Ήταν κάποτε μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα

           

                                  του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Έχοντας περάσει στη Βουλή το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τον "κόφτη", το υπερταμείο, την παράδοση των δημοσίων εσόδων στην τρόικα και όλα τα άλλα επονείδιστα μνημονιακά μέτρα, η κυβέρνηση Τσίπρα ήθελε να πιστεύει ότι το Eurogroup της Δευτέρας θα της έδινε ένα μικρό αντίδωρο, μια ελάχιστη ανταμοιβή, μια ανάσα βρε αδελφέ, εγκρίνοντας την ποθητή δόση και κάποια, έστω οριακή, ελάφρυνση του χρέους. Για άλλη μια φορά, όμως, υποχρεώθηκε να διασπιστώσει ότι πάντα υπάρχει ένα ακόμη σκαλί παρακάτω, στου κακού τη σκάλα.

Η περίφημη ελάφρυνση του χρέους, για την οποία πολύ νωρίς- πριν ακόμη εκλεγεί πρωθυπουργός- ο Αλέξης Τσίπρας και οι φωστήρες που τον περιτριγυρίζουν είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους στο ΔΝΤ (δηλαδή στην Ουάσιγκτον), παραπέμπεται για μετά το 2018, σαν το κόκκαλο που μετατοπίζεται ολοένα και πιο μπροστά, για να τρέχουν ξωπίσω του τα πεινασμένα σκυλιά. Το πραγματικό αφεντικό του Eurogroup, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δικαιολόγησε την παραπομπή του θέματος στις ελληνικές καλένδες, υπενθυμίζοντας ότι η Γερμανία έχει εκλογές του χρόνου και δεν μπορεί η σημερινή κυβέρνηση να δεσμεύσει την επόμενη για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Ενώ ο Τσίπρας μπορεί να δεσμεύσει όχι την επόμενη κυβέρνηση, αλλά τρεις επόμενες γενιές, τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας, μέχρι το...2025, φορτώνοντάς τους το αποικιακού τύπου υπερταμείο που είχε αξιώσει ο ίδιος ο Χερ Σόιμπλε, την αποφράδα νύκτα της 13ης προς 14η Ιουλίου του 2015!

Δεν τους έφτασε, όμως, η μεγαλύτερη υποθήκευση δημόσιου πλούτου στα μεταπολεμικά χρόνια, χειρότερη και από εκείνη των λεόντειων συμβάσεων της εποχής Πιουριφόι. Δεν τους έφτασε που παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στην τρόικα τα δημόσια οικονομικά με άλλη μία "ανεξάρτητη (από τον ελληνικό λαό και τη Βουλή) αρχή", δηλαδή άλλον ένα μηχανισμό του ευρω- παρακράτους. Ο Σόιμπλε και οι ελάσσονες εταίροι του ήρθαν να απαιτήσουν νέα, επαχθή μέτρα προκειμένου να δώσουν, σε... υποδόσεις την υπεσχημένη δόση των 10,3 δισ (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας πηγαίνει, ούτως ή άλλως, στα δικά τους Ταμεία, αφού προορίζεται για την αποπληρωμή του επαχθούς χρέους).

Αφού διαπίστωσαν πόσο πειθαρχημένος είναι ο λόχος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, τους άνοιξε η όρεξη και της ζητάνε να αλλάξει προς το χειρότερο τα μέτρα που μόλις χθες ψήφισε, προσθέτοντας ταπείνωση πάνω στην ταπείνωση: Ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση του ασφαλιστικού για αγρότες, μικροεπαγγελματίες, επιστήμονες, ακύρωση της πρωθυπουργικής δέσμευσης για μη επιστροφή των καταβεβλημένων του ΕΚΑΣ, εγγυήσεις για τον απόλυτο έλεγχο των διοικήσεων των τραπεζών, όπως και της αρχής δημοσίων εσόδων, από την τρόικα, άμεση προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων στο Ελληνικό και την Εγνατία.

Αποκορύφωμα του κυνισμού τους ήταν η αξίωση να εξασφαλιστεί το ακαταδίωκτο για τα μέλη της διοίκησης του κατοχικού υπερταμείου, εν όψει των εγκλημάτων σε βάρος του ελληνικού λαού που θα διαπράξουν στο μέλλον. Αν οι Αμερικανοί της εποχής του αθλιέστατου, μετεμφυλιακού προτεκτοράτου φρόντισαν να κατοχυρώσουν την ετεροδικία, ώστε οι άνδρες των στρατιωτικών τους βάσεων στην Ελλάδα να μην μπορούν να δικαστούν παρά μόνο στις ΗΠΑ, η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε τους ξεπερνάει κατά πολύ, αποκλείντας οποιαδήποτε δίωξη των υπαλλήλων τους, ακόμη και εκτός Ελλάδας.

Η περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζουν οι ισχυροί της Ε.Ε. αυτή την απολύτως υποταγμένη κυβέρνηση φάνηκε και από την ανακοίνωση της Κομισιόν, όπου τονιζόταν ορθά- κοφτά ότι η εκταμίευση της δόσης μόνο αφού ο ESM εγκρίνει "συμπληρωματικό μνημόνιο" για την Ελλάδα. Μέχρι προ τινος και μόνο η λέξη "μνημόνιο" θα ανάγκαζε την κυβέρνηση Τσίπρα να βγει στα κάγκελα. Τώρα όμως που ο πρωθυπουργός έχει προσχωρήσει στην άποψη Δραγασάκη ότι "κακώς δαιμονοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ η λέξη μνημόνιο", η κυβέρνηση κατάπιε το ουσιαστικό και πήγε κάτι να ψελλίσει μόνο για το επίθετο: Συμπληρωματικό μνημόνιο; Μόνο πάνω από το κρύο κορμί μας! Αλλά "συμπληρωμένο μνημόνιο" (όπως λέμε γιαούρτι κομπλέ); Ε, αυτό να το συζητήσουμε... Έτσι, για να γελάσουν κάθε πικραμένου ΣΥΡΙΖΑίου τα χείλη με τα χάλια τους.

Εδώ δεν χωράει πια κανένας συναισθηματισμός, καμία αναστολή, κανένα ελαφρυντικό λόγω προτέρου εντίμου βίου. Οι άνθρωποι αυτοί θα μείνουν στην ιστορία με το ανεξίτηλο στίγμα ότι ήρθαν στην εξουσία με τη σημαία της αξιοπρέπειας για να καταργήσουν την Ελλάδα σαν κυρίαρχη χώρα και να την μετατρέψουν σε απλό χώρο οικονομικής λεηλασίας, κοινωνικής εξαθλίωσης και νεοαποικιακής υποδούλωσης.

