Μη φοβάστε, νικάμε: Το ημερολόγιο της «Αλληλεγγύης για όλους» (βίντεο - φωτ.)

Φωτογραφίες-βίντεο: Άγγελος Καλοδούκας


Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ γέμισε με εικόνες από έναν κόσμο που ανατέλλει, έναν κόσμο αλληλεγγύης!

Την Τετάρτη 12/12, το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρήγα Παλαμίδου 2, Ψυρρή) γέμισε με εικόνες από έναν κόσμο που ανατέλλει, έναν κόσμο αλληλεγγύης. Η «Αλληλεγγύη για όλους» παρουσίασε ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στις χαρές και τις μάχες, στον αθέατο αλλά εξόχως δημιουργικό κόσμο των κινημάτων. Δέκα τέσσερις (14) φωτορεπόρτερ συνεργάστηκαν για πρώτη φορά ώστε να δημιουργήσουν ένα ημερολόγιο που να σας κάνει να δείτε τον κόσμο με αισιοδοξία



Παραθέτουμε για το γεγονός απόσπασμα από ένα έξοχο άρθρο της Σταυρούλας Πουλημένη από το σάιτ alter thess: http://www.alterthess.gr/content/ena-klik-stin-allileggyi-ena-imerologio-gia-ena-peirama-eleytherias.
«Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στον κόσμο της αλληλεγγύης, ένα ημερολόγιο στιγμών αμοιβαίας συνεισφοράς όλων αυτών που επλήγησαν ανεπανόρθωτα από την κρίση αλλά βρήκαν το κουράγιο να χαράξουν έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν της ελεημοσύνης και της υποταγής, κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες σε χιλιάδες αντίτυπα σε όλη την Ελλάδα.



Τα τρία τελευταία χρόνια του μνημονίου σε διάφορες γειτονιές της Ελλάδας άνθρωποι όλων των ηλικιών, γυναίκες και άνδρες προσπάθησαν να βρουν τους δικούς τους συλλογικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν προβλήματα όπως η στέγαση, η σίτιση, η απόλυση, η αδυναμία πρόσβασης στα νοσοκομεία. Παράλληλα επινόησαν εκείνους τους τρόπους για  να επικοινωνήσουν χωρίς η αδυναμία να γίνεται εμπόρευμα και η φτώχεια ενοχή.
Οι αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης που «ξεφύτρωσαν» σε πολλές γωνιές της χώρας μας απέδειξαν όλο αυτό το διάστημα ότι η αλληλεγγύη είναι ο μοναδικός οδηγός αντίστασης στην πολιτική της εξαθλίωσης και ένα «φυτώριο» σχέσεων εμπιστοσύνης μακριά από λογικές εξάρτησης και φιλανθρωπίας.
Ένας οδηγός που μας κάνει να βλέπουμε τον κόσμο με αισιοδοξία. Για το ημερολόγιο αυτό συνεργάστηκαν 14 φωτογράφοι απ`όλη την Ελλάδα οι οποίοι συνεισέφεραν αφιλοκερδώς με τον δικό τους μοναδικό τρόπο έτσι ώστε ο αθέατος κόσμος της αλληλεγγύης, ο κόσμος αυτός που δεν αναφέρεται ούτε με μικρά γράμματα στις οθόνες των τηλεοράσεων αλλά αντιστέκεται σε όλα τα success story της κυβέρνησης, να γίνει  ημερολόγιο και με την βοήθεια της «Αλληλεγγύης για όλους»  να προσφέρει οικονομική στήριξη σε όλες τις δομές που το έχουν ανάγκη».



Στο φακό του left μίλησαν: η Μυρτώ Μπολότα, από «Αλληλεγγύη για όλους», η Ντίνα Δασκαλοπούλου, δημοσιογράφος, «Εφημερίδα Συντακτών» και ο Στέλιος Ματσάγκος, φωτορεπόρτερ:







Περισσότερες φωτογραφίες, εδώ.

πηγη: http://left.gr/news/mi-fovaste-nikame-imerologio-tis-allileggyis-gia-oloys-vinteo-fot#sthash.PVP4Txwy.dpuf

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Τι είναι το ESM...?

Λέγεται από πολλούς, και όχι άδικα, ότι όσο πιο ουσιαστικές είναι οι αλλαγές που μεθοδεύονται από τις εξουσίες, τόσο πιο αθόρυβα επιχειρείται η εφαρμογή τους. Οι λόγοι είναι αυτονόητοι και δεν κρίνουμε σκόπιμο να επεκταθούμε.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες, λοιπόν, ο Ευρωπαϊκός Μόνιμος Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) με έδρα το Λουξεμβούργο εξέδωσε την 1η Ιουλίου μια λακωνική ανακοίνωση μόλις 139 λέξεων:

