Επίθεση φασιστών και ΜΑΤ στη μοτοπορεία στα ΕΛ.ΠΕ.

Η μοτοπορεια που πήγαινε προς τα ΕΛΠΕ για τους 4 νεκρούς εργάτες, αφού μπήκε Ασπρόπυργο για να περάσει από την πόλη, έπρεπε να κάνει αναστροφή και αναγκαστικά θα πέρναγε από τα γραφεία των φασιστών.

Εκεί μπάτσοι κορδόνια μπροστά και πίσω, καμιά 30αρια φασίστες πέταγαν πέτρες, ξύλα και σίδερα και οι μπάτσοι απλά τους είχαν πλάτη ή τους κοίταγαν.

Η μοτοπορεία δεν έκανε καν κίνηση να επιτεθεί μιας και ο στόχος ήταν να φτάσει στα ΕΛΠΕ για να γίνει συγκέντρωση και όχι συμπλοκή μαζί τους.

Στρίβοντας σε έναν παράδρομο που στη μέση έχει νησίδα με δεντρα και θάμνους με κατεύθυνση στο εργοστάσιο, 15 φασίστες ξεπηδούν μέσα από τα κορδόνια των ΜΑΤ(αφού τους άφησαν να περασουν) και εμφανίζονται μέσα από τους θάμνους και πλαγιοκοπούν τη μοτοπορεία με κράνη, παλούκια και βαριοπούλες.

Όσοι ήταν πάνω στις μηχανές δεν είχαν τι άλλο να κάνουν μιας και δεν μπορείς να συγκρουστεις ενώ είσαι πάνω στη μηχανή και άλλοι έφυγαν και άλλοι έμειναν εκεί και έφαγαν ξυλο, ενώ παράλληλα οι μπάτσοι πέταγαν κρότου λάμψης και χημικά στη μοτοπορεια(!).

Έγινε ανασυγκρότηση πιο κάτω αλλά οι μπάτσοι είχαν ήδη ανέβει αρκετά πιο πάνω και συνεχισαν να πετάνε χημικά.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ούτε η συγκέντρωση στα ΕΛΠΕ εγινε.

Οι μπάτσοι του ΣΥΡΙΖΑ και οι φασίστες στο πλευρό του Λατση. Απολογιστική του συμβάντος αυτή την ώρα στο Πολυτεχνείο.

πηγη:https://mpalothia.wordpress.com/2015/06/13/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C/

Μεγάλη συναυλία για την Πανευρωπαϊκή Μέρα Αντιφασιστικής Δράσης

Παραμονή της παγκόσμιας μέρας κατά του φασισμού και του αντισημιτισμού με αφορμή την Νύχτα των Κρυστάλλων και το πογκρόμ των Ναζί κατά των Εβραίων στην Γερμανία το 1938, σήμερα Σάββατο, και η Ευρώπη λέει όχι στον φασισμό στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκήε Μέραε Αντιφασιστικής Δράσης. Στην Αθήνα διοργανώνεται σήμερα μεγάλη αντιφασιστική συναυλία στο γήπεδο του Σπόρτινγκ.

Στη συναυλία θα συμμετάσχουν οι Justin Sullivan και Dean White από τους New Model Army, Baildsa και One hour before the trip. Επιπλέον θα μιλήσουν οι Ουαλίντ Ταλέπ (Αιγύπτιος μετανάστης, θύμα ρατσιστικής επίθεσης), ο Μάϊκ Αμπντούλ (μαθητής, επιτροπή κατάληψης 40ου ΓΕΛ Γκράβας0 και η Ελευθερία Κουμάντου (δημοσιογράφος στον Αθήνα 9.84 και μέλος του Παρατηρητηρίου κατά του ρατσισμού στα ΜΜΕ).

Παράλληλα, στο χώρο της συναυλίας θα οργανωθεί έκθεση αντιφασιστικού σκίτσου από μαθητές του 59ου ΓΕΛ Πατησίων.

Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 19:30 και η είσοδος ενίσχυσης είναι 5 ευρώ.

πηγη:http://tvxs.gr/news/ellada/megali-synaylia-gia-tin-paneyropaiki-mera-antifasistikis-drasis

Συνθήματα στους τοίχους της χώρας Νάξου για τον αντιφασίστα μουσικό Παύλο Φύσσα

                                                                       

Δεν ξεχνάμε, δε συγχωρούμε.

Τέρμα οι καταγγελίες και η ανοχή, τσακίστε τους ναζί

Στις 18/09/2013 δολοφονείται ο τραγουδιστής αντιφασίστας Παύλος Φύσσας από το μαχαίρι του Χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Αυτή η δολοφονία δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, καθώς οι φασίστες εδώ και χρόνια, και με αυξανόμενη μάλιστα ένταση, μετά την είσοδό τους στη βουλή, κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κράτους και των αφεντικών. Εκεί που δεν φτάνει το χέρι του κράτους, οπλίζονται τα χέρια των ναζιστών. Οι επιθέσεις σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, αγωνιστές και γενικά σε οποιονδήποτε δεν ταιριάζει με τα άρια πρότυπα της ναζιστικής τους ιδεολογίας είναι συνεχείς και δεν περιορίζονται στα λόγια ή στις αψιμαχίες της βουλής. Το πιο τρανταχτό  παράδειγμα (εκτός της δολοφονίας του Φύσσα) είναι η δολοφονία του 27χρονου μετανάστη Σαχζάντ Λουκμάν στα Πετράλωνα τον Ιανουάριο του 2013.

     

Ο φασισμός στην ελληνική κοινωνία δεν γεννήθηκε με τη σημερινή οικονομική κρίση όπως προπαγανδίζουν τα ΜΜΕ. Αντίστοιχοι των σημερινών υπερπατριωτών-εθνικιστών ήταν οι μαυραγορίτες και οι ταγματασφαλίτες της κατοχής, οι βασανιστές και οι υποστηρικτές της Χούντας και της καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, οι οπαδοί της Εθνικής που κυνηγούσαν μετανάστες στο EURO του 2004. Είναι όλοι αυτοί που εξαπολύουν καθημερινά πόλεμο ενάντια σε κάθε μαχόμενο και καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας, στηρίζοντας και συμπληρώνοντας το κράτος και την εξουσία του.

  

 Για μας ως αντιφασίστες αναρχικούς, η βία είτε του κράτους και του κεφαλαίου (βίαιη καταστολή απεργιών, σχέδιο Ξένιος Δίας, επιθέσεις με όπλα σε εργάτες στη Μανωλάδα κ.α.), είτε η βία των φασιστών (επιθέσεις σε σπίτια μεταναστών, στους πάγκους των μεταναστών, σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις) δεν είναι πράγματα διαφορετικά, αλλά συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έτσι λοιπόν δεν θα περιμένουμε ποτέ την αστυνομία, τους νόμους και τα δικαστήρια να επιληφθούν της προστασίας μας, αλλά θα στηριζόμαστε μονάχα στις δικές μας δυνάμεις, στις δυνάμεις της κοινωνικής και ταξικής αντιβίας και στη δικιά μας οριζόντια από τα κάτω οργάνωση.

     

Για μας η χρήση της βίας είναι κάτι αποδεκτό και αναγκαίο, και τη χρησιμοποιούμε από τη μία ως μέσο άμυνας για την αυτοπροστασία μας στο δρόμο, και από την άλλη ως μέσο αντεπίθεσης. Η δήθεν «ηθική επιλογή» του «καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» είναι μία επιλογή που προωθείται από το κράτος και από τους τάχα ριζοσπάστες αριστερούς, με μοναδικό αποτέλεσμα να καθηλώνει τους καταπιεσμένους σε θέση αδυναμίας, μη μπορώντας να αντισταθούν ουσιαστικά σε οτιδήποτε τους επιβάλλεται.