Αντί για υστερόγραφο, καταθέτουμε την άποψη του διακεκριμένου, Αμερικανού πανεπιστημιακού Μάικλ Χάντσον στο εναλλακτικό περιοδικό Counter Punch. Σε πρόσφατη συνέντυξή του, υποστήριξε ότι "το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο είναι η σύγχρονη μορφή του πολέμου", όπως αποδεικνύει η παράδοση της δημόσιας περιουσίας από την κυβέρνηση Τσίπρα, την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει "ξεπουλημένη". Και καταλήγει: 

"Η σημερινή Ελλάδα μοιάζει από πολλές απόψεις με την βομβαρδισμένη από τους Ναζί Ισπανία, στον περίφημο πίνακα του Πικάσο (τη Γκουέρνικα). Αυτή είναι η εκδοχή του ΔΝΤ για τον βομβαρδισμό της Ισπανίας από τους Ναζί, αυτό είναι το μήνυμα στους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης προκειμένου να υποταχθούν".

ΠΗΓΗ : http://ygeionomikoi.gr/menu-arthra/menu-arth-koin-oik/4164-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1

Πώς η "διαγραφή" του χρέους προετοιμάζει το 4ο μνημόνιο

             

Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στο Αιγάλεω, η κ. Κωνσταντοπούλου με τον κ. Βατικιώτη μίλησαν σε εκδήλωση για το χρέος. Τίποτε μεμπτό ως εδώ. Το περίεργο είναι άλλο. Δεν ειπώθηκε κουβέντα για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Έκλειναν απλά όλοι τους τη "διαγραφή" του χρέους σε όλες τις πτώσεις και αριθμούς. Ως εκεί έφτασαν.

Κανείς τους δεν ξεκαθάρισε το αυτονόητο: αν είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο μέσα στο ευρώ και υπό καθεστώς ΕΕ. Η κ. Κωνσταντοπούλου δίπλα στη "διαγραφή" έκλεινε επίσης σ' όλες τις πτώσεις και τη λέξη "δημοκρατία". Χωρίς να κάνει τον κόπο να διευκρινίσει πώς η δημοκρατία θα εξασφαλίσει δουλειές, μεροκάματα και συντάξεις στον κόσμο, αλλά και αν είναι δυνατόν να υπάρξει δημοκρατία, ακόμη και τυπική κοινοβουλευτικού τύπου, υπό καθεστώς ευρώ και ΕΕ. Ο κ. Βατικιώτης προφανώς κράτησε προσυμφωνημένες ισορροπίες.

Η χαμένη τιμή και αξιοπρέπεια

Στο ακροατήριο ήταν και η κ. Ραχήλ Μακρή, η οποία με αληθινά ιερή αγανάκτηση εναντίον προφανώς όλων αυτών των ανίδεων που υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, έλεγε σε κάποιους...
δημοσιογράφους ότι "δεν υπάρχει κανένας οικονομολόγος που να υποστηρίζει το εθνικό νόμισμα." Δεν πρόκειται να υποδείξουμε εμείς στην κ. Μακρή πόσοι και ποιοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα. Το γνωρίζει το πανελλήνιο. Είναι καθαρά θέμα προσωπικής επιλογής ευθύνης, εντιμότητας και αξιοπρέπειας.

Άλλωστε, όποιος νομίζει ότι μπορεί να ξεπερνά με ύφος μπλαζέ, ή εκατό μπουργκράφων την πρόταση για εθνικό νόμισμα, τότε ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα! Πάμε να αναμετρηθούμε δημόσια και θα δούμε πόσα απίδια χωρά ο σάκος. Όσο όλοι εσείς οι πατρίκιοι και ευώνυμοι του "αντιμνημονιακού" αγώνα κάνετε γαργάρα την ανοιχτή, δημόσια αντιπαράθεση, ώστε να χλευάζετε εκ του ασφαλούς μια πρόταση με την οποία αδυνατείτε να αντιπαρατεθείτε, τότε κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας!

Αυτό που φοβάμαι -και μακάρι να πέφτω έξω- είναι ότι το σύνθημα της "διαγραφής" του χρέους, έτσι ξεκομμένο από τους θεμελιώδεις όρους και προϋποθέσεις του με πρώτη και κυριότερη την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, το καλλιεργούν ορισμένοι "ήρωες" του αντιμνημονιακού αγώνα ως προβιά που θα βοηθήσει να έρθει το 4ο μνημόνιο. Ποιο δηλαδή; Το γνωστό του Σόιμπλε για σκληρή απάνθρωπη λιτότητα υπό καθεστώς δοτού, διπλού, ή παράλληλου νομίσματος για την Ελλάδα εντός ΕΕ. Με την υπόσχεση της μερικής διαγραφής του χρέους.

Η εναλλακτική Σόιμπλε

Ο ίδιος ο Σόιμπλε δεν χάνει την ευκαιρία να δηλώνει ότι το 3ο μνημόνιο, που υπέγραψε η πολιτική συμμορία Τσίπρα-Καμμένου, δεν πρόκειται να φέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα. Κι επομένως διατηρεί στο τραπέζι σαν εναλλακτική τη δική του πρόταση. Η ουσία της πρότασής του είναι ο συνδυασμός της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθεί ήδη η χώρα με την εξωτερική υποτίμηση δια της εισαγωγής ενός ξεφτιλισμένου νομίσματος, που μπορούν να ονομάσουν έως και "δραχμή", υπό τον έλεγχο των δανειστών. Αντάλλαγμα; Το σβήσιμο μέρους του χρέους. Πάντα υπό καθεστώς ΕΕ, ώστε να μην μπορεί η Ελλάδα να επικαλεστεί το διεθνές δίκαιο, την εθνική της κυριαρχία και να απαλλαγεί από την αποικιακή κηδεμονία.

Η πρόταση Σόιμπλε είναι απλή. Να τι λέει επί της ουσίας: Αν μου δώσετε τη δυνατότητα να ξεφτιλίσω τα περιουσιακά στοιχεία (κινητά, ακίνητα και εργασία) της χώρας σας σε χρόνο dt με ένα αδίστακτο σύστημα διπλής υποτίμησης (εσωτερικής και εξωτερικής), τότε εγώ θα σας χαρίσω μέρος του χρέους. Να, δείτε, θα σας βγάλω κι από την ευρωζώνη για να μην έχετε επίσημα μνημόνια, ή έτσι θα φανεί στους πιο αφελείς και θα σας κρατήσω υπό ειδικό "προσωρινό" καθεστώς, ώστε να μην ισχύουν οι κανόνες, τα προβλεπόμενα και το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης. Αρκεί βέβαια όλα αυτά να γίνουν εντός ΕΕ, ώστε να μην μπορεί να με κατηγορήσει κανείς για άσκηση ανοιχτής αποικιοκρατίας και να μην μπορεί να λάβει η χώρα σας μέτρα εναντίον μου.

Κακά λοιπόν τα ψέματα. Όποιος σήμερα δηλώνει "αντιμνημονιακός" και δεν ξεκαθαρίζει τη θέση του σχετικά με το νόμισμα, ουσιαστικά βάζει πλάτη στο σχέδιο Σόιμπλε. Δηλαδή στρώνει το έδαφος για το 4ο μνημόνιο. Το θέλει, δεν το θέλει. Συνειδητά ή όχι.