«Από την 1η Ιουλίου 2013, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) είναι ο μοναδικός και μόνιμος μηχανισμός για την αντιμετώπιση των νέων αιτήσεων για οικονομική ενίσχυση από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Από αυτή την ημέρα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) δεν μπορεί πλέον να συμμετάσχει σε νέα προγράμματα χρηματοδότησης, ή να συνάψει νέες συμφωνίες δανείου. Ο Klaus Regling, Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΜΣ και διευθύνων σύμβουλος του EFSF, δήλωσε: «Σήμερα ένα σημαντικό κεφάλαιο του EFSF τελειώνει και όλα τα πιθανά νέα καθήκοντα θα αναληφθούν από το ΕΜΣ, το μόνο ταμείο διάσωσης της νομισματικής ένωσης». Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με την Συμφωνία Πλαίσιο για το ΕΤΧΣ που υπογράφηκε από τα 17 κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Καταστατικό του EFSF. Το EFSF θα παραμείνει ενεργό στη χρηματοδότηση των εν εξελίξει προγραμμάτων για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα.»
Και τί έγινε, θα αναρωτηθεί κάποιος, τί μας ενδιαφέρουν κάτι τέτοια;
Η ανακοίνωση αλλά και το περιεχόμενό της δεν σχολιάστηκαν από κανένα κόμμα της πολύχρωμης βεντάλιας που ξεκινά από τον αριστερισμό και τον σταλινισμό και φτάνει ως τον χρυσαυγιτισμό, του Κοινοβουλίου ή του εξωκοινοβουλίου, ούτε από την κυβέρνηση ούτε από την αντιπολίτευση. Γιατί θα έπρεπε να σχολιάσουν ότι, τυπικά έστω, ανεξάρτητα κράτη μπαίνουν οριστικά υπό την μόνιμη κηδεμονία ενός οργανισμού που δεν είναι απλώς άλλη μία off-shore, όπως ο EFSF (προσωρινός μηχανισμός στήριξης), αλλά οργανισμός με νομική προσωπικότητα και δικαιοπρακτικές ικανότητες κράτους και μάλιστα απολαμβάνει πολύ περισσότερα προνόμια και ασυλίες από ένα κοινό κράτος.
Επί της ουσίας έχουμε, και τυπικά, το πρώτο πρόπλασμα του Ευρωπαϊκού Υπερκράτους το οποίο συνέστησαν, σύμφωνα με την ιδρυτική του συνθήκη, τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που, αμετάκλητα και άνευ όρων, οφείλουν να συμμορφώνονται με τις αποφάσεις του Διοικητή και του ΔΣ του ESM. Η συμμετοχή των κρατών-μελών της ΕΕ που χρησιμοποιούν το κοινό νόμισμα είναι υποχρεωτική. Άρρητη αλλά σαφής στόχευση των εμπνευστών του ESM είναι η απορρόφηση, κατ’ αρχάς των υπερχρεωμένων κρατών και σταδιακά όλων των κρατών της Ευρωζώνης προς ένα νέο ενιαίο κράτος.
Στο άρθρο 32 της ιδρυτικής συνθήκης διαβάζουμε:
«Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη νομική προσωπικότητα· έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα:
α) να αποκτά και να διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία,
β) να συμβάλλεται,
γ) να είναι διάδικος και
δ) να συνάπτει συμφωνία και/ή πρωτόκολλα για την έδρα, όποτε είναι αναγκαίο, για την εξασφάλιση της αναγνώρισης και της επιβολής του νομικού καθεστώτος και των προνομίων και ασυλιών του.
Ο ΕΜΣ, η ακίνητη περιουσία, οι πόροι του και τα περιουσιακά του στοιχεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας από οιασδήποτε μορφής δικαστική διαδικασία, εκτός εάν ο ΕΜΣ παραιτηθεί ρητώς από την ασυλία του για τους σκοπούς οιασδήποτε διαδικασίας ή βάσει των όρων οιασδήποτε συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης των χρηματοδοτικών του μέσων.
Η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας έναντι έρευνας, επίταξης, δήμευσης, απαλλοτρίωσης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κατάσχεσης, αφαίρεσης ή δέσμευσης βάσει εκτελεστικών, δικαστικών, διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων.
Τα αρχεία του ΕΜΣ και όλα τα έγγραφα που ανήκουν στον ΕΜΣ ή βρίσκονται στην κατοχή του είναι απαραβίαστα. Οι χώροι των εγκαταστάσεων του ΕΜΣ είναι απαραβίαστοι.
[...]
Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως. Ο ΕΜΣ απαλλάσσεται από οιαδήποτε υποχρέωση έγκρισης ή αδειοδότησης ως πιστωτικό ίδρυμα, πάροχος επενδυτικών υπηρεσιών ή άλλου είδους επίσημη αδειοδοτημένη, ή ρυθμιζόμενη οντότητα δυνάμει των νομοθεσιών εκάστου μέλους του ΕΜΣ.»
Από πού θα προέρχεται η κινητή και ακίνητη περιουσία που «μπορεί να αποκτά» ο ESM; Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη, θα είναι η περιουσία των κρατών-μελών της ΕΕ που έχουν πια την υποχρέωση να συνάψουν δανειακή συμφωνία μόνο με τον ESM σύμφωνα με την συνθήκη («τα δάνεια ΕΜΣ θα απολαύουν καθεστώτος προτιμησιακού πιστωτή»). Ο ESM, όπως προβλέπεται στην ιδρυτική του πράξη, μπορεί να την διαχειριστεί όπως θέλει χωρίς κανέναν περιορισμό και υπό καθεστώς πλήρους ασυλίας. Επί της ουσίας, ο ESM θα αναλάβει να «εκκαθαρίσει εν λειτουργία» τα κράτη της ΕΕ, όπως μια τράπεζα-δανειστής εκκαθαρίζει μία χρεωκοπημένη εταιρία.
Δεν θα προέρχεται, όμως, μόνο από την υφιστάμενη κρατική περιουσία. O ESM έχει την δυνατότητα να προχωρήσει και σε κατασχέσεις των καταθέσεων μέσα από μια περίπλοκη διαδικασία που περιλαμβάνει την αξιολόγηση από μηχανισμό της ΕΚΤ, των τραπεζών σε «συστημικές» και «προβληματικές» και την συμμετοχή του λεγόμενου «ιδιωτικού τομέα» (bail in) στην διάσωση όσων κριθούν ότι πρέπει να σωθούν. Η διαδικασία του «bail in» θα είναι σε κάθε περίπτωση υποχρεωτική ώστε ο ESM να δανείσει χρήμα στις τράπεζες.
Είναι αυτό ακριβώς που έγινε στην Κύπρο και είναι ο οδηγός για τις επόμενες «διασώσεις» των οικονομιών.
Λαμβάνει, όμως, ειδική πρόνοια o ESM για την προστασία «ειδικών ομάδων καταθετών». Πρόκειται εδώ τόσο για τους μετόχους των τραπεζών που πίσω τους κρύβονται και τραπεζικοί κολοσσοί, όπως τα funds του Σόρος, της Morgan Stanley κ.τ.λ., αλλά και ειδικοί κάτοχοι επενδυτικών λογαριασμών ή τραπεζικών επενδυτικών προϊόντων.
Οι δύο ανωτέρω κατηγορίες διατήρησαν τα κεφάλαια τους από τις χρεωκοπημένες κυπριακές τράπεζες, ενώ αντίθετα έχασαν τις καταθέσεις τους όλοι οι μικροκαταθέτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τα ιδρύματα.
Επίσης, μπορούμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα γιατί βιάζονται οι εγχώριοι υπάλληλοι να προβούν στην (κατά στάδια) κατάσχεση της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας μέσω της φορολόγησης και των τραπεζών, αφού μέσω του κράτους θα προικοδοτήσουν τον ESM, όπως ορίζει με ακρίβεια η ιδρυτική του πράξη.
Υπερβολές, θα πουν κάποιοι, «μα, γίνονται τέτοια πράγματα»; Όπως φαίνεται, η συζήτηση έχει ήδη ξεκινήσει με το γνωστό πινγκ-πονγκ για το «νέο χρηματοδοτικό κενό» της Ελλάδας που, μαντέψτε, θα καλύψει ο ESM με τα ανάλογα ανταλλάγματα φυσικά. Σύμφωνα, λοιπόν με δημοσιεύματα, ο διοικητής του ESM Klaus Regling απαιτεί την παράδοση του ΤΑΙΠΕΔ στο ESM και την μεταφορά της έδρας του στο Λουξεμβούργο. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων απαιτεί την άμεση εκποίηση των κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας. Μολονότι πίσω από τέτοιες δηλώσεις κρύβονται και επιχειρηματικά συμφέροντα, όπως ότι ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων και ιδιοκτήτης βιομηχανιών μετάλλου ίσως να ήθελε τη ΛΑΡΚΟ για παράδειγμα, η ουσία του ζητήματος παραμένει.
Για να μην αδικήσουμε κανέναν, η Χρυσή Αυγή εξέδωσε βαρυσήμαντη ανακοίνωση επί του θέματος:
Κάθε καλός τοκογλύφος πρώτα σε καταστρέφει οικονομικά και έπειτα σου αρπάζει την περιουσία. Η τρόικα ολοκληρώνει το σχέδιό της για την Ελλάδα με την υφαρπαγή του εθνικού μας πλούτου και των ακινήτων του Δημοσίου, μέσω κερδοσκοπικής εταιρίας του Λουξεμβούργου. Η Χρυσή Αυγή απαιτεί άμεση καταγγελία του μνημονίου και άρνηση πληρωμής του παράνομου, τοκογλυφικού χρέους. Η κρατική μας περιουσία ανήκει στον ελληνικό λαό.
Όπως βλέπουμε, το πρόβλημα για τη Χρυσή Αυγή είναι ότι η υφαρπαγή θα γίνεται στο Λουξεμβούργο και όχι στην Αθήνα. Υπενθυμίζουμε, ότι η χιλιοτραγουδισμένη ΧΑ ψήφισε την τροπολογία για πώληση νησιών με τον εθνικιστικό φερετζέ, να μην έχει αντίρρηση ο υπουργός άμυνας.
Εδώ καταντάει απαραίτητη μια επισήμανση. Η ίδρυση του ΤΑΙΠΕΔ, στην οποία δεν είχε αντίρρηση, επί της ουσίας, κανένα κόμμα, εκτός από ορισμένες φωνασκίες για «ξεπουλήματα» προς οπαδική κατανάλωση, εξυπηρετούσε μια απαίτηση των Δανειστών με τρόπο ιδιαίτερα επωφελή για τα κόμματα (κυβερνητικά και αντιπολιτευτικά), αλλά και τις συνδικαλιστικές νομενκλατούρες των υπό ξεπούλημα κρατικών εταιριών. Τα κόμματα και οι μηχανισμοί τους, που είχαν επίσημα ή άτυπα λόγο για τον διοικητή και το ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ, λειτουργούσαν ως ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στα διάφορα παζάρια μεταξύ εγχώριων συμφερόντων και «φίλιων επιχειρηματιών» και εξωχώριων ανταγωνιστών, με το αζημίωτο φυσικά. Η εμπειρία από τις πρώην ανατολικές και αφρικάνικες χώρες (με βάση τα μετέπειτα «σκάνδαλα»…), δείχνει ότι μέρισμα από την λεηλασία είθισται να απολαμβάνουν όλοι ανεξαιρέτως οι φύλαρχοι και τα κομματικά ταμεία, μεγάλων και μικρών κομμάτων, παλαιών ή νεόκοπων.
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η συνολική αδράνεια για αποκρατικοποιήσεις «μπιρ παρά», κατά το δή λεγόμενον μεγάλων οργανισμών, όπως ο ΟΛΠ, η ΔΕΗ, η Λάρκο, ο ΟΠΑΠ κτλ.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τα κομματικά ταμεία στο παρελθόν γέμιζαν από τις διάφορες αναθέσεις έργων στο δημόσιο για εξοπλισμούς, τηλεπικοινωνίες, που με τη σειρά τους γέμιζαν με αποδεικτικό υλικό τα γερμανικά ανακριτικά γραφεία. Υλικό πολύτιμο για τους Ισχυρούς, που όποια ώρα ήθελαν μπορούσαν να αναδιατάξουν το πολιτικό σκηνικό με «σκάνδαλα χρηματισμού» και πολυποίκιλους εκβιασμούς.
Οι Μεγάλοι Παίκτες, δεν ενδιαφέρονται να βάλουν τάξη στα «κακώς κείμενα» του ελληνικού κράτους, να σώσουν την ελληνική οικονομία, να διορθώσουν τα «ελαττώματα» των Ελλήνων και άλλα τόσα ωραία που απαριθμεί η καθιερωμένη μυθοπλασία και οι επαγγελματίες προπαγανδιστές της.
Έχουν διακηρύξει δεκάδες φορές, ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα, λόγω των γεωστρατηγικών και οικονομικών πλεονεκτημάτων και τίποτα περισσότερο.
Ούτε τα κτίσματα των ντόπιων έχουν κάποια σπουδαία αξία γι’ αυτούς (παρά τα θρυλούμενα για εξωπραγματικά real estate προγράμματα), ούτε οι υπάρχουσες υποδομές, κρατικές και ιδιωτικές, ούτε η ελληνική οικονομία στο σύνολό της και τα «συγκριτικά» της πλεονεκτήματα, που την προορίζουν για «σκραπ». Δεν ενδιαφέρονται ούτε για το «πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό» που εγκαταλείπει την χώρα μαζικά, αφού μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους με άλλους ρημαγμένους μετακινούμενους πληθυσμούς. Γνωρίζουν αυτό που γνωρίζει κάθε καλός τεχνοκράτης του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, ότι αυτό που έχει αξία είναι η γη.
Ίσως μπορεί να απαντηθεί με μια κάποια αξιοπιστία το ερώτημα: «Ως που θα πάει αυτή η κατάσταση;» Ώσπου να κατοχυρώσουν οι σύγχρονοι δικαιούχοι τα δικαιώματά τους σ’ αυτή τη γη, στη νέα περίοδο κυριαρχίας που οικοδομούν.
Πάλι θα βρεθούν κάποιοι που θα θεωρήσουν ως υπερβολικά και αβάσιμα τα παραπάνω και πως οι Ισχυροί θα επιλέξουν πιο μεσοβέζικους τρόπους για να κινηθούν προκειμένου να ικανοποιήσουν όλα τα γούστα.
Δυστυχώς, τα ίδια τα γεγονότα τούς διαψεύδουν οικτρά. Η ιστορία του ελλαδικού χώρου (και όχι μόνο) είναι μια ατέρμονη σειρά αιματηρών αγώνων ενάντια σε κατακτητές και στις συμμορίες τους, που δεν επεδίωκαν μόνο την συνολική υλική καταστροφή, αλλά το ολοκληρωτικό ξερίζωμα των ανθρώπων από τις εστίες τους. Η υπεράσπιση της γης και της πατρίδας υπήρξε η πρώτη και η ύστατη επαναστατική ιαχή στο δρόμο για την ελευθερία, μόνο που αυτή η ιαχή διακόπηκε· δεν ξεπεράστηκε, δεν ξεκαθαρίστηκε στις συνειδήσεις των εξεγερμένων ανθρώπων, δεν συνήψε ουσιαστικούς δεσμούς με το ολικά απελευθερωμένο μέλλον, την αναρχία. Πάντως, ποτέ δεν είναι αργά…

