναικών και των ανδρών, των ηλικιωμένων που "θυσιάζουν" τα πάντα για ένα αβέβαιο μέλλον. Κανένας τους δεν έρχεται για να μεταναστεύσει. Είναι άνθρωποι που φθάνουν υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για να σώσουν τις ζωές τους" κατέληξε ο Αϊ Γουέϊ Γουέϊ.

«Τα σύνορα δεν βρίσκονται στη Λέσβο, αλλά μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας»

Στη συνέντευξη του Αϊ Γουέι Γουέι παραβρέθηκαν ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας και ο αναπληρωτής υπουργός για θέματα Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Νίκος Ξυδάκης.

«Είμαι περήφανος που άνθρωποι σαν τον Άι Γουεϊγουέι αφήνουν την ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική τους καριέρα κι έρχονται να βοηθήσουν», δήλωσε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας, καλωσορίζοντας τον Κινέζο καλλιτέχνη. «Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους εικαστικούς της εποχής μας, αλλά και αγωνιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που βρέθηκε στη Μυτιλήνη και με τις δύο αυτές ιδιότητες και επισκέφθηκε τις αρχές και τους εθελοντές. Θεώρησα υποχρέωσή μου να τον συναντήσω και να μοιραστώ τις εμπειρίες του», κατέληξε.

«Ήταν μια εμπειρία που δεν θα μπορούσαν να την φανταστώ», δήλωσε ο Άι Γουεϊγουέι, ο οποίος, όπως είπε, επισκέφθηκε τα στρατόπεδα και τις ομάδες εθελοντών απ' όλο τον κόσμο και συναντήθηκε με τον δήμαρχο της Μυτιλήνης, από τον οποίο ενημερώθηκε και συμφώνησε τη δημιουργία στο νησί μιας βάσης για κοινά πρότζεκτ με τα στούντιο που διευθύνει στο Πεκίνο και το Βερολίνο.

Παράλληλα, χαρακτήρισε «κοντόφθαλμους» όσους, στην Ευρώπη, ζητούν την ανάσχεση των προσφυγικών ροών με κάθε μέσο, γιατί «τίποτε δεν θα σταματήσει ανθρώπους που θυσιάζουν ό,τι έχουν προκειμένου να αναζητήσουν προστασία και ρισκάρουν τη ζωή τους». Κάποιοι, συνέχισε, «δεν καταλαβαίνουν ακριβώς την κατάσταση ή παίζουν παιχνίδια. Δεν χωρούν δικαιολογίες σε αυτό το ζήτημα», τόνισε. Οι ντόπιοι «το καταλαβαίνουν αυτό και προσπαθούν, μαζί με τους εθελοντές, όμως τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους είναι περιορισμένα», παρατήρησε.

Τέλος, απαντώντας εμμέσως στις «αντιπροσφυγικές» φωνές, υπογράμμισε: «Τα σύνορα δεν βρίσκονται στη Λέσβο, αλλά μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας»...

ΠΗΓΗ: http://www.alterthess.gr/content/ai-goyei-goyei-sti-lesvo-i-ellada-yperaspizetai-tis-axies-toy-politismenoy-kosmoy

Oταν οι Ελληνες πρόσφυγες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία

Καθώς τα κύματα των προσφύγων από τη Συρία προς τη χώρα μας συνεχίζονται, έχει ενδιαφέρον να ανατρέξουμε σε μερικές σχετικές ιστορικές σελίδες. Με πρωταγωνιστές, όμως, Ελληνες.

Φωτογραφικό ντοκουμέντο με Ελληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι να περιμένουν στην ουρά για συσσίτιο του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Προς τη Συρία και από τη Συρία. Τουλάχιστον τέσσερις φορές σημειώνεται στα χρονικά το φαινόμενο, έχοντας μαζικό χαρακτήρα:

• Το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
• Το 1939 όταν η περιοχή της Αλεξανδρέττας, μέρος της Μεγάλης Συρίας, προσαρτήθηκε στις επαρχίες της Τουρκίας.
• Το 1860 όταν ξεκίνησαν σφαγές και διώξεις χριστιανών στη Β. Αφρική.
• Το 1882 στη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης.

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες Ελληνες πρόσφυγες βρέθηκαν στη Συρία και Ελληνες πρόσφυγες ήρθαν από την ευρύτερη περιοχή στην Ελλάδα διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Κοινός, όμως, παρονομαστής ήταν ο πόλεμος και ο φόβος για τη ζωή τους. Αλλά και η ομοιότητα των προσφυγικών τραγωδιών ανεξαρτήτως εποχών, προέλευσης και προορισμού των θυμάτων.

Από το 1922

Η πιο μαζική περίπτωση Ελλήνων προσφύγων, που αναζητούν άσυλο στη Συρία, καταγράφεται αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μερικές χιλιάδες, από τις εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες που ξεριζώνονται από τη Μικρασία το δεύτερο εξάμηνο του 1922 και τις αρχές του 1923 και ενώ συνεχίζονται στη Λοζάνη οι διαπραγματεύσεις για την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών, καταφεύγουν στη Συρία.