Λαγός ο Βαρουφάκης & Σία

Λαγός του Σόιμπλε έχει γίνει ο κ. Βαρουφάκης. Έχει λυσσάξει κυριολεκτικά να "εκδημοκρατίσει" την ΕΕ με την εισαγωγή διπλών, παράλληλων και ηλεκτρονικών νομισμάτων, στην υπηρεσία των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων νομίσματος. Ο κ. Βαρουφάκης χρηματοδοτείται αδρά για να κυκλοφορεί σ' ολόκληρη την Ευρώπη και να πλασάρει ως "αντιμνημονιακή" πρόταση, αυτό που επιχείρησε να κάνει στην Ελλάδα. Να εισάγει, δηλαδή, ένα παράλληλο σύστημα πληρωμών για να επιβληθεί κάποια μορφή διπλού, ή παράλληλου νομίσματος.

Κανονικά, αν είχαμε ευνομούμενη πολιτεία, ο κ. Βαρουφάκης θα ήταν τώρα αυτεπάγγελτα στην φυλακή γιατί έχει ομολογήσει την προσπάθειά του ως υπουργός οικονομικών να κιβδηλοποιήσει το νόμισμα που χρησιμοποιεί η χώρα. Και διπλό, ή παράλληλο νόμισμα σημαίνει αυτό ακριβώς: εισαγωγή κίβδηλου παράλληλου συστήματος πληρωμών σε βάρος των ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού και της οικονομίας της χώρας. Γι' αυτό και απαγορεύεται ρητά σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου.

Μάλιστα, σε συνέντευξη του στο Russia Today (2 Νοεμβρίου) ο πιο στενός σύμβουλος του Σόιμπλε, Χανς Βέρνερ Ζιν, ο οποίος φέρεται να είναι ο συντάκτης της εναλλακτικής που κατέθεσε ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, "έδωσε" στεγνά τον Βαρουφάκη λέγοντας: "Ο Γιάννης Βαρουφάκης, ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, είχε προετοιμαστεί για μια τέτοια έξοδο [τύπου Σόιμπλε], οπότε δεν είναι μια παράλογη ιδέα - στην πραγματικότητα, είναι η υποτίμηση που έχει κατά το παρελθόν διασώσει τις οικονομίες που έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους."

Το μόνο που δεν είπε είναι ότι ο Βαρουφάκης εκτελούσε εντολές του υπουργείου οικονομικών της Γερμανίας. Κι αυτή είναι η αλήθεια. Το γιατί τελικά αναβλήθηκε το σχέδιο Σόιμπλε, μάλλον έχει να κάνει με το απρόσμενο μαζικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις 5 Ιουλίου. Αν ήταν διαφορετικά, τώρα όλοι μας θα βλέπαμε τα ραδίκια ανάποδα υπό καθεστώς διπλής υποτίμησης, εσωτερικής και εξωτερικής. Όπως ακριβώς προετοίμαζε ο Βαρουφάκης.

Όμως το ΟΧΙ εξανάγκασε τους αποικιοκράτες να επιβάλλουν ένα ακόμη μνημόνιο εξουθένωσης και διάλυσης, προκειμένου να κάμψουν παντελώς τις όποιες πιθανές αντιστάσεις του ελληνικού λαού. Έτσι μας ήρθε το 3ο μνημόνιο. Σαν προοίμιο του 4ου και ολοκληρωτικού. Της τελικής λύσης Σόιμπλε.

Ο παλιάτσος του Σόιμπλε

Βέβαια, κατά τον ύψιστο αυτοκρατορικό σύμβουλο Χανς Βέρνερ Ζιν, το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας προέκυψε γιατί η Ελλάδα δανειζόταν για να αυξάνει τους μισθούς! Έτσι, ως αντίλαλος του Σόιμπλε, προτείνει την "προσωρινή" έξοδο της Ελλάδας για να υποτιμηθεί ταχύτερα σαν οικονομία με ένα ξεφτιλισμένο νόμισμα, έως ότου οικοδομηθεί η ευρωζώνη ως "κοινό κράτος" σαν τις ΗΠΑ ή την Ελβετία. Δηλαδή με ισχυρή απολυταρχική κεντρική εξουσία που να υπαγορεύει στις χώρες μέλη την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν.

Αυτά ακριβώς υποστηρίζει κι ο κ. Βαρουφάκης, εμφανίζοντας ως "εκδημοκρατισμό" της ευρωζώνης την μετεξέλιξή της σε ενιαίο κράτος με ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του μεσαιωνικής έμπνευσης αυτοκρατορικού παρλιαμέντου, που κατ' ευφημισμόν ονομάζεται ευρωκοινοβούλιο. Ας θυμηθούμε ότι η κ. Κωνσταντοπούλου έχει συνυπογράψει αυτή την επιχείρηση Βαρουφάκη. Και για να εξαπατηθεί ακόμη μια φορά ο αφελής και εξαπατημένος Έλληνας, δημιουργήθηκε η "αντιμνημονιακή" μιντιακή κίνηση 1.101 με βασική αποστολή να εμφανίσει το διπλό, ή παράλληλο νόμισμα, αλλά και την εκπορευόμενη εκ Σόιμπλε Βαρουφακιάδα, ως "αντιμνημονιακή" εναλλακτική.

Όμως, η υπόγεια διαπλοκή δεν περιορίζεται μόνο στην "ευρωπαϊκή αριστερά" του Βαρουφάκη. Τι εννοούσε άραγε ίσως ο πιο διαπλεκόμενος με τους τραπεζίτες αξιωματούχος της σημερινής κυβέρνησης, κ. Δραγασάκης, όταν μίλησε το περασμένο Σάββατο στη Βουλή για "παράλληλο τραπεζικό σύστημα"; Που υφίσταται τέτοιο "παράλληλο σύστημα"; Μόνο υπό συνθήκες διπλού ή παράλληλου νομίσματος. Μόνο υπό συνθήκες επίσημης κατοχής και αποικίας. Πουθενά αλλού.

Απ' ότι φαίνεται η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, με την υποστήριξη όλων των άλλων της Βουλής, έχει σαν βασική αποστολή όχι μόνο να διαλύσει τη χώρα και να εξουθενώσει τον Έλληνα ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει, αλλά και να προετοιμάσει το έδαφος για την "τελική λύση", την Endlösung, γερμανιστί για την Ελλάδα και τον λαό της. Δηλαδή τη λύση Σόιμπλε. Και φυσικά μια τέτοια λύση δεν μπορεί να επιβληθεί χωρίς το αντιμνημόνιο και την αριστερά. Την αριστερά φυσικά του Βαρουφάκη και των ομογάλακτων του.

