Κόκκινη Γραμμή : Σάββατο 23/05, 12:00 – Πορεία προς την Γερμανική πρεσβεία

Δεν θα γίνουμε αποικία του γερμανικού και κανενός άλλου ιμπεριαλισμού.

Γερμανοί και ευρωπαίοι εργάτες ζητάμε την αλληλεγγύη σας

απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου.

 Την τελευταία περίοδο στο επίκεντρο των συζητήσεων βρίσκονται οι (όποιου είδους) διαπραγματεύσεις σχετικά με τη διαχείριση του δημόσιου χρέους μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των ευρωπαϊκών μηχανισμών, τους οποίους κατευθύνει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός. Πέρα από το θέαμα, τις δηλώσεις και τα κάθε λογής κινδυνολογικά σενάρια, πέρα ακόμη και από το ζήτημα του δημόσιου χρέους, βρίσκεται η ουσία: αυτή την ώρα παίζεται η ζωή και το μέλλον κάθε εργαζόμενου στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ε.Ε..

Η Ε.Ε. δημιουργήθηκε εξ αρχής ως ιμπεριαλιστικό κέντρο, στο οποίο προσδέθηκαν πλήθος άλλες εξαρτημένες καπιταλιστικές χώρες. Από τη γέννησή της αποτελεί έναν διακρατικό μηχανισμό που χρησιμοποιεί ο εκάστοτε «τιμονιέρης» –εν προκειμένω το γερμανικό κεφάλαιο  και οι λακέδες του– για να προωθεί τα συμφέροντά του σε βάρος όλων των εκμεταλλευόμενων της Ευρώπης. Τα στεγανά στα οποία έχει δημιουργηθεί η Ε.Ε., όπως και η πάγια καπιταλιστική, εκμεταλλευτική της κατεύθυνση και πολιτική αποδεικνύουν ότι μπορεί να λειτουργήσει μόνο υπέρ της θωράκισης του μεγάλου κεφαλαίου και διαψεύδουν κάθε ελπίδα για διαπραγμάτευση με αυτή σε φιλολαϊκή βάση.

Η τωρινή στρατηγική του γερμανικού ιμπεριαλισμού συνίσταται από την μια στον δημοσιονομικό και πολιτικό έλεγχο των κρατών-μελών μέσω του ελέγχου του χρέους. Από την άλλη, με όχημα το χρηματοπιστωτικό σύστημα, εξασφαλίζεται ότι τα κέρδη των τραπεζών από τον δανεισμό στα κράτη-μέλη παραμένουν ιδιωτικά, ενώ παράλληλα όλη η «χασούρα» μετατοπίζεται στον δημόσιο τομέα, μέσω της μετατροπής του χρέους σε δημόσιο και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Προφανής στόχος/αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η απομύζηση των εκμεταλλευόμενων της Ευρώπης στο διηνεκές, ενώ στην αιχμή αυτής της επίθεσης σήμερα βρίσκεται ο ευρωπαϊκός νότος.

Η εισαγωγή του Ευρώ και οι δημοσιονομικοί κανόνες που πρέπει να τηρούν τα μέλη της Ευρωζώνης, η παραγωγική συγκρότηση τους, οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ τους, υποτάχθηκαν στα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου για απορρόφηση των εμπορευμάτων του και αξιοποίηση των συσσωρευμένων κεφαλαίων του μέσω του δανεισμού, ιδίως προς τις χώρες του νότου. Η ελληνική αστική τάξη, τόσο κατά την ένταξή της στην ΕΟΚ όσο και στην ένταξη της στην Ευρωζώνη, αλλά και σήμερα σε σχέση με την διαχείριση του ζητήματος του χρέους και της προώθησης των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τα κάθε είδους μνημόνια έχει κάνει μια στρατηγική επιλογή: να προσδεθεί στα ευρωπαϊκά μονοπώλια και να εξυπηρετήσει πρώτα τα δικά τους συμφέροντα επιδιώκοντας παράπλευρα δικά της οφέλη.

Είναι η ώρα τόσο ο ελληνικός όσο και ευρύτερα ο ευρωπαϊκός λαϊκός παράγοντας να βγει στο προσκήνιο και να αντιπαρατεθεί με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (και κυρίως τον πυρήνα τους) και τους ντόπιους συνεργάτες τους για το δικό του συμφέρον και την επιβίωση.

Σε αυτή τη μάχη καλούμε να συμμαχήσουν μαζί μας, να δώσουν τους δικούς τους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την υποδούλωση όλοι οι λαοί της Ευρώπης. Απέναντι στην κοινή επίθεση που δεχόμαστε η νίκη μπορεί να έρθει μόνο μέσα από κοινούς αγώνες των εργαζομένων σε κάθε χώρα της Ε.Ε..

Η σύγκρουση, παρ’ όσα παραπλανητικά προπαγανδίζονται, δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία, ανάμεσα στους Έλληνες και τους Γερμανούς · οι λαοί της Ευρώπης, οι Έλληνες, Ισπανοί, Ιταλοί, Γερμανοί, Γάλλοι κλπ εργάτες δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Αντίθετα, έχουμε έναν κοινό εχθρό : την ιμπεριαλιστική πολιτική του γερμανικού κεφαλαίου και των διεθνών και ντόπιων συμμάχων του. Το γερμανικό κεφάλαιο απομυζεί τους λαούς ειδικά του ευρωπαϊκού νότου, τους εξοντώνει -με την βοήθεια βεβαίως των ντόπιων αστών- προκειμένου να διασώσει τις δικές του τράπεζες και να συνεχίσει η χρηματιστηριακή συσσώρευση. Η πολιτική λιτότητας και η διαχείριση του χρέους, όπως πραγματοποιείται τα τελευταία χρόνια, συμφέρει το γερμανικό κεφαλαίο και η σύγκρουση μαζί της είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων της Ε.Ε..

Το ελληνικό κεφάλαιο και η αστική τάξη κάθε χώρας δεν έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργαζόμενους. Έχουν επιλέξει τη συμμαχία με τα ευρωπαϊκά μονοπώλια μέσω της Ε.Ε. για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα στην εκμετάλλευση και την κερδοφορία. Η ελληνική αστική τάξη παραπλανεί τις εργατικές και λαϊκές μάζες. Μας κοροϊδεύει γιατί την ιδία ώρα που τα μέσα προπαγάνδας της (ΜΜΕ και αστικά κόμματα) μιλάνε για πατριωτικό καθήκον και «Έλληνες ενωμένους στην κρίση», ακριβώς την ιδία ώρα πνιγούν την οικονομία της χωράς βγάζοντας πάνω από 25 δις στο εξωτερικό μέσα σε ένα μήνα, κάτι που έκαναν και στο παρελθόν. Οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ ως φορολογία αυτά τα χρόνια της κρίσης, ίσα ίσα έχουν πλουτίσει κι άλλο. Όταν οι αστοί μιλάνε για «χρέος προς την πατρίδα» εννοούν την βίαιη εξαθλίωση της μικρομεσαίας τάξης, της αγροτιάς και κυρίως της εργατικής τάξης. Δεν είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν κομμάτι των κερδών τους, που έχουν συσσωρεύσει στο παρελθόν και μερίδα τους συνεχίζει να συσσωρεύει. Τα συμφέροντά τους ισούνται με την εξαθλίωσή μας.

Εμείς όμως που ζούμε στην ανεργία ή στην επισφαλή εργασία, με μειωμένους μισθούς ή συντάξεις, με αβέβαιο μέλλον και πετσοκομμένα δικαιώματα, δεν μένουμε θεατές απέναντι στη λεηλασία της ζωής μας και στα κοράκια της ντόπιας και διεθνούς κερδοφορίας, δεν περιμένουμε κανένα να δώσει την μάχη για εμάς.