Ξεριζωμένοι από την Αλεξανδρέττα καταφεύγουν στην -υπό γαλλική κατοχή- Συρία, διωγμένοι από τους Τούρκους.

Η οθωμανοκρατούμενη περιοχή της φυσικής Συρίας (περιλάμβανε, εκτός από τη σημερινή, δηλ. τη γεωγραφική Συρία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και την Υπεριορδονία) είχε καταληφθεί ως εχθρικό έδαφος, ενώ διαρκούσε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος από αγγλογαλλικά στρατεύματα (ο σουλτάνος της Κωνσταντινούπολης είχε ταχθεί με την πλευρά των Κεντρικών Δυνάμεων).

Μετά τη λήξη του πολέμου οι Γάλλοι, προλαβαίνοντας και καταστέλλοντας με στρατιωτικά μέσα την «αραβική αφύπνιση», έγιναν κύριοι της Δαμασκού, αντικαθιστώντας τους Αγγλους (είχαν αποχωρήσει λίγο νωρίτερα ύστερα από γαλλοαγγλική διανομή εδαφών περιοριζόμενοι σε Παλαιστίνη και Υπεριορδανία). Με τη συμφωνία του Σαν Ρέμο (1920) νομιμοποιείται η γαλλική στρατιωτική παρουσία σε Συρία - Λίβανο στο όνομα της Κοινωνίας των Εθνών. Τυπικά, για την προστασία των μειονοτήτων και μέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί η περιοχή. Ουσιαστικά η «εντολή» σήμανε μετατροπή σε γαλλική αποικία. Εκεί καταφεύγουν για προστασία χιλιάδες Ελληνες. Είναι ένας ενδιάμεσος σταθμός για μετάβαση σε ελληνικά εδάφη ή αλλού.

Χριστιανοί πρόσφυγες από την περιοχή του Λιβάνου διασκορπίζονται στη Συρία, την Ελλάδα και αλλού κατά τις συγκρούσεις του 1860.

Μια περιγραφή της κατάστασης παραθέτει ο Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χάρολντ Σπένσερ, ο οποίος αυτή την περίοδο βρίσκεται στην Ελλάδα και αρθρογραφεί για την προσφυγική τραγωδία. Γράφει αρχές Μαρτίου του 1923: «Η κατάστασις εχειροτέρευσεν, ιδίως λόγω της πολιτικής της Γαλλικής Κυβερνήσεως... Μέγας αριθμός προσφύγων της Μικράς Ασίας επί των πλοίων εις τους Γαλλικούς λιμένας της Συρίας, οι δε Γάλλοι ουχί μόνον αρνούνται να επιτρέψουν εις αυτούς να παραμείνουν τουλάχιστον εις Συρίαν, αλλά αρνούνται και να τους δώσουν τροφήν... Ο εκεί Ελλην πρόξενος ζητεί εσπευσμένως χρήματα διά να σώση τους πληθυσμούς αυτούς εκ πείνης θανάτου, παρίσταται δε ανάγκη να μεταφερθούν και οι πρόσφυγες ούτοι της Συρίας εις την Ελλάδα εφ' όσον οι Γάλλοι τους εκδιώκουν...» (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ 3/3/1923).

Για τους Γάλλους αυτή την περίοδο το τελευταίο που ενδιαφέρει είναι η ανθρώπινη ζωή και η προστασία των μειονοτήτων. Δεν θα διστάσουν, άλλωστε, δύο χρόνια αργότερα να βομβαρδίσουν την ίδια τη Δαμασκό, όταν ξέσπασε αραβική επανάσταση (Μεγάλη Επανάσταση του 1925 στη συριακή ιστορία).

Η στάση της Γαλλίας στιγματίζεται ως «απάνθρωπος», ενώ γίνονται εκκλήσεις προς Αμερικανούς και Βρετανούς για βοήθεια. Οι πρώτοι ανταποκρίνονται στο πλαίσιο της ευρύτερης βοήθειας προς τους Ελληνες πρόσφυγες. Αμερικανικές πηγές (Ερυθρός Σταυρός) κάνουν λόγο για διάθεση ενός συνολικού ποσού 30 εκ. δολαρίων, από τα οποία τα 2-3 διατίθενται για τους πρόσφυγες στη Συρία μέχρι τον Αύγουστο του 1923.

Είναι δυσδιάκριτο ποια ακριβώς είναι η συνέχεια του δράματος των 15.000 -ίσως και παραπάνω- προσφύγων στη Συρία. Ελάχιστες πληροφορίες είναι διαθέσιμες. Πολλοί απ' αυτούς μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα και άλλοι κατέφυγαν αλλού. Πάντως, προς το τέλος Ιουνίου του 1923 μερικές χιλιάδες βρίσκονταν ακόμη στην περιοχή, προσμένοντας τη μεταφορά τους (πηγές της ελληνικής κυβέρνησης εκείνη τη χρονική περίοδο κάνουν λόγο για 2.000-3.000 μόνο στη Βηρυτό). Αυτοί είχαν μεταφερθεί εκεί από τις συριακές ακτές με ελληνικά μέσα, ύστερα από απαίτηση των Γάλλων της Συρίας.