                                

                                        Δημήτρης Καζάκης

πηγη: http://www.epamhellas.gr/2015/11/06/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B5%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%B6/

ΤΙ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΕΧΟΥΝ ΑΡΝΗΘΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΝΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ;

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΡΗΓΑ

Στο πρόσφατο παρελθόν τέσσερις  χώρες έχουν προχωρήσει  σε μονομερείς παύσεις πληρωμών και διαγραφές του χρέους τους: Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία και Ισλανδία.  Και στις τέσσερις αυτές χώρες ο πληθυσμός τους ζει καλύτερα σε ζητήματα όπως η ανεργία αλλά και η αύξηση του ΑΕΠ της κάθε χώρας, σε σχέση με την κατάσταση τους πριν αρνηθούν να αποπληρώσουν το χρέος τους. Στην Ελλάδα που συνεχίζει να πληρώνει το δημόσιο χρέος της τα αποτελέσματα ήταν τα αντίστροφα.

Πολλές φορές γίνεται λόγος για τη διαφοροποίηση μεταξύ των διαφόρων χωρών που αρνούνται να αποπληρώσουν το χρέος τους και την ίδια στιγμή για τις ιδιαίτερες γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες της κάθε περιοχής. Αυτό φυσικά και ισχύει, και ποτέ η λειτουργία της οικονομικής ανάπτυξης δεν είναι πανομοιότυπη. Η πραγματικότητα είναι όμως αναντίρρητη: η μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη και πρώην υπερδύναμη, η Ρωσία, δύο  χώρες της Λατινικής Αμερικής η Αργεντινή με νόμισμα απευθείας εξαρτημένο από το αμερικάνικο δολάριο και ο Ισημερινός με πληθυσμό κοντά σε αυτόν της Ελλάδας (15εκατ.) και τελικά μια χώρα του βορά της Ευρώπης με φυσικούς πόρους και πολύ μικρό πληθυσμό όπως η Ισλανδία, κατάφεραν να βελτιώσουν τη θέση τους, είτε λίγο είτε πολύ, με την άρνηση πληρωμής του χρέους τους

ΘΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ ΑΝ ΑΘΕΤΗΣΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΩΜΕΣ;

Το σεβασμό και τη διεθνή αναγνώριση τα κερδίζεις στο βαθμό που αποδεικνύεις ότι πρώτα και κύρια σέβεσαι τον εαυτό σου και τα δίκαια του λαού σου. Βεβαίως αρχικά θα υπάρξουν προσπάθειες για πολιτική και οικονομική απομόνωση της χώρας μας εκ μέρους των δανειστών μας. Οι πιστωτές μας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) θα αντιδράσουν εναντίον της χώρας, αλλά η εμπειρία άλλων χωρών έχει δείξει ότι ούτε οικονομικά αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Το κόστος που πλήρωσαν χώρες που κατ’ επανάληψη αθέτησαν πληρωμές ήταν αποκλεισμός από τις αγορές ομολόγων για κάποια χρόνια και άνοδος των επιτοκίων από 2,5%- 4%. Μια τέτοια προσπάθεια είναι ακόμη πιο δύσκολη στην περίπτωση της Ελλάδας, διότι λόγω θέσης και γεωπολιτικής σημασίας οι πιθανότητες για εναλλακτική χρηματοδότηση και οικοδόμηση συμμαχιών είναι εξαιρετικά μεγάλες.

Επίσης ακόμη και σήμερα η Ελλάδα δεν μετέχει στις εν λόγω αγορές, αλλά όλες οι προσπάθειές της για χρηματοδότηση γίνονται αφού ζητηθεί άδεια από τους δανειστές μας. Επιπροσθέτως  το σύνολο σχεδόν αυτής της χρηματοδότησης αναλώνεται στην μαύρη τρύπα του χρέους και όχι για το ξεπέρασμα της κρίσης. Η υπέρβαση ενός τόσο γιγαντιαίου εμποδίου, όπως το χρέος, δεν συγκρίνεται με τα πιθανά αναχώματα που μπορεί να βάλουν οι δανειστές.  

ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΙΑΣ;   

Στο καθαρά πολιτικό κομμάτι είναι βέβαιο ότι θα γίνει προσπάθεια πολιτικής απομόνωσης της χώρας. Το πλήγμα της Ευρωζώνης και του μπλοκ των δανειστών θα είναι μεγάλο. Όμως το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό είναι εφικτό για όποιον θέλει να το επιβάλλει.Τα επαναλαμβανόμενα παραδείγματα απομόνωσης που ακούγονται από τα ΜΜΕ είναι αυτό της Αλβανίας του Χότζα μέχρι το 1989 και αυτό της Β. Κορέας σήμερα. Κανείς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για δύο χώρες από τις 200 που υπάρχουν στον κόσμο και για ένα διάστημα 65 ετών μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Επίσης καμία από τις δύο δεν απομονώθηκε επειδή αρνήθηκε να πληρώσει δάνεια. Καμία από τις άλλες χώρες που έχουν αρνηθεί να αποπληρώσουν δάνεια την τελευταία 20ετία δεν απομονώθηκε, ούτε πολιτικά κατέστη κράτος-παρίας.  

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ;

Το τελευταίο θέμα είναι ο πόλεμος με την Τουρκία και ότι θα αφεθούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας τον τουρκικό επεκτατισμό.Σήμερα για κάποιο λόγο αυτό παρουσιάζεται σχεδόν βέβαιο. Περίεργο φαίνεται πως θα γίνει αυτό όταν οι δύο χώρες έχουν προφανείς λόγους να συνεργάζονται οικονομικά αφενός και κυρίως οι Τούρκοι να μην έχουν δεύτερο μέτωπο όταν η κατάσταση στην Μ.Ανατολή τους αναγκάζει να βρίσκονται σχεδόν σε εμπόλεμη κατάσταση. Παρόλη την αφήγηση που έχει επικρατήσει την τελευταία 20ετία σε σχέση με τον ρόλο της ΕΕ και τις σχέσεις μας με την Τουρκία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν να εμπλακούν σε απευθείας πόλεμο από τον Άυγουστο του 1922. Επί 93 χρόνια οι δύο χώρες έχουν περάσει από κρίσεις και καμιά δεκαριά «παρ’ ολίγον» πολέμους. Όμως η συνεργασία τους διεθνώς, οι εμπορικές τους σχέσεις και το διεθνές πολιτικό σύστημα δεν οδήγησαν ποτέ στην εμπλοκή σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους..  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Επί σχεδόν 30 χρόνια , από τότε δηλαδή που μπήκαμε στην ΕΕ και κυρίως από την στιγμή που συμμετείχαμε στην Ευρωζώνη , όλα τα κυρίαρχα ΜΜΕ προώθησαν την αντίληψη ότι εκτός της Ευρώπης υπάρχει περίπου καμμένη γη. Η πραγματικότητα όμως είναι αδύνατο να σταματήσει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ελέγχουν τα ΜΜΕ και άρα τον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα όσο περνά ο καιρός φωνασκούν όλο και περισσότερο. Από τα οφέλη της Ευρώπης , περάσαμε στις φωνές περί καταστροφής εάν η Ελλάδα βγεί από τους κόλπους της. Όσο περισσότερο η πραγματικότητα γίνεται αφόρητη στην Ελλάδα τόσο η μόνη λύση για να εγκλωβιστεί ο κόσμος είναι η καθαρή γκεμπελίστικη προπαγάνδα. Αν όμως ο οποιοσδήποτε ψάξει να βρει στοιχεία για άλλες χώρες ή απλά σκεφτεί και θυμηθεί το πρόσφατο παρελθόν θα βρει τις απαντήσεις για το ποσο αξίζουν οι αφηγήσεις του ΣΚΑΙ ή του ΑΝΤ1  της ΝΔ , του Ποταμιού ή και προσφάτως του ΣΥΡΙΖΑ.