Απόγονοι του Κατιλίνα

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 130, Σεπτέμβριος 

                                                                                                 

πηγη:http://anarchypress.wordpress.com/

φαντάσματα...

Φρέναρα λίγο στο σημείο αυτό στην οδό Κασταμονής, είδα την πινακίδα για πολλοστή φορά και συνέχισα. «Εδώ στις αρχές του Μάρτη 1944 Γερμανοί και ντόπιοι συνεργάτες τους κρέμασαν Έλληνα πατριώτη». Κοιτάζω την πινακίδα και σκέφτομαι ότι θα μ’ άρεσε περισσότερο να έγραφε «εδώ Γερμανοί και ντόπιοι φασίστες κρέμασαν έναν άνθρωπο που αγωνιζόταν για την ελευθερία και έτυχε να είναι Έλληνας». Αναρωτιέμαι αν αυτή η σκέψη είναι σκέτη πόζα ή αν είναι αποτέλεσμα κάποιων τελευταίων διαβασμάτων σε συνδυασμό με την απέχθεια για τη σημερινή διακυβέρνηση του Κράτους της δεξιάς, που μας τρίβει στα μούτρα τη λέξη «έθνος» σε κάθε ευκαιρία. Είτε μιλάμε για την πολιτική διαμαρτυρία, είτε μιλάμε για το περιστατικό με τη μάνα που έχασε το παιδί της τις προάλλες, για ό,τι και να μιλάμε, δεν σταματάει η επίκληση στο έθνος. Όπως και να ‘χει, στέκομαι εδώ στην οδό Κασταμονής, στη Νίκαια, λίγο πριν φτάσω στη δουλειά και παρατηρώ την πινακίδα και παρατηρώ τα παλιάφαντάσματα.

Παρατηρώ φαντάσματα. Μια Σέρβα χάνει το παιδί της και κινδυνεύει με απέλαση. Ο άστεγος που κοιμόταν και τα συμπράγκαλα έφευγαν μακριά με τον αέρα, δεν πήρε χαμπάρι τίποτα. Κάποιοι υπάλληλοι, κάποιοι εργαζόμενοι, κάποιοι εργάτες προσάγονται πρωινιάτικα μπροστά σε κάποιο υπουργείο. Διαμαρτύρονται γιατί μπαίνουν σε κινητικότητα, μπαίνουν σε διαθεσιμότητα, πες το καλά επιτέλους, διαμαρτύρονται γιατί απολύονται. Ένας άνθρωπος σε μια εκπομπή μιλάει στο Βρούτση και μιλάει για την αναπηρία του από κάποιο παλιό εργατικό ατύχημα, για τα 600 ή τα 400 του ευρώ, μοναδικό του εισόδημα.
Παρατηρώ φαντάσματα, ζωντανά, πραγματικά, που αρνούνται να χαθούν μέσα στο χαμό και την αυταρχική ελληνική ιστορία.
Στο καφενείο «Χαλαρά» βλέπω μια παράσταση ( http://enfo.gr/ar2164 ). Μια παράσταση για κανονικούς ανθρώπους, γι’ αυτούς που μιλάει – τα ‘χουμε ξαναπεί – αριστουργηματικά ο Χρήστος Οικονόμου. Άνθρωποι δύσκολοι σε ζοφερούς καιρούς. Τι σημαίνει κρίση; Τι σημαίνει δουλειά, τι σημαίνει ζωή και τι θάνατος; Τα διηγήματα του Οικονόμου μιλάνε για τη Σέρβα μάνα, για το εργατικό ατύχημα κάποιου Πέτρου, για διαμαρτυρίες, αγωνίες και ματαιώσεις πριν γράψει γι’ αυτά η “Guardian”.



Ας μιλήσουμε για τη φτώχεια, για τον αληθινό κόσμο, ας μιλήσουμε για ανθρώπους, την ίδια ώρα ζωντανούς και φαντάσματα. Φαντάσματα γιατί δεν μιλάμε γι’ αυτούς παρά ελάχιστα, φαντάσματα γιατί περνάνε χρόνια ολόκληρα μέσα στη φωτιά και η επίσημη μνήμη τους αφήνει μόνιμα απ’ έξω, αρνείται να τους προσεγγίσει, να τους καταλάβει, να τους ακούσει. Η επίσημη μνήμη, η επίσημη ιστορία ασχολείται με τους βρούτσηδες και τους φαήλους. Ασχολείται με όσους πατάνε την γενική, αόρατη και παντοδύναμη σκανδάλη. Τα σκάγια όμως χτυπάνε τους από κάτω. Και οι από κάτω μιλάνε μόνο στ’ αυτιά όσων έχουν θάρρος και καρδιά ανοιχτή.
Η παράσταση (Blackout – μια μικρή διαμαρτυρία) παίζεται ανάμεσα σε κανονικούς ανθρώπους, όχι στο σύνηθες θεατρικό κοινό των γυναικών με τις γούνες ή της στρατιάς των εναλλακτικών. Θαμώνες ταβλαδόροι, γέροι που δεν βγάζουν ποτέ το μπουφάν τους, εργάτες που κρατάνε το τσίπουρο με όλη τους τη χούφτα. Κι ανάμεσά τους οι ήρωες της παράστασης και μεις οι θεατές. Ένας γέρος έτρωγε και ύστερα έκλεινε τα μάτια ακούγοντας τον ηθοποιό. Σε μια στιγμή γύρισε και τον κοίταξε. Ο ηθοποιός μιλούσε για έναν σιδερά.
Η παράσταση προσεγγίζεται με το αίσθημα. Οι ιστορίες των φαντασμάτων συνοδεύονται με τσίπουρο και η ζωή κάθεται πάνω στους ώμους μας ατόφια σαν ένα στέρεο κομμάτι κάρβουνο, ελαφριά και βρώμικη σαν τη στάχτη από ένα τασάκι.