Αρκετοί απ' αυτούς, πάντως, παρέμειναν στη Συρία, όπου προφανώς το κλίμα δεν ήταν εχθρικό τότε. Ούτε λίγο αργότερα με την έκρηξη της επανάστασης, όταν οι συνθήκες έγιναν πολεμικές και οι συγκρούσεις πήραν επιπλέον και θρησκευτικό χαρακτήρα.

Για την ιστορία ας σημειωθεί ότι στη Δαμασκό προϋπήρχε από το 1917 σύλλογος Ελλήνων, αλλά τότε δημιουργείται ο πρώτος πυρήνας της κατοπινής ελληνικής χριστιανικής κοινότητας. Επειτα την πρωτεύουσα θα ακολουθήσει αμέσως μετά δημιουργία κοινότητας στο Χαλέπι. Αυτή θα εξελιχθεί στη μεγαλύτερη της Συρίας , ενώ θα «τροφοδοτεί» με μέλη και την ελληνική κοινότητα της Βηρυτού.

ΣΤΟ ΧΑΛΕΠΙ

Πείνα και εξαθλίωση για 12.000 Μικρασιάτες

Με αφορμή την πρόσφατη απεργία πείνας Σύρων προσφύγων στην πλατεία Συντάγματος, ο δημοσιογράφος Νταμιάν Μακόν Ουλάντ (ανταποκριτής της εφημερίδας «Irish Times» στην Αθήνα) δημοσιοποίησε από την ιστοσελίδα του (https://damomac.wordpress.com ) ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο που δείχνει Ελληνες «Πρόσφυγες στο Χαλέπι», όπως αναγράφεται στην κορυφή της εικόνας. Οπως γράφει ο Ουλάντ ένας Σύρος πρόσφυγας- απεργός πείνας του υπέδειξε ότι στην ίδια θέση που βρίσκεται αυτός σήμερα, βρέθηκαν άλλοτε Ελληνες στη Συρία. Ο δημοσιογράφος ερεύνησε το θέμα, εντόπισε σχετική φωτογραφία στο αρχείο της αμερικανικής Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου και τη δημοσίευσε με το ακόλουθο κείμενο: «Η φωτογραφία δεν έχει ημερομηνία, έχει τίτλο ''Ελληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι'', και δείχνει μια ομάδα ανθρώπων με κουρελιασμένα ρούχα, ανάμεσά τους μικρά αγόρια, που περιμένουν να φάνε. Σε πρώτο πλάνο, μια γυναίκα, με ένα τενεκεδάκι στα πόδια της, στέκεται δίπλα σε ένα πρότυπο ''μαγειρείο''. Κάτω από τη φωτογραφία ως λεζάντα γράφει: ''Δόθηκε φαγητό σε 12.000 Ελληνες από τους Αμερικανούς''.

«Τραγική και αβέβαιη κατάσταση»

Σύμφωνα με τα στοιχεία για την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όπως συμφωνήθηκε με τη συνθήκη της Λοζάνης το 1923, περίπου 17.000 Ελληνες από τη Μικρά Ασία βρέθηκαν πρόσφυγες σε διάφορες πόλεις της Συρίας. Τόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση που τον Αύγουστο του 1923 ο υπεύθυνος των Ελλήνων προσφύγων στο Χαλέπι έστειλε τηλεγράφημα στο υπουργείο Εξωτερικών της Αθήνας ζητώντας να αποτρέψει άλλους Ελληνες να φτάσουν στην πόλη, γιατί ''ήταν αδύνατο να δεχτούν άλλους πρόσφυγες''. Η γενικότερη κατάσταση για τους Ελληνες πρόσφυγες το καλοκαίρι του 1923 περιγράφεται ως ''τραγική και αβέβαιη'', όπως σήμερα των Σύρων προσφύγων...». Ας προστεθεί ότι η φωτογραφία χρονικά ανήκει, κατά πάσα πιθανότητα, στις μέρες του Μαΐου-Ιουνίου 1923.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟ 1939

Ελληνοαρμενικά καραβάνια από την Αλεξανδρέττα

Ενα δεύτερο κύμα Ελλήνων προσφύγων στη Συρία σημειώνεται με την προσάρτηση της Αλεξανδρέττας στην Τουρκία.

Η επαρχία (σαντζάκι) της Αλεξανδρέττας (κοντά στην αρχαία Αλεξάνδρεια, που ιδρύθηκε μετά τη μάχη στην Ισσό το 333 π.Χ.) από τον 16ο αιώνα μέχρι το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αποτελούσε μέρος της επαρχίας Χαλεπίου της Μεγάλης Συρίας, αλλά το 1918 ανεξαρτητοποιήθηκε και τέθηκε, όπως η υπόλοιπη Συρία και ο Λίβανος, υπό γαλλική κατοχή. Το στρατηγικό λιμάνι ήταν ένας από τους πρώτους επεκτατικούς στόχους του νέου τουρκικού κράτους. Οπως και έγινε με την ανοχή και υποστήριξη της Γαλλίας, ενώ ξεσπούσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Το 1938 τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν εκεί, ενώ το επόμενη χρονιά προκηρύχθηκε ένα νόθο δημοψήφισμα (για την ένωση ή όχι με την Τουρκία).