1. Στην Αργεντινή από 17,9% το 2002 σε 12,6% δύο χρόνια αργότερα (το 2004). Στην Ισλανδία από 7,2% το 2009 σε 6% το 2012. Και στον Ισημερινό από 7,3% το 2008, σε 6,5% το 2009, 5% το 2010, 4,2% το 2011.

2. Για παράδειγμα στην  Αργεντινή από -10,9% το 2002 σε 8,8% το 2003. Στη Ρωσία από -5,3% το 1998 σε 6,4% το 1999.

3. το μέγεθός του ΑΕΠ σημείωσε  μείωση  κατά -5,4% το 2010, κατά -8,9% το 2011,κατά -6,6% το 2012 και κατά 3,9% το 2013 . Η δε ανεργία έφτασε από 7,2% το 2008 σε 27,2% το 2014.

Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

ΠΗΓΗ:http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=22015:xreos-rhgas&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

Τραβώντας τη σκανδάλη στο όπλο που σε σημαδεύει

                   

                                                                      της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Είμαστε στα μέσα του 2012. Οι εκλογές έχουν τελειώσει, η ελπίδα υποσχέθηκε ότι θα μας βρει στoεπόμενο ραντεβού, και η ζωή για τους περισσότερους από εμάς συνθλίβεται κάτω από το βάρος φόρων και περικοπών. Με τον συνεργάτη μου τον Στυλιανό Παπαρδέλα, γυρνάμε για άλλη μια φορά πόλεις και χωριά, να καταγράψουμε τι συμβαίνει. Ένα μαύρο σύννεφο σκεπάζει τη χώρα. Τα ναζιστικά φαντάσματα απειλούν ακόμα. Οι εποχές είναι άγριες.

Σε κάθε ρεπορτάζ που κάνουμε γυρνάμε πίσω αμίλητοι. Αποφεύγουμε ο ένας το βλέμμα του άλλου. Καθόμαστε με τις ώρες στα κοινωνικά παντοπωλεία.  Κάποιος μοιράζει χαρτάκια με νούμερα, δεκάδες χέρια απλώνονται να πάρουν. Μετά φεύγουν, κοιτώντας κάτω, με ύφος ενοχικό σαν να προσπαθούν να κρύψουν την πλαστική σακούλα με τα σχεδόν ληγμένα τρόφιμα που προσφέρουν δωρεάν τα γειτονικά Σούπερ μάρκετ. Στα ιατρεία των οργανώσεων μητέρες παρακαλούν για ένα κουτί γάλα σκόνη. Το κοινωνικό κράτος έχει διαλυθεί. Οι ζωές όλων το ίδιο. 

Τις νύχτες οι δρόμοι είναι άδειοι. Είναι η εποχή που η Ευρώπη έντρομη ανακαλύπτει ότι στην Ελλάδα οι επιδημίες έχουν αυξηθεί και ο ιός του HIV στους χρήστες ουσιών παρουσιάζει αύξηση 1500%. Είναι εκείνη η εποχή που ο Λοβέρδος ψάχνει να νομιμοποιήσει την εξουσία του μέσα από τα τσακισμένα σώματα των οροθετικών γυναικών. 

Στους δρόμους αναταραχή. Η αστυνομία χτυπάει αλύπητα, σχεδόν εκδικητικά τους διαδηλωτές, τα δακρυγόνα μας πνίγουν. Από τα κανάλια μας κουνούν το δάχτυλο επιδεικτικά. Φταίτε μας λένε και πρέπει να πληρώσετε. 

Τέλος εποχής ή αρχή μιας άλλης;

Σήμερα τρία χρόνια μετά. Σαν ξαφνικά να γύρισε ο διακόπτης πίσω. Και μείναμε πάλι θεατές σε ένα έργο που δεν συμμετέχουμε.

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για το τρίτο μνημόνιο. Και ακόμα περισσότερα γράφτηκαν για να μας πείσουν ότι είναι καλύτερο (;) ότι δεν υπήρχε εναλλακτική, ότι είχαμε μια κυβέρνηση –αριστερή αυτή τη φορά, τι σημασία έχει- που έκανε ότι μπορούσε αλλά δεν τα κατάφερε. Και έτσι αποφάσισε να παραδώσει τη νομοθετική εξουσία της χώρας σε μια ομάδα τεχνοκρατών που θα αποφασίζουν οι ίδιοι τις περικοπές και τους φόρους. Και η βουλή μας απλώς θα τους ψηφίζει. 

Και μαζί παρέδωσαν τη γη μας. Ακίνητα, υπηρεσίες, συγκοινωνίες, λιμάνια και αεροδρόμια, παραλίες, νησιά και αναξιοποίητους αρχαιολογικούς χώρους. Αυτά που τόσο κυνικά και γενικά ονομάζουν «Greekassets”. Όσα θα πουληθούν μισοτιμής από ένα fund που μπορεί να βρίσκεται στη χώρα μας αλλά που τον τελευταίο λόγο θα έχουν οι τεχνοκράτες. Και όλα για να εξυπηρετήσουμε ένα χρέος που οι ίδιοι λένε πως δεν είναι βιώσιμο. 

Δεν έχει νόημα να σας κουράσω με αριθμούς. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Το χρέος που ξεκίνησε με 120% του ΑΕΠ όταν μπήκαμε στο μνημόνιο θα φτάσει το 200% το 2018, και αυτά τα λέει η έκθεση του ΔΝΤ, όχι εγώ. 

Και κανείς δεν μας λέει το ανθρώπινο κόστος όταν οι κατασχέσεις ξεκινήσουν, οι επιχειρήσεις αρχίσουν να κλείνουν πάλι καθημερινά (ας μην ξεχνάμε ότι ήδη οι μισές επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας έκλεισαν), οι απολύσεις και οι εκβιασμοί των εργαζομένων θα είναι καθημερινές και όταν οι μισθοί και οι συντάξεις καταποντιστούν και άλλο. 

Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε. Όπως θα λέμε και για τις υποσχέσεις πάταξης της διαφθοράς. Και κανείς δεν μας λέει πως θα πατάξεις διαφθορά όταν ψηφίζεις νομοσχέδια με την συνδρομή των πιο διαπλεκόμενων πολιτικών του χτες και του σήμερα, από τη ΝΔ μέχρι το Ποτάμι. Και πως θα τα βάλεις με τους ολιγάρχες όταν ήδη έχεις δώσει απορρίμματα στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ και δημόσια έργα στην Περιφέρεια Αττικής στη Siemens.

Καταντάει τόσο αστείο όσο το να μιλάει η Φώφη Γεννηματά για πρόωρες συντάξεις όταν δηλώνει στα 50 της συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος. 

