Διαθεσιμότητες: Mια απόφαση «κορυφαίας ανοησίας»

                                                                                        της Μαρίας Κουτσουρίδου*

Τη Δευτέρα, 1η του Σεπτέμβρη, όλοι οι καθηγητές βρέθηκαν στις θέσεις τους, εκτός από τους 2.500 που απομακρυνθήκαμε βίαια τον Ιούλη του ’13, όταν κατάργησαν τις ειδικότητες μας από την Τεχνική Εκπαίδευση. Στις θέσεις τους δεν θα βρίσκονται ούτε και οι 20.000 μαθητές που επέλεγαν αυτές τις ειδικότητες.

Εδώ και 14 μήνες ψάχνω να βρω το γιατί. Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Και ευτυχώς! Λίγες μέρες πριν, διά στόματος του υπουργού Παιδείας κ. Λοβέρδου, πήρα επιτέλους μια απάντηση: «Οι διαθεσιμότητες των καθηγητών και η κατάργηση των ειδικοτήτων τους ήταν μια απόφαση κορυφαίας ανοησίας!» Έμαθα πως έχασα τη δουλειά μου λόγω «κορυφαίας ανοησίας»! Άλλαξε η ζωή όλων μας προς το χειρότερο, κακοποιήθηκαν χιλιάδες μαθητές από μια «κορυφαία ανοησία»! Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την απόλυση (ήδη οι 85 από μας είναι εκτός διαθεσιμότητας) από μια «κορυφαία ανοησία»!

Βέβαια, ούτε λόγος δεν γίνεται να αποκατασταθεί αυτή η «ανοησία», ακόμη και αν -τι αναβάθμιση!- χαρακτηρίζεται ως κορυφαία! Το ανησυχητικό δεν είναι στα λόγια των κυβερνώντων που παίρνουν αυτές τις αποφάσεις, ακόμη και όταν τις παραδέχονται ως «ανόητες». Η ανησυχία μου βρίσκεται στην αποδοχή από μεριάς μας πως η μια «ανοησία» μετά την άλλη θεωρείται δεδομένη, θεωρείται αναπόφευκτη, θεωρείται φυσιολογική και πως δεν μας μένει τίποτα άλλο να κάνουμε από το να περιμένουμε την επόμενη. Γιατί όπως ο ψεύτης για να καλύψει το πρώτο ψέμα λέει ένα δεύτερο, ένα τρίτο κ.ο.κ., έτσι και ο ανόητος (;) καλύπτει μια ανοησία από μια άλλη μεγαλύτερη!

Φοβάμαι πως έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε την αναλγησία, τον εμπαιγμό, την κοροϊδία ως αναμενόμενες, ως δεδομένες συνθήκες που περιβάλλουν την σκληρή μας καθημερινότητα, μετατρέποντάς μας όλο και περισσότερο αδύναμους και ανίκανους να αντιμετωπίσουμε την εφιαλτική πραγματικότητα. Οι αντιδράσεις μας είναι κυρίως σπασμωδικές. Ψάχνουμε ακόμη να βρούμε το κανάλι εκείνο που θα μας ενώσει με την υπόλοιπη κοινωνία που κοιτά άφωνη, ακινητοποιημένη τις κορυφαίες «ανοησίες» να διαδέχονται η μια την άλλη και να οδηγούν στην κορυφαία προδοσία μιας ολόκληρης χώρας! Οι ατομικές λύσεις, ο συντεχνιασμός, το προσωπικό βόλεμα δεν αποδίδουν πια ούτε ως προσωρινές λύσεις. Όποιοι νομίζουν πως με ένα τσιρότο μπορούν να σταματήσουν μια ακατάσχετη αιμορραγία, πλανώνται! Το ίδιο ισχύει και για όποιους αναμένουν απλώς μια κυβερνητική αλλαγή που θα διορθώσει τις αδικίες. Το εικοσιτετράωρο είναι πολύ βαρύ για τους περισσότερους και η αναμονή είναι πια πολυτέλεια. Ακόμη όσοι, κυρίως από την Αριστερά, πιστεύουν πως μπορούν να πορεύονται ή να εμπνέουν με λόγο και στοχεύσεις της προμνημονιακής εποχής, απατώνται!