Από τότε η επαρχία Χατάι προστέθηκε στην τουρκική επικράτεια. Ιστορικά η περιοχή κατοικούνταν από Αραβες, αλλά και άλλες μειονότητες. Οι Τούρκοι ακολουθώντας τακτική εθνοκάθαρσης άλλαξαν την πληθυσμιακή σύνθεση. Το 1939-1940 υπολογίζεται ότι ένας πληθυσμός περίπου 50.000 ανθρώπων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή. Απ' αυτούς 11.000-12.000 ήταν Ελληνες και 26.000-27.000 Αρμένιοι.

Οι περισσότεροι Ελληνες κατέφυγαν τότε στη Δαμασκό και στο Χαλέπι, ενισχύοντας τις υπάρχουσες ελληνικές κοινότητες.

Από τα δύο βασικά ελληνικά προσφυγικά ρεύματα (1923 και 1939) προέρχονταν και οι 1.200 περίπου κάτοικοι της Συρίας, που είχαν ελληνικά διαβατήρια κατά την έναρξη του σημερινού.

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΙΚΟΥΠΗ

Οι επεμβάσεις στη Β. Αφρική έδιωξαν τους χριστιανούς

Ελληνες πρόσφυγες θα καταφύγουν κυρίως στη Δαμασκό και στο Χαλέπι δύο φορές κατά τον 19ο αιώνα. Μάλιστα, θα προκύψει ταυτοχρόνως και στη χώρα μας ζήτημα με Ελληνες πρόσφυγες από την ευρύτερη περιοχή. Η πρώτη διαδραματίζεται στην οθωνική Ελλάδα το 1860.

Η τότε βασιλική κυβέρνηση Μιαούλη μετέχει με ναυτική δύναμη σε γαλλικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην οθωμανοκρατούμενη περιοχή, σε μία από τις πρώτες διεθνείς «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» για την προστασία χριστιανών από «ιθαγενείς». Προσχηματικοί, βεβαίως, ήταν οι λόγοι και πραγματική αιτία ο έλεγχος της περιοχής και ο καθορισμός γαλλοβρετανικών ζωνών.

Πολλοί χριστιανικοί πληθυσμοί, απειλούμενοι πραγματικά ή όχι, εγκαταλείπουν τις ακτές της Β. Αφρικής και καταφεύγουν σε άλλα μέρη. Ανάμεσά στους πρόσφυγες και Ελληνες που κατευθύνονται προς τη Δαμασκό και το Χαλέπι. Αρκετοί απ' αυτούς θα μεταφερθούν και στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τις σύγχρονες πηγές μετά το τέλος της επιχείρησης (Οκτώβριος 1860) τα ελληνικά πλοία μετέφεραν στη χώρα «τους εις αυτά προσφεύγοντες... Ουκ ολίγοι τότε ήλθον εις Αθήνας και άλλας Ελληνικάς πόλεις... Πλήθος προσφύγων μετήγαγον εις την Ελλάδα και τα Ρωσικά πλοία, τους ενταύθα γενικώς κληθέντες Βερουτιανούς (κατοίκους της Βηρυτού), όπερ όνομα απέκτησε έκτοτε εν Ελλάδι την σημασίαν του πρόσφυξ...».

Στην επαναστατημένη Αλεξάνδρεια

Η δεύτερη περίπτωση εξελίσσεται το 1882 (κυβέρνηση Τρικούπη). Οταν πάλι η Ελλάδα παίρνει μέρος με στρατιωτικές δυνάμεις στη γαλλοβρετανική επέμβαση, με επίκεντρο την επαναστατημένη Αλεξάνδρεια (επανάσταση του Ουράμπι στην Αίγυπτο).

Αρκετοί από τους δεκάδες χιλιάδες Ελληνες (υπολογίζονται σε 40.000-50.000), οι οποίοι εγκαταλείπουν την Αλεξάνδρεια και γενικότερα την Αίγυπτο, όπου υπάρχει έντονη ελληνική παρουσία, καταφεύγουν σε άλλες περιοχές (Κωνσταντινούπολη, Δαμασκό, Χαλέπι κ.α.). Κατά τη διάρκεια της κρίσης (Μάιος - Ιούλιος 1882) και μέχρι το βομβαρδισμό της Αλεξάνδρειας από τα αγγλικά πολεμικά (11 Ιουλίου) τα ελληνικά πλοία συμμετέχουν στην εκκένωση.