     

Φυσικά, δεν υιοθετούμε άκριτα κάθε βίαιη πρακτική ούτε αποθεώνουμε την βία. Νιώθουμε όμως την ανάγκη να υπερασπιστούμε τις γειτονιές μας, τους χώρους εργασίας, τα σχολεία, τα μέρη στα οποία ζούμε και δρούμε. Γενικά δεν θα αφήσουμε χώρο σε καμία εθνικιστική οργάνωση να σπέρνει τον τρόμο, δρώντας και δολοφονώντας ανενόχλητη.

    

 Οι βίαιες πρακτικές που διεξάγονται κατά τη διάρκεια του αντιφασιστικού αγώνα, ως κομμάτι του αγώνα στο δρόμο, αποτελούν αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για την εξάλειψη του φασισμού. Η κατανόηση των ρατσιστικών ιδεολογημάτων και του φαινόμενου του φασισμού και η μη υιοθέτηση ρατσιστικών αντιλήψεων που σχετίζονται με τη φυλή, το φύλο και τις σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων είναι ένα απαραίτητο στοιχείο. Η διάδοση των ιδεών μας, δηλαδή, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της ισότητας, συνιστούν το άλλο στοιχείο και το κρίσιμο συμπλήρωμα του αγώνα για την νίκη ενάντια στο φασισμό. Εν τέλει ο μαχητικός αντιφασισμός, στο επίπεδο του δρόμου, μπορεί να επιφέρει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, αλλά μόνο σε συνδυασμό με την άμεση ενασχόλησή μας με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και με την ενίσχυση των δομών που στοχεύουν στην ταξική οργάνωση και αντεπίθεση. Ο συνολικός αγώνας  για την κοινωνική επανάσταση ενάντια σε εξουσία, κράτος και φασίστες, είναι αυτός που μπορεί να μας οδηγήσει σε ουσιαστικά αποτελέσματα, δηλαδή στο σταδιακό ξερίζωμα του φασισμού.

Αγώνας ενάντια στον φασισμό μέσα από ένα πολύμορφο και ριζοσπαστικό κίνημα.

Να μην δώσουμε χώρο σε καμία εθνικιστική, φασιστική γκρούπα.

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ!

 Σε pdf

http://namous.squat.gr

πηγη:https://athens.indymedia.org/post/1530842/

ΒΙΝΤΕΟ ΑΡΕΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ 18ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΑΣ

                      

Η καλή σπορά δεν χάνεται ποτέ.

«Αν ζήσει κανένας σας, να θυμάται τα λόγια αυτά: Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.».

Άρης Βελουχιώτης, στη σύσκεψη των Καπετάνιων του ΕΛΑΣ στη Λαμία (17 Νοέμβρη 1944).
__________________________________________________

Κι όμως, υπάρχει ακόμα αξιοπρέπεια! Η καλή σπορά δεν χάνεται ποτέ. Η σπορά του παπα Ανυπόμονου, των Μητροπολιτών, Ηλείας και Κοζάνης (Κυβέρνηση του Βουνού) και τόσων άλλων. Αντί γι’ άλλα λόγια, παραθέτουμε την επιστολή του γραμματέα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας (!) Αρχιμανδρίτη Βασιλείου Βαρβέλη, παιδιού καθαρίστριας, που δημοσιεύθηκε από την «Εφημερίδα των Συντακτών», Η επιστολή αναφέρεται στα σκουλήκια «που πάντα υπηρετούν την εκάστοτε εξουσία πιστά, τους ταγματαλήτες στην κατοχή, τους ασφαλίτες στη χούντα, που τόλμησαν και σήκωσαν το βέβηλο χέρι τους, στις μανάδες μας».

Ολόκληρη η επιστολή:

«Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κι ανίψι καθαριστριών. Έλαμπαν τα σπίτια που δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα και την έβδομη, την Κυριακή, (στην «αργία» της), να καθαρίσει και το δικό μας το σπίτι κι εμάς, να μαγειρέψει ένα πιάτο ζεστό φαγητό, να πλύνει, ν” απλώσει, να σιδερώσει, να μας αγκαλιάσει και να ξεκουραστεί.
Αυτή η μάνα μου!
Αυτές οι Περιστεριώτισσες οι μανάδες των φίλων μας, που ξεκινούσαν χαράματα νηστικιές, αφήνοντας τα παιδιά στους δρόμους, για να φτάσουν στην Εκάλη, στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, με κρύο, με βροχή, με χιόνι, με ζέστη και να γίνουν «παραδουλεύτρες» όπως τις έλεγαν οι «Κυρίες», για να μας μεγαλώσουν, με το μεροκάματο τους, να μας μορφώσουν, να γίνουμε άνθρωποι.
Και οι περισσότεροι γίναμε!

Κι όταν επέστρεφε η μάνα απ τη δουλειά, έχοντας μέσα στην τσάντα της την βρεγμένη της ρόμπα, που φορούσε όταν σφουγγάριζε με τα γόνατα τα πατώματα, μικρός εγώ, πολύ μικρός, την ρώταγα με αγωνία:
– Μαμά, τι μου έφερες;
– Κούραση, παιδί μου, η απάντηση της.
Κούραση!
Μεγαλώσαμε με τα ρούχα που έδιναν οι «Κυρίες» στη μάνα μας για ψυχικό.
Δικό μας ρούχο δεν είχαμε.
Αποφόρια. Μ΄ αυτά ντυνόμασταν.

Μανάδες ηρωίδες!
Σ΄ αυτές τις μανάδες σήκωσε το χέρι του ο Φασισμός.
Αυτές τις μανάδες χτύπησαν οι «μπράβοι» των 500 ευρώ.
Αντί να φιλήσουν το χέρι τους, τις έστειλαν στα νοσοκομεία.

Αυτοί που σκότωσαν τον «αδελφό» μας και το «παιδί» μας, τον Γρηγορόπουλο
αυτοί που προσφέρουν ασυλία στους Ναζιστές, σάρκα από την σάρκα τους
αυτοί που πουλάνε πρέζα στις πιάτσες για να μην ξυπνήσει ποτέ ο λαός
αυτοί που εκδίδουν πόρνες για να μαζεύουν τα ποσοστά
αυτοί που φέρονται απάνθρωπα στους μετανάστες
αυτοί που εκβιάζουν καταστηματάρχες
αυτοί που πάντα υπηρετούν την εκάστοτε εξουσία πιστά, οι ταγματαλήτες στην κατοχή, οι ασφαλίτες στη χούντα, για να λάβουν ως ανταπόδοση το «μέρισμά» τους…τόλμησαν και σήκωσαν το βέβηλο χέρι τους, στις μανάδες μας.

Σ΄ όλα αυτά τα ανθρωπάρια, με τους γυμνασμένους μύες και το ελάχιστο μυαλό, που με την στάση και την συμπεριφορά τους έφτυσαν τις ίδιες τις μανάδες τους, γυρίζω την πλάτη. Σκληραίνω την καρδιά μου.
Δεν τους ευλογώ πια.
Δεν μου βγαίνει.
Δεν έχω ευχή γι΄ αυτούς.
Όλοι αυτοί, θα με βρουν μπροστά τους, στον αγώνα.
Φωνάζω δυνατά: «Ξυπνήστε όλοι, ξύπνα επιτέλους λαέ του Θεού πριν να είναι αργά»

Αν δεχθούμε το Οργουελιανό απόφθεγμα ότι «σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική», τότε αυτή η επιστολή είναι επαναστατική πράξη! Διότι λέει τα πράγματα με τ΄όνομά τους και τοποθετεί τον θρασύδειλο υπόκοσμο των ΜΑΤ, στη θέση που του αξίζει: Στον ιστορικό βόθρο, που πλέουν οι Εφιάλτες, οι Νενέκοι, οι Ταγματασφαλίτες κι όλα εκείνα τα παρασιτικά κι αντικοινωνικά καθάρματα, που έχουν -ανά την ιστορία- στρατολογηθεί απ’όλα τα κατοχικά, αποικιοκρατικά και φασιστικά καθεστώτα, για να τσακίζουν το φτωχό λαό, μήπως και σηκώσει κεφάλι.
Ελπίζω, όχι μόνο να υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι Αρχιμανδρίτες, αλλά να συναντηθούμε και στους δρόμους.

Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του Μετώπου!

askordoulakos

πηγη:http://vathikokkino.gr/archives/82905

Οι Ανωγειανοί μας Εξήγησαν Γιατί Ποτέ Κανείς στο Χωριό Δεν θα Ψηφίσει Χρυσή Αυγή

Ο παπα Ανδρέας στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στα Ανώγεια. Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση του πατέρα Ανδρέα Κεφαλογιάννη.

Η Ελλάδα είναι πλέον μία από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά υποστήριξηςεξτρεμιστικών ακροδεξιών στοιχείων. Η Χρυσή Αυγή με τα ποσοστά που συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές είναι επισήμως η τρίτη «πολιτική» δύναμη στην χώρα.

Όταν 500.000 συμπολίτες σου ψηφίζουν ένα κόμμα -μια νεοναζιστική συμμορία επί της ουσίας- η οποία πρεσβεύει και προωθεί ανοιχτά το μίσος, την μισσαλοδοξία και την βία κατά οποιουδήποτε αντιλαμβάνεται διαφορετικό/η, άρα και μη αποδεκτό, από τον ίδιο, προβληματίζεσαι, φοβάσαι και μάλλον, αν έχεις κάποια στοιχειώδη ανθρωπιά, σκέφτεσαι τρόπους να αντιδράσεις σε κάτι που αναγνωρίζεις ξεκάθαρα ότι δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται να συμβαίνει. Οι τρόποι αντίδρασης ίσως δεν είναι τόσο ξεκάθαροι, όταν σε ένα τέτοιο κόμμα δίνεται νομική υπόσταση.

Γι' αυτό, είναι μια ανάσα καθαρού αέρα, όταν σε αυτό τον μπερδεμένο τόπο, βρίσκεται ένα χωριό το οποίο κόντρα στην υπόλοιπη Ελλάδα, άκρως συνειδητοποιημένο, οργανωμένο και με απόλυτη διαύγεια  σε ό,τι αφορά το θέμα της Χρυσής Αυγής και τον φασισμό, τολμά και παίρνει θέση εναντίον τους.

Στα Ανώγεια παίρνουν ξεκάθαρη θέση ενάντια στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και του φασισμού. Στα Ανώγεια λένε ξεκάθαρα ότι οι φασίστες δεν χωράνε.

Ο πρώην –πλέον- δήμαρχος του χωριού Σωκράτης Κεφαλογιάννης και ο πατέρας Ανδρέας, μου μίλησαν για τον φασισμό, τη Χρυσή Αυγή αλλά και για τους λόγους που, όπως μου είπε ο πατέρας Ανδρέας, «οφείλουμε να μη μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια αλλά να αντιστεκόμαστε κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή». Έπειτα από την συνέντευξή μας, μετά από πολύ καιρό, ένοιωσα ένα ίχνος ελπίδας και τόλμησα να σκεφτώ ότι δεν έχουν όλα χαθεί και ότι κάπου κάποιοι με κάνουν να αισθάνομαι και πάλι περήφανη, που είμαι ελληνίδα. Η σημασία της θύμησης, της μνήμης είναι σήμερα πιο επιβεβλημένη από ποτέ. Τα Ανώγεια μας το διδάσκουν ξανά. Ας ελπίσουμε ότι και η υπόλοιπη Ελλάδα θα πάρει επιτέλους την απόφαση να ακολουθήσει το παράδειγμά τους.

VICE: Πόσα χρόνια είσαι δήμαρχος Σωκράτη;

Σωκράτης Κεφαλογιάννης: Είμαι από το 2006, αλλά στις φετινές εκλογές έχασα για μία ψήφο.

Μία ψήφος έκανε την διαφορά... ξέρεις ποιος είναι ο ψηφοφόρος που σου κόστισε την δημαρχία;

Ψάχνω να τον βρω. (γελάει) Οι άνθρωποι εδώ στο χωριό θεώρησαν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και έτσι και έγινε. Δημοκρατία έχουμε.

Μία ψήφος, «ορφανή», ήταν και εκείνη που έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να σας συζητήσει. Μιλώ για την μοναδική ψήφο που έδωσε το χωριό σας στη Χρυσή Αυγή. Γιατί στα Ανώγεια πήρε μόνο μία ψήφο η Χρυσή Αυγή;

Αρχικά, να σου πω ότι δεν ήταν από το χωριό αυτός, ετεροδημότης ήταν που ψήφισε τη Χρυσή Αυγή.

Δηλαδή τον έχετε εντοπίσει, ξέρετε ποιος είναι;

Ξέρουμε ποιος είναι, το έκανε με εμφανές τρόπο. Δεν το έκρυψε.  

Ακούγεται ότι είναι αστυνομικός.

Δεν μπορώ να σου πω αν είναι ή δεν είναι. Δεν ήμουν εκεί. Αλλά σημασία έχει ότι δεν Ανωγειανός.

Οι Ανωγειανοί, λοιπόν, δεν έδωσαν ούτε μία ψήφο στην Χρυσή Αυγή. Γιατί;

Οι Ανωγειανοί έχουμε ζήσει από πρώτο χέρι τον φασισμό. Περάσαμε τρία ολοκαυτώματα. Ο ναζισμός και ο φασισμός κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό το 1944. Οι μανάδες, οι πατεράδες, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, μας διηγούνταν ιστορίες για το ξεριζωμό όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Με αυτές μεγαλώσαμε. Έτσι κρατούμε την μνήμη ζωντανή.

Θυμάσαι καμία να μου πεις;

Θυμάμαι, μικρό παιδί είμαι ακόμα. (γελάει) Και σήμερα λέγονται αυτές οι ιστορίες. Θα σου πω μέσες άκρες τι έγινε στο ολοκαύτωμα για να καταλάβεις τον λόγο που στα Ανώγεια δεν υπάρχει πιθανότητα -ούτε μία στο εκατομμύριο- να ευδοκιμήσουν οι φασίστες. Το '44 ήρθαν οι Γερμανοί μαζέψανε όλα τα γυναικόπαιδα, τα βγάλανε από το χωριό και για 23 μέρες το λεηλατούσαν. Έκλεψαν πλούτο, έκαψαν τις εκκλησίες και τα σπίτια. Διέλυσαν οικογένειες. Το χωριό ισοπεδώθηκε. Καταλαβαίνεις ότι τα ναζιστικά 'μορφώματα' ξέρουμε πολύ καλά τι είναι και τον κίνδυνο που εγκυμονούν. Υπάρχουν ακόμα επιζώντες του ολοκαυτώματος που ζουν εδώ. Και σου λέω με τεράστια περηφάνια ότι στα Ανώγεια δεν υπάρχει γόνιμο έδαφος για να φυτρώσουν φασίστες.

Πώς ξεκίνησαν να ξαναχτίσουν το χωριό;

Σιγά, σιγά επέστρεψαν και με μοναδικό εφόδιο την αγάπη τους για τον τόπο ξανάχτισαν το βιος τους από την αρχή. Όμως, θα σου πω καλύτερα δυο μαντινάδες για να καταλάβεις τι εννοώ, η μία του Αριστείδη Χαιρέτη, που κάποιοι τον φωνάζουν τον μαντινολόγο του έρωτα και η άλλη του Γεώργιου Μπέκη.

 «Την ιστορία του χωριού θα σου πω με λίγα λόγια, είκοσι τρεις φορές τα κάψανε μα πάλι είναι Ανώγεια».

«Τα Ανώγεια μας χτιστήκανε πάνω στα αποκαΐδια, σκιάς τρείς φορές, άλλες γενιές, μα τα θεμέλια ίδια».

