Μικροφωνική παρέμβαση αλληλεγγύης και κείμενο από Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου για τους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους και τους συντρόφους-ισσες που συνελήφθησαν στην κατάληψη της Πρυτανείας

Πρώτη φορά αριστερά…

Παραβίαση του ασύλου – Εκκένωση της κατειλημμένης Πρυτανείας, περικύκλωση πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Πρώτη φορά αριστερά…Πολυήμερος αποκλεισμός και απομόνωση των καταληψιών (μέχρι και τα τρόφιμα που τους έδιναν αλληλέγγυοι πέταγε η αστυνομία) – απαγόρευση διαδηλώσεων, όπως της μοτοπορείας που είχε καλεστεί την Τρίτη 14 Απριλίου στα Προπύλαια. Συλλήψεις και δεκάδες προσαγωγές αλληλέγγυων.

Πρώτη φορά αριστερά…

Ο υπουργός δημόσιας τάξης ανακοινώνει στα κανάλια τη λήξη της κατάληψης, και κυρίως την πρόθεσή του να μην ξανασυμβούν τέτοια φαινόμενα.

Πρώτη φορά αριστερά…

Η εξουσία άλλαξε ύφος αλλά η ουσία της παραμένει η ίδια, εξάλλου το κράτος έχει συνέχεια. Η κυβέρνηση βρίσκει τον βηματισμό της σε όλα τα πεδία, από την οικονομία μέχρι την καταστολή του εσωτερικού εχθρού. Οι αυταπάτες, για όσους τις είχαν, διαλύονται παταγωδώς.

Το βελούδινο προσωπείο του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται πάνω στους μηχανισμούς και τις δομές εξουσίας της προηγούμενης διακυβέρνησης. Τα στελέχη της αριστεράς που απρόσκοπτα ενσωμάτωσε η πρώτη πασοκική δυναστεία της δεκαετίας του ’80 ξαναθυμούνται γρήγορα τα παλιά κόλπα. Αναρριχήθηκαν στην εξουσία αφού εξαργύρωσαν εκλογικά τη δυσαρέσκεια και την οργή του κόσμου εγκλωβίζοντάς τον στην αυταπάτη μιας εναλλακτικής διαχείρισης. Νομιμοποίησαν, έτσι, ένα ηθικά και πολιτικά καταρρακωμένο σύστημα. Η εθνική ενότητα και η κοινωνική συναίνεση που επιζητούν για τη διαχείριση της κρίσης μας θέλει συνυπεύθυνους τόσο στην οικονομία όσο και στην επιβολή του νόμου και της τάξης. Η αντιεξέγερση συνεχίζεται…

Το διάστημα που ακολούθησε την εξέγερση του ’08 ήταν μια περίοδος αντεπίθεσης και ανασύνταξης κράτους και κεφαλαίου ενάντια στις αντιστάσεις που ανέπτυσσαν ή που δυνητικά θα ανέπτυσσαν τα κοινωνικά κομμάτια τα οποία ασφυκτιούν στις σύγχρονες συνθήκες εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Μέσα από την κρίση, το κράτος δεν πέρασε μέτρα μόνο για τη διάλυση των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά οχυρώθηκε, τόσο νομικά όσο και σε επίπεδο κατασταλτικών μηχανισμών, ενάντια στην οργή των καταπιεσμένων.

Ο κουκουλονόμος ψηφίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08. Η χρήση του DNA σαν ενοχοποιητικό στοιχείο ενάντια σε αγωνιστές εμπεδώθηκε κατά τα χρόνια των μνημονίων, ενώ ολόκληρα χωριά στην Χαλκιδική υποβλήθηκαν σε υποχρεωτική λήψη DNA (ακόμα κι από μικρά παιδιά). Ο αντιτρομοκρατικός δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο ενάντια στους ένοπλους αντάρτες αλλά επεκτάθηκε και για τους συγγενείς και τους φίλους τους, ενώ οι αντιστεκόμενες κοινότητες στη Χαλκιδική και πάλι υπήρξαν ένα ευρύ πεδίο εφαρμογής του.

Ο αγώνας των απεργών πείνας πολιτικών κρατούμενων που ξεκίνησε στις μέρες της νέας διακυβέρνησης, είναι ένας πολιτικός αγώνας με βαρύνουσα σημασία για το σύνολο του κινήματος και κατ’ επέκταση για την κοινωνία. Η πολυήμερη ομαδική απεργία πείνας που διήρκεσε 45 ολόκληρες μέρες επιφέροντας ανυπολόγιστες συνέπειες στην υγεία και τη ζωή των απεργών, συνέγειρε την αλληλεγγύη συντρόφων στην Αθήνα και στην επαρχία. Με μια πλειάδα πολύμορφων δράσεων –από κινήσεις αντιπληροφόρησης μέχρι διαδηλώσεις και καταλήψεις σε μμε, κομματικά γραφεία και κρατικά κτίρια- αναπτύχθηκε ένας λόγος που αποδομεί και απονομιμοποιεί το νομικό κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους.

Απέναντι σε αυτούς τους αγώνες, για άλλη μια φορά εκτυλίχτηκε μια ανελέητη, όσο και αναμενόμενη συκοφαντική επίθεση από τα κανάλια των μεγαλοεργολάβων, με κέντρο την κατάληψη της πολιορκημένης Πρυτανείας στην Αθήνα. Παράλληλα, αναδύθηκε το βαθύ κράτος με αιχμή τις αντι-κινητοποιήσεις που καλούσαν οι πρυτάνεις ενάντια στην κατάληψη, σε μια μεθόδευση για την ενεργοποίηση κοινωνικών αυτοματισμών. Και τέλος, η απροκάλυπτη πολιορκία της Πρυτανείας και η αστυνομική επιχείρηση για την εκκένωσή της τα ξημερώματα της 17ης Απρίλη αποκατέστησε το κύρος του κράτους και επέβαλλε την τάξη.

Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες επί 19 ημέρες κόντρα στα ψεύδη, τις απειλές και την απροκάλυπτη τρομοκρατία, μετέτρεψαν τον χώρο της πρυτανείας σε ένα ζωντανό κύτταρο αντίστασης με την διοργάνωση προβολών, συζητήσεων και διαδηλώσεων δημιουργώντας έναν πόλο αλληλεγγύης στον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων. 

Από την κατειλειμμένη πρυτανεία έως την Χαλκιδική, η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει το προηγούμενο καθεστώς: αστυνομικές επιθέσεις στους διαδηλωτές, συλλήψεις και δικαστικές διώξεις. Όμως οι φωνές της αλληλεγγύης δεν καταστέλλονται, δεν τρομοκρατούνται, δεν φιμώνονται από την τρομοκρατία του κράτους. Σε αντίθεση με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, η ελπίδα έρχεται μόνο μέσα από τους αγώνες.

· ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

· ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

Προβολή Ντοκυμαντέρ

                                  

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΤΗ ΝΑΞΟ (ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ)

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ΒΡΩΜΑΕΙ ΦΑΣΙΣΜΟ -

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

Ο αποφασιστικός αγώνας του Νίκου Ρωμανού για μια ανάσα ελευθερίας τούτες τις μέρες είναι μια όαση στην κατήφεια και την ηττοπάθεια που έχει επιβληθεί στην κοινωνία την τελευταία περίοδο.