Εμείς που δεν αντέχουμε να χάσουμε τίποτα παραπάνω, βγαίνουμε στο δρόμο για να κερδίσουμε τα πάντα.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 23/5 – 12.00 – ΟΜΟΝΟΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

αναρχική ομάδα ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ
ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ – ομάδα για την εργατική αντεπίθεση
Αντιφασιστικό Μέτωπο Καλλιθέας – Μοσχάτου
ΑΣΥΝΦ – Αναρχική Συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας
κομμουνιστική ομάδα ΛΑΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
αναρχική συλλογικότητα ΘΡΥΑΛΛΙΔΑ
κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Κ* ΒΟΞ
σύντροφοι/ συντρόφισσες

ΠΗΓΗ:https://mpalothia.wordpress.com/2015/05/13/%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AE-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%BF-2305-1200-%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF/

Πορεία στις Σκουριές στις 28 Δεκεμβρίου : Θα συνεχίσουμε όσο είναι εδώ, θα σταματήσουμε όταν φύγουν

Πορεία στις Σκουριές διοργανώνουν την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου οι Επιτροπές αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού με βασικό σύνθημα «Θα συνεχίσουμε όσο είναι εδώ, θα σταματήσουμε όταν φύγουν». 

Το κάλεσμα:

«Όσο θα κόβονται δέντρα

Όσο θ΄ανοίγονται δρόμοι

Όσο θα σκάβεται η γη μας

Όσο θα μολύνονται τα νερά μας

Όσο οι χρυσοθήρες θα βιάζουν τον τόπο μας

Όσο θα ποινικοποιείται ο αγώνας μας

Όσο το Κράτος θα καταπατά τα δικαιώματά μας

Όσο θα ξεπουλάν τον τόπο μας

Όσο θα αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς

Όσο οι ζωές μας θα πωλούνται κι θ' αγοράζονται στα χρηματιστήρια

Εμείς θα είμαστε εκεί ...

Την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου πορεία στις Σκουριές

Συναντιόμαστε γι άλλη μια φορά, εκεί που καταστρέφεται το βουνό, τα νερά, ο

αέρας που αναπνέουμε και το μέλλον ενός τόπου. Θα είμαστε εκεί για να

προστατέψουμε τη ζωή. Εκεί, μέχρι να αποτρέψουμε την καταστροφή. Εκεί,

μέχρι ν΄ανασάνει το τόπος.

Από τις Σκουριές, σας ευχόμαστε

"Ευτυχές το νέον έτος" και καλή λεφτεριά».

πηγη  http://left.gr/news/poreia-stis-skoyries-stis-28-dekemvrioy#sthash.2FQOiQ71.dpuf

Kείμενο της Σ.Αντωνίου με αφορμή την σύλληψή της για την υποτιθέμενη παραβίαση των περιοριστικών της όρων

Όπως έγινε γνωστό με συνέλαβαν για ακόμα μία φορά για υποτιθέμενη παραβίαση των περιοριστικών μου όρων. Συγκεκριμένα για τον όρο που αφορά τη διαμονή. Ο όρος αυτός σημαίνει να δηλώσεις τη σταθερή και μόνιμη κατοικία σου, δεν αφορά τη διανυκτέρευση αλλά ουσιαστικά αφορά το να μην είσαι “αγνώστου διαμονής”. Στην περίπτωση λοιπόν που μου έχει απαγορευτεί να μείνω το βράδυ οπουδήποτε αλλού πέρα από το διαμέρισμα μου θα έπρεπε να με συλλαμβάνουν εδώ και δύο χρόνια συνεχόμενα, για όλες τις φορές που κοιμήθηκα στο σπίτι της μητέρας μου, του αδερφού μου, σε σπίτια φίλων μου ή για όσες φορές δεν γύρισα το βράδυ σπίτι μου για οποιονδήποτε λόγο. Αλλά φυσικά αυτό δεν έχει συμβεί διότι δεν έχω κατ'οίκον περιορισμό ούτε κάποιον όρο που αφορά τη διανυκτέρευση.

Να τονίσω επίσης ότι δεν έχω τον όρο που αφορά την απαγόρευση εξόδου από την Αττική. Κοινώς η αντιτρομοκρατική η οποία παρεπιπτόντως δεν με συνέλαβε όταν πήγα Κόρινθο, Κύθηρα, Αστυπάλαια, Νάξο και Άνδρο, όχι γιατί δεν με παρακολουθούσαν (με παρακολουθούν ακόμα και όταν πάω μέχρι το περιπτέρο) αλλά γιατί κάθε φορά κρίνει πότε “την παίρνει” να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες σκοπιμότητες δίνοντας στον περιοριστικό όρο που μου έχει επιβληθεί διαφορετική ερμηνεία.

Μάλιστα μετά την σύλληψη μου στην Θεσ/νικη για την υποτιθέμενη παραβίαση των περιοριστικών μου όρων μετά από ένα μήνα πήγα στην Άνδρο και την Νάξο και η αντιτρομοκρατική ήταν από πίσω μου από τη στιγμή που ξεκίνησα από το σπίτι μου μέχρι τη στιγμή που έφτασα στα συγκεκριμένα νησιά. Οποιαδήποτε δικαιολογία ότι δεν αντιλήφθηκαν ότι έφυγα θα ήταν γελοία, γιατί τους έχω από πίσω μου κάθε μέρα, κάθε λεπτό και τους βλέπω.

Η αντιτρομοκρατική λοιπόν έχει φτάσει στο σημείο να μας επιβάλλει όρους που δεν μας επιβλήθηκαν ποτέ από την δικαστική εξουσία. Φυσικά κάποιο δικαστηριο, κάποια στιγμή θα κρίνει ότι δεν υπάρχει αυτός ο όρος και θα σε αθωώσει όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Κ.Σακκά αλλά κάποια στιγμή θα σε καταδικάσει όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Π.Γεωργιάδη ακόμα κι αν δεν σου έχει επιβληθεί αυτός ο όρος.

Για να περάσω λοιπόν στην προ ημερών σύλληψη μου και στο θέμα του βασανισμού με σκοπό τη λήψη του dna μου. Η σύλληψη έγινε από δέκα περίπου άντρες της αντιτρομοκρατικής που φορούσαν κουκούλες, οι οποίοι μας μετέφεραν εμένα και τη φίλη και συντρόφισσα Μαρία Οικονόμου στο τμήμα της Δημητσάνας. Εκεί από την πρώτη στιγμή ενημέρωσα για το πρόβλημα υγείας μου και τους μπάτσους του τμήματος και της αντιτρομοκρατικής. Μετά απο οχτώ ώρες περίπου στο τμήμα της Δημητσάνας μου ζητάνε να δώσω dna  και αποτυπώματα κάτι το οποίο αρνούμαι να κάνω. Τότε μου ανακοινώνεται από τους μπάτσους του τμήματος ότι έχουν εισαγγελική εντολή να μου το πάρουν με τη βία. Μετά από δέκα λεπτά περίπου ορμάνε στο γραφείο που με είχαν πέντε μπάτσοι, τρεις του τοπικού τμήματος και δύο της αντιτρομοκρατικής, οι οποίοι φορούσαν χειρουργικά γάντια και χειρουργικές μάσκες. Εγώ ήμουν καθισμένη σε ενα διθέσιο καναπέ κρατώντας σφιχτά κλειστό το στόμα μου. Τότε ορμάνε πάνω μου και με ακινητοποιούν κρατώντας μου τα χέρια και τα πόδια μου.

Ένας μπάτσος κρατούσε τα δύο πόδια μου κλειστά και ακινητοποιημένα και οι άλλοι δύο τα χέρια μου, ένας για κάθε χέρι. Ο τέταρτος πίεζε με όλη του τη δύναμη δεξιά και αριστερά τη γνάθο μου για να καταφέρει να ανοίξει το στόμα μου, ενώ ταυτόχρονα μου έκλεινε τη μύτη, προκαλώντας μου ασφυξία.

Με έπιανε από το λαιμό και με πίεζε ενώ δίνοντας μάχη για να μην ανοίξω το στόμα μου ξεριζώνοντας μαλλιά από το κεφάλι μου. Την πρώτη φορά σταμάτησαν γιατί καθώς δεν είχα σκοπό να ανοίξω το στόμα μου ούτε και όταν μου έκλειναν τη μύτη, έφτασα στο σημείο να είμαι ένα βήμα πριν να χάσω τις αισθήσεις μου. Εκεί φώναξε ένας “πίσω, πίσω, σταματάμε να ηρεμήσει” και απομακρύνθηκαν απότομα όλοι μαζί.