Οι περισσότεροι Ελληνες μεταφέρονται σε διάφορες πόλεις ελληνικές πόλεις με εμπορικά πλοία που πηγαινοέρχονται. Η κατάσταση περιγράφεται ως εξής σε ένα χρονικό της εποχής: «Απειράριθμοι οι συσσωρευθέντες εκ των προσφύγων εν Αθήναις και εις διαφόρους πόλεις της Ελλάδος Ελληνες (της Αιγύπτου)... Η Κυβέρνησις και αυτός ο Ελληνικός λαός διά συνεισφορών τους συντηρούσι? Καίτοι εγείρονται υπόνοιαι και φόβοι περί επιδηματικών ασθενειών και υπό των επιτροπών υγείας γνωματεύεται η αραίωσις, η συμπάθεια του κοινού άκαμπτος...».

Οι Ελληνες της Αιγύπτου θα επιστρέψουν αργότερα από τα σημεία όπου έχουν διασκορπιστεί στην ισοπεδωμένη σχεδόν Αλεξάνδρεια και στην αγγλοκρατούμενη, πλέον, Αίγυπτο. Θα ξεκινήσει τότε η λεγόμενη δεύτερη άνθηση της «Αλεξάνδρειας των Ελλήνων» και γενικότερα των ελληνικών κοινοτήτων στην Αίγυπτο.

Τ. Κατσιμάρδος

πηγη:http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64180530

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ - ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΡΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΑ

Η Χάνα είναι μια γενναία γυναίκα από τη Συρία. Εγκατέλειψε τη χώρα και το σπίτι της για να σώσει την οικογένειά της. Μετά από επίπονο και μακρύ ταξίδι, μέσω της Ελλάδας, κατάφερε να βρει ασφάλεια στην Αυστρία. Με μία συγκλονιστική επιστολή προς τη Γενική Διευθύντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, την οποία γνώρισε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της, περιγράφει τα δεινά του Συριακού λαού και ζητάει από τους Έλληνες να μην κλείνουν τα μάτια μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση του πλανήτη. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Πρόσφυγα (20 Ιουνίου), οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα δημοσιεύουν το κείμενο της Χάνα, κατόπιν επιθυμίας της να δημοσιευθεί στην Ελλάδα

 

«Αγαπητή Μαριέττα,

 

Μας ζήτησες να σου γράψουμε αναλυτικά για την κατάστασή μας και τι περάσαμε για να φτάσουμε εδώ. Θα είμαι σύντομη, γιατί δεν μιλώ καλά τη γλώσσα. Αν παρακολουθείς την επικαιρότητα, θα ξέρεις γιατί έπρεπε να αποδράσουμε από το σπίτι μας. Αυτή είναι η σωστή λέξη – αποδράσαμε. Αποδράσαμε για να σώσουμε τα παιδιά μας από το θάνατο που πήρε τη ζωή 200 χιλιάδων ανθρώπων. Τα σπίτια μας καταστράφηκαν, οι δικοί μας μπήκαν φυλακή, τις γυναίκες τις βίασαν. Αυτό το γράμμα δεν μπορεί να μεταφέρει το μέγεθος του πόνου, της αδικίας, του φόβου που νιώθουμε.

 

Οι ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν την συμπαράστασή τους και δηλώνουν πρόθυμες να μας δεχτούν σαν πρόσφυγες πολέμου. Αλλά για τι είδους υποδοχή μιλάμε και με ποιους όρους; Είναι πρόθυμες να μας δεχτούν, αλλά δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε αεροπορικώς, δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε από τη θάλασσα, δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε νόμιμα από τη στεριά. Άρα; Μας το λένε ξεκάθαρα: πρέπει να γίνει η ζωή μας κόλαση, πρέπει να κινδυνεύσουμε να πεθάνουμε, μέσα σε φουσκωτές βάρκες που δεν ξεπερνούν τα τρία μέτρα μήκος και ταξιδεύουν με 60 πρόσφυγες μέσα στη νύχτα. Το ερώτημα είναι αν θα φτάσουμε ή αν θα μείνουμε για πάντα θαμμένοι στη θάλασσα – είναι θέμα τύχης.

 

Ακόμα και αν προσπαθήσουμε να έρθουμε από τη στεριά, πρέπει να διασχίσουμε δάση και βουνά, να κρυβόμαστε μέσα σε εγκαταλειμένα τρένα, να βρεθούμε στο έλεος κάθε λογής μαφίας και λαθρέμπορων που μας παίρνουν τα λεφτά και την αξιοπρέπεια και βάζουν σκληρούς όρους προκειμένου να μας αφήσουν να περπατήσουμε αυτά τα δύσβατα μονοπάτια.