Και σήμερα πρέπει να δεχτούμε τη νέα συμφωνία στο όνομα μιας φαντασιακής αριστεράς που πρέπει να κυβερνήσει για να μην έρθουν οι «αλλοι». Μόνο που αυτοί οι «αλλοι» ψηφίζουν ήδη τα νομοσχέδια που συνθλίβουν τις δικές μας ζωές. 

Δεν έχω εναλλακτικό σχέδιο να προτείνω γιατί δεν είμαι ειδικός. Ομως εγώ δεν ζήτησα ποτέ τη ψήφο των πολιτών λέγοντας ότι θα βάλω τέλος στα μνημόνια και στην λιτότητα, ούτε ζητούσα να μου δώσουν ένα δυνατό ΌΧΙ για να φέρω μια καλύτερη συμφωνία. Δεν καλλιέργησα την αυταπάτη ότι ευρώ και σκίσιμο μνημονίων πάνε μαζί. Γιατί δεν πάνε, όπως δεν πάει μαζί το δίκαιο και η πολιτική. Και όταν ζητάς την ψήφο του λαού τα τελευταία τρία χρόνια και δηλώνεις έτοιμος να κυβερνήσεις έχεις φροντίσει το εναλλακτικό σου σχέδιο. Δεν έχεις δικαίωμα να βγαίνεις ως υπουργός οικονομικών στη Βουλή και να λες ότι ψηφίσαμε μια συμφωνία που δεν μας αρέσει αλλά αν αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη τότε μπορεί και να μην είναι τόσο χάλια. Γιατί αυτό δεν είναι πολιτική, είναι ανοησία. Μόνο που την ανοησία αυτή θα την πληρώσει ένας ολόκληρος λαός.

Και όμως εαν θέλετε εναλλακτικές προτάσεις, μπορώ να σας πω ότι υπάρχουν. Διαβάστε και ψάξε τις.  Μην δέχεστε την ΤΙΝΑ ως μια νομοτελειακή αρχή. Υπάρχουν δεκάδες μελέτες, προτάσεις και αναλύσεις αλλά και ζωντανά παραδείγματα απο τουλαχιστον 70 χώρες που άλλαξαν νόμισμα και δεν εξαφανίστηκαν από τον χάρτη. Μέχρι να το καταλάβουμε όμως αυτό θα μας παρουσιάζουν την δική τους αρχή ως την μόνη λύση και θα μας κοιτάνε χαιρέκακα μέσα απο τα κανάλια τους καθώς θα μας ξεσκίζουν τις σάρκες.  

Και εμείς σαν τον ήρωα του 1984 θα κληθούμε να αγαπήσουμε αυτό που θα μας συνθλίψει:

"The struggle was finished. He had won the victory over himself. He loved Big Brother.”

ΠΗΓΗ:http://www.thepressproject.gr/article/79261/Trabontas-ti-skandali-sto-oplo-pou-se-simadeuei

Θέλετε να μάθετε τι μας ετοιμάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες στο Eurogroup;

                 

Το πλαίσιο των συζητήσεων με την ελληνική πλευρά καθορίστηκε από έγγραφο του Σόιμπλε, το οποίο κατατέθηκε στις 10 Ιουλίου. Μία μέρα μετά την κατάθεση της λεγόμενης ελληνικής πρότασης. Η πρόταση του Σόιμπλε κατατέθηκε ενόσω στην ελληνική Βουλή συντελούνταν το πρωτοφανές πραξικόπημα σε βάρος του ελληνικού λαού.

Τι προβλέπει η συγκεκριμένη αντιπρόταση Σόιμπλε;

"Οι προτάσεις αυτές δεν έχουν μια σειρά από υψίστης σημαντικούς τομείς μεταρρυθμίσεων για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, για την προώθηση της μακροπρόθεσμης οικονομικής ανάπτυξης και της βιώσιμης ανάπτυξης. Μεταξύ αυτών, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, οι ιδιωτικοποιήσεις, τραπεζικός τομέας, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν επαρκούν.

Αυτός είναι ο λόγος που οι προτάσεις αυτές δεν μπορούν να χτίσουν τη βάση για μια εντελώς νέο, τριετές πρόγραμμα του ΕΜΣ, όπως ζήτησε η Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια καλύτερη, μια βιώσιμη λύση, διατηρώντας την ανάμιξη του ΔΝΤ. Υπάρχουν δύο δρόμοι τώρα:

1. Οι ελληνικές αρχές να βελτιώσουν τις προτάσεις τους γρήγορα και σημαντικά, με την πλήρη υποστήριξη του Κοινοβουλίου τους. Οι βελτιώσεις πρέπει να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους εκ των προτέρων και την επιτυχή υλοποίηση του προγράμματος - ώστε να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις αγορές μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Οι βελτιώσεις περιλαμβάνουν:

α) τη μεταφορά των πιο πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων [50 δις ευρώ] σε εξωτερικό ταμείο όπως το Ίδρυμα για την Ανάπτυξη στο Λουξεμβούργο, ώστε να ιδιωτικοποιηθούν με την πάροδο του χρόνου και να μειωθεί το χρέος^. β) την ενίσχυση των ικανοτήτων και αποπολιτικοποίησης των ελληνικών διοικητικών καθηκόντων υπό την ασυλία τηςCOM για την ορθή εφαρμογή του προγράμματος^.  γ) αυτοματοποιημένες περικοπές δαπανών σε περίπτωση που υστερούν οι στόχοι για το έλλειμμα.

Παράλληλα, μια σειρά από στοιχεία χρηματοδότησης θα τεθούν από κοινού για να γεφυρωθεί το χρονικό χάσμα μέχρις ότου θα μπορούσε να γίνει μια πρώτη εκταμίευση στο πλαίσιο του ενισχυμένου προγράμματος. Αυτό σημαίνει ότι ο υφιστάμενος κίνδυνος της μη σύναψης ενός νέου προγράμματος με τον ΕΜΣ θα πρέπει χρεωθεί στην Ελλάδα, όχι στις χώρες της Ευρωζώνης.

2. Στην περίπτωση που, η βιωσιμότητα του χρέους και μια αξιόπιστη προοπτική εφαρμογής δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων, η Ελλάδα θα πρέπει να της προσφερθούν ταχείες διαπραγματεύσεις σχετικά με μια προσωρινή έξοδο από την Ευρωζώνη, με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους, αν είναι απαραίτητο, στη Λέσχη των Παρισίων - με πιθανό ορίζοντα τουλάχιστον για τα επόμενα 5 χρόνια. Μόνο αυτή η λύση θα μπορούσε να επιτρέψει επαρκή αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία δεν θα ήταν σύμφωνη με την ένταξη σε μια νομισματική ένωση (125 Art. ΣΛΕΕ).

Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού με την ενίσχυση της ανάπτυξης, της ανθρωπιστικής και τεχνικής βοήθειας για τα επόμενα χρόνια. Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει επίσης να συνοδεύεται από τον εξορθολογισμό όλων των πυλώνων της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης." 