Με την ολοκληρωτική επίθεση που δέχονται μεγάλα στρώματα του πληθυσμού από ένα σάπιο, υπό κατάρρευση σύστημα, υποτιμάται όχι μόνο η εργασία αλλά και ολόκληρη η ζωή των φτωχών και εξευτελίζονται κατακτήσεις αγώνων σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Χιλιάδες κόσμος έχει πεταχτεί στην ανεργία και την επισφάλεια κι έχει καταδικαστεί στην φτώχεια και τη μιζέρια, στην αγωνία πώς θα επιβιώσει, πώς θα εξασφαλίσει έστω τα στοιχειώδη, λίγη θέρμανση το χειμώνα, πώς να θρέψει τα παιδιά του, πώς θα ανταπεξέλθει στην εξοντωτική φορολογία που υποχρεώνει ακόμα και αυτούς οι οποίοι δεν έχουν εισοδήματα να πληρώνουν δυσβάσταχτα ποσά στην εφορία, την ίδια στιγμή που οι μεγαλοεπιχειρηματίες πολλαπλασιάζουν ραγδαία τον πλούτο τους. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα ζουν χωρίς ρεύμα, οι ανασφάλιστοι αυξάνονται και η πρόσβαση στην περίθαλψη περιορίζεται, με αποτέλεσμα να έχει ήδη μειωθεί το προσδόκιμο ζωής του πληθυσμού. Η εκπαίδευση αναδιαρθρώνεται έτσι ώστε να αποκλείονται από τη μόρφωση τα παιδιά των πληβείων, με ό,τι σημαίνει αυτό για τις μελλοντικές γενιές.

Και μαζί με την απαξίωση έρχεται και η ένταση της επιτήρησης, ο ασφυκτικότερος έλεγχος πάνω στην κοινωνία, η αυστηροποίηση των νόμων, η όξυνση της ωμής καταστολής και η περιστολή κοινωνικών ελευθεριών που κατακτήθηκαν με αίμα. Η δημοκρατία διολισθαίνει σταθερά προς την άλλη όψη της κρατικής διαχείρισης: τον απροκάλυπτο φασισμό. Δεν είναι συμπτωματικό ότι όλο και περισσότερα στελέχη της κυβέρνησης προέρχονται από φασιστικά μορφώματα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός προέρχεται από την ακροδεξιά του κόμματός του.

Το διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης επιβάλλει όλο και πιο σφιχτά πλαίσια στη ζωή των καταπιεσμένων, την ίδια στιγμή που η δικαιοσύνη εκπληρώνει τον ταξικό της ρόλο βγάζοντας λάδι  τους μεγαλοαπατεώνες. Ταυτόχρονα, εφαρμόζονται πρακτικές κρατικής βίας και τρομοκρατίας, είτε με την προετοιμασία ειδικών συνθηκών κράτησης/απομόνωσης σε φυλακές τύπου Γ, είτε με δικαστικές αποφάσεις που οδηγούν αγωνιστές σε απίθανες ποινές εγκλεισμού, είτε ακόμα με την γενίκευση πρακτικών όπως π.χ το να φορτώνει η αστυνομία με μολότωφ τους συλληφθέντες διαδηλωτές προκειμένου να εξοντωθούν δικαστικά, όπως είδαμε τις τελευταίες μέρες. Το εκδικητικό πρόσωπο της εξουσίας γίνεται όλο και πιο απεχθές.

Κάτω από την φαινομενική απάθεια και την εικόνα της κοινωνικής αφασίας που πριμοδοτείται από τα μέσα μαζικής προπαγάνδας του καθεστώτος, η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα εκραγεί. Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ξέσπασε σε μια περίοδο που πολλοί ισχυρίζονταν ότι η κοινωνία συλλήβδην είχε βυθιστεί τόσο στον ευδαιμονισμό και την εξατομίκευση που ουσιαστικά βρισκόταν σε νάρκη. Διαψεύστηκαν οικτρά από την ίδια την πραγματικότητα.

Τις τελευταίες μέρες, με αιχμή την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, η επικαιρότητα της εξέγερσης αναθερμάνθηκε τόσο από τα έντονα συγκρουσιακά γεγονότα στις μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Βόλος, Αγρίνιο κλπ) όσο κι από τη διασπορά εστιών αντίστασης σε όλη την επικράτεια: Καταλήψεις δημαρχείων (Ηράκλειο Κρήτης, Ρέθυμνο, Χανιά, Καβάλα, Κομοτηνή, Γιάννενα, Βύρωνας, Ζωγράφου, Περιστέρι) όσο και άλλων κτιρίων δημόσιου ενδιαφέροντος (Εργατικά Κέντρα Καρδίτσας, Ξάνθης, Θεσσαλονίκης, ΓΣΕΕ στην Αθήνα, πολιτιστικοί χώροι, πανεπιστημιακές σχολές κλπ).  

Ευτυχώς, για άλλη μια φορά, γίνεται φανερό ότι υπάρχουν κομμάτια της κοινωνίας που δεν είναι διατεθειμένα να γίνουν έρμαια στα ανθρωποφάγα σχέδια του κράτους και του κεφαλαίου. Οι αντιστάσεις που ξεδιπλώνονται, άλλοτε περιορισμένες, και άλλοτε δυναμικές και μαζικές, είναι ρήγματα στη σιγή νεκροταφείου που τείνει να επιβάλει η κυριαρχία. Όταν μάλιστα οι αγώνες είναι αυτοοργανωμένοι, χωρίς γραφειοκρατικές ηγεσίες και με αντιιεραρχική δομή, τότε τα ρήγματα προχωρούν ένα βήμα παραπέρα και σπάνε τις λογικές ανάθεσης που επικρατούν στη δημόσια ζωή. Η εναπόθεση της ελπίδας μας στην εναλλακτική διαχείριση του καθεστώτος που προβάλλεται από συστημικούς κομματικούς σχηματισμούς, τελικά οδηγεί στην παθητικοποίηση και την αδράνεια. Και, στο τέλος, διευκολύνει την υποχώρηση στην επίθεση που δεχόμαστε σαν κοινωνία.

Γι’ αυτό, καλούμε κάθε έναν και κάθε μία που αντιλαμβάνεται ότι έχει μπει στο στόχαστρο αυτής της άγριας επίθεσης να οργανωθεί και να αντισταθεί συλλογικά μέσα σε αυτοοργανωμένες δομές στη γειτονιά, στους χώρους της εκπαίδευσης, στους εργασιακούς χώρους και σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Ο δρόμος του αγώνα είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στην ισοπεδωτική επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ο δρόμος του αγώνα είναι ο μόνος δρόμος για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Η κατάληψη αντιπληροφόρησης που πραγματοποιούμε σήμερα στο κτίριο της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στη Νάξο σαν κομμάτι του ογκώδους κύματος αλληλεγγύης, που έχει αναπτυχθεί σε όλη τη χώρα αλλά και εκτός Ελλάδας, διατρανώνει την αλληλεγγύη της στους απεργούς πείνας και

·                    ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ

·                    ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ

Πρωτοβουλία Κατάληψης της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στη Νάξο

9/12/2014

                                 

ΠΗΓΗ:http://anoixtisynelefsinaxou.blogspot.gr/2014/12/blog-post_9.html

Φωτο της εκδήλωσης αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Ν. Ρωμανό από την Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

Την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου η Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου πραγματοποίησε παρέμβαση αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης για τον αποφασιστικό αγώνα του Ν. Ρωμανού στη Χώρα της Νάξου. Με μικροφωνική που στήθηκε στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «Αντιμάμαλο» το οποίο βρίσκεται στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης από όπου και διαβάστηκαν κείμενα και  με το μοίρασμα περίπου 300 προκηρύξεων, η κίνηση βρήκε θετική ανταπόκριση από αρκετούς κατοίκους. Σημειώνουμε ότι η τοπική κοινωνία έχει σαν βασική πηγή πληροφόρησης τα τηλεοπτικά δελτία των οχτώ, άρα η παρέμβαση είχε σημαντικό ρόλο αντιπληροφόρησης αφού μέχρι πριν λίγες μέρες τα κυρίαρχα μμε τηρούσαν σιγή ιχθύος γύρω από την απεργία πείνας του Ρωμανού.

Στη συνέχεια προβλήθηκε ντοκυμανταίρ για τον Δεκέμβρη του 2008 και ακολούθησε συζήτηση.

        

Στη διάρκεια της εκδήλωσης ομάδα συντρόφων σε μια συμβολική κίνηση πήγε μέχρι το Πρωτοδικείο Νάξου και έβαλε μαύρες κορδέλες καταγγέλλοντας την απορριπτική απόφαση του δικαστικού συμβουλίου στο αίτημα του Ρωμανού για εκπαιδευτικές άδειες.