Μετά την πρώτη προσπάθεια πέρασε ένα τέταρτο και ήρθαν ξανά πιο αποφασισμένοι και περισσότεροι. Έξι τη δεύτερη φορά έγινε η ίδια δουλειά. Τη δεύτερη φορά σταμάτησαν γιατί ένας από αυτούς λίγο πριν κοντέψω για δεύτερη φορά να χάσω τις αισθήσεις μου φώναξε “δεν γίνεται έτσι, δεν γίνεται έτσι, πίσω, πίσω”.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται αυτά. Έχω αναφερθεί εκτενώς και στην πολιτική μου δήλωση στο δικαστήριο για τα βασανιστήρια και τις κακοποιήσεις που γίνονται μέσα στα αστυνομικά τμήματα και στα κρατητήρια.

Σ'αυτό που θέλω στο κείμενο αυτό είναι συν τοις άλλοις να απαντήσω σε όλους εκείνους που καλοπροαίρετα βέβαια αναρωτήθηκαν “γιατί πήγα εκδρομή, αφού ήξερα τι θα γινόταν?” ή στο ότι “ήταν αναμενόμενο ότι θα γίνει, δύο μέρες πριν το έκαναν και στον Π.Γεωργιάδη” και άλλα τέτοιου είδους ερωτήματα που μου έκαναν σύντροφοι.

Η καταστολή φυσικά είναι αναμενόμενη. Το ότι στην πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης περιέχεται η ολοένα εντεινόμενη επίθεση στους πολιτικούς της αντιπάλους και αυτό είναι αναμενόμενο. Το αναμενόμενο δεν θα έπρεπε να είναι η καταστολή αυτή να επηρεάσει τόσο πολύ την καθημερινότητα μας ώστε να κινούμαστε βάση της τρομοκρατίας που μας επιβάλλει η “αντι”τρομοκρατική και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι.

Η καταστολή από τη φύση της είναι επεκτατική και όπου δεν συναντάει αναχώματα “επιτίθεται”.

Αν φτάσουμε στο σημείο να πρέπει στη ζωή μας να παλέψουμε να μην εισβάλλει η καταστολή στην καθημερινότητα μας, φανταστείτε μετά πόσο θα πρέπει να παλέψουμε για να μην καταφέρει το όποιο κατασταλτικό μοντέλο της εκάστοτε κυβέρνησης να εισβάλλει στην απόφαση του καθενός και της καθεμιάς για πιο αγωνιστικές πρακτικές.

Και όχι δεν ήταν αναμενόμενο ότι θα με συλλάβουν. Γιατί κάθε φορά που φεύγω κρίνουν βάσει συνθηκών, πολιτικού σκηνικού ή συμφερόντων για το αν θα το κάνουν. Σίγουρα το ότι αποφάσισα να φύγω μια διήμερη εκδρομή δεν ήταν αγωνιστική πρακτικη. Ήταν μία απλή καθημερινή κίνηση. Θα ήταν όμως σίγουρα ήττα, όταν τους είδα στα κτελ, να πάρω την απόφαση να γυρίσω πίσω, μην τυχόν ακόμα μία φορά με συλλάβουν για υποτιθέμενη παραβίαση περιοριστικού όρου.

Από την άλλη η εξουσία για να καταστείλει τον εσωτερικό εχθρό εμπλουτίζει συνεχώς το νομικό της οπλοστάσιο και μιλάω φυσικά για την χρήση του dna και την εκμετάλλευση του ως βασικό στοιχείο το οποίο αρκεί για να καταδικαστούν σύντροφοι σε δεκάδες χρόνια φυλακή. Ήδη μέχρι τώρα έχουν καταδικαστεί με βάση το dna οι σύντροφοι  Σαραφούδης, Ναξάκης, Θεοφίλου, Ντάλιος και Χαρίσης. Ενώ αρκετοί σύντροφοι στο παρελθόν βρέθηκαν αντιμέτωποι με βαριές κατηγορίες με μοναδικό στοιχείο το dna. Άσχετα αν έχουν δωθεί αγώνες στα δικαστήρια μέσω επιστημόνων οι οποίοι προσπαθούν να εξηγήσουν πόσο αναξιόπιστο στοιχείο θεωρείται το dna ορισμένες φορές, πόσο εύκολα μεταφέρεται και πόσο με λάθος τρόπο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα χέρια της αντιτρομοκρατικής.

Ταυτόχρονα, η κατασκευή των φυλακών τύπου Γ', η απομάκρυνση του συντρόφου Σταμπούλου σε φυλακή που του απαγορεύει να βρίσκεται μαζί με άλλους πολιτικούς κρατούμενους, τα “χαλασμένα” τηλέφωνα των φυλακών Διαβατών με σκοπό να μη μιλήσει ο σύντροφος Ν.Μαζιώτης, η εκδικητική μεταγωγή των 4 κρατουμένων που διαμαρτυρήθηκαν στο διευθυντή των φυλακών για την πολιτική απομόνωση του συντρόφου κλείνωντας τα τηλέφωνα της πτέρυγας, η -για πολλοστή φορά- εκδικητική στάση απέναντι στον Σ.Ξηρό σχετικά με την αίτηση αποφυλάκισης του, οι συλλήψεις των συντρόφων Κ.Σακκά και Π.Γεωργιάδη για την υποτιθέμενη παραβίαση περιοριστικών όρων, οι επερχόμενες μεταγωγές αγωνιστών στις φυλακές τύπου Γ' είναι η απόδειξη πως στόχος της κυβέρνησης σε αυτή την προεκλογική περίοδο είναι όσοι δηλωμένα στέκονται ανάχωμα στα σχέδια της.

Ο παραπάνω σχεδιασμός του κράτους ο οποίος αποσκοπεί πρωτίστως στην εξουδετέρωση του εσωτερικού εχθρού, που δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο αλλά η φυσική συνέχεια της σκλήρυνσης του κατασταλτικού μοντέλου από την εποχή της οικονομικής κρίσης και μετά, πρέπει να αντιμετωπιστεί από το σύνολο του επαναστατικου χωρου με όξυνση του αγώνα και οργάνωση υποδομών.

Ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ περιόδος που αυτοί που αγωνίζονται να μην βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής κατασταλτικής επίθεσης. Ιδιαίτερα σε περιόδους συστημικής αστάθειας όπως αυτή που βιώνουμε στις μέρες μας είναι λογικό η ένταση αυτής της επίθεσης να αυξηθεί καθώς οτιδήποτε μη αφομοιώσιμο από το σύστημα μπορεί με τη δράση του να προκαλέσει ισχυρούς κραδασμούς στο εσωτερικό του. Και εκεί ακριβώς στοχεύει το κράτος με την καταστολή του. Είτε θα αφομοιωθείς και θα είσαι ακίνδυνος είτε αν συνεχίσεις την δράση σου θα βρεθείς αντιμέτωπος με την αναβαθμισμένη καταστολή. Συγκεκριμένα στον Ελλαδικό χώρο με μία άνευ προηγουμένου οικονομική αφαίμαξη των προλετάριων με νέα οικονομικά μέτρα να έρχονται και με μία κυβέρνηση που στον τομέα της ασφάλειας έχει υιοθετήσει ακροδεξιά ατζέντα είναι σίγουρο πως το παραπάνω διλημμα θα τίθεται όλο και πιο έντονα.

Για να μην γίνουμε λοιπόν μια ακίνδυνη "συνιστώσα" πρέπει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και το κυριότερο να οργανώσουμε ένα επαναστατικό κίνημα πολύμορφο και πολυτασικό . Ένα κίνημα που θα μάθει να επιτίθεται αλλά και να "χτίζει". Ένα κίνημα που θα δώσει πρώτα από όλα σε εμάς τη δύναμη να οξύνουμε τον αντικαθεστωτικό αγώνα, αλλα και στα κοινωνικά σύνολα που απευθυνόμαστε την ελπίδα πως αξίζει να κάνουν το βήμα παραπάνω και να αγωνιστούν για την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης. Ένα κίνημα ανάχωμα στον όλο και εντονότερο εκφασισμό της κοινωνίας.