Κατάλαβες;

Δύο χιλιάδες τετρακόσιοι κάτοικοι περίπου είμαστε, οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι μικρό το χωριό μας. Είναι ένας ιδιαίτερος τόπος τα Ανώγεια. Η κοινωνία μας είναι ενωμένη και έχει μία και μοναδική και ξεκάθαρη άποψη ειδικά όσον αφορά στο θέμα του φασισμού και του ναζισμού. Οι Ανωγειανοί είμαστε περήφανοι για τα ιδανικά που παλεύουμε μέσα στους αιώνες.

Η Χρυσή Αυγή ή άλλες φασιστικές ομάδες έχουν παρουσία στην περιοχή;

Οι φασίστες δεν τολμάνε να ανέβουν στα Ανώγεια. Κανείς φασίστας ή ακροδεξιός δεν έχει πατήσει το πόδι του εδώ πέρα απ' όσο ξέρω. Δεν σου λέω ότι είμαστε με το τουφέκι και τους περιμένουμε, αλλά ξέρουν ότι δεν τους παίρνει.

Κατάλαβα Σωκράτη. Γενικά πώς βλέπεις την άνοδο της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα; Σε φοβίζει;  

Είναι καταστρεπτικό για την Ελλάδα που έχει δεινοπαθήσει από τους ναζιστές και τους φασίστες να τούς βγάζει τώρα τρίτο κόμμα. Δεν είναι καλό δείγμα για την κοινωνία μας. Το να αυτομαστιγώνεσαι με τον ναζισμό που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του σαν αντίδραση επειδή υποφέρεις, είναι λάθος λογική. Αυτοί που τώρα ψηφίζουν Χρυσή Αυγή δεν έχουν πια καμμία δικαιολογία. Ξέρουν ακριβώς τι ψηφίζουν. Με φοβίζει η άνοδος της Χρυσής Αυγής, προφανώς και με φοβίζει. Με φοβίζει που ξεχνάμε εύκολα.

Πόσο σημαντικό είναι να θυμάσαι το παρελθόν;

Είναι το Α και το Ω. Τα Ανώγεια δεν ξεχνούν. Θυμούνται και θα θυμούνται.

Ψάχνοντας να βρω τι είναι αυτό που κάνει τα Ανώγεια το προπύργιο του αντιφασισμού στην Ελλάδα, κατέληξα να μιλάω στο τηλέφωνο με τον πατέρα Ανδρέα, ένας από τους τρεις παπάδες του χωριού, ο οποίος μπορεί να καταχωρηθεί και ως ο πιο αντιμνημονιακός παπάς στην Ελλάδα.

VICE: Γεια σου πατέρα Ανδρέα, θα μου εξηγήσεις γιατί δεν έδωσαν ούτε μία ψήφο στην Χρυσή Αυγή οι Ανωγειανοί;

Πατέρας Ανδρέας: Έχουμε υποστεί τα πάνδεινα από τον φασισμό. Θα ήταν προσβολή για τον τόπο, για τους νεκρούς και για την δημοκρατία αν τους δίναμε έστω και μία ψήφο. Θα έχεις μάθει ότι αυτός που ψήφισε δεν ήταν Ανώγειανος. Εμείς μεγαλώσαμε με αυτά τα βιώματα και με αυτά τα ακούσματα, γι’ αυτό δεν μπορούμε να δεχτούμε το θέμα του φασισμού.

Υπάρχουν ακόμα επιζώντες από το ολοκαύτωμα στο χωριό;

Υπάρχουν, βέβαια υπάρχουν. Άνθρωποι που έζησαν και επέζησαν, που ξεριζώθηκαν από τον ίδιο τους τον τόπο και αναγκάστηκαν να γίνουν μετανάστες. Υπάρχουν ακόμα και χαλάσματα από το ολοκαύτωμα του '44. Γι' αυτό σου λέω ότι σε αυτό τον τόπο δεν νοείται να φυτρώνουν φασίστες.

Η Χρυσή Αυγή έχει κάποια παρουσία στην περιοχή;

Είμαι περήφανος που στα Ανώγεια η Χρυσή Αυγή δεν πέρασε, δεν περνάει κι ούτε πρόκειται να διανοηθεί να περάσει.

Σε φοβίζει η άνοδος του φασισμού στην Ελλάδα;

Φοβάμαι όταν βλέπω να βγαίνει 3^ο κόμμα η Χρυσή Αυγή. Και περισσότερο θλίβομαι που σε μία χώρα με εκατομμύρια νεκρούς και δεκάδες ολοκαυτώματα, δίνουμε στην Χρυσή Αυγή τέτοια ποσοστά. Το πιο τραγικό είναι στην Γαλλία που με τόσους αγώνες που έχουν δώσει για την δημοκρατία, βγήκε πρώτο κόμμα η Λε Πεν. Πρέπει να βάλουν μυαλό όλοι οι κουμανταδόροι του Βερολίνου και των Βρυξελλών και οι δικοί μας κυβερνώντες, διότι με όλα τα μέτρα λιτότητας ανεβάζουν τον φασισμό. Εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να μη μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια αλλά να αντιστεκόμαστε κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή.

Θα σου πω μια μαντινάδα για το τέλος.

«Ο φασισμός δεν βρίνεται σε τούτονε τον τόπο, γιατί δεν τον εδέχεται το αίμα των ανθρώπω».

ΠΗΓΗ:http://www.vice.com/gr/read/anogeia-evroekloges

Η Τέχνη απέναντι στο Τέρας...

Στις 13 Μαρτίου ξεκίνησε το δεκαήμερο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «Εμπρός». Δέκα μέρες γεμάτες  θεατρικές παραστάσεις και εργαστήρια για παιδιά κι ενήλικες, χορό, συναυλίες, performances, προβολές, δρώμενα και οργανωμένες συζητήσεις.
Την εβδομάδα που πέρασα στο «Εμπρός», έναν άνθρωπο έβλεπα συνέχεια μπροστά μου, μέρα- νύχτα: τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Βασίλη Κουκαλάνι, δραστήριο, αεικίνητο, να τρέχει πάνω κάτω συνέχεια, είτε μιλώντας στον κόσμο είτε κανονίζοντας κάτι στο τηλέφωνο είτε τραβώντας βίντεο και φωτογραφίες, πάνω στη σκηνή, πίσω απ’ τη σκηνή, στο δρόμο, παντού. Γεννήθηκε στη Γερμανία από πατέρα Ιρανό και μητέρα Ελληνίδα και έχει ζήσει στη Γερμανία, στο Ιράν, στις Ηνωμένες Πολιτείες και, εδώ και περίπου τριάντα χρόνια, στην Ελλάδα.