 

Δεν μπορώ να σου δώσω να καταλάβεις τι περάσαμε για να φτάσουν τα τέσσερα παιδιά μου στην Ευρώπη, κι ευχαριστώ το Θεό που τα κατάφεραν να φτάσουν ασφαλή. Εκατοντάδες άλλοι πέθαναν και συνεχίζουν να πεθαίνουν καθώς το προσπαθούν. Αναρωτιέμαι: αν οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν στ'αλήθεια να μας δεχτούν, γιατί δεν το κάνουν νόμιμα, μέσω των πρεσβειών τους; Έχει τυφλωθεί ολόκληρος ο κόσμος και δε βλέπει τι γίνεται; Θέλουν να εξαφανίσουν το συριακό λαό; Ποντάρουν πως θα πεθάνουμε πριν φτάσουμε; Ευχαριστούμε τον ελληνικό λαό και γνωρίζουμε ότι η οικονομική του κατάσταση δεν του επιτρέπει να δεχτεί πρόσφυγες και να τους εξασφαλίσει παροχές. Για μας η Ελλάδα είναι χώρα τράνζιτ. Γιατί λοιπόν μας πιέζουν κι άλλο; Γιατί μας φυλακίζουν; Γιατί μας συλλαμβάνουν στο αεροδρόμιο, στο λιμάνι, ακόμα και στο δρόμο; Επειδή είμαστε πρόσφυγες; 

Όταν μου ζήτησες να σου γράψω για την κατάστασή μας, είπες ότι το γράμμα θα μπορούσε να μείνει εμπιστευτικό. Γιατί; Δεν πρέπει να μείνει κρυφό. Πρέπει να δημοσιεύσεις τα πάντα – ονόματα, περιστατικά, γεγονότα. Πρέπει να αναλάβεις δράση γρήγορα και να πιέσεις τις ευρωπαϊκές χώρες να δεχτούν τους πρόσφυγες με ασφάλεια, χωρίς να τους αναγκάζουν να βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για την ελευθερία».

 

Χ.Α., μια γυναίκα από τη Συρία

                                       

                                       

                                       

                                       

ΕΠΙΛΟΓΗ : ΤΕΧΝΗΣ ΑΝΕΜΟΣ

Η πρόσφυγας που ήθελε μόνο να μιλήσει

                

Της Χριστίνας Πάντζου

«Δώσε μου ό,τι όνομα θες, δεν έχει σημασία, ούτως ή άλλως είμαστε χαμένοι στην ανωνυμία, καταντήσαμε αριθμοί». Το βλέμμα της 23χρονης Γιασμίν ακολουθεί την τετράχρονη κόρη της Νάγια και τον σύζυγό της Νιντάλ. Μόλις πριν λίγες ώρες το πλοιάριο που τους μετέφερε στην Ελλάδα είχε φτάσει στις ακτές της Κω. Μιλά με έναν λόγο που δεν έχει εξάρσεις, σαν στεγνός θρήνος γεμάτος ερωτηματικά. «Ποιος καταράστηκε την Συρία; Γιατί ο Θεός επιτρέπει αυτή την τραγωδία; Η πατρίδα μου ήταν όμορφη, οι άνθρωποι έντιμοι, δεν ήμασταν πλούσιοι αλλά ήμασταν ευτυχισμένοι. Τώρα κάθε οικογένεια έχει έναν νεκρό, έναν αγνοούμενο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη φυγή».

Χριστιανή από το Χαλέπι, σπούδαζε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο και η κόρη της ήταν μηνών, όταν ξέσπασε ο πόλεμος. «Ο θάνατος εκεί είναι παντού. Τον αδελφό μου τον σκότωσαν. Ήταν 28 ετών και η γυναίκα του περίμενε το πρώτο τους παιδί. Περπατούσε στον δρόμο και χτυπήθηκε από όλμο. Ο ανιψιός μου γεννήθηκε ορφανός».

Η Γιασμίν άφησε πανεπιστήμιο και σπίτι και πήγε στη Λιβύη όπου ο άντρας της βρήκε μια δουλειά. Αλλά οι μάχες άρχισαν να μαίνονται και εκεί. «Δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στη Συρία με το μωρό. Το σπίτι μας είχε καταστραφεί κι ένα κατάστημα που είχε ο άντρας μου έγινε στάχτες. Δεν είχαμε πού να γυρίσουμε». Έφυγαν για την Ιορδανία, αλλά η ζωή εκεί για τους πρόσφυγες ήταν πολύ δύσκολη. «Δεν υπήρχαν δουλειές για μας, μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία, αρνούνταν ακόμη και σπίτι να μας νοικιάσουν κι όταν άκουγαν στον δρόμο να μιλάμε με συριακή προφορά μας κοιτούσαν εχθρικά». Έφυγαν για την Τουρκία, όπου έμειναν λίγους μήνες προσπαθώντας να βρουν δουλειά για να επιβιώσουν. Μάταια. Αποφάσισαν να περάσουν στην Ευρώπη.