*

Στέκομαι εδώ στην οδό Κασταμονής, στη Νίκαια και παρατηρώ την πινακίδα. Βρίσκομαι δίπλα σε έναν απ’ τους ήρωες της παράστασης. Αυτός δούλευε στην οδό Καισαρείας στο σούπερ μάρκετ δύο στενά από εδώ. Τα παλιά φαντάσματα συναντάνε τα νέα. Οι ντόπιοι φασίστες ακόμη στέλνουν κόσμο αδιάβαστο, οι εργάτες έχουν να αντιμετωπίσουν υπουργούς και αφεντικά και η επίσημη μνήμη εξακολουθεί να μην βρίσκει λόγια να πει για τους ανθρώπους που σηκώνουν τα χρόνια σαν φορτίο.

*

Πίνω ένα τσίπουρο στην υγειά των ανθρώπων που είδα, θαμώνων και συντελεστών της παράστασης (http://www.youtube.com/watch?v=2cCxZD2Z_vE), στο καφενείο «χαλαρά» στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη.
Ας σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε όλο προσποίηση και γκρίνια, υπάρχει τέχνη μες στην κρίση; Υπάρχει, μόνο που κρύβεται σε στοές και καφενεία, ψιλοντρέπεται για τον εαυτό της και συνυπάρχει με την πραγματική ζωή. Όταν ανοίξει όμως το στόμα της, καίγονται τα σωθικά μας.

πηγη:http://tovytio.wordpress.com/

Μετά τους πρώτους νεκρούς...

Τραγουδώντας “λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί” κρατιέσαι να μη δακρύσεις πολύ στο άκουσμα του νέου θανάτου. Ανάλογα με τα χρόνια που είσαι στους δρόμους και παλεύεις, που ο αγώνας για ζωή και πανανθρώπινη λευτεριά είναι η καθημερινότητά σου, κρατήθηκες πολλές φορές: Λαμπράκης, Πέτρουλας, Κουμής, Κανελλοπούλου, Βασιλακοπούλου, Καλτεζάς, Γρηγορόπουλος, Καναούτης, Φύσσας. Ή Γρηγόρης, Σωτήρης, Ιάκωβος, Σταματίνα, Σωτηρία, Μιχάλης, Αλέξης, Θανάσης, Παύλος, γιατί εμείς διαβάζουμε την ιστορία σε μικρά ονόματα. Κι οι άλλοι; Οι τρεις μετανάστες που πνίγηκαν στον Έβρο το Μάρτιο του 2011, ένα παιδία με τη μαμά του και ένας άντρας 25 χρονών, δε μάθαμε ποτέ τα μικρά τους ονόματα. Εκείνο το παιδί που σκοτώθηκε όταν ανατινάχτηκε δίπλα του ένα γκαζάκι;  Ο Λουκμάν που τον έφαγαν οι φασίστες; Ο παππούς που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα; Οι εκπαιδευτικοί που πνίγηκαν από το σχολείο στο σπίτι στη Ρόδο; Η δασκάλα που σκοτώθηκε ενώ ετοίμαζε τη σχολική γιορτή στη Θεσσαλονίκη; Οι χιλιάδες αυτόχειρες της κρίσης; Οι ανασφάλιστοι;

Δάκρυσες κάθε φορά και συνέχισες μετά με περισσότερη λύσσα να προσπαθείς να γυρίσει καπάκι η ζωή.

Με τόσο θάνατο δεν είναι το ίδιο πια. Είναι ένας αργός βασανιστικός και μακροχρόνιος πόλεμος που σου κλέβει λίγο λίγο τη ζωή μέχρι να στην πάρει τελείως. Και δεν ήταν μόνο το ’40. Δεν ήταν μόνο η κατοχή κι ο εμφύλιος. Ούτε τα πέτρινα χρόνια, ούτε η χούντα, ούτε η κρίση. Είναι ο καπιταλισμός που υπάρχει γιατί μας σκοτώνει, υπάρχει για να μας σκοτώνει.

Η πάλη λοιπόν σήμερα δεν είναι μόνο πάλη για δικαιώματα, πάλη για μισθό, πάλη για δημόσια αγαθά. Είναι πάλη για τη ζωή. Οι κομμουνιστές σήμερα πρέπει να οργανώσουν μια εξαθλιωμένη εργατική τάξη, μια πλειοψηφία ανέργων. Με νέα μέσα, σαν το ψάρι στο νερό να κολυμπήσουν στη νέα κατάσταση για να μην πεθάνει άλλη Σάρα. Με εργατικές λέσχες παντού για συλλογικές κουζίνες, ακόμα και λαϊκά συσσίτια, για πολιτισμό, θέατρο, κινηματογράφο, μουσική. Με πλατιά λαϊκή απεύθυνση γαι ξεσηκωμό και δράση για ζωή. Χωρίς αναβολές.

Γιατί ο πεινασμένος ή ο νεκρός δεν μπορεί να παλέψει. Μπορεί ο χορτάτος και ζωντανός μόνο; Σαφώς όχι. Αλλά η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει τη γραμμή που σπάει την ανάθεση, δεν αρκείται στο να συγκροτήσει δεσμό με τον καταπιεσμένο, να τον εξυπηρετήσει. Μπορεί να τον πάρει μαζί της στο δρόμο για την ανατροπή να του πει ότι δε θα κάνει τίποτα για αυτόν, αλλά θα τα κάνουν όλα μαζί. Δεν αρκούν πια σήμερα οι νησίδες ελευθερίας και αυτοοργάνωσης όπου κάνει ο κόσμος αυτό που θα έκανε απλά χωρίς λεφτά. Σήμερα πρέπει τα σωματεία να γράφουν ανέργους, όλοι να οργανωθούν σε συνελεύσεις σε τοπικό επίπεδο με αποφασιστικό χαρακτήρα και σε συντονισμό με τα σωματεία να παλέψουν σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους τρόπους.

Και να μην ξεχνάμε τα λόγια της Ρόζας:

“Έναν κόσμο πρέπει να τον αλλάξουμε, αλλά κάθε δάκρυ που χύνεται σήμερα ενώ θα μπορούσε να μη χυθεί, είναι μια καταγγελία”.

                                                                           Ειρήνη Μ.

Νέλσον Μαντέλα (18/07/1918 – 05/12/2013)

Αν δεν υπάρχει φαγητό
όταν υπάρχει πείνα
Αν δεν υπάρχουν φάρμακα
όταν υπάρχουν άρρωστοι
Αν υπάρχει αδιαφορία
και δεν γίνονται σεβαστά
τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα
Η δημοκρατία είναι ένα άδειο τσόφλι, 
ακόμα και αν οι πολίτες ψηφίζουν 
και έχουν Κοινοβούλιο.

                                         Νέλσον Μαντέλα

                                    

Σαββάτο 6 Δεκεμβρίου 2008....

Δ.Τ. της Περιβαλλοντικής Κίνησης Νάξου σχετικά με την εκδήλωση για το ΤΑΙΠΕΔ

                       

Νάξος, 3/12/2013

ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΜΜΕ

ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΠΕ.ΚΙ.Ν

Την Τετάρτη 27 Νοέμβρη και πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της ΠεΚιΝ στην αίθουσα Κορωνιδιατών Χώρας με θέμα: «Ενάντια στο ξεπούλημα των Αλυκών Αεροδρομίου και Αγίου Προκοπίου, του υγροτόπου στον Καλαντό και του Λιβαδιού Ηρακλειάς». 

Στη συζήτηση συμμετείχαν γύρω στα 40 άτομα. Η παρουσία της Χριστίνας Ευθυμιάτου ως προσφεύγουσας στο Συμβούλιο της Επικρατείας ενάντια στην απόφαση της παραχώρησης των περιοχών αυτών στο ΤΑΙΠΕΔ, όσο και του προέδρου του δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Αρσενίου, καθώς επίσης και αρκετών μηχανικών, νομικών και κατοίκων του νησιού, οδήγησαν τη συζήτηση στις παρακάτω αποφάσεις.