Από κοντά στον Βασίλη Κουκαλάνι και η Ντίνα Σταματοπούλου, μέλος τους σκληρού πυρήνα των διοργανωτών. Την έβρισκες τη μία στιγμή να σερβίρει μπύρες στο μπαρ και την άλλη να στήνει το σκηνικό για την παράστασή της, δίνοντας συμβουλές στους ηθοποιούς της. Συνέχεια έψαχνε κάποιον ή κάτι, προσπαθώντας να τελειοποιήσει και την τελευταία λεπτομέρεια.
Πραγματικά πιστεύω ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι (όπως και όλοι όσοι ανήκουν στους εμπνευστές- διοργανωτές) ζουν εδώ και μέρες, κοιμούνται, ξυπνάνε και αναπνέουν για το φεστιβάλ.
Στην πρώτη μου ερώτηση, αφού είχα διαβάσει το «μανιφέστο» του φεστιβάλ, ρώτησα απλά
VICE: Γιατί εσείς, γιατί εδώ, γιατί τώρα;
Βασίλης Κουκαλάνι: Με την έκρηξη της αντίστασης κατά του φασισμού μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα αλλά και του Σαχζάντ Λουκμάν είμαστε σχεδόν οι τελευταίοι που παίρνουν θέση και αναλαμβάνουν δράση κατά του εκφασισμού της κοινωνίας και των φασιστών. Πριν από εμάς, υπήρξαν πρωτοβουλίες σε γειτονιές, σχολεία και σχολές, φοιτητικούς συλλόγους, εργατικούς χώρους, πολιτικές οργανώσεις, πολιτιστικούς, ακόμα και αθλητικούς, συλλόγους. Οι παραστατικές τέχνες πρέπει να εκμεταλλευτούν το βήμα που τους δίνεται μέσα από τη δουλειά τους και να προσπαθήσουν να είναι κοινωνικά πιο αντιληπτές, με μεγαλύτερη παρεμβατικότητα. Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «Εμπρός» είναι ένας χώρος δημιουργικής αντίστασης και συνάντησης των τεχνών με τον κοινωνικό ακτιβισμό, έχει ανοιχτή συνέλευση και δίνει χώρο και προοπτική σε ανεξάρτητη και συλλογική δημιουργία. Νομίζω πως η συμμετοχή και συνδιοργάνωση του Εμπρός με το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ είναι, και για τις δυο πλευρές, η πιο συνεπής και μεστή συνεργασία. Το κάλεσμά μας ήταν ανοιχτό για όποιον θέλει να συμμετέχει και βασίστηκε στην έλξη και όχι στην προώθηση και την στρατολόγηση. Γι' αυτό όλοι εμείς.
Ντίνα Σταματοπούλου: Γιατί υπάρχει μια πραγματικότητα που για πολλούς είναι ασφυκτική και δημιούργησε τη ζωτική ανάγκη για μια συντονισμένη κίνηση, πέρα από μεμονωμένες φωνές, αλληλεπιδρασης γύρω από τα θέματα που αφορούν στην τέχνη στην Ελλάδα του σήμερα. Η Αθήνα τα τελευταία χρόνια είναι ένα πεδίο πολτικών αντιπαραθέσεων και προβληματισμού. Υπάρχει τόσο η επιθυμία όσο και η «μαγιά» για να μετατραπεί σε έναν χώρο δημιουργικού διαλόγου. Το καλλιτεχνικό πρόσημο του φεστιβάλ εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δίκτυο αυτοοργάνωσης που παρατηρείται ήδη σε πολλές εκφάνσεις της ζωής στην Αθήνα και δείχνει την ανάγκη που υπάρχει στους ανθρώπους για δημιουργία συλλογικοτήτων μέσα από τις οποίες θα αλληλοϋποστηριχτούν και θα δώσουν νέες λύσεις σε παλιά και νέα προβλήματα. Η τέχνη είναι από μόνη της μια απάντηση, όχι βέβαια υπό την έννοια ότι δίνει απαντήσεις αλλά επειδή αποτελεί έναν χώρο αναπνοής, ζύμωσης και προβληματισμού γύρω από την ανθρώπινη κατάσταση. Συνευρεθήκαμε λοιπόν άνθρωποι που επιθυμούμε βαθειά τη συνδιαλλαγή γύρω από τα θέματα αυτά (Μέλη της Κίνησης Καλλιτεχνών με Αναπηρία, Θέατρο Κωφών Ελλάδος, καλλιτέχνες από διάφορες χώρες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα). Διαλέξαμε το Εμπρός που είναι ένας υποδειγματικός χώρος αυτοδιαχείρισης με τεράστια ιστορία στο κέντρο της Αθήνας που υποστηρίζεται από καλλιτέχνες από όλα τα πεδία της σύγχρονης δημιουργικής δραστηριότητας. 



Προφανώς δεν κάνετε ένα φεστιβάλ κατά ξυρισμένων κεφαλιών και τατουάζ με σβάστικες, πόσο βαθύς είναι ο εκφασισμός της κοινωνίας που πολεμάτε;
Βασίλης Κουκαλάνι: Σίγουρα οι συζητήσεις μας και ο προβληματισμός του φεστιβάλ περιέχουν αρκετές εκφάνσεις του φασισμού και του ρατσισμού, από τον θεσμικό ρατσισμό που πνίγει ανθρώπους στη θάλασσα, απελαύνει και επαναπροωθεί ανθρώπους σε χώρες όπου είτε διώκονται πολιτικά οι ίδιοι είτε βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, μέχρι την συμμετοχή των κυρίαρχων μίντια που δίνουν βήμα στους φασίστες και δημιουργούν τα στερεότυπα που κάνουν την κοινωνία να είναι προκατειλημμένη, ρατσιστική και φοβική απέναντι σε οποιονδήποτε είναι διαφορετικός.
Διηγούμαι στη Ντίνα ένα μικρό περιστατικό από το μεσημέρι του Σαββάτου, όταν παρακολούθησα την παιδική παράσταση που σκηνοθέτησε, το Μαγικό ταξίδι της Ευγενίας. Δίπλα μου κάθεται μια μητέρα και με ρωτάει, δυο λεπτά πριν θηλάσει την κόρη της, αν θα αναρτήσω κάπου στο Ίντερνετ τις φωτογραφίες που με βλέπει να τραβάω ασταμάτητα. «Ο φίλος μου είναι να σκάσει», μου λέει, «ξέχασε τη φωτογραφική στο σπίτι». Μου ζητάει ειδικά φωτογραφίες από τα μπαλόνια και τα παιδιά που έχουν σχεδόν γεμίσει το θέατρο. Ελπίζω να δει κάποια και να της αρέσει. Ο χώρος είναι γεμάτος κίτρινα μπαλόνια που ζητούν ιθαγένεια για όλα τα παιδιά, μερικά έχουν ξεφύγει από τα λεπτά παιδικά χέρια κι έχουν πετάξει μέχρι την οροφή του θεάτρου. Μαμάδες και μπαμπάδες γελούν και χορεύουν με τις μικρές τους κόρες (πολύ λίγα συγκριτικά τ’ αγοράκια!). Ελληνάκια και μεταναστάκια τρέχουν και παίζουν παρέα πριν και μετά την παράσταση. Η Ντίνα μου λέει ότι είναι χαρούμενη που μπορεί μέσα απ’ την τέχνη της (είναι η συγγραφέας και σκηνοθέτις) να προκαλεί αυτά τα συναισθήματα. Κατά τη διάρκεια της παράστασης βλέπουμε επί σκηνής τον Δον Κιχώτη, τον Πίτερ Παν, τον Ηρακλή, τον Άτλαντα, έναν δράκο και δεν θυμάμαι κι εγώ τι άλλο. Στην σκηνή που στο θέατρο αντήχησαν πιο δυνατά τα γέλια μικρών και μεγάλων, ένας βασιλιάς, ένας λύκος και μια μάγισσα  ραπάρουν.