Η πρώτη φορά που επιχείρησαν να περάσουν στην Ελλάδα ήταν τραυματική. «Κινδυνέψαμε να πνιγούμε. Ήμασταν 15 άνθρωποι σε μια πολύ μικρή βάρκα. Μετά από λίγο άρχισε να γεμίζει νερό. Ήμουν τρομοκρατημένη κι έλεγα ‘Θεέ μου ας πεθάνω εγώ, δεν αντέχω να δω το παιδί μου να πνίγεται’. Καλέσαμε βοήθεια και όταν ήρθαν Τούρκοι λιμενικοί εκλιπαρούσα τον άντρα μου ‘δως τους το μωρό να σωθεί’. Εκείνος δεν ήθελε κι έλεγε ‘πώς θα τους εμπιστευτώ το παιδί μας;’ Μας επέστρεψαν στην Τουρκία και λέγαμε πως ποτέ πια δεν θα επιχειρούσαμε θαλάσσιο ταξίδι. Αλλά το ξανακάναμε. Μπορείς να καταλάβεις ποια απόγνωση μπορεί να οδηγήσει μια μάνα να προσπαθήσει ξανά αυτό το ταξίδι με το παιδί της;»

Η Γιασμίν μιλά σαν να αφηγείται κάποιου άλλου την ιστορία και διστάζει πριν συνεχίσει. «Έμεινα έγκυος πριν έναν χρόνο και ζήτησα από έναν γιατρό να διακόψει την κύηση. Ξέρω πώς ακούγεται, αλλά δεν είχα άλλη διέξοδο: όταν φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, πρέπει να νιώθει ότι το φροντίζεις, του προσφέρεις μια ζωή, ότι μπορεί να σε εμπιστευτεί. Έχω ήδη τη Νάγια και δεν μπορώ να της προσφέρω τίποτα. Στην πατρίδα μου δεν έχουμε ηλεκτρικό, νερό, φαγητό, ούτε δουλειά. Και στην προσφυγιά που ζούμε για περισσότερο από τρία χρόνια, πάλι δεν έχουμε τίποτα. Φεύγεις και δεν παίρνεις τίποτα μαζί σου. Προσπαθείς να χωρέσεις όλη σου τη ζωή σε μια βαλίτσα. Ακόμη κι αυτά χάθηκαν στον πάτο της θάλασσας στην πρώτη μας απόπειρα να έρθουμε στην Ευρώπη».

Όσοι πρόσφυγες φτάνουν στην Ελλάδα, έχουν συνήθως ένα σχέδιο ζωής: άλλοι να ζητήσουν άσυλο εδώ, άλλοι να πάνε σε άλλη χώρα, όλοι όμως αναζητούν καταφύγιο και ασφάλεια. Εκείνη νιώθει χαμένη. «Δεν ξέρω τι να περιμένω ή τι να σχεδιάσω. Δεν ξέρω τι θα απογίνουμε. Ούτε καν αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε. Πριν τέσσερα χρόνια όλοι μας συμπαθούσαν, τώρα κανείς δεν μας θέλει. Γιατί; Το μόνο που θέλω είναι να μπορέσω να γυρίσω μια μέρα στη Συρία. Να βρεθώ στη γειτονιά μου, με την οικογένειά μου και να γνωρίσει η Νάγια την πατρίδα της, τους παππούδες της. Έστω και για μια μέρα. Αλλά όπως ήταν πριν τον πόλεμο».

Ήταν τα τελευταία της λόγια, πριν χαθούν τα ίχνη της. Δεν θέλησε να δώσει κανένα στοιχείο επικοινωνίας, λέγοντας «μόνο να μιλήσω ήθελα».

Πηγή: Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

πηγη:http://tvxs.gr/news/blogarontas/i-prosfygas-poy-ithele-mono-na-milisei

Συν + 900...

Oι τελευταίες πληροφορίες από την Κατάνια της Ιταλίας, όπου έχουν μεταφερθεί οι περίπου 50 επιζώντες του ναυαγίου, ανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων στα 900, μεταξύ των οποίων 200 γυναίκες και περίπου 50 παιδιά.Δηλαδή πάνω από δέκα "ΣΆΜΙΝΑ" με την μία αν κάτι λέει αυτό για να συνηδητοποιήσουμε το μέγεθος της τραγωδίας .Θα αντιδράσει επιτέλους η "πολιτισμένη" κοινωνία της Ευρώπης ?

"Ο κόσμος είναι επικίνδυνος, όχι εξαιτίας αυτών που κάνουν το κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα γιατί η αδιαφορία απέναντι στο κακό καθιστά τους ανθρώπους συνένοχους."
                                                                                              George Steiner

«Καλά Χριστούγεννα Έλληνες»...

Η είδηση όπως δημοσιεύεται στη σελίδα της Αλληλεγγύης στους Σύρους πρόσφυγες στο facebook:
 03.00 τα ξημερώματα, την ώρα που οι άνθρωποι συνηθίζουν να ειρηνεύουν με την ύπαρξη, η αστυνομία επιτέθηκε στους τελευταίους Σύρους πρόσφυγες της πλατείας Συντάγματος ενώ κοιμόντουσαν, τους έβαλε σε κλούβες και εκκένωσε τον χώρο.

51 άνθρωποι, ανάμεσά τους δυο παιδιά και 6 γυναίκες, σπρώχτηκαν στις κλούβες γρήγορα - γρήγορα, κάποιοι αλυσοδεμένοι, άλλοι χωρίς παπούτσια γιατί δεν πρόλαβαν να τα φορέσουν. Οδηγήθηκαν στο αλλοδαπών, μερικοί χωρίς τα χαρτιά τους, γιατί τα είχαν μέσα στις τσάντες τους και δεν τους άφησαν να τα πάρουν. Ένας χτυπήθηκε και έβγαλε αίμα από το στόμα.