1.       Είναι στις προθέσεις της κίνησης να διοργανωθεί μια ακόμα λαϊκή συνέλευση στον Άγιο Αρσένιο σχετικά με το ξεπούλημα των αλυκών (υπενθυμίζουμε ότι σε προηγούμενη συνέλευση στο χωριό οι κάτοικοι εξέφρασαν την άρνησή τους να πουληθεί ο τόπος)

2.       Επίσης, να διερευνηθεί αν μπορεί να πραγματοποιηθεί αντίστοιχη συνέλευση στο Φιλώτι που είναι το δημοτικό διαμέρισμα στο οποίο ανήκει ο Καλαντός

3.       Να συγκροτηθεί επιστημονική, κατά βάση, πρωτοβουλία που θα τεκμηριώσει και θα προτείνει μέτρα για την προστασία των ευαίσθητων οικοσυστημάτων τα οποία απειλούνται με ολοκληρωτική καταστροφή από τους επενδυτές

Όλοι οι παρευρισκόμενοι συμφώνησαν ότι η κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών είναι ο ακρογωνιαίος λίθος τόσο για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των συγκεκριμένων περιοχών, όσο και για την προστασία και την αποκατάστασή τους από τις καταστροφές που έχουν ήδη υποστεί. Εξάλλου, πρόκειται για περιοχές ύψιστης περιβαλλοντικής σημασίας που παραχωρούνται με τους χειρότερους όρους σε ιδιώτες, ενώ εγκυμονούν κίνδυνοι για το περιβάλλον αφού βέβαιο επακόλουθο θα είναι η αλλαγή χρήσης τους. Γι’ αυτό και πρέπει να κινητοποιηθούμε όλοι οι κάτοικοι του νησιού.

πηγη:http://autonomiprotovnaxou.blogspot.gr/

Δεν σας δέχομαι σαν υπουργό, είναι ντροπή σας.

 

Η ΝΥΧΤΑ ΕΝΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΝΥΧΤΑ...ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΡΑ

             

Η 13χρονη Σάρα άφησε την τελευταία 
της πνοή το βράδυ της Κυριακής, όταν εκείνη και η 54χρονη μητέρα της, στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν άναψαν ένα μαγκάλι. Το σπίτι που έμεναν δεν είχε ρεύμα και αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος. 

Οι αναθυμιάσεις δηλητηρίασαν και σκότωσαν το παιδί. 

Το σκίτσο του Δημήτρη Χατζόπουλου αφορά αυτή την τραγωδία. Δείχνει ένα μαγκάλι σε ένα άδειο δωμάτιο. Ο καπνός που βγαίνει, σχηματίζει την Ελλάδα. Στον τοίχο, κρεμασμένο σε μια κρεμάστρα, ένα λευκό φόρεμα. 

                                             

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 30-11-2013

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 2000 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ  ΒΡΕΘΗΚΑΝ  ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΏΣΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ  ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΗΣ  ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ  (ΜΕ  ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ  ΚΑΛΕΣΜΑ) ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΠΟΥ 400 . 

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΝΑΖΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΕΒΕΊ  Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑ ΚΑΙ   ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΣΕΙ. ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΡΙΣΕ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΎΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΝΤΙΦΑ ME 200 ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΤΟΜΑ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ  ΚΑΙ  ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΕΠΈΜΒΕΙ....ΑΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ. ΤΟ ΜΉΝΥΜΑ ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΧΡΥΣΑΥΓΟΥΛΑ .

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ 

           ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΤΙΑ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

 ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΗΣΙΑ 

Υ/Σ : ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΙΑΝ ΑΠΟΨΗ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΤΕ

Πηγή: Indymedia

Η καταστολή έχει χιλιάδες πρόσωπα. Για τους χιλιάδες αγωνιστές των δρόμων βρίσκεται στο γκλοπ και την δολοφονική αυθαιρεσία του κατασταλτικού στρατού, για τους πιο θεσμικά αγωνιζόμενους κλάδους βρίσκεται στις επιστρατεύσεις, στις απολύσεις και στις καταργήσεις εργασιακών δικαιωμάτων. Ας μην φάμε το παραμύθι του κοινωνικού κανιβαλισμού κι ας μην επιτρέψουμε στον καπιταλισμό να τσακίσει κάθε μας όνειρο και αξιοπρέπεια.

Στα πλαίσια της πολιτικής, "διαλύουμε οποιαδήποτε δημόσια παροχή" το υπουργείο υγείας ανακοινώνει το κλείσιμο των πολυϊατρείων του ΙΚΑ-ΕΟΠΥΥ και απολύει τους εργαζόμενους σ΄ αυτά. Τα ελάχιστα δημόσια ιατρεία που θα παραμένουν  μετατρέπονται σε κέντρα χαμηλού επιπέδου παροχής υγείας. O κύριος σκοπός αυτών των αποφάσεων  στην ουσία είναι για να ενισχύσουν τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, αφού πλέον οι εργαστηριακές εξετάσεις θα γίνονται μόνο σ΄ αυτά πληρώνοντας γι΄ αυτές οι ασφαλισμένοι πολύ ακριβά.

Απέναντι σ΄ αυτές τις πολιτικές, γιατροί στα κέντρα του ΕΟΠΥΥ αποφάσισαν απεργιακές κινητοποιήσεις οι οποίες ξεκίνησαν την περασμένη Δευτέρα, με κυλιόμενες απεργίες από τις 25 Νοέμβρη μέχρι την Δευτέρα 2 Δεκέμβρη με αιτήματα:

•  ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
•  Την στήριξη και ενίσχυση της λειτουργίας των Μονάδων Υγείας του ΕΟΠΥΥ.
•  Ούτε μία διαθεσιμότητα – απόλυση υγειονομικού – εργαζόμενου στις δομές του ΕΟΠΥΥ.
•  Την άμεση ενίσχυση της λειτουργίας των Εργαστηρίων του ΕΟΠΥΥ.

Στις προηγούμενες ανακοινώσεις τους, οι γιατροί επισημαίνουν τις επιπτώσεις που θα έχουν στην δημόσια υγεία οι αποφάσεις του υπουργείου και ανάμεσα σε άλλα τονίζουν πως οι ασφαλισμένοι θα χάσουν πλέον:

•  Δωρεάν συνταγογράφηση.
•  Δωρεάν πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη.
•  Δωρεάν πλήρη βιοχημικό και ορμονολογικό έλεγχο.
•  Δωρεάν ακτινογραφίες, αξονικές, μαγνητικές.
•  Δωρεάν γυναικολογικές εξετάσεις, test pap, παρακολούθηση εγκύων.
•  Δωρεάν εμβόλια για παιδιά, ενήλικες και ηλικιωμένους.
•  Δωρεάν φυσικοθεραπείες και κατ' οίκον για τους κλινήρεις.
•  Δωρεάν προληπτική οδοντιατρική στα σχολεία.
•  Δωρεάν οδοντοστοιχίες, μεταλλικούς σκελετούς και ορθοδοντικά μηχανήματα για παιδιά.

Η απάντηση στις κινητοποιήσεις των γιατρών του ΕΟΠΥΥ είναι η απόλυση των απεργών! Το απόγευμα της Πέμπτης 28/11 ανακοινώνεται η απόλυση 1000 γιατρών που συμμετέχουν στην απεργία, ενώ το αμέσως επόμενο βήμα από πλευράς κράτους είναι η κατάργηση των απογευματινών ιατρείων των απεργών. Το κόλπο είναι έξυπνο και θα δουλέψει επικοινωνιακά, ενεργοποιώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό, αλλά το επιχείρημα "αφού απεργούν, γιατί να έχουν ιατρείο?" όσο λογικό και να φαντάζει, στην πραγματικότητα παραμένει αίωλο.

Το απογευματινό ιατρείο των γιατρών του ΕΟΠΥΥ (κάτι που το ίδιο το κράτος καθιέρωσε άλλωστε) λειτουργούσε με κάποιες προϋποθέσεις (π.χ. όχι πάνω από 150 εξετάσεις τον μήνα). Ένα μέτρο που μέχρι σήμερα ήταν πολύ συμφέρον σε μια εξουσία που ήθελε να δείξει ψευδώς φυσικά, ένα "κοινωνικό πρόσωπο". Το μέτρο αυτό ερχόταν πριν μερικούς μήνες, να καλύψει όλα τα κενά στην δημόσια υγεία. Όταν ως ασθενής για να κλείσεις ένα ραντεβού χρειάζονταν από 3 έως 6 μήνες αναμονή, το ιδιωτικό ιατρείο τουλάχιστον στις σοβαρές και επείγουσες περιπτώσεις με μικρό κόστος ερχόταν να καλύψει τις ανάγκες των ασφαλισμένων άμεσα. Σήμερα όμως, που ο στόχος είναι το ολοκληρωτικό ξεπούλημα κάθε κοινωνικής παροχής στα ιδιωτικά συμφέροντα, το μέτρο αυτό χρησιμοποιείται σαν εκβιασμός-εκδίκηση για να σταματήσουν οι αντιδράσεις και οι απεργιακές κινητοποήσεις. Άλλωστε, δεν το καταργούν γενικά, αλλά μόνο στους γιατρούς που τόλμησαν να κάνουν απεργία.