Σε κάποια άλλα σημεία της πόλης, μπορεί την ίδια ώρα κάποιοι γονείς να πήγαιναν τα δικά τους παιδιά σε καθαρά ελληνικά sunday schools, κηρύττοντας μίσος και φανατισμό.
VICE: Λοιπόν, τι δουλειά έχει η Ευγενία στο αντιφασιστικό;
Ντίνα Σταματοπούλου:  Ό,τι δουλειά έχει σε ένα Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών μια παράσταση που καταδεικνύει τη σημασία της σχέσης των παιδιών με τα βιβλία και την ανάγνωση για τη δημιουργία μιας πιο ευρείας αντίληψης για τη ζωή και την πραγματικότητα που μας περιβάλλει.
Επειδή ξέρω ότι ο χρόνος τους είναι πολύτιμος (είπαμε, τους παρακολουθώ μια εβδομάδα να τρέχουν πέρα- δώθε συνέχεια) ζητάω να μου πουν εν συντομία για τις μελλοντικές τους δράσεις, αν υπάρχει ήδη κάποιος προγραμματισμός δεδομένης της εξαιρετικά μεγάλης προσέλευσης κόσμου. «Θέλουμε να φέρουμε τις δράσεις και παραστάσεις μας στις γειτονιές της Αθήνας από το Κερατσίνι στον Άγιο Παντελεήμονα κι από το Μαρούσι μέχρι τον Νέο Κόσμο» μου λέει ο Βασίλης Κουκαλάνι. 
Φεύγοντας, μία κυρία με πιάνει απ’ το μπράτσο και μου λέει: «Γιατί δεν το κρατάνε για πάντα το φεστιβάλ; δεν βλέπουν την απήχηση που έχει στον κόσμο;»



Η Ντίνα επιμένει ν’ αναφέρω όλους τους διοργανωτές: Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ, είναι μια συνδιοργάνωση του «Εμπρός» και πρωτοβουλίας ανθρώπων και ομάδων. Η Συντονιστική Ομάδα του Φεστιβάλ αποτελείται από τους: Βασίλης Κουκαλάνι, Ντίνα Σταματοπούλου, Ιουλία Πύρρου, Λαρίσσα Βέργου, Στέλλα Χριστιδουλοπούλου, Τατιάνα Σκανάτοβιτς.
Το βράδυ της Κυριακής 16 Μαρτίου το πρόγραμμα περιλάμβανε την παράσταση «Η χαμένη τιμή της Katharina Blum» από τα κορίτσια της ομάδας Ubuntu. Προσωπικά, είχα τη χαρά να την παρακολουθήσω και νωρίτερα τον χειμώνα, μια από τις καλύτερες παραστάσεις που παρακολούθησα φέτος. Ζωντανή και γεμάτη φρεσκάδα, τόσο στη διασκευή και σκηνοθεσία από την Ελεάνα Τσιχλή όσο και επί σκηνής, από τέσσερις ιδιαίτερα ταλαντούχες ηθοποιούς, τις τέσσερις «Καταρίνες»: Κλεοπάτρα Μάρκου, Κατερινα Λάττα,Ελεάνα Στραβοδήμου, Μαριάνθη Παντελοπούλου». Η σκηνοθέτις μου λέει ότι αν και αρχικά αμφιταλαντεύτηκαν σχετικά με τη συμμετοχή τους στο φεστιβάλ, λόγω φόρτου εργασίας απ’ όλες τους, η ανάγκη ν’ ακουστεί κι η δική τους φωνή, υπερσκέλισε όλα τα εμπόδια.
VICE: Πόσο ταιριαστό είναι ένα έργο σαν αυτό για ένα αντιφασιστικό φεστιβάλ; 
Ελεάνα Τσιχλή:Το ενδιαφέρον συνολικά με το Φεστιβάλ είναι πως όσα πρόσωπα μπορεί να έχει ο φασισμός στις μέρες μας, τόσοι διαφορετικοί τρόποι βρίσκονται να μιλήσεις για αυτό, πράγμα το οποίο επαληθεύεται καθημερινά στο «Εμπρός». Η παράσταση μας διαπραγματεύεται το φασισμό κυρίως των ΜΜΕ και γενικότερα όλη την ανθρωποφαγία που βλέπουμε και στις μέρες μας να συμβαίνει απέναντι σε αδύναμους ανθρώπους, όταν μάλιστα δεν υπάρχει κανένας κρατικός μηχανισμός που να μπορεί να τους προστατεύσει.
Τελικά, πόσες «Καταρίνες» υπάρχουν εκεί έξω;
Ο Μπελ στην «χαμένη τιμή» επιλέγει για να μας συστήσει στην ιστορία του μια συγκεκριμένη Καταρίνα. Δυστυχώς, όμως, χωρίς κάποια δύσκολή αναγωγή θα μπορούσαμε να βάλουμε στη θέση της Καταρίνα πολλούς άλλους ανθρώπους. Και οι οροθετικές που συνελήφθησαν Καταρίνες είναι, και τα θύματα της αδηφάγου showbiz Καταρίνες είναι, όσοι συλλαμβάνονται για μικροχρέη στο δημόσιο Καταρίνες είναι, οι άνεργοι που τους κόβουν πρόστιμο στα ΜΜΜ ενώ δεν έχουν να το πληρώσουν, Καταρίνες είναι οι αδικαιολογήτως προσαχθέντες στη ΓΑΔΑ στις πορείες, Καταρίνες είναι.... και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά.. μακάρι να τελείωνε αυτή η λίστα.
Φαντάζομαι ότι δεν είχατε ξαναπαίξει στην σκηνή του «Εμπρός». Τι σημαίνει αυτό για εσάς- μια παράσταση σ’ ένα αντιφασιστικό φεστιβάλ που γίνεται σ’ ένα αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο;
Είμαστε υπέρ όλης αυτής της πρωτοβουλίας και - προσωπική εκτίμηση- μετά από αρκετό καιρό και αρκετό κόπο, το «Εμπρός» περνά τώρα την πιο ώριμη και υγιή φάση του σε σχέση με το στόχο του. Δυστυχώς, στην εποχή που η Τέχνη υποβαθμίζεται τόσο, που οι άλλοτε επιχορηγήσεις για τις ομάδες φαντάζουν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, που το θέατρο πια μοιάζει με ακριβό σπορ για λίγους, η πρωτοβουλία του «Εμπρός» και του Αντιφασιστικού να δώσει σε ομάδες με πολιτικές ανησυχίες ως βήμα την ιστορική σκηνή του θεάτρου αυτού, αν το δούμε συμβολικά είναι αρκετά συγκινητικό. Όταν βλέπεις δε τη μεγάλη συμμετοχή και την θετικότατη αποδοχή του κόσμου και το απίστευτα ενωτικό κλίμα αυτοοργάνωσης σε αυτό το εγχείρημα, δεν έχεις παρά να βρίσκεσαι εκεί καθημερινά και να νιώθεις πως κάτι καινούργιο γεννιέται εδώ... Στο «Εμπρός» πήραμε τη δύναμη να συνεχίσουμε, σε πείσμα των καιρών.



Στη συνέχεια μιλάμε λίγο για την παράσταση και την επιθυμία τους να ξαναπαιχτεί, ειδικά εκτός Αθήνας, εφόσον υπάρξει κάποιο κάλεσμα καθώς και για τη νέα παράσταση της ομάδας Ubuntu(την τρίτη τους), τη Διαβολιάδα του Μιχαήλ Μπουλγκάγκοφ, η οποία παίζεται ήδη στο Bios, και συνεχίζει την ενασχόλησή τους με το αφηγηματικό και πολιτικό θέατρο.
Στην τελευταία  μου ερώτηση για το όνομα της ομάδας και αν προτείνουν να βάλω Ubuntu στον ταπεινό μου υπολογιστή, μου απαντούν όλες ότι: «Η έμπνευση για το όνομα της ομάδας προήλθε από την Αφρική, και μάλλον η αντίστοιχη επιρροή υπήρξε και για το συνόνόματο λειτουργικό σύστημα. Όλα ξεκινούν από το αφρικάνικο ρητό “Υπάρχουμε, άρα υπάρχω”. Κατά τα άλλα η κατάρτιση μας πάνω στους υπολογιστές είναι από το 1 ως το 6 στην κλίμακα του 10 και καμιά δεν έχει Ubuntu.»