Και για να γίνουν όλα τα παραπάνω, καθώς για τίποτα δεν υπάρχει μαγική συνταγή, χρειάζονται μικρά σταθερά βήματα σε όλους τους τομείς. Χρειάζεται να αποβάλλουμε από πάνω μας το ρόλο του μονίμως ηττημένου, του θύματος της κρατικής καταστολής και να ορίσουμε τις ζωές και την αγωνιστική μας δράση όχι αποδεχόμενοι την κρατική τρομοκρατία αλλά με βασική προοπτική την κοινωνική απελευθέρωση.

Κλείνοντας θέλω να αναφέρω ότι δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο ότι με συνέλλαβαν για ακόμα μία φορά περίπου είκοσι μέρες πριν τελειώσει το δικαστήριο στο οποίο δικάζομαι μαζί με άλλους συντρόφους εδώ και δύο χρόνια.

Όπως επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στα δικαστήρια της Τρίπολης στήθηκε από την αντιτρομοκρατική ένα τέτοιο σκηνικό  “τρόμου” καθώς υπήρχαν είκοσι κουκουλοφόροι γύρω μου, οι δέκα από αυτούς πάνοπλοι. Εικόνες που σε ένα επαρχιακό δικαστήριο προκαλούν περίεργες εντυπώσεις. Είναι πραγματικά υπερβολικό αν σκεφτεί κανείς ότι όλη αυτή η επιχείρηση στήθηκε για μία υποτιθέμενη παραβίαση περιοριστικού όρου. Τόσο υπερβολική που ακόμα κι αν υπήρχε παραβίαση όρου θα προξενούσε φοβερή εντύπωση το γεγονός ότι ήμουν δεμένη πισθάγκωνα με χειροπέδες, περικυκλωμένη από ένα “στρατό” με παρατεταμένα όπλα, απαγορεύοντας στο κοινό να παρακολουθήσει τη δίκη. Ας ηρεμήσουν. Ένας από τους στόχους τους είναι να πάω κρατούμενη στην απόφαση του δικαστηρίου μου που τελειώνει σε λίγες μέρες. Σε ένα δικαστήριο που ο εισαγγελέας πρότεινε να καταδικαστώ με ποινικά βαρύτατες κατηγορίες βάση του dna μου που βρέθηκε πάνω σε ένα όπλο. Το παράδοξο όμως δεν είναι ότι θέλουν το dna μου και ότι δόθηκε μάχη για να μου το πάρουν. Το παράδοξο είναι ότι έχουν σκοπό να με καταδικάσουν εξαιτίας του dna μου που έχει βρεθεί πάνω σε όπλο, χωρίς να μου το έχουν πάρει ποτέ.

 Από μεριάς μου δεν συνεργάζομαι. Ξέρω ότι αν ξαναθελήσουν μπορούν με χειρότερους όρους να μου το πάρουν. Άλλωστε μου το είπαν ξεκάθαρα: “Γυναίκα είσαι, μπορούμε να σου κάνουμε χειρότερα πράγματα. Μην μας αναγκάσεις, δώσε το dna σου” . Όπως επίσης μου είπαν ότι θα μπορούσαν να μου έχουν ρίξει και μπουνιές. Εδώ είμαι. Ας έρθουν.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

                                                                                 Στέλλα Αντωνίου

                                                                                      30/10/2014

ΠΗΓΗ:https://athens.indymedia.org/post/1533337/

Με κείμενο στο Indymedia απάντησε ο συλληφθείς του Βύρωνα Διαδικτυακά

Με κείμενο που αναρτήθηκε στο Indymedia τις πρώτες ώρες του Σαββάτου, φέρεται να απάντησε ο Αντώνης Σταμπούλος, που συνελήφθη την Τετάρτη στον Βύρωνα ως ύποπτος για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και φέρεται να έχει σχέσεις με τον Νίκο Μαζιώτη και τον Επαναστατικό Αγώνα. Ο συλληφθείς, που όπως έγινε γνωστό αρνούνταν σθεναρά να δώσει στοιχεία στις αρχές, θεωρεί τον εαυτό του «πολιτικό κρατούμενο» καθώς σε αυτή την κατηγορία του Indymedia έχει ανεβάσει το εν λόγω κείμενο.

O Σταμπούλος περιγράφει τις πρώτες ώρες στα χέρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, ενώ θεωρεί δεδομένη την προφυλάκισή του. Επίσης, κάνει σαφές στο κείμενο ότι δεν πρόκειται να δώσει στοιχεία στις Αρχές ενώ σημειώνει ότι «από την πρώτη στιγμή απείχε από τροφή και νερό».

Ολόκληρο το κείμενο

«Προς το παρόν, βρίσκομαι αιχμάλωτος στα χέρια των υπηρετών του κεφαλαίου, η καρδιά μου όμως παραμένει στο στρατόπεδο της επανάστασης.

Την 1-10-2014 , με συλλαμβάνουν και οδηγούμαι με κουκούλα στο κεφάλι στον ανακριτικό θάλαμο της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Από τις 17.00 έως τις 1.00 τη νύχτα, ένα τσούρμο κουκουλοφόροι -και ενώ είμαι δεμένος πισθάγκωνα- μου αποσπούν με τη βία DNA, αποτυπώματα και με φωτογραφίζουν (προσπαθούν) εν μέσω ειρωνειών , κεφαλοκλειδωμάτων,στραμπουληγμάτων, ξύλου και απειλών για ηλεκτροσόκ, θεωρώντας ότι έτσι θα συνεργαστώ. Στις 1.00 τη νύχτα, βλέπω τους πρώτους ξεκουκούλωτους που μου ανακοινώνουν ότι κατηγορούμαι για τρομοκρατία. Ως τις 5.30 τα ξημερώματα , παραμένω σε ένα 1 Χ 3 κελί , δεμένος πάντα πισθάγκωνα με τις χειροπέδες. Την επόμενη μέρα γίνονται πάλι προσπάθειες να με φωτογραφίσουν.

Από μεριάς μου απείχα από την πρώτη στιγμή από τροφή και νερό με απαίτηση να μιλήσω με δικηγόρο. Μου επέτρεψαν τελικά να ειδοποιήσω δικηγόρο μετά από 24 ώρες και κατόρθωσα να την δώ μολις για λίγα λεπτα , λίγο πριν τον Εισαγγελέα.

Τα παραπάνω τα καταθέτω σαν μια μικρή εμπειρία αγώνα προς τους συναγωνιστές.

Η στάση του Κράτους προς εμάς , ήπια ή σκληρή -αυτό είναι πάντα σχετικό- δεν μπορεί ποτέ να μας κάμψει, όσο έχουμε συνείδηση της υπευθυνότητας που απορρέει από τη θέση μας ως αναρχικοί , στις στιγμές της δοκιμασίας.

Γιατί οι δύσκολες στιγμές στον αγώνα είναι αυτές που ατσαλώνουν τη συνείδηση. Γιατί σε αυτές τις περιστάσεις ο κάθε ένας από μας είναι ο θεματοφύλακας των ιδανικών της κοινωνίας που πολεμάμε να φτιάξουμε. Για τον αγώνα προς την χειραφέτηση από την ταξική κοινωνία έχει χυθεί πολύ αίμα, κι επομένως θα ήταν αστείο να λυγίζουμε στα όποια νταϊλίκια των μπάτσων. Κράτησα αρνητική στάση απέναντι στις αξιώσεις των κρατικών λακέδων να αποσπάσουν στοιχεία μου για δυο λόγους. Πρώτο, για λόγους αξιακούς , καθώς θεωρώ ότι υποχρέωση κάθε αναρχικού επαναστάτη είναι να μη δίνει ούτε χιλιοστό εδάφους στον ταξικό εχθρό . Και δεύτερο γιατί, αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα της υπόθεσης που μου προσάπτουν, θέλησα να προστατέψω συντροφικό και φιλικό περιβάλλον από τα κοράκια που με κρατάνε. Όσο λοιπόν οι κλούζω δεν έβρισκαν το όνομα, δεν ήμουν διατεθειμένος με τιποτε να τους το δώσω. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δυο μέρες μετά τη σύλληψη, η αστυνομία έχει βρει «επιτέλους» το όνομά μου.