(Το πρωτότυπο μπορεί να το δει κανείς εδώ: http://www.sven-giegold.de/wp-content/uploads/2015/07/grexit_bundesregierung_non_paper_10_juli_2015.pdf)

Οι δυό εναλλακτικές του Σόιμπλε.

1η. Να παραδώσει η Ελλάδα τα τιμαλφή της (αξίας 50 δις ευρώ) σε εξωτερικό ταμείο, όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο. Τι περιλαμβάνουν αυτά τα τιμαλφή; Σχεδόν τα πάντα. Όλη η δημόσια περιουσία που έχει περάσει στον ΤΑΙΠΕΔ, όπως επίσης τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η ενέργεια, το σύνολο των υποδομών, κοκ.

Τι είναι αυτό το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο; Είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν το γνωρίζουν. Είναι μια σκιώδης εταιρεία με την επωνυμία IfG που δημιούργησαν από κοινού η Ελληνική κυβέρνηση και η Γερμανική κρατική τράπεζα KFW τον Φεβρουάριο του 2013, υποτίθεται για την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας και κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η έγκριση ίδρυσης δόθηκε από τον τότε υπουργό του Σαμαρά, Κ. Χατζηδάκη. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους επισκέφτηκε την Ελλάδα ο Σόιμπλε και υπεγράφη "Μνημόνιο Κατανόησης" μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για την από κοινού λειτουργία της συγκεκριμένης εταιρείας.

Γιατί με έδρα το Λουξεμβούργο; Για να είναι εκτός δικαιοδοσίας ελληνικών δικαστικών αρχών και για να μπορεί η συγκεκριμένη εταιρεία να έχει μορφή "ιδρύματος" για διαχείρηση χαρτοφυλακίου υπό καθεστώς υπεράκτιας προστασίας. Η συγκεκριμένη εταιρεία μέχρι σήμερα δεν υολοποίησε κανένα πρόγραμμα χρηματοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αντίθετα η αγορά βοά ότι πρόκειται για βιτρίνα μέσω της οποίας οι Γερμανοί εξαγοράζουν το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας.

Σ' αυτήν την IFG, δηλαδή τη δική του σκιώδη εταιρεία με έδρα το Λουξεμβούργο, προτείνει ο Σόιμπλε να περάσουν τα τμαλφή της χώρας, ώστε να πουληθούν, ή να ιδιωτικοποιηθούν για να μειωθεί το χρέος. Η κρατική τοκογλυφία στον απόγειό της.

Φυσικά απαιτεί να "αποπολιτοκοποιηθεί" ο έλεγχος της κρατικής διοίκησης, που σημαίνει ότι το σύνολο της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής θα πρέπει να περάσει στα χέρια απολίτικων μηχανισμών (όπως η Δημοσιονομική Επιτροπή), οι οποίοι δεν λογοδοτούν στους πολιτικούς θεσμούς του ελληνικού κράτους. Δηλαδή στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Ούτε φυσικά στις δικαστικές αρχές, μιας και όπως όλοι οι εξωτερικοί ελεγκτές που ήρθνα μαζι με την τρόικα διαθέτουν ασυλία.

Και φυσικά δεν θα έλειπε η πρόταση Βαρουφάκη, που η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για παλιά πρόταση Σόιμπλε: Επιβολή συστήματος αυτόματης οριζόντιας περικοπής δαπανών, αν δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής. Ένα είδος λαιμητόμου, που θα το χειρίζονται οι "αποπολιτοκοποιημένοι" μηχανισμοί ελέγχου.

Προσωρινή έξοδος από το ευρώ.

Η 2η εναλλακτική που προτείνει ο Σόιμπλε είναι η προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Τουλάχιστον για 5 χρόνια. Προσωρινή έξοδος από το ευρώ, αλλά όχι από την ΕΕ. Γιατί; Για να μπορεί η Γερμανία, αλλά και οι Ευρωπαίοι να ελέγχουν την χώρα ακόμη και εκτός ευρώ.

Ο Σόιμπλε προτείνει να τεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ και να διαπραγματευθεί μια αναδιάρθρωση του χρέους της με τη Λέσχη των Παρισίων. Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Αν η Ελλάδα τεθεί εκτός ευρώ, γιατί μέρος του χρέους θα προσφύγει στη Λέσχη; Η συγκεκριμένη Λέσχη χειρίζεται διακρατικό χρέος. Από το σύνολο του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, μόνο τα 52 δις ευρώ είναι διακρατικό. Δηλαδή το δανείστηκε στα πλαίσια του πρώτου μνημονίου απευθείας από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Ακόμη και με τη λογική του Σόιμπλε η Λέχση δεν έχει δικαίωμα να συζητήσει με την Ελλάδα τίποτε περισσότερο.

Επίσης ο Σόιμπλε επικαλείται το άρθρο 125 της ΣΛΕΕ, το οποίο ορίζει  ότι "η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις,...". Ωραία. Τότε γιατί το ΕΤΧΣ και ο ΕΜΣ; Γιατί η Ένωση ανέλαβε την υποχρέωση "δανειακής διευκόλυνσης" της Ελλάδας, ενώ θα έπρεπε να την αφήσει μόνη της να χειριστεί το ζήτημα των υποχρεώσεών της; Έστω κι αν πτώχευε. Γιατί παραβίασε κατάφωρα τα άρθρα 123 και 124 της ΣΛΕΕ; Μα για να δασωθούν οι Γερμανικές, Γαλλικές και Ολλανδικές τράπεζες και μαζί τους το χρεώγραφο που ονομάζεται ευρώ.

Ο Σόιμπλε γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα αν αποφασίσει να φύγει, τότε δεν την δεσμεύει τίποτε απ' ότι της έχουν επιβάλλει εντός ευρώ και ΕΕ. Δεν ισχύει καμιά υποχρέωση προς την ευρωζώνη και την ΕΕ. Για το κράτος μέλος που αποφασίζει να φύγει από το κλειστό κλαμπ με βάση το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ, δεν ισχύει πια καμιά υποχρέωση που δημιουργήθηκε εντός ευρώ και ΕΕ.

Κι έτσι ο Σόιμπλε κοιτά πώς θα θέσει την Ελλάδα υπό ελεγχόμενη έξοδο προκειμένου να διασφαλίσει την αναγνώριση του χρέους που της έχουν φορτώσει. Προσωρινά εκτός ευρώ, αλλά εντός ΕΕ, για να μην χρησιμοποιήσει η Ελλάδα το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ.

Με τι νόμισμα θα πορεύεται η ελληνική οικονομία κατά την προσωρινή έξοδό της από το ευρώ και μέσα στην ΕΕ; Με μια ξεφτιλισμένη δραχμή υπό τον έλεγχο της Φρανκφούρτης. Μόνο τέτοιο νόμισμα μπορεί να έχει ένα κράτος που φεύγει προσωρινά από το ευρώ, αλλά μένει στην ΕΕ. Και μάλιστα υπό καθεστώς ανοικτών συνόρων, κοινοτικών κεκτημένων που απαγορεύουν την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής και υπέρογκων αναγνωρισμένων δανειακών υποχρεώσεων που η εξυπηρέτησή τους θα παραμείνει σε σκληρό ευρώ.