              

Εκδήλωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Ν. Ρωμανό από την Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

Πριν 6 χρόνια, στις 6 Δεκέμβρη του 2008, ο ειδικός φρουρός Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον 16χρονο Α. Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια. Ο Νίκος Ρωμανός, φίλος του Γρηγορόπουλου, ήταν μαζί του το βράδυ της δολοφονίας.

Το Φλεβάρη του 2013 ο Ρωμανός συλλαμβάνεται μαζί με άλλους 3 για την απόπειρα ληστείας τράπεζας και ΕΛΤΑ στο Βελβεντό Κοζάνης. Μολονότι οι συλληφθέντες ήταν ένοπλοι δεν χρησιμοποίησαν τον οπλισμό τους και δεν πείραξαν κανένα. Στην διάρκεια της κράτησής του ο Ρωμανός και οι σύντροφοί του ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν άγρια από την αστυνομία, ενώ το ελληνικό κράτος έγινε διεθνώς ρεζίλι όταν έδωσε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των συλληφθέντων επειδή η ασφάλεια, προκειμένου να καλύψει τα σημάδια των βασανιστηρίων, τις επεξεργάστηκε ηλεκτρονικά.

Το 2014, αιχμάλωτος πλέον του κράτους και καταδικασμένος στη μεγαλύτερη δυνατή ποινή, ο Ρωμανός δίνει πανελλαδικές και περνάει στα ΤΕΙ Αθήνας. Το υπουργείο τον βραβεύει για την επιτυχία και προσκαλείται σε τελετή που διοργανώνει η προεδρία της δημοκρατίας για να συγχαρεί ο πρόεδρος τους επιτυχόντες κρατούμενους για τις επιδόσεις τους. Ο ίδιος αρνείται να παραστεί στις εκδηλώσεις και επιστρέφει το βραβείο. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι σήμερα το ίδιο το κράτος τού απαγορεύει τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται για να παρακολουθεί τα μαθήματα...

Από τις 10 Νοέμβρη, ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός πραγματοποιεί απεργία πείνας με αποτέλεσμα σήμερα να βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Ο αγώνας του Ρωμανού καθώς και των άλλων φυλακισμένων απεργών πείνας (Μιχαηλίδη, Πολίτη και Μπουρζούκου, οι οποίοι ξεκίνησαν απεργία πείνας σε αλληλεγγύη με το Ρωμανό) για μια ανάσα ελευθερίας έρχεται σε μια συγκυρία όπου η όξυνση της καταστολής και αυστηροποίηση της βαρβαρότητας του εγκλεισμού εκδηλώνεται και με νομοθετήματα για την κατασκευή φυλακών τύπου Γ όπου θα επικρατούν ειδικές συνθήκες κράτησης, χωρίς άδειες στους κρατούμενους, με γενίκευση του καθεστώτος απομόνωσης, με περιορισμό του επισκεπτηρίου, κλπ .

Σε μια περίοδο που το ελληνικό κράτος βυθίζει μεγάλα κοινωνικά στρώματα στη φτώχεια, την ανεργία και την αναξιοπρέπεια ενώ ταυτόχρονα οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί μαζί με τη δικαστική εξουσία επιτίθενται μετά μανίας σε όσους αντιστέκονται, ο αποφασιστικός αγώνας του 21χρονου αναρχικού Νίκου Ρωμανού έχει συσπειρώσει την αλληλεγγύη όλο και περισσότερων κοινωνικών κομματιών. H απόρριψη του αιτήματός του από το δικαστικό συμβούλιο είναι μια ακόμα έκφραση της ασφυκτικής τυραννίας του κράτους.

Η Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου καλεί την Πέμπτη 4 Δεκέμβρη, στις 6.30 το απόγευμα στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «Αντιμάμαλο» στην οδό Παπαβασιλείου σε εκδήλωση αλληλεγγύης ενώ στις 8.30 θα προβληθεί ντοκυμανταίρ για την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.

Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΚΑΛΑΡΙΟΥ

                    

Η επικείμενη κατασκευή του φράγματος στο Τσικαλαριό αποτελεί, ίσως, μια από τις πιο ολέθριες επιλογές που έγιναν ποτέ για το φυσικό περιβάλλον της Νάξου. Πρόκειται για ένα έργο φαραωνικό για την κλίμακα του νησιού: 46 μέτρα ύψος, 230 μήκος στέψης, με χωρητικότητα γύρω στα 3 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερό, θα κατακλύσει περίπου 250 στρέμματα γη. Για την κατασκευή του έργου δεν υπήρξε ποτέ κάποιο λαϊκό αίτημα, ήταν προϊόν στρατηγικών σχεδιασμών του υπουργείου γεωργίας που κάποια στιγμή συναντήθηκε με μικροπολιτικές φιλοδοξίες και συμφέροντα διάφορων τοπικών κομματαρχών και πολιτικών παραγόντων για λόγους απόκτησης εκλογικής πελατείας. Αυτή ήταν εν πολλοίς η ωφελιμότητα των εξαγγελιών για το φράγμα.

Σαν έργο καθαυτό στερείται ορθολογισμού, αφού χρήματα υπάρχουν μόνο για τον ταμιευτήρα. Για τα αρδευτικά δίκτυα ούτε πρόβλεψη, ούτε σχεδιασμός, ούτε χρήματα αλλά ούτε και κάποια χρονική δέσμευση για την υλοποίησή τους δεν υπάρχει. Επιπλέον, ο φραγμός των χειμάρρων στο κέντρο του νησιού θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα στο κατάντη του φράγματος: στα πηγάδια, στον υδροφόρο ορίζοντα του Λιβαδιού, ακόμη και στον υγρότοπο της Αλυκής.

Εκτός όμως από τα προβλήματα που θα προκαλέσει το φράγμα στο μέλλον, σήμερα, σύμφωνα με την απόφαση του Δασονομείου Νάξου, ΘΑ ΚΟΠΟΥΝ ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΙΛΙΑ ΔΕΝΤΡΑ (πλατάνια, ιτιές, πρινιές και ελιές) στην περιοχή που θα καταλάβει η λεκάνη. Είναι η ίδια περιοχή που η Περιβαλλοντική Μελέτη περιγράφει σαν ασήμαντη φρυγανώδη βλάστηση. Δηλαδή, 1000 δέντρα είναι ασήμαντα, και ειδικά για ένα κυκλαδονήσι;

Αυτές τις μέρες στη νότια Γαλλία, στο δάσος Σιβάν διεξάγεται ένας σκληρός αγώνας όπου χιλιάδες διαδηλωτές υπερασπίζονται το δάσος και τον σημαντικό υγρότοπο Τεστέτ από ένα φράγμα που είναι το μισό (1.500 κ.μ.) από αυτό που θα κατασκευαστεί σε ένα μικρό νησί όπως είναι η Νάξος. Οι διαδηλωτές έχουν έρθει αντιμέτωποι με την άγρια καταστολή και τη βαρβαρότητα της αστυνομίας, και ο 21χρονος φοιτητής Ρεμί Φραιζ έπεσε νεκρός από χειροβομβίδα κρότου λάμψης που έριξαν οι αστυνομικοί.

Ο αγώνας στη Γαλλία ή ακόμα πιο κοντά μας, στις Σκουριές της Χαλκιδικής δείχνει ότι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα κοινότητες οι οποίες αγαπούν και υπερασπίζονται τον τόπο τους και τη φύση, αγωνιστές που δεν προσκυνούν τα ιερά και όσια της ανάπτυξης και του οικονομικού μεγαλοϊδεατισμού, που αγωνίζονται δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους ενάντια στα αρπακτικά κράτους και κεφαλαίου.

Η Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου, συνεπής στην θέση της ότι το φράγμα του Τσικαλαριού θα προκαλέσει μόνο καταστροφή και παρά την προπαγάνδα περί δήθεν χρησιμότητας που αναπτύσσουν τοπικοί πολιτικοί παράγοντες και εργολάβοι για να καρπωθούν πολιτικά και οικονομικά οφέλη, καλεί σε πεζοπορία γνωριμίας με την περιοχή που θα καταστραφεί από την κατασκευή του φράγματος πριν ακόμα κατακρεουργηθεί, τηνΚυριακή 2 Νοεμβρίου στις 9.30 το πρωί. Σημείο συνάντησης είναι η Κάτω Ποταμιά, στον κεντρικό δρόμο.

Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΑΒΒΑΤΟ 4/10 ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

«Όταν το παλιό έχει πεθάνει αλλά το καινούργιο δεν έχει γεννηθεί ακόμα, τότε είναι η εποχή των τεράτων» Α. Γκράμσι

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, ένα χρόνο πριν, ο έμμισθος μπράβος και στέλεχος της Χαυγής Ρουπακιάς δολοφονεί εν ψυχρώ και κατ’ εντολή του κόμματος, μπροστά στην αστυνομία, τον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι. Δυστυχώς για τους χρυσαυγίτες, ο Παύλος δεν ήταν ένας ακόμα σκουρόχρωμος αλλοδαπός του οποίου η δολοφονία θα καταχωνιαζόταν στα αστυνομικά αρχεία. Ο Π. Φύσσας ήταν εργάτης από το Κερατσίνι και γνωστός αντιφασίστας μουσικός. Η ίδια συμμορία είχε επιτεθεί λίγες ημέρες πριν τη δολοφονία, σε μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα σε μια προσπάθεια να σπάσουν τη δύναμη των συνδικάτων στην περιοχή και να επιβάλλουν εξευτελιστικά μεροκάματα προς όφελος των αφεντικών της Ζώνης.

Οι αυθόρμητες μαζικές αντιδράσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν μια πρώτη απάντηση. Λίγες ημέρες μετά, το κράτος αποφάσισε να τιμωρήσει τον παρακρατικό μηχανισμό που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε θρέψει στοργικά στον κόρφο του. Η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έκλεισε στη φυλακή κάποιους από τους ηγέτες των νεοναζί σε μια προσπάθεια να συμμαζέψει τα μαντρόσκυλα και να επανακτήσει τους αγανακτισμένους ψηφοφόρους της. Ενδύθηκαν, λοιπόν, τον αντιφασιστικό μανδύα αυτοί που στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, που πνίγουν δεκάδες μετανάστες στα φαρμακονήσια, που τα δικαστήριά τους αθωώνουν τους δουλέμπορους της Μανωλάδας , που χτίζουν φυλακές υψίστης ασφαλείας για όσους αντιδρούν στο σύστημά τους, που καταδικάζουν στη φτώχεια και την ανεργία εκατομμύρια ανθρώπους.

Και ενώ από τη μία εμφανίζονται ως οι τιμωροί του φασισμού, από την άλλη, καθημερινά βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας ντοκουμέντα και ηχητικά αρχεία που αποκαλύπτουν την άμεση καθοδηγητική σχέση στελεχών της Νέας Δημοκρατίας με τα κατακάθια της χαυγής και τις συμφωνίες μεταξύ τους για ψήφιση νομοσχεδίων στη βουλή. Άλλωστε, και η σχεδιαζόμενη τροποποίηση του ποινικού κώδικα που θα εισάγει ως απαραίτητο όρο για τον χαρακτηρισμό μιας ένωσης προσώπων ως «εγκληματικής οργάνωσης» τον προσπορισμό οικονομικού οφέλους, είναι πιθανό να βγάλει έξω από τη φυλακή τους ηγέτες της συμμορίας.

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και οι τηλεοπτικοί αστέρες – μεγαλοδημοσιογράφοι, ακολουθώντας τη χαμαιλεοντική τακτική τους και πάντα σε συνεργασία με τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά τους, έπεσαν από τα σύννεφα τότε, και ανακάλεσαν τα αντιφασιστικά τους αντανακλαστικά. Οι ίδιοι δημοσιογράφοι όλο το προηγούμενο διάστημα πρόθυμα εξωράιζαν τον κόπρο της χαυγής και άπλωναν σημαντικό χέρι βοήθειας ώστε τα κατακάθια να βρεθούν στο κυνοβούλιο, ποζάροντας μάλιστα ως «αντισυστημικοί». «Αντισυστημικοί» αυτοί που στάθηκαν στο πλευρό του Μπόμπολα ενάντια στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής για τα ορυχεία χρυσού, αυτοί που συμμάχησαν με τον βιομήχανο Μάνεση ενάντια στους απεργούς της Χαλυβουργίας, αυτοί που ψήφισαν στη βουλή όλες τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, αυτοί που συναίνεσαν στο ξεπούλημα της Αγροτικής, αυτοί που μπαινοβγαίνουν στα τμήματα σα να είναι σπίτια τους, αυτοί που εφορμούν στις διαδηλώσεις δίπλα και σε συνεργασία με τα ΜΑΤ, αυτοί που έχουν δικούς τους στην ΕΥΠ και στο στρατό. «Αντισυστημικοί» αυτοί που χρηματοδοτούνται από εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, εκδότες, μητροπολίτες, ακόμα και από νονούς της νύχτας.

Εν τω μεταξύ, παρά το αρχικό πρόσκαιρο μούδιασμα των ναζί μετά τη δολοφονία του Φύσσα, τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής έχουν ξαναβγεί στο δρόμο με επιθέσεις σε μετανάστες και ομοφυλόφιλους με βανδαλισμούς σε αυτοοργανωμένα στέκια και χώρους αλληλεγγύης. Είναι βέβαιο ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται νομικά και σίγουρα δεν είναι το κράτος αυτό που θα τον πολεμήσει. Εξάλλου, ο φασισμός είναι κομμάτι του συστήματος και, όπως έχει δείξει η ιστορία, εκκολάπτεται μέσα σε αυτό. Σε περιόδους που διακυβεύεται η πολιτική και κοινωνική σταθερότητα, όταν η δημοκρατική διακυβέρνηση δεν επαρκεί για να εξασφαλίσει τη διατήρηση των ισορροπιών, ο φασισμός προβάλλει ως μια λύση απέναντι στην ενδεχόμενη κοινωνική έκρηξη.

Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Φύσσα, δεκάδες αντιφασιστικές συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις και πορείες οργανώθηκαν πανελλαδικά, με αποκορύφωμα αυτή στο Κερατσίνι στις 18 Σεπτέμβρη, όπου χιλιάδες κόσμος διαδήλωσε ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον στηρίζει. Η διαδήλωση βρέθηκε αντιμέτωπη με τις δυνάμεις καταστολής, με τα ματ και τις ομάδες Δέλτα οι οποίες επιτέθηκαν στους αντιφασίστες αγωνιστές εφαρμόζοντας και πάλι το δόγμα της μηδενικής ανοχής του κράτους απέναντι στους αντιστεκόμενους.

Ο αντιφασισμός δεν μπορεί παρά να είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ταξικών και κοινωνικών αγώνων. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό δίνεται καθημερινά στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στις σχολές και τα σχολεία από τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους μετανάστες, τους κοινωνικούς αγωνιστές. Είναι μια ακόμα διάσταση της πάλης ενάντια στο σύστημα που προωθεί την υποταγή, τη λήθη και την ανοχή στην εξαθλίωση. Είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους αγώνες για μια κοινωνία αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης και ελευθερίας.

• ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΕΝΝΟΥΝ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
• ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΝΑΞΟ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΗΣΙΑ

Αντιφασιστική Μουσική Εκδήλωση

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΟΚΤΩΒΡΗ 8.00μμ

στην ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΝΑΞΟΥ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ

με τη συμμετοχή των ΑΞΑ’ς SPECIALS (Τούρτας, Αβραμέας)

 

                                                      Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

ΠΑΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ ΑΠΟ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΝΑΞΟΥ

ΠΑΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΝΑΞΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ

Κάλεσμα σε γενική απεργία

πηγη:http://www.anoixtisynelefsinaxou.blogspot.gr/

Ρεμπέτικο γλέντι οικονομικής ενίσχυσης

Διαμαρτυρία ενάντια στον Βρούτση στο λιμάνι της Νάξου (BINTEO)

φωτο απο την περσινή υποδοχή... 