Αυτό που αντιμετωπίζουμε φαντάζει ανυπέρβλητο, ανίκητο γιατί έχουμε πειστεί πως δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, γιατί πρώτα απ’ όλα πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι τις συνειδήσεις μας. Να μάθουμε, κυρίως, να ακούμε τον παλμό του απλού κόσμου γιατί αν ψάχνουμε για λόγο που να εμπνέει, εκεί μπορούμε να τον βρούμε! Δεν νιώθω πως διαφέρω σε τίποτα από τις απολυμένες καθαρίστριες, από τους απολυμένους σχολικούς φύλακες, από τους εργάτες της Coca-Cola, από τους δύο εκατομμύρια άνεργους πολίτες γιατί και ‘γω, μαζί με όλους αυτούς, ένα πράγμα ζητώ: τη ζωή μου, την ελπίδα μου, το όνειρό μου, τα ζητώ πίσω. Ζητώ να μου τα δώσουν πίσω!

* Η Μαρία Κουτσουρίδου είναι καθηγήτρια σε διαθεσιμότητα

πηγη: http://www.e-dromos.gr/m%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%86%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%85%cf%86%ce%b1%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82/#sthash.HAUzEeRh.dpuf

Δικαίωση ενός τεράστιου αγώνα: Οι καθαρίστριες επαναπροσλαμβάνονται!

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον δικηγόρο των καθαριστριών, κ. Καρούσο, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών διέταξε την επαναπρόσληψη των 397 καθαριστριών του υπ. Οικονομικών κάνοντας δεκτή την αγωγή για ακύρωση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης .Σύμφωνα με τον @dromografos, συγκίνηση και πανηγυρισμοί κυριαρχούν στην αγωνιστική κατασκήνωση των καθαριστριών.
Θετική ήταν η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, που είχαν κινηθεί δικαστικά κατά της απομάκρυνσής τους από το δημόσιο.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο έκανε δεκτή την αγωγή των 397 καθαριστριών, από το σύνολο των 465 που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα, οι οποίες ζητούσαν την απόσυρση της ΚΥΑ και την επαναπρόσληψή τους, χωρίς να έχει γίνει ακόμα γνωστό αν η απόφαση κρίνεται προσωρινά εκτελεστή ή όχι.
Η απόφαση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς την Παρασκευή 16 Μαΐου ολοκληρωνόταν η περίοδος της διαθεσιμότητας των καθαριστριών και από την επομένη θα βρίσκονταν εκτός δημοσίου τομέα.
Μάλιστα, όπως ανέφερε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο δικηγόρος των καθαριστριών, Γιάννης Καρούζος το δικαστήριο αναγνώρισε πως οι καθαρίστριες αποτελούσαν εργαζόμενες του στενού πυρήνα του δημοσίου, βάζοντας έτσι σε «κίνδυνο» το μέτρο της διαθεσιμότητας που εφάρμοσε το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και ο υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.






πηγη:
 http://left.gr/news/dikaiosi-enos-terastioy-agona-oi-katharistries-epanaproslamvanontai#sthash.lEfZbRaF.dpuf

Αυτές οι Γυναίκες Ξέρουν να "Καθαρίζουν"