Φτάσαμε εκεί, ειδοποιημένοι από μερικούς που γλίτωσαν το στοίβαγμα γιατί ήταν μερικά μέτρα παραπέρα και τους βρήκαμε κουρασμένους και φοβισμένους - πιο πολύ για τους συντρόφους τους παρά για το πού θα περάσουν το βράδυ. Ίσως ο πόλεμος στη Συρία να ήταν πιο τρομακτικός, ο φόβος της αστυνομίας όμως όχι: «Police the same Syria - Greece» είπε ο Αμπντουλχαμάν.

Φύγαμε προς τα πάνω. Κάπως βιαστικά. Στο πάνω μέρος της πλατείας, ΜΑΤ με πλήρη εξάρτυση φυλούσαν πεταμένα ρούχα και παπούτσια, σχισμένα παπλώματα, κουβέρτες παρατημένες άτακτα. Στο κάτω μέρος, όλα τα δέντρα έλαμπαν πια μεγαλοπρεπώς πίσω από τα λευκά λαμπάκια τους.

Καλά Χριστούγεννα Έλληνες. H πλατεία δεν έχει πια πρόσφυγες για να σας τα χαλάσουν...

Πρόσφυγες κινηματογραφούν το επικίνδυνο ταξίδι προς την Ευρώπη

Είναι η ιστορία πέντε Σύρων φίλων, του Moaaz, του Majd, της Rasha, του Kinan και του Khalid που εγκαταλείπουν στις 16 Αυγούστου την εμπόλεμη Συρία και ξεκινούν ένα επικίνδυνο ταξίδι για να φτάσουν στην Ευρώπη. Το ίδιο ταξίδι μέχρι στιγμής έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 3.000 μετανάστες.

 Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου

Με κίνδυνο της ζωής του ο Majd κατέγραψε με το κινητό του τηλέφωνο όλη τη διαδρομή, από την Συρία προς το Λίβανο, από το Λίβανο προς την Αλγερία και από την Αλγερία στην έρημο, κοντά στα σύνορα με τη Λιβύη.Εκεί τους παρέλαβαν νέοι διακινητές και αφού πήραν από τον καθέναν τους 400  δολάρια, τους μετέφεραν στοιβαγμένους σε φορτηγά στα παράλια της Λιβύης. «Οι άντρες βρίσκονταν χωριστά από τις γυναίκες. Υποφέραμε από τη ζέστη. Υπήρχαν πολλές οικογένειες και ήταν πολύ βρόμικα. Μετά από πέντε μέρες που μείναμε στην έρημο μας βάλανε σε μεγάλα φορτηγά. Σε κάθε φορτηγό στοιβάζονταν περίπου πενήντα άνθρωποι. Το ταξίδι προς τα παράλια της Λιβύης διήρκεσε δεκαπέντε ώρες, κάτω από τον καυτό ήλιο» περιγράφει στον Guardian η Rasha.

 

Εκεί, μαζί με δεκάδες άλλους μετανάστες, επιβιβάστηκαν σε πλοία  για να ξεκινήσουν το ταξίδι τους προς την ευρωπαϊκή ήπειρο, με προορισμό κυρίως την Λαμπεντούζα ή τις ακτές τις Σικελίας. «Συνέχιζαν να γεμίζουν την βάρκα με όλο και περισσότερο κόσμο μέχρι που οι λαθρέμποροι κατάφεραν να στριμώξουν 540 ανθρώπους. Μας είχανε πει ότι θα υπήρχαν, το πολύ, 250 επιβάτες και μας υποσχέθηκαν σωσίβια αλλά όλα όσα μας είπαν ήταν ψέματα» λέει η Rasha. Και συμπληρώνει «για 16 ώρες η βάρκα πάλευε με τα κύματα μέχρι που άρχισε να γεμίζει νερά. ΄Ενα μεγαλύτερο πλοίο είδε την βάρκα μας και ενημέρωσε τις ιταλικές αρχές».

 

Ο αδερφός της Rasha, Kinan, έριξε την Rasha στην θάλασσα και μετά εγκατέλειψε με την σειρά του την βάρκα που είχε αρχίσει να βυθίζεται «βρισκόμασταν στην θάλασσα για τέσσερις ώρες μέχρι να 'ρθει η βοήθεια». Από τους 540 επιβάτες έχασαν την ζωή τους οι 200, ανάμεσα τους και οι δύο φίλοι τους, ο Kinan και ο Khalid.

 

Η Rasha, ο Moaaz και ο Majd σήμερα ζούνε στην Σουηδία εν αναμoνή της έκβασης των αιτήσεων για άσυλο. «Δεν θέλουμε να καθόμαστε και να μην κάνουμε τίποτα. Θέλουμε να εργαστούμε και να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τις ευκαιρίες» λέει ο Kinan.

πηγη:http://tvxs.gr/webtv/video/prosfyges-kinimatografoyn-epikindyno-taksidi-pros-tin-eyropi