Σήμερα Κυριακή 16 Φεβρουαρίου το απόγευμα, μια αυθόρμητη διαμαρτυρία ενάντια στον υπουργό πείνας και ανεργίας Βρούτση έλαβε χώρα στο λιμάνι της Νάξου. Ο Βρούτσης ήρθε στο νησί χτες Σάββατο προσκαλεσμένος της Ένωσης Ξενοδόχων, ξενοδόχοι οι οποίοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους εφαρμόζουν συνθήκες γαλέρας για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους κι έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι από την πολιτική του συντοπίτη τους.

Φυσικά, η επίσκεψη κρατήθηκε μυστική μέχρι χτες το πρωί για το φόβο των αντιδράσεων κι ενώ φαινόταν ότι ο υπουργός άγριας εκμετάλλευσης δεν αντιμετώπισε μεγάλα προσκόμματα πέρα από κάποιες αποδοκιμασίες σε τοπική γιορτή ορεινού χωριού (στ’ Απεράθου) όπου βρέθηκε παρέα με το δήμαρχο, έναν ασήμαντο παραγοντάκο της δεξιάς.

Ωστόσο, το κατευόδιο ήταν πικρό για τον υπουργό. Γύρω στα 20 άτομα τον περίμεναν στο λιμάνι την ώρα που αναχωρούσε και με φωνές και συνθήματα εκδήλωσαν την οργή τους. Ο υπουργός και η φρουρά του έφτασαν με αυτοκίνητα και δέχτηκαν κάτι φτυσίματα, μερικές κλωτσιές και διάφορες ευγενείς χειρονομίες. Τα συνθήματα που φωνάχτηκαν ήταν: «ΛΑΕ ΠΕΙΝΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣKΥΝΑΣ» «Σ’ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ» «ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ».

Το αξιοσημείωτο είναι ότι εκατοντάδες κόσμος που περίμενε το καράβι όχι απλά επικρότησε τις εκδηλώσεις οργής αλλά και κάποιοι πήραν μέρος ενεργά.

 Ένα σουβενίρ από το νησί για να θυμάται ο υπουργός. 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΤΟ:

 http://www.dailymotion.com/video/x1ccgti_%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%B7-16-02-2014-%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%BF%CF%83_news

πηγη:http://www.anoixtisynelefsinaxou.blogspot.gr/2014/02/blog-post_16.html

EΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΝΑΞΟΥ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΓΕΝΑΡΗ ΣΤΙΣ ΟΥΡΣΟΥΛΙΝΕΣ ΩΡΑ 18:30(η μπροσούρα για την υγεία σε pdf)

Το φυλλάδιο της Ανοιχτής Συνέλευσης Νάξου για την Υγεία σε ηλεκτρονική μορφή ανοίγει μόλις πατήσετε πάνω στον παρακάτω σύνδεσμο. Για να το διαβάσετε πιο εύκολα μπορείτε να κάνετε ζουμ και να μετακινήσετε τη σελίδα απλώς βάζοντας τον κέρσορα πάνω της. 
http://data.axmag.com/data/201401/20140118/U114615_F259537/index.html

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟ

                                                                               

Σήμερα, το σωτήριο έτος 2013, η κατάσταση στην περίθαλψη βαίνει ολοταχώς προς τα πίσω, στα μαύρα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους. Μια εικόνα διάλυσης, κυριαρχίας των ιδιωτών και των αποκλεισμών: τότε ήταν οι κομμουνιστές και οι αντιφρονούντες, σήμερα οι ανασφάλιστοι, οι μετανάστες και γενικά όσοι δεν έχουν τον απαραίτητο οβολό.

Η δυνατότητα της κοινωνίας να διαχειρίζεται την ασθένεια μέσα από ένα δημόσιο και οργανωμένο σύστημα υγείας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την ευτέλεια, για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού.

Η διάλυση του ΕΣΥ ξεκίνησε σχεδόν από την πρώτη μέρα που συγκροτήθηκε, και μάλιστα από μέσα. Τα παραμάγαζα, οι κλίκες, οι ρεμούλες (το Κέντρο Υγείας Νάξου δεν εξαιρείται), υπονόμευσαν σιγά σιγά τον θεσμό. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις που ψηφίστηκαν στην δεκαετία του ’90 έστρωσαν τον δρόμο για να στηθεί και να στεριώσει αυτό που σήμερα ονομάζεται «βιομηχανία της υγείας». Στις μέρες μας έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Κύριο μέλημα των αρχών και των υπερεθνικών εταίρων τους είναι να διασωθούν τα κέρδη των βιομηχάνων.

Τα δημόσια νοσοκομεία απαξιώνονται συστηματικά: Υποστελέχωση, ελλιπής εξοπλισμός, ανεπάρκεια φαρμάκων και εργαλείων. Τα περισσότερα νοσοκομεία στις μεγάλες πόλεις, ειδικά στις εφημερίες, λειτουργούν σαν να βρίσκονται όχι σε αστικό περιβάλλον αλλά σε πολεμικές ζώνες. Άθλιες συνθήκες υγιεινής, ετοιμόρροπα κτίρια, άνθρωποι στοιβαγμένοι σα σακιά με πατάτες. Κι από κοντά έχουμε τα φακελάκια, τα 5ευρα και από Γενάρη τα 25ευρα.

Η εμπορευματοποίηση στην υγεία δεν κυριαρχεί απλά σαν αντίληψη, αλλά γίνεται το δόγμα του κράτους και των πεφωτισμένων υπουργών υγείας, όπως διατυμπανίζει και ο τηλε-πλασιέ Άδωνης.

Οι αλλαγές που συντελούνται σήμερα είναι επιβαρυντικές όχι μόνο για τα, ούτως ή άλλως, ισχνά εισοδήματα των ασθενών, αλλά πρωτίστως θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων συνανθρώπων μας. Για παράδειγμα, οι φαρμακευτικές δαπάνες έχουν δεκαπλασιαστεί, ενώ πολλά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης δεν συνταγογραφούνται πια καθόλου. Ο ΕΟΠΥΥ σταδιακά διαλύεται και μετατρέπεται σε αγοραστή υπηρεσιών υγείας. Μετά τα απογευματινά ιατρεία που ο ασθενής πληρώνει, έρχονται και τα απογευματινά χειρουργεία, έναντι αμοιβής και πάλι, για να γλιτώσουν οι άρρωστοι τις  λίστες ατελείωτης αναμονής. Στα περισσότερα νοσοκομεία οι συνθήκες εργασίας, οι ελλείψεις προσωπικού και υλικών έχουν μετατρέψει  την έννοια της αξιοπρεπούς και ασφαλούς περίθαλψης σε εφιαλτικό θρίλερ. Επιπλέον, οι ανασφάλιστοι και οι μη έχοντες αποκλείονται από τις παροχές υγείας, ενώ οι εφημερίες, ειδικά στην επαρχία, στελεχώνονται λειψά από ελάχιστους και, συνήθως, άπειρους γιατρούς.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για το νοσοκομείο Νάξου: Μόνο 13 ειδικευόμενοι γιατροί, ενώ ζωτικής σημασίας ειδικότητες απουσιάζουν ή όταν καλύπτονται αυτό γίνεται με 5μηνες συμβάσεις, πανάκριβος εξοπλισμός που παραμένει αναξιοποίητος, εφημερίες σε καθεστώς επισφάλειας, κλπ. Με αυτοτέλεια ή χωρίς, το κατ’ όνομα νοσοκομείο οδηγείται στη διάλυση από τη στιγμή που η στρατηγική του ελληνικού κράτους είναι ουσιαστικά η διάλυση των δημόσιων δομών υγείας και η παράδοσή τους στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ήδη, στην Κω σε πειραματικό στάδιο ένα Κέντρο Υγείας παραδόθηκε στους ιδιώτες να το λειτουργήσουν και το ίδιο προβλέπεται για το νοσοκομείο της Σαντορίνης.