Πριν λίγο καιρό δεν τις ήξερε κανείς. Πήγαιναν κάθε πρωί στη δουλειά τους και επέστρεφαν το απόγευμα στις οικογένειες τους. Δεν πολυασχολούνταν με την πολιτική, ούτε κατέβαιναν συχνά στις διαδηλώσεις. Δε γνωρίζονταν καν μεταξύ τους οι περισσότερες. Τους τελευταίους 7 μήνες τις έμαθε όλη η χώρα. Στρατοπεδεύουν κάθε μέρα στο Υπουργείο Οικονομικών. Συμμετέχουν σε όλες τις κινητοποίησες. Στέκονται μπροστά στα ΜΑΤ. Τρώνε χημικά και καμιά φορά ξύλο. Δεν κουβαλάνε πέτρες ή κοντάρια. Στα χέρια τους κρατάνε αυτό που μέχρι πρότινος ήταν το βασικό εργαλείο της εργασίας τους… σφουγγαρίστρες. Είναι οι 595 καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών. Πριν μερικούς μήνες η ζωή τους τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Στις 25 του Σεπτέμβρη πήραν στα χέρια τους τις διαπιστωτικές πράξεις που ισοδυναμούσαν με προαναγγελία ανεργίας και εξαθλίωσης. Δεν το βαλαν όμως κάτω. Αντίθετα έκαναν την πόλη άνω κάτω.
«Πιάστε τώρα τους φοροφυγάδες και στις καθαρίστριες αφήστε τους κουβάδες» φωνάζουν καθημερινά. Μπορεί να μην έμαθαν την πολιτική μέσα από τα εγχειρίδια του Μαρξ και του Λένιν, την κάνουν όμως πράξη μέσα από τη βιωμένη εμπειρία ενός αγώνα για το δικαίωμα στην εργασία. Οι περισσότερες καθάριζαν επί χρόνια τις σκάλες και τους διαδρόμους των εφοριών και των γραφείων. Σήμερα είναι άνω των 40 με αποτέλεσμα να μη μπορούν ούτε να συνταξιοδοτηθούν, ούτε να βρουν ξανά δουλειά στο εντελώς άνυδρο εργασιακό περιβάλλον της χώρας. Τη θέση τους έχουν πάρει σε πολλές περιπτώσεις ιδιωτικά συνεργεία καθαριότητας. Εργολάβοι δηλαδή που πληρώνονται από το δημόσιο και απασχολούν εργαζόμενες σε συχνά άθλιες συνθήκες εργασίας με αυθαιρεσίες και απειλές. Τις περιφρόνησαν βουλευτές και υπουργοί, τις λοιδόρησαν στα δελτία των 8, τις κορόιδεψαν κάποιοι περαστικοί. Ταυτόχρονα χιλιάδες γυναίκες που παλεύουν διαρκώς με την ανεργία, την επισφάλεια και κυρίως την κατάθλιψη συγκινήθηκαν με την επιμονή και την ενότητα τους. Είδαν να αναγεννιέται στα πρόσωπα τους ένας αυθόρμητος και λαϊκός φεμινισμός. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτές οι γυναίκες ξέρουν να «καθαρίζουν» κυριολεκτικά και συμβολικά.


Ευαγγελία Αλεξάκη

Είμαι 57 ετών, παντρεμένη με δύο παιδιά. Δούλευα επί 19 χρόνια, πρώτα στη ΔΟΥ Χαϊδαρίου και μετά στο ΣΔΟΕ Ιονίων Νήσων. Δε μπορώ να βγω στη σύνταξη. Τίποτα δε μπορώ να κάνω αν μας απολύσουν. (...) Στο ραντεβού που είχαμε στις 8 Απριλίου με τον Στουρνάρα αναγνώρισε ότι είναι άδικο αυτό που συμβαίνει αλλά ισχυρίστηκε ότι η χώρα πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Δε δεσμεύτηκε σε τίποτα παρά μόνο ότι είναι σε συνεννόηση με το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης για να βρεθούν κάποιες θέσεις. Αυτό το ραντεβού το κυνηγούσαμε 6,5 μήνες. Ήταν μεγάλο φάουλ του Υπουργού που δε δεχόταν να δει τις γυναίκες που καθάριζαν το γραφείο του τόσα χρόνια. Δεν έχουν δει όμως ακόμα πόσοι δύναμη κρύβουμε μέσα μας. Θυμάμαι σε μια συγκέντρωση στο Υπουργείο οι αστυνομικοί με τραβούσαν από τα μαλλιά. Δε δέχομαι κανείς να ακουμπά χέρι πάνω μου. Αισθάνθηκα πάρα πολύ άσχημα εκείνη τη μέρα όταν επέστρεψα σπίτι μου και είδα τα χέρια μου γεμάτα μελανιές. Ντρεπόμουν να φορέσω κοντομάνικο μπλουζάκι. Μια καλή μου φίλη από την Κέρκυρα μου είπε κάποια στιγμή: «Ρε συ Ευαγγελία, σε ζηλεύω. Πως ξεπέρασες έτσι το φόβο;». Της απάντησα ότι όλοι πρέπει να ξεπεράσουμε το φόβο γιατί στο φόβο στηρίζονται και κάνουν ότι θέλουν.