Είναι σαφές ότι με τη σύλληψή μου οι αξιωματικοί της αντιτρομοκρατικής και κυρίως οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι έλπιζαν να βγάλουν λαβράκι , γι αυτό και οι διαρροές στον τύπο για το σημειωματάριο με τις «χρονομετρημένες διαδρομές» τους στόχους, τα ποδήλατα και τα λουκάνικα. Μέσω της κοπτορραπτικής φτιάχνουν μια ιστορία που να ταιριάζει στο σενάριο τους. Σενάριο που στο τέλος πρέπει πάντα να βγάζει αυτούς νικητές.

Το τι έκανα, ποιος είμαι και γιατί βρισκόμουν εκεί που με συνέλαβαν δεν είναι υπόθεση της αστυνομίας και των εισαγγελέων αλλά δική μου. Επομένως, δεν έχω να απολογηθώ στους φύλακες της αστικής νομιμότητας, αλλά μόνο στο επαναστατικό κίνημα, τους συντρόφους και τον λαό που επιλέγει να μη ζήσει σα ραγιάς.

Θεωρώ αναγκαία αυτήν την πρώτη επικοινωνία με τον έξω κόσμο , μιας και δεν τρέφω αυταπάτες για την μη προφυλάκιση μου.

Προς το παρόν, βρίσκομαι αιχμάλωτος στα χέρια των υπηρετών του κεφαλαίου, η καρδιά μου όμως παραμένει στο στρατόπεδο της επανάστασης.

Ο αγώνας συνεχίζεται.

Ζήτω η επανάσταση.

Ζήτω η Αναρχία.

                                                                                                                                                                 Αντώνης Σταμπούλος
                                                                                                                                                       από την Λ. Αλεξάνδρας 173.
                                                                                                                                                                                   4/10/2014»

Έρευνες στα σπίτα και στο ημερολόγιο

Την ίδια στιγμή οι έρευνες στο περιβάλλον του Σταμπούλου συνεχίζονται με την αντιτρομοκρατική να βρίσκεται στο πατρικό του σπίτι στο Μαρούσι. Στο μικροσκόπιο έχει μπει και το ημερολόγιό του που φαίνεται πως έχει φράσεις κωδικοποιημένες με αναγραμματισμούς. Πάντως, βρέθηκε ήδη η μηχανή που οδηγούσε λίγα τετράγωνα μακριά από το γκαράζ του Βύρωνα.

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/ellada/me-keimeno-sto-indymedia-apantise-o-sylliftheis-toy-byrona

Αναρχικοί του Σάο Πάολο Διαδηλώνουν Eναντίον του World Cup

Περίπου 2.500 άνθρωποι διαδήλωσαν στους δρόμους του κέντρου του Σάο Πάολο στη Βραζιλία το Σάββατο, για να διαμαρτυρηθούν για το κόστος της φιλοξενίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο ήλιος έκαιγε και η θερμοκρασία άγγιζε τους 29 βαθμούς, ενώ ο κόσμος συγκεντρωνόταν στην Avenida Paulista με σημαίες, τύμπανα και - σε πολλές περιπτώσεις - μαύρα ρούχα και μάσκες. Η πορεία αυτή θεωρείται ως η πρώτη δράση κατά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 που θα γίνει στο Σάο Πάολο, ενώ έλαβε χώρα την ημέρα που η πόλη γιόρταζε την 460ή επέτειό της.

Ο κόσμος έχει ενοχληθεί από την ιδέα της φιλοξενίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου εδώ και αρκετό καιρό. Υποθέτω ότι η σκέψη των δεκάδων χιλιάδων οπαδών του ποδοσφαίρου να συνωστίζονται στους δρόμους, κατουρώντας την επίσημη μπύρα του τουρνουά στον τοίχο του σπιτιού τους για ένα μήνα δεν είναι και τόσο ελκυστική. Ωστόσο το κυριότερο παράπονο αφορά στο τεράστιο κόστος της κατασκευής των υποδομών για τη φιλοξενία τους, ενώ την ίδια ώρα οι τοπικές κοινωνίες έχουν τρομερή ανάγκη για επενδύσεις. Σε μια προσπάθειά της να καθησυχάσει τα πνεύματα, η κυβέρνηση δημιούργησε τρεις ιστοσελίδες όπου οι πολίτες θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα έξοδά που θα γίνονται. Δυστυχώς, αυτή η προσπάθεια για διαφάνεια αποδείχτηκε απογοητευτική, με ένα δύσχρηστο site, το οποίο δίνει συχνά αντιφατικές, λανθασμένες ή παραπλανητικές πληροφορίες.

Έτσι το Σάββατο, οι αναρχικοί παρέλασαν με ενωμένα χέρια, φωνάζοντας ένα ζωώδες: «Uh, uh, uh, uh» ενώ περπατούσαν. Ήταν κάπως τρομακτικό. Οι καταστηματάρχες και ιδιοκτήτες μπαρ έκλειναν τις επιχειρήσεις τους ενώ δυνάμεις της αστυνομίας βρίσκονταν παντού. Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Dilma Rousseff, ήταν ο αποδέκτης ενός συνθήματος: «Γεια σου, Dilma, μ 'ακούς;» ούρλιαζαν οι διαδηλωτές. «Θα γίνει μάχη στο Παγκόσμιο Κύπελλο!». Όπως ήταν αναμενόμενο, λέγεται ότι τα ΜΑΤ της χώρας ήταν τόσο καλά προετοιμασμένα όσο και οι χορευτές της Samba που θα εμφανιστούν πριν από την τελετή έναρξης στις 12 Ιουνίου.

Ενώ έπεφτε το σκοτάδι, οι αναρχικοί παρέλασαν κατά μήκος της Rua Augusta, καταλαμβάνοντας ένα λεωφορείο, σπάζοντας τα παράθυρα ενός καταστήματος και βανδαλίζοντας αρκετές τράπεζες. Οι μπάτσοι έβγαλαν δακρυγόνα σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Ακολούθησε άτακτη φυγή. Προσπάθησα να προστατευτώ στην είσοδο ενός ξενοδοχείου. Ένα παιδί περίπου 13 ετών που συνοδευόταν από τη μητέρα του, έπαθε κρίση πανικού δίπλα μου. Μετά την εισπνοή μιας συγκεκριμένης ποσότητας δακρυγόνων, ο καθένας μπορεί να χάσει κάπως το μυαλό του. Λίγα λεπτά αφότου είχα απομακρυνθεί, διαδηλωτές και δημοσιογράφοι που βρίσκονταν εκεί έξω, συνελήφθησαν.

Όσοι δεν είχαν συλληφθεί από την αστυνομία, έτρεχαν στους δρόμους του κέντρου και της Bela Vista, μιας από τις μεγάλες ιταλικές συνοικίες της πόλης. Στο Consolação, είδα ένα VW Beetle να φλέγεται. Κάποιοι λένε ότι οι διαδηλωτές το έκαψαν επίτηδες, άλλοι ότι άρπαξε από ένα φλεγόμενο στρώμα που πετάχτηκε εν μέσω μιας μάχης με μολότοφ.

Το Σάββατο, η Στρατιωτική Αστυνομία ανακοίνωσε μέσω Twitter ότι 128 άτομα συνελήφθησαν για ανάκριση. Με ένα τηλεφώνημα που έγινε χθες στο Τμήμα Δημόσιας Τάξης, αποκαλύφθηκε ότι συνολικά συνελήφθησαν 135 άτομα, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν 12 ανήλικοι.