Εξάλλου, η διορισμένη διοίκηση του νοσοκομείου Νάξου φυσικά ακολουθεί πιστά και στηρίζει αυτές τις πολιτικές. Αντιμετωπίζει το νοσοκομείο σαν μια επιχείρηση και τους ασθενείς σαν πελάτες. Έχουν φτάσει στο αισχρό σημείο να εισπράττουν 5ευρα στις συνταγογραφήσεις των χρόνιων ασθενών, καθώς και να χρεώνουν επίσκεψη και εξετάσεις στα Επείγοντα, ενώ είναι παράνομο. Η διοίκηση δεν είναι μόνο υπόλογη για την καταλήστευση των ασθενών, αλλά συνολικά για την σημερινή κατάντια του νοσοκομείου, το οποίο λειτουργεί μόνο χάρη στο φιλότιμο κάποιων εργαζομένων.

Κι ενώ το νοσοκομείο συστηματικά υποβαθμίζεται, τα διαγνωστικά κέντρα ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο, ενώ είναι καθ’ οδόν η ίδρυση ιδιωτικών κλινικών. Την ίδια ώρα που η Επιτροπή Αγώνα Ενάντια στη Συγχώνευση με τη Σύρο έβαζε το δήμαρχο μπροστάρη για να πιέσει τους νάξιους βουλευτές και υπουργούς ώστε να αρθεί η συγχώνευση, αυτός παρευρισκόταν στα εγκαίνια ενός ιδιωτικού διαγνωστικού κέντρου. Ταυτόχρονα, ένας άλλος σύλλογος και μάλιστα ένας μαζικός φορέας, η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου, διαλαλούσε τη συμφωνία της με την ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ και παρότρυνε τα μέλη της και όχι μόνο, να υπογράψουν συμβόλαια για διακομιδές σε περίπτωση ασθενείας ή ατυχήματος. Την ίδια ώρα που εξελισσόταν ένας αγώνας για την διάσωση του δημόσιου νοσοκομείου, η ΕΑΣ Νάξου λειτουργούσε σαν πλασιέ των επιχειρηματιών κι έκανε νταραβέρια με τους εμπόρους της υγείας. Ο, δε, διοικητής του δημόσιου νοσοκομείου συνέτρωγε αδιάντροπα με τα στελέχη της ιδιωτικής ασφαλιστικής. (Όσον αφορά μάλιστα τις διακομιδές, η διαφήμιση είναι ψευδής: Οι ιδιωτικές εταιρείες δεν δικαιούνται να μεταφέρουν σοβαρά αρρώστους ή τραυματίες παρά μόνο όταν η ζωή του ασθενούς δεν κινδυνεύει και βέβαια δεν πετούν νύχτα ή με άσχημες καιρικές συνθήκες. Με λίγα λόγια, άνθρακες ο θησαυρός…)

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι τελικά το νοσοκομείο Νάξου δεν θα συγχωνευτεί με της Σύρου, αλλά θα παραμείνει σε ένα καθεστώς διασύνδεσης όπως ήταν από το καλοκαίρι του ’11 μέχρι τις 31/12/12. Εν ολίγοις θα είναι στον προθάλαμο για συγχώνευση όποτε το κρίνει η τρόικα και ο κάθε υπουργός. Ωστόσο αν η αυτοτέλεια του νοσοκομείου ήταν ένα ζητούμενο, στην πραγματικότητα δεν εξασφαλίζει σε καμιά περίπτωση την ικανοποιητική παροχή δημόσιας περίθαλψης για τους κατοίκους της Νάξου και των γύρω νησιών. Όταν το νοσοκομείο κινδυνεύει να καταντήσει υγειονομικός σταθμός από τις πολιτικές που εφαρμόζει το κράτος στον τομέα της υγείας, η υπαγωγή του στο προηγούμενο καθεστώς είναι ασήμαντη. Και όσοι υπηρετούν από τη θεσμική τους θέση αυτές τις πολιτικές, όπως ο δήμαρχος και οι βουλευτές της κυβέρνησης, είναι συνυπεύθυνοι για την εξαθλίωση του πληθυσμού.  Το κλισέ ότι όλοι μαζί -αδιάκριτα - μπορούμε να είμαστε νικηφόροι, στην πραγματικότητα απλώς βγάζει λάδι αυτούς που πρωτοστατούν στην εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών.

Οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις που έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο δεν είναι αυτές που οργανώνονται για να αβαντάρουν τις κινήσεις παραγόντων και θεσμικών φορέων, αλλά εκείνες που οργανώνονται χωρίς διαμεσολάβηση και ενάντια σε λογικές ανάθεσης. Για να μπορέσουμε να λειτουργούμε αυτοοργανωμένα, χωρίς σωτήρες και, κάποτε να χειραφετηθούμε σαν κοινωνία, να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας.

Σαν Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου, ο αγώνας για τη δυνατότητα πρόσβασης για όλους χωρίς διακρίσεις –ασφαλιστικές, οικονομικές, φύλου, εθνότητας, σεξουαλικότητας- σε δημόσιες υπηρεσίες υγείας είναι αυτονόητος. Το να βάζουμε αναχώματα στην κατάρρευση της δημόσιας υγείας, το να θέλουμε να σπάσει το απόστημα του ρουσφετιού και του πελατειακού συστήματος που έχει δομήσει -ειδικά στην επαρχία- ένα κοινωνικό-πολιτικό πλέγμα εξαρτήσεων και υποτέλειας, δεν πρόκειται για υπερεπαναστατική πράξη αλλά για έναν αγώνα για ζωή και αξιοπρέπεια.

ΑνοιχτήΣυνέλευσηΝάξου                                                                          Νοέμβριος 2013

ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΝΑΞΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΠΙΚΟ Ο.Α.Ε.Δ.

Κάλεσμα για δράση έξω από τον ΟΑΕΔ Νάξου

                                                                 

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Τέσσερα χρόνια «κρίσης» μας έχουν πάει δεκαετίες πίσω σαν κοινωνία. Ζούμε μέσα στην κατήφεια και τη μιζέρια, με την αγωνία πώς-θα-τα-βγάλουμε- πέρα να κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Η βίαιη φτωχοποίηση της κοινωνίας έχει εντείνει την αδυναμία και τον φόβο, έχει βυθίσει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην υποταγή και τη δουλικότητα. Μαζί με το γαϊτανάκι της διάλυσης κάθε δομής πρόνοιας του κράτους, μαζί με την υποτίμηση της εργασίας και την κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων, έχουμε παράλληλα τη φασιστικοποίηση του κράτους, την άγρια καταστολή και την ποινικοποίηση κάθε αγώνα που αμφισβητεί το καθεστώς. 

Η οργή είναι διάχυτη αλλά δεν έχει σαφή ταξικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Το ίδιο εύκολα που βρίζει κάποιος τους πολιτικούς, μπορεί να στραφεί ενάντια στους μετανάστες ή σε συλλογικότητες που δεν ευθυγραμμίζονται με το κυρίαρχο πολιτικό  σκηνικό. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός μεγαλουργεί. Φροντίζουν γι΄αυτό, άλλωστε, όχι μόνο οι οργανωμένες παρακρατικές φασιστικές συμμορίες όπως η Χαυγή, αλλά και οι μισθοφόροι των ιδιωτικών εταιρειών, όπως οι ελεγκτές στα μέσα μαζικής μεταφοράς -οι οποίοι μέσα στο καλοκαίρι έφτασαν μέχρι το φόνο του 19χρονου επιβάτη Θανάση Καναούτη-, αυτοί που κόβουν το ρεύμα στα φτωχά νοικοκυριά, κλπ. Η φτώχεια είναι μια απίστευτη βία, αλλά η εξουσία χρειάζεται άλλη τόση βία για να πνίξει το όνειρο και να κρατήσει την κοινωνία καθηλωμένη.