Γεωργία Οικονόμου

Είμαι 48 ετών. Δούλευα επί 11,5 χρόνια στην Ε’ ΔΟΥ Πειραιά και στις 18 Μάιου λήγει το 8μηνο της διαθεσιμότητας. Δεν είμαι παντρεμένη. Ζω μόνη μου και αυτά τα 9 χιλιάρικα το χρόνο ήταν το μόνο που είχα. Να είσαι 25 – 30 χρονών είναι δύσκολο μεν αλλά υπάρχουν δυνατότητες. Εμείς σ’ αυτή την ηλικία δεν υπάρχουμε στην αγορά εργασίας. Εγώ έχω κάνει αιτήσεις για παράδειγμα. Δε χτύπησε το τηλέφωνο ούτε για να δουν πως είμαι, όχι για να με προσλάβουν. Ανατράπηκε η ζωή μου. Χάνοντας το μισθό μου είναι σα να χάνω την αξιοπρέπεια μου. Είναι πολύ μεγάλο το βάρος. Εγώ πηγαίνω και βλέπω δωρεάν έναν ψυχολόγο για υποστήριξη. Εγώ είμαι λίγο τυχερή γιατί έχω δικό μου σπίτι και δεν πληρώνω ενοίκιο. Φοβάμαι όμως ότι θα το χάσω. Αν απολυθώ δε θα μπορώ να πληρώσω λογαριασμούς και εφορία. Μας έκανε χάρη όμως ο Στουρνάρας γιατί με εκείνα και τούτα αδυνατίσαμε. Δυο πράγματα θυμάμαι έντονα από τη δουλειά μου, μια καλή και μια κακή στιγμή. Ο πρώτος μου έφορος που με προσέλαβε ήταν πολύ καλός άνθρωπος , ερχόταν τα μεσημέρια και με ρωτούσε αν είμαι καλά και αν χρειάζομαι κάτι. Μια άλλη φορά όμως, παρακολουθούσα κάτι σεμινάρια στο Υπουργείο Οικονομικών το 2004. Με βλέπει ο τότε γενικός γραμματέας του Υπουργείου και γυρνάει και μου λέει: «Εσύ τι γυρεύεις εδώ;». Ήταν η πρώτη προσβολή που έφαγα δημόσια. Θέλω όμως να είμαι αισιόδοξη. Μέχρι τις 18 του μηνός τουλάχιστον θα πιστεύω ότι θα γυρίσω στη δουλειά μου.


Φωτεινή Δημητρίου

Είμαι 52 ετών. Έχω δύο παιδιά, 30 ετών και 25. Δόξα το Θεό δουλεύουν και τα δύο. Ο άντρας μου είναι συνταξιούχος. Δούλευα για 18 χρόνια στην εφορία Νεαπόλεως στη Θεσσαλονίκη. Τώρα παίρνουμε το 75% του μισθού μας. Είχαμε κάνει έναν προγραμματισμό ζωής που τώρα είναι στον αέρα. Έχουμε ένα στεγαστικό δάνειο με τον άντρα μου και πλέον ζοριζόμαστε. Έχω απελπιστεί λίγο. Πιστεύω ότι θα λήξει το 8μηνο και δε θα τοποθετηθούμε αλλού. Η μόνη λύση που απομένει είναι η τιμωρία στις εκλογές. Δεν είχα παράπονο στη δουλειά μου. Ήμουν ευχαριστημένη. Οι συνάδελφοι και οι προϊστάμενοι μας αντιμετώπιζαν με ευγένεια. Στη δική μου εφορία τώρα έχει πάει ένα ιδιωτικό συνεργείο. Κάνανε πρόταση σε κάποιες από μας να πάνε να δουλέψουνε. Καμία δε δέχτηκε. Είμαστε ενωμένες και θέλουμε τις θέσεις μας πίσω. Τις ώρες που παλιά πήγαινα στη δουλειά, τώρα είμαι στο δρόμο. Ευτυχώς μας βοηθάει ο Σύλλογος Εφοριακών. Καλύπτει τα έξοδα μετακίνησης. Μακάρι να τα καταφέρουμε. Μου λείπουν όλα από τη δουλειά μου.