Αυτή την προοπτική ονομάζουν Grexit οι Ευρωπαίοι. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα γεμίσει συσσίτια για την πλειονότητα των πεινασμένων κατοίκων της. Συσσίτια που θα εξασφαλίζονται από κονδύλια εξ Ευρώπης.

Το ερώτημα που σε κάθε λογικό άνθρωπο τίθεται είναι το εξής: Γιατί όλα αυτά; Γιατί η Ελλάδα να μην χρησιμοποιήσει το άρθρο 50 ης ΣΛΕΕ, να κόψει κάθε δεσμό και υποχρέωση με την ευρωζώνη και την ΕΕ και να εισάγει με τους δικούς της όρους το δικό της νόμισμα. Είναι ποτέ δυνατό μια τέτοια καθαρή λύση να είναι χειρότερη απ' αυτά που προσφέρει ο Σόιμπλε;

Προφανώς κάτι τέτοιο δεν βολεύει τον Σόιμπλε και τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει. Γιατί ξέρει πώς σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορεί με τίποτε - ούτε καν με πόλεμο - να αναγκάσει την Ελλάδα να αναγνωρίσει τα χρέη που της έχουν φορτώσει. Και πολύ περισσότερο να δεχθεί την εκποίηση που της έχουν επιβάλλει. Επομένως, η ρητορική απορία που μένει είναι εξής: Πόσο προδότες και πουλημένοι πρέπει είναι όσοι συζητάνε τις εναλλακτικές με τον Σόιμπλε, χωρίς ούτε καν να θέτουν στο τραπέζι την καθαρή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ;

ΠΗΓΗ:http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2015/07/eurogroup.html#more

Ευρώ: Οδηγός καλοκαιρινής εξόδου

                   

Έχετε αναρωτηθεί ποιος σας ενημέρωνε τα τελευταία χρόνια για τις επιπτώσεις που θα είχε ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή; Τον τόνο έδιναν πανεπιστημιακοί που επιχορηγούνται από ευρωπαϊκά προγράμματα, δημοσιογράφοι που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με χρηματοπιστωτικά κέντρα που θυσαύρισαν στην ευρωζώνη, πολιτικοί της διαπλοκής που έχουν συνδέσει το πολιτικό τους μέλλον με γερμανικές ή γαλλικές πολυεθνικές, οι οποίες είχαν κάθε λόγο να κρατήσουν τη χώρα στη νομισματική ένωση.

Αντίθετα η κοινοβουλευτική Αριστερά είτε χανόταν στα παραισθησιογόνα της «Ευρωπαϊκής Ένωσης των λαών» είτε ανέμενε τη δευτέρα παρουσία της επανάστασης η οποία θα καθιστούσε το δίλημμα δραχμή ή ευρώ περιττό.

Ακόμη όμως και οι υποστηρικτές της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα καλούνταν πάντα να εξηγήσουν γιατί η ευρωζώνη κατέστρεψε την ελληνική οικονομία και όχι ποια είναι τα πρακτικά βήματα που θα ακολουθήσουν σε ενδεχόμενη έξοδο από αυτή.

Εύκολες απαντήσεις φυσικά σε αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Η έξοδος από το ευρώ και η ανάκτηση νομισματικής κυριαρχίας προϋποθέτει μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής ορισμένων μηνών η οποία μπορεί να πετύχει μόνο με τη σύμφωνη γνώμη μιας καλά ενημερωμένης κοινωνίας.

Εμείς σκεφτήκαμε να συγκεντρώσουμε ορισμένα από τα κείμενα, τα γραφήματα και τις εκπομπές που ξεχωρίσαμε το τελευταίο διάστημα και τα οποία δεν τέθηκαν ποτέ προς συζήτηση στον ελληνικό λαό. Αρκετά από τα κείμενα είναι στα αγγλικά ενώ ορισμένα, που εμείς παραθέτουμε στα αγγλικά μπορείτε να τα βρείτε μεταφρασμένα στα ελληνικά στα βιβλιοπωλεία.

Αν έχετε κέφι για διάβασμα ακολουθήστε μας…

1) Leaving the euro: A practical guide.

Ο Βρετανός οικονομολόγος Roger Bootle, που μόνο για τις αριστερές του ιδέες δεν φημίζεται, κέρδισε το 2012 το βραβείο Wolfson Economics Prize για την συγκεκριμένη εργασία. Σε αυτή εξηγεί κάθε τεχνική λεπτομέρεια της επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή (όπως το αν θα πρέπει να ανακοινωθεί εκ των προτέρων ή να γίνει με απόλυτη μυστικότητα πόσο διάστημα θα χρειαστεί η έκδοση νέων χαρτονομισμάτων, πως μπορούν να αποζημιωθούν ομάδες του πληθυσμού που θα πληγούν από την αλλαγή κ.ο.κ).

2) Greece is being blackmailed. Exiting the eurozone is its way out

Ο καθηγητής της σχολής SOAS του πανεπιστημίου του Λονδίνου και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Λαπαβίτσας, στο τελευταίο του άρθρο για το θέμα στην εφημερίδα Guardian. Για μια πιο λεπτομερή περιγραφή των διαδικασιών εξόδου και των πολιτικών και κοινωνικών αποφάσεων που πρέπει να ακολουθηθούν μπορείτε να αγοράσετε ή να κατεβάσετε το βιβλίο του Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την Ελλάδα και την περιφέρεια της Ευρωζώνης.

Παλαιότερο αλλά πάντα επίκαιρο στις τεχνικές του λεπτομέρειες το κείμενο Breaking Up? A Route Out of the Eurozone Crisis από την ερευνητική ομάδα του καθηγητή.

3) Ο Μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη

Από τους παλιούς επικριτές της ευρωζώνης αλλά επιφυλακτικός τους τελευταίους μήνες να μιλήσει για έξοδο, ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν λύνει τη σιωπή του. Υποστηρίζει ότι «το μεγαλύτερο κόστος από ένα Grexit έχει ήδη πληρωθεί με τα capital controls και την τραπεζική αργία και η Ελλάδα θα πρέπει να εισπράξει και τα οφέλη κι αυτά δεν είναι άλλα από μια υποτίμηση του νομίσματος που θα έρθει με τη δραχμή».

4) Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης δίνει απαντήσεις στα καθημερινά ερωτήματα για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα σε ένα από τα πιο πρόσφατα και ενημερωμένα άρθρα του για το θέμα.

5) Greece needs an exit option

Ο Οικονομολόγος Dean Baker υποστηρίζει ότι ύστερα από τις τρομακτικές επιπτώσεις των μνημονίων στην ελληνική κοινωνία και οικονομία ακόμη και μια σχετικά αποτυχημένη έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα γίνει ιδιαίτερα αντιληπτή στον πληθυσμό.

ΠΗΓΗ:http://info-war.gr/2015/07/%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%85/