Μέσα στον ορυμαγδό των μέτρων που έρχονται και ξανάρχονται, αφού δεν τους βγαίνει ποτέ ο λογαριασμός, τίποτα πια δεν μας κάνει εντύπωση. Το βαθύ κράτος των μμε έχει φροντίσει γι’ αυτό εφόσον όλα αυτά τα χρόνια, καθημερινά, προλείανε το έδαφος για τα μνημόνια, για το ξεπούλημα της γης και του φυσικού πλούτου. Ένα πλέγμα εξουσιών –μμε, δικαστές, αστυνομία, γραφειοκράτες συνδικαλιστές κ.ά.- μας στραγγαλίζει συνεχώς για να παθητικοποιηθούμε και να δεχτούμε μοιρολατρικά αυτό που επιβάλλουν. Νέοι φόροι, χαράτσια ακόμα και στα αγροτεμάχια, νέες περικοπές συντάξεων - για να βγουν τα ταμεία που οι ίδιοι τόσο καιρό λεηλάτησαν. Διαλύουν το δημόσιο σύστημα υγείας και ο αρμόδιος τηλεπλασιέ-υπουργός τάσσεται κυνικά με δηλώσεις του υπέρ της ιδιωτικοποίησης της περίθαλψης.

Μαζί με την κατάργηση κάθε προνοιακής δομής, το κράτος θεσμοθετεί την ελεημοσύνη δίνοντας άλλη μια βολή στους εργαζόμενους, όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο της αξιοπρέπειας, αφού αντιμετωπίζονται ανοιχτά πλέον σαν ζητιάνοι. Ας πάρουμε για παράδειγμα το επίδομα ανεργίας που δινόταν στους εποχιακά εργαζόμενους στον τουρισμό. Πρώτα ήρθαν οι μειώσεις και οι περικοπές, μετά από λίγο καιρό νομοθετήθηκε η πλήρης κατάργησή του. Στη συνέχεια η κυβέρνηση, με μια τροπολογία-κοροϊδία που δεν αναιρεί την ουσία του νόμου, έρχεται να δώσει ένα μικρό βοήθημα μόνο για τρεις μήνες, και αυτό όχι για όλους. Μοιράζουν ελεημοσύνη κάθε χρόνο κι όχι κάθε δυο χρόνια. Την ίδια ώρα, βέβαια, η κυβέρνηση χρηματοδοτεί μέσα από προγράμματα του ΟΑΕΔ τους μεγαλοεργοδότες με 2,2 δις ευρώ, τα 150εκατομ. από αυτά καταλήγουν αποκλειστικά στις τσέπες ξενοδόχων. Εκεί λοιπόν καταλήγουν τα έσοδα από τον περιβόητο φόρο αλληλεγγύης που κλέβουν από όσους έχουν ακόμα και μια κακοπληρωμένη εργασία.

Η κρίση αποκαλύφτηκε τελικά ότι δεν είναι παρά ένα εργαλείο στα χέρια των αφεντικών για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο. Στον τουρισμό το 60% των εργαζόμενων δουλεύει ανασφάλιστο, με εξευτελιστικά μεροκάματα για ατελείωτες ώρες και για μικρότερη περίοδο πραγματικής εργασίας, αφού όλοι προσλαμβάνουν εργάτες για λιγότερο διάστημα.

Οι ζωές μας αποτιμούνται σα νούμερα στα τεφτέρια των τροϊκανών και των υπουργείων. Στο βωμό της «δημοσιονομικής εξυγίανσης», το πλιάτσικο ενάντια στην κοινωνία γιγαντώνεται. Τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά προστατεύουν έτσι τα συμφέροντά τους και εδραιώνουν την κυριαρχία τους. Με 1,5 εκατ. ανέργους και άλλους τόσους εργαζόμενους που δουλεύουν για ψίχουλα και συχνά πληρώνονται περιστασιακά, οι κοινωνικές ισορροπίες αλλά και οι αντοχές ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί. Αυτό που επιδιώκει το κράτος όσον αφορά είτε το επίδομα ανεργίας στους εποχιακούς εργαζόμενους, είτε με τις συντάξεις, είτε με τις παροχές υγείας στους φτωχούς, είτε με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, κλπ, είναι να μας εθίσουν σε μια πολιτική ελεημοσύνης όπου θα δεχόμαστε με ευγνωμοσύνη την φιλευσπλαχνία του «αφέντη» και να λέμε, πάλι καλά. Σα να μην είμαστε εμείς οι εργαζόμενοι αυτοί που παράγουμε όλον αυτό τον πλούτο, σα να μη μας ανήκει όλος ο κόσμος.

Αλλά όσο σκύβουμε το κεφάλι, τους δίνουμε χώρο για να μας πατήσουν. Όσο δεν μιλάμε ακούγονται μόνον αυτοί. Ενάντια στη λεηλασία της ζωής μας, να οργανώσουμε την αντίστασή μας από τα κάτω για….

…ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΑΕΔ ΝΑΞΟΥ

ΤΡΙΤΗ 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 10.30πμ.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΑΦΙΣΟΚΟΛΛΗΣΗ-ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 11.00πμ,

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΝΑΞΟΥ

Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

Συνέλευση κάθε Δευτέρα, 6.30μμ στον πολιτικό-κοινωνικό χώρο      «Αντιμάμαλο»στην Παπαβασιλείου

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΟ ΑΥΤΙ ΣΤΟ ΑΤΑΚΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ, ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Τη νύχτα της 17^ης Σεπτέμβρη ο έμμισθος μπράβος και στέλεχος της Χαυγής Ρουπακιάς δολοφονεί εν ψυχρώ και κατ’ εντολή του κόμματος, μπροστά στις ομάδες ΔΙΑΣ που βρίσκονταν στο σημείο, τον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι. Δυστυχώς για τους κυρίαρχους αλλά και για τους χρυσαυγίτες, ο Παύλος δεν ήταν ένας ακόμα σκουρόχρωμος αλλοδαπός του οποίου η δολοφονία θα καταχωνιαζόταν στα αστυνομικά αρχεία. Ο Π. Φύσσας ήταν εργάτης, γνωστός αντιφασίστας μουσικός που βγήκε εκείνο το βράδυ να δει ποδόσφαιρο σε μια καφετέρια της γειτονιάς του. Η ίδια συμμορία που τον δολοφόνησε είχε επιτεθεί προ ημερών σε μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Οι αυθόρμητες και μαζικές αντιδράσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα με τις πολύωρες συγκρούσεις, τις επιθέσεις σε τράπεζες, σε μαγαζιά μαυραγοριτών και στο αστυνομικό τμήμα του Κερατσινίου ήταν μια πρώτη απάντηση. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστές: Το κράτος αποφάσισε να επιπλήξει τον παρακρατικό μηχανισμό που εξέθρεψε στοργικά στον κόρφο του.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΧΑΥΓΗΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Με την κάλυψη και την προστασία της αστυνομίας, με τη συνδρομή αξιωματικών του στρατού, με την ανοχή της δικαστικής εξουσίας και με την αρωγή των μεγάλων καναλιών, μπράβοι, τραμπούκοι, εκβιαστές και μαχαιροβγάλτες,  συνεπικουρού-μενοι από διάφορα βλαμμένα άπλωσαν τα πλοκάμια τους σε όλη την επικράτεια. Η περίφημη προεκλογική εξαγγελία του Σαμαρά για ανακατάληψη των πόλεων έγινε πραγματικότητα. Τα τάγματα εφόδου της χαυγής έδρασαν παράλληλα με τις αστυνομικές επιχειρήσεις, τον «Ξένιο Δία». Το ρατσιστικό μίσος και η μισαλλοδοξία βρήκαν τον πολιτικό τους φορέα στους ναζί. Η Χρυσή Αυγή πήρε τη σκυτάλη μετά την αυτοδιάλυση του πιο λάιτ φασιστικού κόμματος του ΛΑΟΣ. Οι τελευταίοι αφού νομιμοποίησαν όλα τα μέτρα φτωχοποίησης και εξαθλίωσης συγκυβερνώντας στην προηγούμενη περίοδο, στη συνέχεια είτε αποσύρθηκαν είτε αφομοιώθηκαν στη δεξιά παράταξη.