Δήμητρα Μανώλη

Είμαι 52 χρονών , παντρεμένη με δύο μεγάλα άνεργα παιδιά. Δούλευα για 18 χρόνια στην Εφορία Νέας Ιωνίας στο Βόλο. Όταν έμαθα ότι θα χάσω τη δουλειά μου ένιωσα ότι χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Βλέπεις όταν είσαι καθαρίστρια δεν το κάνεις από επιλογή αλλά από ανάγκη. Κι εγώ να σπουδάσω ήθελα αλλά μεγάλωσα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια και δε μπορούσα. Μετά το πρώτο ταρακούνημα αποφάσισα να παλέψω για να ξαναγυρίσω στη δουλειά μου. Ξέρω συναδέλφισσα που όταν βρήκε αυτή τη δουλειά αποφάσισε να χωρίσει για να γλιτώσει από το ξύλο και μεγάλωσε έτσι το παιδί της. Τώρα τι θα κάνει; Πλέον υπάρχουν γυναίκες που τρώνε από τα συσσίτια και οικογένειες που αφήνουν απλήρωτους τους λογαριασμούς τους. Εμείς τόσα χρόνια δε γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Ούτε μια απεργία δεν είχαμε κάνει. Τώρα δεθήκαμε και κανείς δε θα υπονομεύσει την ενότητα μας. Οι συναδέλφισσες μου είναι λεβέντισσες και δεν τις αλλάζω με τίποτα.








Φωτεινή Νικηταρά

Είμαι 45 χρονών, έχω 3 κόρες και 1 εγγόνι. Παντρεύτηκα όταν ήμουν 16. Πριν μερικά χρόνια χώρισα. Έκανα 17 χρόνια αυτή τη δουλειά. Ήταν 10 Αυγούστου όταν το έμαθα. Ανέβηκα στον 6^ο όροφο του Υπουργείου. Έπεσα πάνω στον Θεοχάρη. «Είναι αλήθεια;» τον ρώτησα. «Δυστυχώς» μου απάντησε. Του εξήγησα ότι είμαι σε απόγνωση. «Λυπάμαι πολύ. Δε μπορώ να κάνω κάτι» είπε. «Κι εγώ δε μπορώ να πληρώσω το ενοίκιο μου με την απάντηση σας». Ο κόσμος στην αρχή ήταν καχύποπτος απέναντι μας. Πίστευαν ότι παίρναμε 3.000 μισθό. Εξηγήσαμε στον κόσμο ότι παίζεται η ζωή μας. Αναγκαζόμαστε να βγούμε στο δρόμο. Τώρα μάθαμε να το κάνουμε. Κι εμένα η ζωή μου γύρισε ανάποδα 360 μοίρες. Θυμάμαι τη φορά που έκλαψα περισσότερο, ήταν η τελευταία φορά που μας χτύπησαν έξω από το Υπουργείο. Μετά κλείσαμε το ραντεβού με το Στουρνάρα. Του το πα κι από κοντά: «Έπρεπε να φάμε ξύλο Υπουργέ για να σας δούμε;»

ΠΗΓΗ:http://www.vice.com/gr/read/katharistries-ypourgeio-oikonomikwn