Δεν είναι όμως κάτι καινούριο. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το έχουμε βιώσει όλοι μας, είτε ως άνθρωποι που ελπίζαμε να χρησιμοποιήσουμε κάποια κοινωνική δομή (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές κλπ.) είτε σαν εργαζόμενοι σε διάφορους κλάδους. Η καταστολή έχει χιλιάδες πρόσωπα.

Για τους χιλιάδες αγωνιστές των δρόμων βρίσκεται στο γκλοπ και την δολοφονική αυθαιρεσία του κατασταλτικού στρατού, για τους πιο θεσμικά αγωνιζόμενους κλάδους βρίσκεται στις επιστρατεύσεις, στις απολύσεις και στις καταργήσεις εργασιακών δικαιωμάτων. Όπως και να το δούμε όμως, το μήνυμα απ΄ την πλευρά του κράτους είναι ένα και ξεκάθαρο. Ό,τι και να κάνετε θα σας διαλύσουμε. Ό,τι και να κάνετε θα σας εξαθλιώσουμε.

Επικοινωνιακά άλλωστε, το δουλεύουν πολύ καλά. Πάντοτε, σε κάθε αγώνα, σε όλα τα καθεστωτικά μέσα, με φανταχτερούς τίτλους αγανάκτησης, φιγουράρουν οι κατασταλτικές αποφάσεις της κυβέρνησης ενάντια σε οποιοδήποτε κλάδο που κινητοποιείται. Πότε όμως δεν αναδεικνύονται τα αιτήματα των κινητοποιήσεων, παρα μόνο το πόσο "κηφήνες" είναι αυτοί ή οι άλλοι απεργοί! Προσπαθούν να πείσουν μια υπνωτισμένη κοινωνία ότι για όλα τα δεινά που βιώνει πάντα φταίνε κάποιοι προνομιούχοι εργαζόμενοι!

Η απάντησή μας όμως σ΄ αυτά τα φτηνά κόλπα συνεχιζόμενης ύπνωσης και στωικότητας, πρέπει να είναι δυναμική και αλληλέγγυα σε κάθε αγώνα, ακόμα κι αν αυτός φάνταζε πριν μερικά χρόνια ρεφορμιστικός. Ας μην φάμε κι εμείς τουλάχιστον το παραμύθι του κοινωνικού κανιβαλισμού κι ας μην επιτρέψουμε στον καπιταλισμό να τσακίσει κάθε μας όνειρο και αξιοπρέπεια.

Παράσταση ΑΜΕΑ «My Dream»

                                                                                 

                                                                                     

                                                                                                    

Σήμερα πήγα και είδα την παράσταση ΑΜΕΑ των Κινέζων «My Dream». Παρότι έχω δουλέψει με ΑΜΕΑ και ξέρω τι μπορούνε να κάνουνε άμα έχουν το σωστό δάσκαλο και τις ευκαιρίες, πραγματικά εντυπωσιάστηκα! Τα μηνύματα ήταν απλά και σαφή: το δικαίωμα στη ζωή, στην ομορφιά, στην αρμονία, στη χαρά, όμορφα δοσμένα χωρίς μιζέρια. Μεγαλείο.

Είχε πάρα πολλές σκηνές και όλες όμορφες. Μια ξεχώριζε για την ομορφιά της. Ήταν μια μπαλαρίνα που έκανε το παγώνι.

Η διπλανή κυρία έσκυψε και μου είπε: «23 χρόνια στο χώρο, αυτό είναι το καλύτερο «χέρι» ever». Μου είπε μετά ότι είχε σχέση με τη διοργάνωση παραστάσεων χορού σε μεγάλους φορείς.

Προβληματίστηκα. Αν είναι να περιμένουμε από τα ΑΜΕΑ να καταλάβουμε ότι η ζωή είναι ένα θαύμα, τη χάσαμε τη μπάλα…

Και τώρα που είπα μπάλα, καθώς γύρναγα σπίτι άκουγα στο δρόμο διάφορα επιφωνήματα ουγκ από ποδόσφαιρο, με τα σχετικά μπινελίκια. Απότομη προσγείωση.

Μοιραία πάντως σκέφτηκα ποιος από τους δύο (ο ΑΜΕΑ καλλιτέχνης ή ο χούλιγκαν) είναι αποκλεισμένος και από τι…

Αν ξέραμε ότι έχουμε δικαίωμα στην ομορφιά και ότι μπορούμε να τη φτιάξουμε οι ίδιοι δεν θα επιτρέπαμε να ορίζουν τη ζωή μας όσοι την διασύρουν χυδαιότατα.

Γιατί μάλλον αυτό συνειδητοποίησα ξαφνικά: ότι η χυδαιότητα έχει γίνει καθημερινότητα. Δεν είναι κρίμα να χάνουμε το θαύμα;

ΠΗΓΗ:http://pitsirikos.net/2013/11/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9-ever/

Η βία κατά γυναικών στην Ελλάδα (συνέντευξη & βίντεο)

Με αφορμή την 25η Νοεμβρίου - Διεθνή ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα ζήτημα που πραγματικά σοκάρει. Τα στοιχεία είναι ανατριχιαστικά και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Σε παγκόσμιο επίπεδο:

• 1 στις 3 γυναίκες  κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.
• 1 στις 5 γυναίκες  θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. 
• 40% με 50% των γυναικών   της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής  παρενόχλησης στο χώρο εργασίας. 
• 500.000 με 2.000.000 άνθρωποι στον κόσμο, κυρίως γυναίκες και παιδιά, εκτιμάται ότι διακινούνται παράνομα κάθε χρόνο με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την εξαναγκαστική εργασία.

Πηγή: http://www.un.org/ (United Nation Secretary --Unite to End Violence against Women)
Συζητάμε, λοιπόν, για τη βία κατά γυναικών στην Ελλάδα με δυο γυναίκες που γνωρίζουν πολύ καλά το θέμα. Την Έλενα Αποστολίδου, σύμβουλο γυναικών θυμάτων βίας της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων και την Δήμητρα Ρωμανού, δικηγόρο, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την 25η Νοεμβρίου.
Στην Ελλάδα η βία κατά των γυναικών παρουσιάσει ραγδαία αύξηση τα τελευταία (μνημονιακά...) χρόνια -κατά μερικές μελέτες περίπου κατά 50%. Όπως μας λέει η Έλενα Αποστολίδου στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης:
«Επιδεινώνονται οι παράγοντες της επικινδυνότητας. Δεν είναι ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να χτυπούν τις γυναίκες τους... Κάποιος που ήταν ήδη δράστης τέτοιων αδικημάτων ασκεί πιο συχνά την κακοποίηση... η ανεργία, το κλείσιμο στο σπίτι... κάνουν την κατάσταση πιο επικίνδυνη. Αυξάνουν τη συχνότητα της βίας. Όσο πιο άσχημα είναι κάποιος ψυχολογικά τόσο περισσότερο κλιμακώνει τη βία». 



Για το ζήτημα της αντιμετώπισης της κακοποίησης των γυναικών από τις επίσημες αρχές, η Δήμητρα Ρωμανού μας λέει:
«Συχνά οι αστυνομικοί παροτρύνουν μια γυναίκα θύμα κακοποίησης να γυρίσει σπίτι της. Υπάρχουν περιπτώσει όπου μια γυναίκα να θέλει να καταγγείλει εκβιασμούς από το σύζυγο ή ψυχολογική βία και οι αστυνομικοί απλά γελούν». 



Με τις δυο γυναίκες συζητάμε πλήθος ερωτημάτων και περιπτώσεων: 
Το κοινωνικό προφίλ των γυναικών που υφίστανται βία (αλλά και των ανδρών που εξασκούν βία κατά γυναικών), ποιοι είναι οι παράγοντες που κάνει τις γυναίκες (στις περισσότερες περιπτώσεις...) να σιωπούν, να ανέχονται τη βία, πως μπορούμε να βοηθήσουμε μια γυναίκα που κακοποιείται από το σύζυγο της ή τον (υποτιθέμενο) φίλο της, και πολλά άλλα. 
Η συνέχεια στη συνέντευξη που ακολουθεί...