Μέσα στο κλίμα κοινωνικής αναταραχής που φαίνονταν να παίρνουν αντισυστημικές κατευθύνσεις στο προηγούμενο διάστημα, το σύστημα είχε την ανάγκη να καλλιεργήσει το αντίπαλο δέος. Η ηγεμονία της αριστεράς στις συνειδήσεις και στους ταξικούς αγώνες από τη μεταπολίτευση και μετά έπρεπε να τσακιστεί. Ειδικά μπροστά στο φάσμα της όξυνσης του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού, μπροστά στην επικείμενη ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων, η Χ.Α. αποτέλεσε άξιο στήριγμα των αφεντικών. Η Χ.Α. ήταν ο φυσικός εταίρος στις αντικομμουνιστικές κορώνες και στη δημιουργία ενός κλίματος πόλωσης και εμφυλιοπολεμικής σύρραξης.

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας πρόθυμα ανέλαβαν τον εξωραϊσμό του κόπρου της χαυγής. Έτσι, σύντομα τα κατακάθια βρέθηκαν στο κυνοβούλιο, ποζάροντας μάλιστα ως «αντισυστημικοί». Ποιοι τώρα, αυτοί που στάθηκαν στο πλευρό του Μπόμπολα ενάντια στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής για τα ορυχεία χρυσού, αυτοί που συμμάχησαν με τον βιομήχανο Μάνεση ενάντια στους απεργούς της Χαλυβουργίας, αυτοί που ψήφισαν στη βουλή όλες τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, αυτοί που συναίνεσαν στο ξεπούλημα της Αγροτικής, αυτοί που μπαινοβγαίνουν στα τμήματα σα να είναι σπίτια τους, αυτοί που εφορμούν στις διαδηλώσεις δίπλα και σε συνεργασία με τα ΜΑΤ, αυτοί που έχουν δικούς τους στην ΕΥΠ και στο στρατό. «Αντισυστημικοί» αυτοί που χρηματοδοτούνται από εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, εκδότες, μητροπολίτες, ακόμα και από νονούς της νύχτας.

Ακόμα και τώρα, σε αυτό το επικοινωνιακό σόου διώξεων που έχει στήσει η κυβέρνηση με τα συνεργαζόμενα μμε και ενώ η ηγετική ομάδα κατηγορείται για εγκληματική οργάνωση και σωρεία αδικημάτων, οι φασίστες βουλευτές στην πλειοψηφία τους αφήνονται ελεύθεροι με μια ελαφριά επίπληξη. Αντίθετα, βέβαια, σε περιπτώσεις δίωξης ατόμων από τον αναρχικό ή τον αριστερό χώρο, έχουμε προφυλακίσεις που παρατάθηκαν αντισυνταγματικά στους 30 μήνες χωρίς στοιχεία και δίκη. Οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια είναι κοινός τόπος σε συλληφθέντες που προέρχονται από τον κομμουνιστικό και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Πέρσι τέτοιον καιρό, 15 αντιφασίστες που συνελήφθησαν για τη συμμετοχή τους σε μηχανοκίνητες αντιφασιστικές περιπολίες, βασανίστηκαν άγρια μέσα στην Ασφάλεια και ο υπουργός προστασίας της οικονομικής ελίτ Δένδιας απείλησε με μηνύσεις τον Guardian που το δημοσιοποίησε, ενώ διέψευσε κατηγορηματικά σχέσεις της αστυνομίας με τη χαυγή. Ένα χρόνο αργότερα ξετυλίγεται το κουβάρι της διαπλοκής με τα σώματα ασφαλείας αποδεικνύοντας περίτρανα ότι ο υπουργός έλεγε ψέματα. Φυσικά, έχουν άλλη μεταχείριση τα άτακτα παιδιά του  κράτους που ξεστράτισαν λίγο και άλλη, οι άνθρωποι που πολεμάνε στ’ αλήθεια  την ηθική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία στην οποία μας βυθίζουν. Η «δικαιοσύνη» δεν είναι τυφλή, είναι ταξική και υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες, γι’ αυτό κανείς υπεύθυνος δεν πρόκειται να πληρώσει για τη σημερινή κατάντια στην οποία μας έχουν φέρει.

Η Χρυσή Αυγή δεν διώκεται ουσιαστικά, υφίσταται μια επικοινωνιακή επίθεση που αντανακλά τις εσωτερικές διαμάχες μέσα στο ίδιο το σύστημα. Οι αντικομμουνιστικές υστερίες των χρυσαυγιτών στο Μελιγαλά και οι τυχοδιωκτισμοί της ηγεσίας τους έδεσαν με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα κι έπαιξαν καταλυτικό ρόλο για τις μετέπειτα εξελίξεις. Τώρα τι θα προκύψει από αυτές τις ενδοσυστημικές διενέξεις θα το δούμε στην πορεία. Ούτως ή άλλως ο φασισμός και η Χ.Α. έχουν αφήσει μια σκοτεινή παρακαταθήκη μέσα στην κοινωνία αφού ενεργοποίησαν τα πιο συντηρητικά και αντιδραστικά της αντανακλαστικά. Σε μια περίοδο λεηλασίας των από κάτω, η παρουσία των φασιστών ενίσχυσε τον ολοκληρωτισμό του κράτους. Οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν μετατραπεί σε στρατό κατοχής. Οι διαδηλωτές διαπομπεύονται και αντιμετωπίζονται σαν αιχμάλωτοι πολέμου, οι απεργοί χαρακτηρίζονται τρομοκράτες κι επιστρατεύονται, οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα καταστέλλονται, η αστυνομική βία και η ποινική μεταχείριση διαδηλωτών και αγωνιστών είναι εξοντωτική. Οι μετανάστες βασανίζονται και φυλακίζονται σε απάνθρωπα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τα ντόπια και υπερεθνικά αφεντικά -Ε.Ε., Δ.Ν.Τ, Ε.Κ.Τ.,- αυτοί δηλαδή που έχουν θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο διάλυσης και εξανδραποδισμού της κοινωνίας, έχουν ενδυθεί το μανδύα του σωτήρα από τη νεοναζιστική απειλή. Οι ίδιοι που έχουν υιοθετήσει στο έπακρο τη στρατηγική της έντασης, αλλά και όλη την ακροδεξιά ατζέντα,  εμφανίζονται σήμερα σαν οι μοναδικοί εγγυητές της δημοκρατικής ομαλότητας και σταθερότητας. Η θεωρία των δυο άκρων, το εφεύρημα αυτό του ακροδεξιού think tank της κυβέρνησης, αποβλέπει σε διαφορετικά σκοπούμενα. Η εξομοίωση των άκρων του πολιτικού φάσματος, από τη μια των φασιστών οπαδών του μίσους και της ανελευθερίας και από την άλλη του πολιτικού χώρου που οραματίζεται κοινότητες ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης προωθεί την ιδεολογική θολούρα, τη λήθη και το φόβο. Από την άλλη είναι κι ένα εργαλείο για τη νομιμοποίηση του κράτους και των πολιτικών του διαχειριστών, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα να οριοθετούν το επίπεδο και τη μορφή του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού.

«Διατρανώνουν» τάχα  τα αντιφασιστικά τους φρονήματα όλοι αυτοί που έθρεψαν το φασιστικό παρακράτος της χρυσής αυγής, όπως εξέθρεψαν παλιότερα τους γκοτζαμάνηδες και άλλα τέτοια αποβράσματα.

Τι κι αν τραβάνε λίγο το αυτί στη χρυσή τους εφεδρεία; Δεν πρόκειται  να την αποσύρουν. Τα παιχνίδια τους και η υποκρισία τους μας εξοργίζουν γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μπροστά στο νέο πλιάτσικο που ετοιμάζονται να στήσουν σε βάρος της κοινωνίας, θα επιτεθούν με αγριότητα σε όσους τολμήσουν να σηκώσουν κεφάλι.

ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ - ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ   / ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

                     

Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου –Οκτώβρης 2013