Πέμπτη βράδυ, 20 του μήνα, στη σκηνή του «Εμπρός» ανεβαίνει ο Μανώλης Αφολιάνο, γνωστός ως McYinka. Το όνομα που, όπως λέει με περηφάνια, του δόθηκε χάρη στην αφρικανική καταγωγή του (olayinka= όλα γύρω μου είναι ευλογημένα). Ο Μανώλης που είναι γνωστός και ως Μυστήριο (όπως λέει ο ίδιος, πιο hip hop, underground φάση) γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Η μουσική του είναι hip hop δημιουργικά μπερδεμένη με άλλα είδη όπως reggae, soul, funk. Στους στίχους του καταπιάνεται κυρίως με κοινωνικά και προσωπικά θέματα, που αντλεί από την καθημερινότητα.
Μόλις ξεκινάει να μιλάει, απαντώντας στην πρώτη μου ερώτηση, για τις σκέψεις του σχετικά με τον νέο νόμο για την ιθαγένεια, καταλαβαίνω αμέσως με τι άνθρωπο έχω να κάνω. «Κοίταξε, έχω σκληραγωγηθεί πολύ με τα χρόνια και πιστεύω ότι ήταν κάπως αναμενόμενο αυτό το πισωγύρισμα. Το καθεστώς έχει δείξει τα δόντια του και τη γραμμή που ακολουθεί στο μεταναστευτικό. Γυρνάμε πάλι πίσω στην αρχή κι έχουμε να παλέψουμε με τις καταστάσεις εναντίον μας. Διεκδικούμε καθημερινά τη ζωή μας ως ισότιμοι πολίτες. Εγώ, σκέψου, έχω φτάσει στα 30 και είμαι ακόμη με άδεια παραμονής. Έκανα πρόσφατα αίτηση για πολιτογράφηση και το παράβολο μου κόστισε 700€, ενώ μέχρι πρόσφατα στοίχιζε περίπου 100€».



Για το φαινόμενο της ανόδου των ακροδεξιών και ξενοφοβικών μορφωμάτων- κομμάτων σε όλη την Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα, η ανάλυσή του δείχνει έναν άνθρωπο που βιώνει το αποτέλεσμα και προσπαθεί να εξηγήσει τα αίτια: «Αρχικά, η μισαλλοδοξία, η «ρατσιστική μάστιγα» μπορεί να πολεμηθεί με την παιδεία και την τέχνη, τόσο θεωρητικά όσο και έμπρακτα, κατεβαίνοντας και στο δρόμο όποτε χρειαστεί. Από την άλλη, πρέπει να κατανοήσουμε ότι φασίστες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα είναι να βρεθούμε κοντά στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας που τον παίρνει η μπάλα μέσα στην ανέχειά του και ρίχνει όλες τις ευθύνες- λόγω άγνοιας κυρίως- στους ξένους. Αυτή η αρρώστια εξαπλώνεται χωρίς να το καταλάβεις», μου λέει, πριν ολοκληρώσει λέγοντας ότι «ο αντιφασισμός ποτέ δεν πρέπει να σταματάει».
Αυτό που τον εξοργίζει, επειδή το δέρμα του τυχαίνει να είναι πιο σκούρο απ’ το δικό μου, είναι όταν τον «τσουβαλιάζουν» έστω και για πλάκα ή με καλές προθέσεις: «όταν έπαιζε εκείνη η διαφήμιση με τον ποδοσφαιριστή, ήμουν για όλους ο Πίου. Πίου και Πίου όλη την ώρα. Παλιότερα ο Καρεμπέ. Στο μέλλον κάποιος άλλος. Με εκνευρίζει και όταν με προσεγγίζει κάποιος και μου αρχίζει τα “yo” και τα “man” επειδή λόγω χρώματος, μουσικής ή οτιδήποτε άλλο μ’ έχει ήδη κατατάξει κάπου».
Πιστεύει ότι ακόμη και σήμερα, υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν εξοικειωθεί με το διαφορετικό. «Υπάρχει έλλειψη κοινωνικής συνείδησης. Με βλέπουν μαύρο και αυτό ξενίζει πολλούς, δεν έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ζούμε μαζί, ότι εδώ γεννήθηκα. Τους έχουν μάθει ότι τα πράγματα πρέπει να είναι κάπως, ότι τα πράγματα ήταν καλά παλιά και κάπως έτσι τα θέλουν “όπως παλιά” αλλά πώς είναι δυνατό να προχωράμε πάνω στην ευθεία γραμμή της ζωής, της εξέλιξης, και να μένουν όλα ίδια; Δεν γίνεται».



Για κλείσιμο, μου λέει, σχετικά με το μέλλον: «Υπάρχουν καλές μέρες και πολύ άσχημες μέρες. Το θέμα είναι από ποια οπτική βλέπεις τα πράγματα. Θα παλέψουμε και θα τα φτιάξουμε καλύτερα, με περισσότερες δράσεις, με περισσότερες συλλογικότητες. Εμείς τα φτιάχνουμε τα πράγματα». Κάπως έτσι, κέρδισε για πάντα τον σεβασμό μου.
Οφείλω να πω ότι αυτό που έζησα δεν είναι από εκείνα τα φεστιβάλ όπου μετράνε οι προθέσεις... στο «Εμπρός» κανείς δεν σκέφτηκε «είναι για καλό σκοπό, δεν μας πειράζει αν η ποιότητα είναι μέτρια, είναι δωρεάν» κτλ. Όλα τα θεάματα που παρακολούθησα στο φεστιβάλ ήταν άρτια, με τη δική τους ταυτότητα και αισθητική. Πιο σημαντικό όμως είναι ότι για δέκα μέρες βρίσκονται μαζεμένοι τόσοι πολλοί προοδευτικοί άνθρωποι σ’ έναν χώρο πανέμορφο, ένα ιστορικό θέατρο όπως το «Εμπρός» και τα πάντα κυλάνε με βασικούς άξονες την ελευθερία, τη χαρά της συμμετοχής, την ισότητα, μα πάνω απ’ όλα την αλληλεγγύη. Η Τέχνη απέναντι στο Τέρας.

πηγη:http://www.vice.com/gr/read/parakolouthisame-to-antifasistiko-festival

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 30-11-2013

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 2000 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ  ΒΡΕΘΗΚΑΝ  ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΏΣΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ  ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΗΣ  ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ  (ΜΕ  ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ  ΚΑΛΕΣΜΑ) ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΠΟΥ 400 . 

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΝΑΖΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΕΒΕΊ  Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑ ΚΑΙ   ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΣΕΙ. ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΡΙΣΕ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΎΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΝΤΙΦΑ ME 200 ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΤΟΜΑ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ  ΚΑΙ  ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΕΠΈΜΒΕΙ....ΑΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ. ΤΟ ΜΉΝΥΜΑ ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΧΡΥΣΑΥΓΟΥΛΑ .

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ 

           ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΤΙΑ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

 ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΗΣΙΑ 

Υ/Σ : ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΙΑΝ ΑΠΟΨΗ.