Πορεία τη Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου, στις 6.30 μ.μ. ενάντια στην έμφυλη βία

Λειτουργεί “Γραμμή SOS” στο τηλέφωνο 15900

είναι 24ωρη γραμμή για τις γυναίκες-θύματα αλλά και τους φίλους, συγγενείς, που θα λάβουν συμβουλευτική…

πηγη: http://left.gr/news/i-kata-gynaikon-stin-ellada-synenteyxi#sthash.GDYPGzOm.dpuf

Ενάντια στο ξεπούλημα των Αλυκών

ΘΕΜΑ: Ενάντια στο ξεπούλημα των Αλυκών Αεροδρομίου και Αγίου Προκοπίου, του υγροτόπου στον Καλαντό και του Λιβαδιού Ηρακλειάς.

Το ελληνικό κράτος σχεδιάζει την «αξιοποίηση» των παράκτιων περιοχών της Αλυκής Αεροδρομίου, των Αλυκών Αγίου Προκοπίου, του Καλαντού και του Λιβαδιού Ηρακλειάς μέσω του ξεπουλήματός τους, αφού τις συμπεριέλαβε στη δικαιοδοσία του ΤΑΙΠΕΔ, ως ένα ακόμα πλουσιοπάροχο δώρο σε κερδοσκόπους επιχειρηματίες. Περιοχές ύψιστης περιβαλλοντικής σημασίας που παραχωρούνται με τους χειρότερους όρους σε ιδιώτες, ενώ εγκυμονούν κίνδυνοι για το περιβάλλον αφού βέβαιο επακόλουθο θα είναι η αλλαγή χρήσης τους. Αυτό σημαίνει ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και καταπάτηση των ελεύθερων χώρων για λογαριασμό ιδιωτικών συμφερόντων. 

Την Τετάρτη 27 Νοέμβρη και ώρα 19.00μμ καλούμε σε εκδήλωση-συζήτηση στην αίθουσα Κορωνιδιατών Χώρας Νάξου προκειμένου να γίνει ενημέρωση για το ΤΑΙΠΕΔ που αφορά τις περιοχές αυτές και να συζητηθούν τυχόν παρεμβάσεις.

Για επικοινωνία το email της Κίνησης είναι: pekinaxou@gmail.com

Είκοσι δύο χρόνια χωρίς τον θρυλικό Freddie Mercury

«Δεν θα γίνω ένας ροκ-σταρ. Θα γίνω ένας θρύλος», είχε πει ο Freddie Mercury. Και βγήκε αληθινός. Έχουν περάσει ήδη είκοσι δύο χρόνια από τον θάνατό του στις 24 Νοεμβρίου του 1991, από επιπλοκές που προκάλεσε η ασθένεια του AIDS. Στο τελευταίο άλμπουμ του με τους Queen είπε ένα υπερήφανο «The show must go on». Έμεινε στη μουσική ιστορία για τις μαγικές φωνητικές του ικανότητες, άφησε ως κληρονομιά τραγούδια που θεωρούνται άπιαστα αριστουργήματα, συγκρινόμενα με τη σύγχρονη μουσική παραγωγή στη Δύση. Και τέλος, «δίδαξε», τη σημασία της σκηνικής παρουσίας στους επόμενους perfomers, με τις «θεατρικές» ερμηνείες του που έκανα τα πλήθη στις συναυλίες του να παραληρούν. 

Γεννήθηκε στις 5 Σεμπτεβρίου του 1946, με το όνομα Farrokh Bulsara (Φαρόκ Μπουλσάρα), στη Ζανζιβάρη, βρετανική τότε αποικία. Οι γονείς του ήταν παρσί, από την Ινδία και είχαν μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για τη δουλειά του πατέρα του, στο βρετανικό αποικιακό γραφείο.

Το 1955 ο μικρός Φαρόκ στάλθηκε πίσω στην Ινδία σε ένα οικοτροφείο αρρένων. Εκεί πήρε το παρατσούκλι «Freddie» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο και πρότεινε στους γονείς του να πάρει μαθήματα πιάνου. Και έτσι έγινε. Σε ηλικία δώδεκα ετών μπήκε στο μουσικό συγκρότημα The Hectics, με το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις.
Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, που στα τέλη του της ίδιας χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης και ο δεκαεπτάχρονος τότε Freddie εγκατέλειψε το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του. Εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο, όπου ο Mercury σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art κάνοντας παράλληλα τα πρώτα του μουσικά βήματα.

Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen το 1970 ο «Freddie» Bulsara πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Mercury», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Brian May το όνομα αυτό έχει σχέση με το κομμάτι του Freddie Mercury «My Fairy King» στο πρώτο άλμπουμ των Queen, στο οποίο περιέχεται ο στίχος: «Mother Mercury, look what they've done to me, I cannot run I cannot hide». Μετά την ηχογράφηση, ο Freddie ρωτήθηκε αν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Ναι, από’ δω και πέρα, θα είμαι ο Freddie Mercury».

Σύντροφος του για αρκετά χρόνια στη δεκαετία του 1970 ήταν η Mary Austin. Χώρισαν όταν ο Freddie της αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, όμως έμειναν πολύ στενοί φίλοι. Αργότερα η Austin έγινε η κύρια κληρονόμος της περιουσίας του.

Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton που του έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία του ημέρα.

Το 1991 οι Queen κυκλοφορούν τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο Innuendo. Στο τελευταίο τραγούδι, το κλασικό πια «The show must go on», οι στίχοι δείχνουν ότι ο Freddie Mercury γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Ήδη τα προηγούμενα χρόνια φούντωναν οι φήμες ότι έπασχε από AIDS, ασθένεια που τότε οδηγούσε ακόμη στον θάνατο.

Καθώς η κατάσταση του Freddie χειροτέρευε, οι φήμες γύρω από την υγεία του γίνονταν ακόμη εντονότερες. Στις 23 Νοεμβρίου του 1991 ανακοίνωσε στον Τύπο, που είχε κατασκηνώσει έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS.
Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, στις 24 Νοεμβρίου 1991, σε ηλικία 45 ετών.
Όλο αυτό το διάστημα ήταν κοντά του οι γονείς του, η Mary Austin (πρώην σύντροφός του) και ο σύντροφος του τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του, Jim Hutton.

                                                                                                                  Επιμ: Κατρίν Αλαμάνου

                                                                              


πηγη:http://tvxs.gr/news/san-simera/eikosidyo-xronia-xoris-ton-thryliko-freddie-mercury

ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟ

                                                                               

Σήμερα, το σωτήριο έτος 2013, η κατάσταση στην περίθαλψη βαίνει ολοταχώς προς τα πίσω, στα μαύρα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους. Μια εικόνα διάλυσης, κυριαρχίας των ιδιωτών και των αποκλεισμών: τότε ήταν οι κομμουνιστές και οι αντιφρονούντες, σήμερα οι ανασφάλιστοι, οι μετανάστες και γενικά όσοι δεν έχουν τον απαραίτητο οβολό.

Η δυνατότητα της κοινωνίας να διαχειρίζεται την ασθένεια μέσα από ένα δημόσιο και οργανωμένο σύστημα υγείας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την ευτέλεια, για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού.

Η διάλυση του ΕΣΥ ξεκίνησε σχεδόν από την πρώτη μέρα που συγκροτήθηκε, και μάλιστα από μέσα. Τα παραμάγαζα, οι κλίκες, οι ρεμούλες (το Κέντρο Υγείας Νάξου δεν εξαιρείται), υπονόμευσαν σιγά σιγά τον θεσμό. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις που ψηφίστηκαν στην δεκαετία του ’90 έστρωσαν τον δρόμο για να στηθεί και να στεριώσει αυτό που σήμερα ονομάζεται «βιομηχανία της υγείας». Στις μέρες μας έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Κύριο μέλημα των αρχών και των υπερεθνικών εταίρων τους είναι να διασωθούν τα κέρδη των βιομηχάνων.

Τα δημόσια νοσοκομεία απαξιώνονται συστηματικά: Υποστελέχωση, ελλιπής εξοπλισμός, ανεπάρκεια φαρμάκων και εργαλείων. Τα περισσότερα νοσοκομεία στις μεγάλες πόλεις, ειδικά στις εφημερίες, λειτουργούν σαν να βρίσκονται όχι σε αστικό περιβάλλον αλλά σε πολεμικές ζώνες. Άθλιες συνθήκες υγιεινής, ετοιμόρροπα κτίρια, άνθρωποι στοιβαγμένοι σα σακιά με πατάτες. Κι από κοντά έχουμε τα φακελάκια, τα 5ευρα και από Γενάρη τα 25ευρα.