πηγη:

http://www.vice.com/gr/read/primeiro-grande-ato-contra-a-copa-sao-paulo-25-janeiro

Η σύγχρονη μάχη της Ηλεκτρικής

Φλώρα Παπαδέδε*

13 Οκτώβρη 1944, η Μάχη της Ηλεκτρικής: Μια μέρα μετά την Απελευθέρωση της Αθήνας, οι Ελασίτες του Πειραιά και οι εργαζόμενοι στο θερμοηλεκτρικό σταθμό του Αγ. Γεωργίου στο Κερατσίνι –ιδιοκτησία τότε της Αγγλικής POWER- έδιναν μάχη με τους Γερμανούς για να αποτρέψουν την ανατίναξη του εργοστασίου. Έντεκα πατριώτες χάθηκαν για να σωθεί αυτή η πολύτιμη υποδομή, να εθνικοποιηθεί την επαύριο και να αποτελέσει βασικό εργαλείο για μια καλύτερη ζωή και μέλλον.

Λίγους μήνες αργότερα, οι επιζήσαντες ήρωες της μάχης απολύθηκαν από την Ηλεκτρική ως «αντεθνικά στοιχεία» και σύρθηκαν στην Ελ Τάμπα, στα Μακρονήσια και στις φυλακές.

Μα ποτέ κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος! Δέκα χρόνια μετά ένα κομμάτι από αυτά που ονειρεύτηκαν και πάλεψαν για τον τόπο τους είχε κατακτηθεί. Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού ήταν πραγματικότητα. Στην Πτολεμαΐδα στήνονταν οι πρώτες λιγνιτικές Μονάδες που παρήγαγαν φθηνό ρεύμα και κατασκευάζονταν το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Υψηλής Τάσης που θα καθιστούσε δυνατή την ηλεκτροδότηση και του τελευταίου χωριού. Το 1956, η Ηλεκτρική ανήκε πια στη ΔΕΗ και λειτουργούσε «σε όφελος του δημόσιου συμφέροντος».

29 Γενάρη 2014: Οι κατοχικές δυνάμεις των «δανειστών» και οι εγχώριοι συνεργάτες τους εκκινούν την πλήρη κατεδάφιση της σπουδαίας αυτής λαϊκής κατάκτησης. Αφού 15 χρόνια υπονόμευαν τη ΔΕΗ με τις οδηγίες της ΕΕ, τις «απελευθερώσεις», τις μετοχοποιήσεις-ιδιωτικοποιήσεις και τις αναδιαρθρώσεις… Αφού την χρεοκόπησαν βάζοντάς την να επιδοτεί τους ιδιώτες «ανταγωνιστές» της… Αφού την μετέτρεψαν σε φοροεισπράκτορα χαρατσιών και την έσπασαν στα τρία… Ετοιμάζουν τώρα την ανατίναξή της. Ξεκινούν από τη ραχοκοκαλιά της, εκποιώντας σε ιδιώτη το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, που σήμερα ονομάζεται ΑΔΜΗΕ.

Ο ΑΔΜΗΕ στηρίζει και ελέγχει ολόκληρο το ελληνικό σύστημα ηλεκτροδότησης, καθώς πάνω του «κουμπώνουν» τόσο η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας όσο και η διανομή της. Η ύπαρξή του και η λειτουργία του αποτελεί θεμέλιο για την παραγωγική ανάπτυξη της χώρας και την κοινωνική ευημερία του λαού μας. Ο ρόλος του είναι κρίσιμος για την εθνική άμυνα και ασφάλεια.

Το παραδέχεται και ο J. Dijsselbloem, ως υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας: «η μεταφορά ενέργειας αποτελεί στρατηγική ανάγκη για τη χώρα και η πώλησή της θα έπληττε το δημόσιο συμφέρον» (Ομιλία στο Ολλανδικό Κοινοβούλιο, 18/10/2013). Έτσι, απαγόρευσε την πώληση σε ιδιώτες οποιουδήποτε ποσοστού της TenneT. Αντίθετα, ως πρόεδρος του Eurogroup, περιδιαβαίνει τις κατεχόμενες χώρες (Σλοβενία, 21/10/2013) και «υπογραμμίζει την ανάγκη συνέχισης του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων» των στρατηγικών υποδομών τους!!

Μέσα στο μήνα αναμένεται και το νομοσχέδιο για την εκποίηση του 30% της παραγωγικής βάσης και των πελατών(!) της ΔΕΗ ή αλλιώς της «μικρής ΔΕΗ». Ό,τι έγινε με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μεθοδεύεται και με τη ΔΕΗ. Η ΔΕΗ θα χωριστεί στα δύο, σε «μικρή»-καλή και «μεγάλη»-κακή. Στη «μικρή»-καλή που θα ξεπουληθεί, θα περιέλθουν όλες οι σύγχρονες λιγνιτικές Μονάδες, ορυχεία, λιγνιτικά κοιτάσματα και υδροηλεκτρικοί σταθμοί. Δηλαδή, τα σπλάχνα της ΔΕΗ και του εθνικού πλούτου, που πάνω τους βασίστηκε η παραγωγή φθηνής ενέργειας και η όποια ανάπτυξη και ευημερία γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Οι φήμες θέλουν το εν λόγω νομοσχέδιο να έχει συνταχθεί απευθείας από την RWE…

Όσο για την εναπομείνασα «μεγάλη» ΔΕΗ, το 17% της οποίας βρίσκεται ήδη στο ΤΑΙΠΕΔ, η ύπαρξη και η λειτουργία της τίθεται εν αμφιβόλω από την πραγματικότητα της απελευθερωμένης αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Με 4.000MW λιγνίτες και νερά στον ιδιώτη της «μικρής ΔΕΗ», 4.500MW επιδοτούμενων ιδιωτικών Μονάδων φυσικού αερίου, 3.400MW ακόμα πιο επιδοτούμενων ιδιωτών ΑΠΕ και μέση ζήτηση τις ώρες αιχμής 8.000ΜWh που βαίνει συνεχώς μειούμενη (8% επιπλέον πτώση το 2013), πού και σε ποιον θα πουλάνε ρεύμα τα εναπομείναντα εργοστάσια της «μεγάλης»;;

Σε μια χώρα που βουλιάζει στην ύφεση για πέμπτη συνεχή χρονιά, η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, της ΔΕΗ, εξασφαλίζει μόνο ότι η οικονομία και ο ελληνικός λαός δεν θα ανακάμψουν ποτέ. Άλλωστε, αυτός είναι ο στόχος των «αγορών», των «δανειστών», των «σωτήρων» που μας επέβαλαν τη δουλοπαροικία χρέους. Γι’ αυτό ακολουθεί κατά πόδας το ξεπούλημα των υδάτινων πόρων της χώρας. Γι’ αυτό κατεδαφίζεται το δημόσιο σύστημα Υγείας και διαλύεται η δημόσια Παιδεία.

Σε όσους φαντάζονται ακόμα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις επιφέρουν απλώς αυξήσεις τιμών για να κερδίζουν οι ιδιώτες, απαντά η «ανεξάρτητη» Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας και το ΥΠΕΚΑ.

Τα έσοδα και το κέρδος των ιδιωτικών μονοπωλίων, το τιμολόγιο δηλαδή που θα κληθεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός προκειμένου να έχουν κίνητρο και να μας κάνουν τη χάρη να παράγουν και να μεταφέρουν το ρεύμα, θα καθορίζεται σε σύγκριση με τον WACC (Weighted Average Cost of Capital) -«όρος στη γλώσσα της ΕΕ» κατά τον Υφυπουργό κ. Παπαγεωργίου. Τι είναι ο WACC;; Το κόστος ευκαιρίας! Ένας δείκτης κερδοσκοπίας που συγκρίνει την απόδοση της απασχόλησης των κεφαλαίων σε μια παραγωγική εταιρεία, όπως η ΔΕΗ, με την τοποθέτησή τους σε χρηματιστηριακά προϊόντα!! Σε απλά ελληνικά: οι ιδιώτες που θα πάρουν κοψοχρονιά τη στρατηγικότερη υποδομή της χώρας, θα πρέπει να αποζημιώνονται τάχιστα και αντίστοιχα με τα υπερκέρδη που θα τους απέδιδαν τα κεφάλαια της ΔΕΗ αν τα ρευστοποιούσαν και τα «επένδυαν» σε χρηματιστηριακές φούσκες!!!