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ - ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ANTIFA Οι Λαϊκές Συνελεύσεις και τα Δίκτυα Αλληλεγγύης στο 16ο Αντιαρατσιστικό Φεστιβάλ Μετά από γόνιμες συναντήσεις και συζητήσεις στο πλαίσιο της προετοιμασίας του 16ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, ο αυτοοργανωμένος χώρος των λαϊκών συνελεύσεων και των δικτύων αλληλεγγύης στο χώρο του Φεστιβάλ (6, 7, 8 Ιουλίου, πάρκο Γουδή) θα γίνει πραγματικότητα! Την Παρασκευή 6/7 θα πραγματοποιηθεί συζήτηση συνελευσιακού χαρακτήρα με θέμα την υγεία. Θα συμμετέχουν και εκπρόσωποι από τα Κοινωνικά Ιατρεία Θεσσαλονίκης, Ελληνικού, Πρέβεζας και Ρεθύμνου. Το Σάββατο 7/7 θα πραγματοποιηθεί συζήτηση συνελευσιακού χαρακτήρα με θέμα την τροφή. Η θετική ανταπόκριση πλήθους συλλογικοτήτων και εγχειρημάτων που ασχολούνται θεωρητικά ή πρακτικά με το θέμα προοιωνίζεται μια πολύ γόνιμη συνάντηση. Την Κυριακή 8/7 οργανώνεται εργαστήριο με θέμα "Ιδιωτικά χρέη - Απόκρουση των απαιτήσεων των τραπεζών - Ανάπτυξη αλληλεγγύης στα χρεωμένα νοικοκυρια και επαγγελματίες" Επίσης την Κυριακή 8/7 οργανώνεται εργαστήριο με θέμα "Κοινωνική οικονομία και αλληλέγγυο εμπόριο" με τη συμβολή των: Δοκιμή, Βοτανικός Κήπος, Συνάλλοις. Στον ίδιο χώρο θα λειτουργήσουν παράλληλα: 1. Διαδραστικό εργαστήριο οργανογνωσίας από το Κοινωνικό Ωδείο 2. Οι συλλογικές κουζίνες (Αθήνα, Θεσ/νίκη, Χανιά) συναντιούνται, γνωρίζονται και ψηλαφούν, μεταξύ άλλων, το ρόλο τους σε ένα περιβάλλον ολοένα και μεγαλύτερης κρίσης 3. Η Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (ΠΡΟΣΥΝΑΤ) παρουσιάζει την πρότασή της για μια αποκεντρωμένη και ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων 4. Διακριτός χώρος έκθεσης προϊόντων από παραγωγούς προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας και δικτύωσης μαζί τους από μεμονωμένους καταναλωτές ή συλλογικότητες. Ο χώρος θα "ντύνεται" και με προβολή, σε συνεχή ροή, βιντεο / φωτο από τη δράση συλλογικοτήτων. Προωθήστε το σε όποιον/α πιστεύετε ότι θα ενδιαφέρεται και δηλώστε έγκαιρα συμμετοχή για προφανείς λόγους...!!! επικοινωνία: Μυρτώ Μπολώτα [goudroun@gmail.com - 6976-266.387] και Ζέλα Φίκουρα [zelafikoura@yahoo.gr - 6978-447.771 Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων Δύο μέρες αλληλεγγύης, για ένα κόσμο χωρίς διακρίσεις: Παρασκευή 29 και Σάββατο 30 Ιουνίου, στο Πάρκο Ματσόπουλου Το πρόγραμμα του φεστιβάλ έχει ως εξής: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ: 17:00 Έναρξη 18:00 Κουκλοθέατρο και Μουσικοκινητικά Παιχνίδια από την Αναστασία Καραφύλλα και την ομάδα Επί Σταγών 19:00 Μορφές κοινωνικής αυτενέργειας Οι συλλογικότητες της Κοινωνικής και Αλληλέγγυης Οικονομίας αυτοπαρουσιάζονται. 20:00 1η Κεντρική Συζήτηση: ‘’ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ-ΑΝΕΡΓΙΑ-ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ: Αγώνες για ίσα δικαιώματα για όλους’’ 22:00 ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: Θανάσης Παπακωνσταντίνου [φιλική συμμετοχή] SAZMAN [Βαλκανική μουσική] Βορειοηπειρωτικό συγκρότημα του Γιώργου Ράφτη ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΙΟYΝΙΟΥ: 17:00 Έναρξη 18:00 Ανάγνωση παραμυθιού και ζωγραφική από τα παιδιά με θέμα τη διαφορετικότητα 18:30 ‘’Οι ιστορίες ενός παιδιού, είναι συνάμα οι ιστορίες εκείνων που στάθηκαν πλάι του’’ Η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας συζητά με τους γονείς. 18:30 2η Κεντρική Συζήτηση: ‘’Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΑΠΕΙΛH ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας’’ 09:00 Προβολές ταινιών: · ‘’ Πλούσιες χώρες-φτωχοί λαοί’’ (11’) · ‘’Ένας λαμπερός ήλιος’’ (36’) Ανοιχτή συζήτηση με τον σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ και με μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης Τρικάλων με θέμα ‘’Ο ξένος στον κινηματογράφο’’ 10:30 ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: · SUNROCK (Ροκ) · MIND THE TRAP (Ξένο ροκ) · Ρενοβάτιο (Hip hop) · UNCOVER (Ελληνικό ροκ) · WARCODE (death/thrash metal) Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα λειτουργούν: · Βιβλιοπωλείο · Χαριστικό/ανταλλακτικό παζάρι ρούχων · Έκθεση της Φωτογραφικής Ομάδας Τρικάλων · Έκθεση με έργα ζωγραφικής του Κώστα Σαμαρά · Έκθεση φωτογραφίας με θέμα ‘’Πολιτικοί κρατούμενοι στον κόσμο’’ · Ταβέρνα και μπαρ Στον χώρο του Φεστιβάλ θα συλλέγονται τρόφιμα για τους πρόσφυγες του Λαυρίου. ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: · Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Στέκι Rossonero · Αυτοδιαχειριζόμενος Αγρός Τρικάλων ‘’Ανταμικό’’ · Δίκτυο Ανταλλαγών Τρικάλων ‘’Ανταλλάζω’’ · Ένα καράβι για τη Γάζα · ΕΠΑΨΥ · ΚΕΘΕΑ ‘’ Έξοδος ’’ · Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων · Κίνηση για την Αποαναπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία ‘’Από Κοινού’’ · Κίνηση Πολιτιστικής Παρέμβασης ‘’Αγαπώ την Πόλιν’’ · Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας · Σύλλογος πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία Νομού Τρικάλων · Φωτογραφική Ομάδα Τρικάλων · Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και Στέκι Λάρισας · Δομές Κοινωνικής και Αλληλέγγυης Οικονομίας Θεσσαλονίκης ‘’Micropolis’’ · Εκδόσεις των Συναδέλφων · Συνεταιρισμοί για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο ‘’Ο Σπόρος’’ και ‘’Συν Αλλοις’’ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ: · Αναρχικοί-ες/Αντιεξουσιαστές –ες ενάντια στο Ρατσισμό και την Ξενοφοβία · ΑΝΤΑΡΣΥΑ · Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία · Δημοτική Κίνηση ‘’Φυσάει κόντρα’’ · ΚΚΕ (μ-λ) · Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη · ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ · ΟΚΔΕ · ΣΥΡΙΖΑ 15o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης Της Αλεξάνδρας Σίμου Ξεκίνησε την Παρασκευή το 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά, με πολύ κόσμο, συζητήσεις, αλλά και άφθονη διασκέδαση από τις δύο μουσικές σκηνές (τη Δυτική πιο ροκ και την Ανατολική έντεχνη λαϊκή). Ανάμεσα στις άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις του φεστιβάλ ήταν η έκθεση φωτογραφίας της φωτογραφικής ομάδας στεκιού με τίτλο "λίγο κοντά λίγο μακριά" και "προσωπεία" αλλά και η πρώτη παρουσίαση της νεοσύστατης θεατρικής ομάδας του στεκιού. Η ομάδα παρουσίασε την παράσταση «Urupà», βασισμένη στο έργο Europe του David Greig. Η παράσταση φώτιζε τις διαφορετικές επιλογές των οχτώ χαρακτήρων του έργου -ντόπιων και μεταναστών- σε εποχές βαθιάς οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για ένα έργο ιδιαίτερα επίκαιρο και πολιτικό που αγγίζει θέματα όπως  ο αποκλεισμός, ο φασισμός και ο ρατσισμός και επαναδιαπραγματεύεται τις ταυτότητες τόσο του «ντόπιου» όσο και του «μετανάστη». Ιδιαίτερα ενθουσιώδης υπήρξε ο κόσμος που παρακολούθησε την παράσταση χθες στο φεστιβάλ και για όσους και όσες από εσάς δεν την είδατε η παράσταση θα επαναληφθεί την Τετάρτη 4 Ιουλίου στο Ανοιχτό Θέατρο Δήμου Αμπελοκήπων - Μενεμένης (Οδός Γεννηματά πίσω από τις σιδηροδρομικές γραμμές) στις 20.30.  Μέχρι τότε όμως έχουμε ακόμα δύο ολόκληρες μέρες φεστιβάλ. Η γιορτή μόλις άρχισε! ΠΗΓΗ:http://www.rednotebook.gr/index.php