Η εμπορευματοποίηση στην υγεία δεν κυριαρχεί απλά σαν αντίληψη, αλλά γίνεται το δόγμα του κράτους και των πεφωτισμένων υπουργών υγείας, όπως διατυμπανίζει και ο τηλε-πλασιέ Άδωνης.

Οι αλλαγές που συντελούνται σήμερα είναι επιβαρυντικές όχι μόνο για τα, ούτως ή άλλως, ισχνά εισοδήματα των ασθενών, αλλά πρωτίστως θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων συνανθρώπων μας. Για παράδειγμα, οι φαρμακευτικές δαπάνες έχουν δεκαπλασιαστεί, ενώ πολλά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης δεν συνταγογραφούνται πια καθόλου. Ο ΕΟΠΥΥ σταδιακά διαλύεται και μετατρέπεται σε αγοραστή υπηρεσιών υγείας. Μετά τα απογευματινά ιατρεία που ο ασθενής πληρώνει, έρχονται και τα απογευματινά χειρουργεία, έναντι αμοιβής και πάλι, για να γλιτώσουν οι άρρωστοι τις  λίστες ατελείωτης αναμονής. Στα περισσότερα νοσοκομεία οι συνθήκες εργασίας, οι ελλείψεις προσωπικού και υλικών έχουν μετατρέψει  την έννοια της αξιοπρεπούς και ασφαλούς περίθαλψης σε εφιαλτικό θρίλερ. Επιπλέον, οι ανασφάλιστοι και οι μη έχοντες αποκλείονται από τις παροχές υγείας, ενώ οι εφημερίες, ειδικά στην επαρχία, στελεχώνονται λειψά από ελάχιστους και, συνήθως, άπειρους γιατρούς.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για το νοσοκομείο Νάξου: Μόνο 13 ειδικευόμενοι γιατροί, ενώ ζωτικής σημασίας ειδικότητες απουσιάζουν ή όταν καλύπτονται αυτό γίνεται με 5μηνες συμβάσεις, πανάκριβος εξοπλισμός που παραμένει αναξιοποίητος, εφημερίες σε καθεστώς επισφάλειας, κλπ. Με αυτοτέλεια ή χωρίς, το κατ’ όνομα νοσοκομείο οδηγείται στη διάλυση από τη στιγμή που η στρατηγική του ελληνικού κράτους είναι ουσιαστικά η διάλυση των δημόσιων δομών υγείας και η παράδοσή τους στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ήδη, στην Κω σε πειραματικό στάδιο ένα Κέντρο Υγείας παραδόθηκε στους ιδιώτες να το λειτουργήσουν και το ίδιο προβλέπεται για το νοσοκομείο της Σαντορίνης.

Εξάλλου, η διορισμένη διοίκηση του νοσοκομείου Νάξου φυσικά ακολουθεί πιστά και στηρίζει αυτές τις πολιτικές. Αντιμετωπίζει το νοσοκομείο σαν μια επιχείρηση και τους ασθενείς σαν πελάτες. Έχουν φτάσει στο αισχρό σημείο να εισπράττουν 5ευρα στις συνταγογραφήσεις των χρόνιων ασθενών, καθώς και να χρεώνουν επίσκεψη και εξετάσεις στα Επείγοντα, ενώ είναι παράνομο. Η διοίκηση δεν είναι μόνο υπόλογη για την καταλήστευση των ασθενών, αλλά συνολικά για την σημερινή κατάντια του νοσοκομείου, το οποίο λειτουργεί μόνο χάρη στο φιλότιμο κάποιων εργαζομένων.

Κι ενώ το νοσοκομείο συστηματικά υποβαθμίζεται, τα διαγνωστικά κέντρα ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο, ενώ είναι καθ’ οδόν η ίδρυση ιδιωτικών κλινικών. Την ίδια ώρα που η Επιτροπή Αγώνα Ενάντια στη Συγχώνευση με τη Σύρο έβαζε το δήμαρχο μπροστάρη για να πιέσει τους νάξιους βουλευτές και υπουργούς ώστε να αρθεί η συγχώνευση, αυτός παρευρισκόταν στα εγκαίνια ενός ιδιωτικού διαγνωστικού κέντρου. Ταυτόχρονα, ένας άλλος σύλλογος και μάλιστα ένας μαζικός φορέας, η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου, διαλαλούσε τη συμφωνία της με την ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ και παρότρυνε τα μέλη της και όχι μόνο, να υπογράψουν συμβόλαια για διακομιδές σε περίπτωση ασθενείας ή ατυχήματος. Την ίδια ώρα που εξελισσόταν ένας αγώνας για την διάσωση του δημόσιου νοσοκομείου, η ΕΑΣ Νάξου λειτουργούσε σαν πλασιέ των επιχειρηματιών κι έκανε νταραβέρια με τους εμπόρους της υγείας. Ο, δε, διοικητής του δημόσιου νοσοκομείου συνέτρωγε αδιάντροπα με τα στελέχη της ιδιωτικής ασφαλιστικής. (Όσον αφορά μάλιστα τις διακομιδές, η διαφήμιση είναι ψευδής: Οι ιδιωτικές εταιρείες δεν δικαιούνται να μεταφέρουν σοβαρά αρρώστους ή τραυματίες παρά μόνο όταν η ζωή του ασθενούς δεν κινδυνεύει και βέβαια δεν πετούν νύχτα ή με άσχημες καιρικές συνθήκες. Με λίγα λόγια, άνθρακες ο θησαυρός…)

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι τελικά το νοσοκομείο Νάξου δεν θα συγχωνευτεί με της Σύρου, αλλά θα παραμείνει σε ένα καθεστώς διασύνδεσης όπως ήταν από το καλοκαίρι του ’11 μέχρι τις 31/12/12. Εν ολίγοις θα είναι στον προθάλαμο για συγχώνευση όποτε το κρίνει η τρόικα και ο κάθε υπουργός. Ωστόσο αν η αυτοτέλεια του νοσοκομείου ήταν ένα ζητούμενο, στην πραγματικότητα δεν εξασφαλίζει σε καμιά περίπτωση την ικανοποιητική παροχή δημόσιας περίθαλψης για τους κατοίκους της Νάξου και των γύρω νησιών. Όταν το νοσοκομείο κινδυνεύει να καταντήσει υγειονομικός σταθμός από τις πολιτικές που εφαρμόζει το κράτος στον τομέα της υγείας, η υπαγωγή του στο προηγούμενο καθεστώς είναι ασήμαντη. Και όσοι υπηρετούν από τη θεσμική τους θέση αυτές τις πολιτικές, όπως ο δήμαρχος και οι βουλευτές της κυβέρνησης, είναι συνυπεύθυνοι για την εξαθλίωση του πληθυσμού.  Το κλισέ ότι όλοι μαζί -αδιάκριτα - μπορούμε να είμαστε νικηφόροι, στην πραγματικότητα απλώς βγάζει λάδι αυτούς που πρωτοστατούν στην εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών.

Οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις που έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο δεν είναι αυτές που οργανώνονται για να αβαντάρουν τις κινήσεις παραγόντων και θεσμικών φορέων, αλλά εκείνες που οργανώνονται χωρίς διαμεσολάβηση και ενάντια σε λογικές ανάθεσης. Για να μπορέσουμε να λειτουργούμε αυτοοργανωμένα, χωρίς σωτήρες και, κάποτε να χειραφετηθούμε σαν κοινωνία, να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας.

Σαν Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου, ο αγώνας για τη δυνατότητα πρόσβασης για όλους χωρίς διακρίσεις –ασφαλιστικές, οικονομικές, φύλου, εθνότητας, σεξουαλικότητας- σε δημόσιες υπηρεσίες υγείας είναι αυτονόητος. Το να βάζουμε αναχώματα στην κατάρρευση της δημόσιας υγείας, το να θέλουμε να σπάσει το απόστημα του ρουσφετιού και του πελατειακού συστήματος που έχει δομήσει -ειδικά στην επαρχία- ένα κοινωνικό-πολιτικό πλέγμα εξαρτήσεων και υποτέλειας, δεν πρόκειται για υπερεπαναστατική πράξη αλλά για έναν αγώνα για ζωή και αξιοπρέπεια.

ΑνοιχτήΣυνέλευσηΝάξου                                                                          Νοέμβριος 2013