Έτσι αξιολογούν οι «αγορές» αν θα πρέπει να έχει ρεύμα, νερό και θέρμανση κάθε περιοχή της χώρας. Είναι φανερό ότι με τον WACC αξιολογούνται ήδη τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια. Κλείνουν σωρηδόν! Ολόκληρη η χώρα μας λεηλατείται και αποδομείται, η δημόσια και η ιδιωτική περιουσία του λαού της, καθετί που θα μπορούσε να δώσει στους εργαζόμενους γι’ αυτόν τον τόπο αξιοπρέπεια και εναλλακτική προοπτική. Το σκοτάδι, το κρύο, η αρρώστια κι η αμάθεια είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για δημιουργία ΕΟΖ, όπου τα υπερκέρδη των «επενδυτών» είναι εφάμιλλα χρηματιστηριακών αποδόσεων.

Οι εργαζόμενοι στον ΑΔΜΗΕ, μια και ήρθε πρώτα η σειρά του, και στην υπόλοιπη ΔΕΗ αρχίζουν σιγά-σιγά να συνειδητοποιούν την πραγματικότητα. Καταλαβαίνουν ότι η δημόσια επιχείρηση που δουλεύουν και οι υποδομές που λειτουργούν έχουν λόγο ύπαρξης και χρησιμότητα μόνο για τον ελληνικό λαό. Οι «αγορές» και οι «επενδυτές» χρειάζονται μόνο λίγα κι επιλεγμένα κομμάτια. Γι’ αυτό και προσανατολίζουν τις προσπάθειές τους στο σμίξιμο με τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, στην υπεράσπιση του ρόλου που μπορεί να παίξει η ΔΕΗ για τη διασφάλιση του βιοτικού επιπέδου και την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε όφελος του λαού της. Τα βήματα είναι μικρά, μα όχι αμελητέα και κυρίως, έγιναν.

Παρά την παράλυση της ΓΕΝΟΠ από τη συνδικαλιστική της ηγεσία… πιθανόν και εξαιτίας της, οι εργαζόμενοι βρίσκουν δρόμους για να ενωθούν, να συντονιστούν και να παλέψουν μαζί. Η διάθεση των εργαζομένων να αντισταθούν στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και της χώρας έσπρωξε τα δεκαεννιά πρωτοβάθμια σωματεία της ΔΕΗ να προχωρήσουν σε μεταξύ τους συντονισμό και οργάνωση αγωνιστικών κινητοποιήσεων τη βδομάδα που πέρασε. Η συμμετοχή των εργαζομένων του ΑΔΜΗΕ στις καταλήψεις και τις κινητοποιήσεις που αποφάσισαν μέσα από γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς ήταν καθολική και ουσιαστική. Δυο μαζικά συλλαλητήρια στην Αθήνα έφεραν κοντά όλους τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ.

«Ο Αγώνας Τώρα Αρχίζει», λέει η ανακοίνωση των εργαζομένων και αυτή είναι η αλήθεια. Ο αγώνας για την ανατροπή του ξεπουλήματος του ΑΔΜΗΕ, της ΔΕΗ και της χώρας ολόκληρης θα είναι μακρύς και πρωτόγνωρος. Με χίλια προβλήματα, δυσκολίες και παλινωδίες, μαθαίνουμε όμως να ξαναοργανωνόμαστε από τα κάτω. Βρίσκουμε «εκείνα τα λόγια που φέρνουνε το ίδιο βάρος σε όλες τις καρδιές, σε όλα τα χείλη» και παραμένουμε ενωμένοι.

Καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά ότι ο αγώνας μας δεν δυναμώνει με άκοπους εντυπωσιασμούς και διαγωνισμούς αγωνιστικής φανφάρας αλλά με διάρκεια, συνέχεια, σταθερότητα και συνοχή. Η εστία πρέπει να παραμένει ζωντανή και να σμίγει με κάθε άλλη που ξεπηδά. Ξέρουμε καλά ότι κανείς δεν μπορεί μόνος του!

Ίσως φταίει η δουλειά μας. Δεν οραματιζόμαστε φως στο επέκεινα και δεν φέρνουμε το φως (το αληθινό;) στις «μάζες». Φέρνουμε το απλό, γήινο και γειωμένο φως της λάμπας που παράγουν ανθρώπινα μυαλά και χέρια. «Κανένα παιδί να μη διαβάζει με κερί!» λέει το κάλεσμα των Σωματείων μας. Σημαίνει επίσης καμιά οικογένεια χωρίς σπίτι, ρεύμα, νερό, σχολείο και νοσοκομείο!

Η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, η Δημόσια Παιδεία, η Δημόσια Υγεία είναι η υλική βάση για να έχει ο λαός μας παρόν και μέλλον. Για να ξανακατακτήσουμε τη χώρα μας, για να της δώσουμε προοπτική αύριο, πρέπει να υπερασπίσουμε σήμερα την υπαρκτή υποδομή που έχτισε ο λαός της. Όπως έπραξαν οι Υπερασπιστές της Ηλεκτρικής!

*Αν. Γραμματέας ΣΕΠ/ΔΕΗ

Εργαζόμενη στον ΑΔΜΗΕ

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 02/02/2014)

πηγη:http://seisaxthia.wordpress.com/

Κόκα Κόλα 103 μέρες απεργίας ( βίντεο )

Οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα 3Ε Θεσσαλονίκης συνεχίζουν τον αγώνα τους έχοντας συμπληρώσειπερισσότερες από 100 μέρες απεργίας ενάντια στις απολύσεις 33 εργατών και το λουκέτο των εγκαταστάσεων στη Θεσσαλονίκη που σχεδιάζει η πολυεθνική. Με αισιοδοξία και μαχητικότητα αντιμετωπίζουν τις διώξεις και τα εξώδικα της εργοδοσίας, που προσπαθεί να τους τρομοκρατήσει και να κάμψει τις αντιστάσεις τους.
Αν όμως η εταιρία έχει για συμμάχους το κράτος, τα ΜΑΤ, τον απεργοσπαστικό μηχανισμό και την αντεργατική νομοθεσία, οι εργαζόμενοι έχουν στο πλευρό τους την εργατική τάξη και το λαό όλης της χώρας. Γιατί ο αγώνας τους βρίσκεται ενάντια στην πολιτική της εξαθλίωσης, των απολύσεων και των λουκέτων. Γιατί η μόνη λύση βρίσκεται στους μαζικούς αγώνες για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για ζωή με αξιοπρέπεια.
Η συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα των εργαζόμενων στην Κόκα Κόλα είναι ανάγκη να εκδηλωθεί σε όλη τη χώρα. Οι εμπειρίες και τα συμπεράσματα από την αγωνιστική διαδρομή των απεργών πρέπει να συζητηθούν σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά και να αποτελέσουν έναυσμα για νέους αγώνες όπου ζει και εργάζεται ο εργαζόμενος λαός.
Για να αντισταθούμε στην επίθεση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου!
Για να ανατρέψουμε την πολιτική της ανεργίας και της εξαθλίωσης!

Ταξική Πορεία

Εκδήλωση της Ταξικής Πορείας στην Αθήνα με
απεργούς της Κόκα Κόλα

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στις 9 του Γενάρη η εκδήλωση-συζήτηση για τις 100 μέρες της απεργίας στην Κόκα-Κόλα Θεσσαλονίκης που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της Ταξικής Πορείας στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Και η επιτυχία της δεν βρίσκεται τόσο στη μαζική συμμετοχή εργαζομένων και νεολαίας όσο στο κλίμα αισιοδοξίας και αποφασιστικότητας που μετέδωσαν αλλά και πήραν οι τρεις εργαζόμενοι που ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη. Ο Γρηγόρης (πρόεδρος του Σωματείου), ο Αρτέμης (αναπληρωτής γραμματέας του Σωματείου και ο Άρης (οργανωτικός γραμματέας της Ομοσπονδίας) δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να εκπέμπουν την πίστη στον αγώνα τους και τη δυνατότητα νίκης απέναντι στην πολυεθνική-κολοσσό. Η εικόνα από τις καθημερινές παρεμβάσεις στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα ήταν εντυπωσιακή, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για ένα δυναμικό 50 ανθρώπων, 33 απολυμένων και 17 απεργών! Ακόμη πιο εντυπωσιακή η συμπαγής ενότητά τους που όλο αυτό το διάστημα δεν μέτρησε ούτε μία απώλεια. Και αυτό αποτελεί και ένα από τα δυνατά τους όπλα. Χωρίς αυταπάτες και υπερφίαλες τοποθετήσεις και οι τρεις εργαζόμενοι μετέφεραν τη διαπίστωσή τους ότι χωρίς τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη ο αγώνας τους δεν θα μπορούσε να σταθεί. Συμπαράσταση η οποία πρέπει να επεκταθεί όσο το δυνατόν περισσότερο και να εκφραστεί με όσο το δυνατόν πιο πλατύ τρόπο. Γιατί πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, αυτός ο αγώνας έχει να αντιμετωπίσει και την πλήρη αποσιώπησή του από τα μεγάλα ΜΜΕ.
Ιδιαίτερη μνεία έκαναν στη «γραμμή» του μποϋκοτάζ των προϊόντων της επιχείρησης (Κόκα Κόλα, Φάντα, Αμίτα) που προπαγανδίζουν ως σωματείο και ομοσπονδία (ΠΟΕΕΠ) μέσα από αφίσες, τρικάκια και αυτοκόλλητα, αλλά και στην ανταπόκριση του κόσμου στην καμπάνια τους. Εντύπωση προκάλεσε η ωριμότητα και η αποφασιστική στάση όλων των εργαζομένων, τόσο απέναντι στις μεθοδεύσεις της εταιρείας όσο και απέναντι στις απανωτές διώξεις που δέχονται.
Στη συζήτηση που ακολούθησε έγιναν ερωτήσεις και παρεμβάσεις από εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού. Κοινός τόπος όλων ήταν η κατανόηση της ανάγκης να στηριχτεί αυτός ο αγώνας. Εκ μέρους της Ταξικής Πορείας έγινε ξεκάθαρο ότι αυτή η εκδήλωση δεν ήταν μια απλή υποχρέωση, αλλά το ξεκίνημα μιας προσπάθειας εδώ στην Αθήνα να προβληθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο αγώνας αυτός, κόντρα στη φίμωση και την αδιαφορία.

δείτε το βίντεο : Εκδήλωση ενημέρωσης και αλληλεγγύης στην απεργία των εργαζόμενων της Κόκα Κόλα που διοργάνωσε στις 9/1/2014 η Ταξική Πορεία στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας.

http://www.youtube.com/watch?v=hmNqyJt0r6s

πηγη:http://taxpohealth.blogspot.gr/

Ο Βίκτωρ Σερζ για τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο Βερολίνο (15/01/1919).

Στις 05 Ιανουαρίου του 1919 ξεκίνησε στη Γερμανία η εξέγερση της Ένωσης των Σπαρτακιστών (1) ή αλλιώς εξέγερση του Ιανουαρίου. Ήταν μια γενική απεργία που εξελίχθηκε σε εμφύλια ένοπλη σύρραξη, η οποία θεωρείται ως το σημείο λήξης της Γερμανικής Επανάστασης (1918-1919). Ως ελάχιστος φόρος τιμής στην επαναστατημένη γερμανική εργατική τάξη που συμμετείχε στην εξέγερση,  δημοσιεύεται ένα απόσπασμα από τις "Αναμνήσεις ενός επαναστάτη" του Βίκτορ Σέρζ (2) που φωτίζει τα γεγονότα της στυγνής δολοφονίας των ηγετών της Ένωσης των Σπαρτακιστών, Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ στις 15 Ιανουαρίου του 1919 στο Βερολίνο μετά την καταστολή της εξέγερσης. 

***

  Η 15η Ιανουαρίου αποτελεί από το 1919 ημέρα πένθους για όλους τους επαναστάτες σ' ολόκληρο τον κόσμο. Στις 15 Ιανουαρίου 1919, η νεαρή Γερμανική επανάσταση αποκεφαλίστηκε και η μοίρα της Ευρωπαϊκής Επανάστασης σφραγίστηκε με το διπλό φόνο του Κάρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Τίποτα από κείνη τη μέρα δεν πρέπει να ξεχαστεί. Ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται. Πρέπει να θυμόμαστε τι έκανε ο εχθρός, τι είναι ακόμα ικανός να κάνει. Εδώ είναι οι αποδείξεις: Ένα αρχείο της καθημερινής εφημερίδας του SPD Vorwats, επίσης ανακοινώσεις… Θα πρέπει να τις ξαναδιαβάζουμε σύντροφοι, τη στιγμή της κατοχής της Ρουρ, ενώ η πείνα κυριαρχεί στα σπίτια 30 εκατομμυρίων Γερμανών εργατών.

   Στις 13 και 14 Ιανουαρίου του 1919, οι Σπαρτακιστές, οι Γερμανοί Κομμουνιστές της τιμημένης ομάδας Σπάρτακος, που, όχι πολύ πριν, ήταν η μόνη που αψήφησε τον Κάιζερ, και τον Λούντερντολφ πολεμούσαν στους δρόμους τους Βερολίνου κατά των στρατευμάτων της σοσιαλιστικής Κυβέρνησης. Η κυβέρνηση είχε προκαλέσει την εξέγερση απομακρύνοντας τον αρχηγό της κόκκινης αστυνομίας του Βερολίνου, τον σύντροφό μας Αϊχορν.

 Η εργατική τάξη ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την εξουσία στην πρωτεύουσα. Πέρασαν από την άμυνα στην επίθεση και η πάλη για την εξουσία ξεκίνησε. Στις 14 Ιανουαρίου, η κυβέρνηση του SPD, φανερά αναστατωμένη, έκανε έκκληση στο λαό: «Πρέπει να υπερασπιστούμε τα σύνορά μας, εναντίον του νέου στρατιωτικού δεσποτισμού στη Ρωσία», αυτό γράφτηκε το 1919, σε μια εποχή που αρκετά ιστορικά θαύματα φαίνονταν αναγκαία για να σώσουν την Κομμουνιστική Ρωσία, περικυκλωμένη και πεινασμένη, υπό επίθεση από τον Κόλτσακ, Ντενίκιν και Γουντένιτς.

    «Ο Μπολσεβικισμός, είναι συνώνυμος με το θάνατο της Ειρήνης, της ελευθερίας, του σοσιαλισμού…», έγραφαν οι ίδιοι άνθρωποι που, δυο μέρες αργότερα, θα άνοιγαν τρύπες στα κεφάλια του Καρλ και της Ρόζας! «Η σημερινή κυβέρνηση αποτελείται από σοσιαλδημοκράτες {…} εκπροσώπους της εργατικής τάξης {…}. Η σημερινή κυβέρνηση υπερασπίζεται τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό…». Η έκκληση έχει τις υπογραφές: Εμπερτ, Σάϊντεμαν, Λάντσμπεργκ, Νόσκε, Βάϊσελ.

    Στις 15 Ιανουαρίου, η νίκη της σοσιαλιστικής τάξης επιβεβαιώθηκε. Ο Λίμπκνεχτ, τον οποίο αναγνώρισαν και κατέδωσαν, συνελήφθη σ’ ένα προάστιο του Βερολίνου, στην Mannheimerstrasse 43, στο Βίλμερσντορφ. Η Vorwats πανηγύρισε. Την ίδια ημέρα η εφημερίδα είχε επιστρέψει στα παλιά γραφεία της από όπου η αστυνομία του Νόσκε είχε εκδιώξει τους Σπαρτακιστές ληστές. Ύστερα υπήρξε μία ημέρα σιγής. Αυτό είναι τάξη.

    Στις 17 Ιανουαρίου την αυγή, οι εργάτες του Βερολίνου έμαθαν από τις εφημερίδες τους την τρομερή τραγωδία που δεν τους έλεγαν για 48 ώρες. Για 48 ώρες ο Καρλ και η Ρόζα ήταν νεκροί «θύματα του εμφύλιου πολέμου που οι ίδιοι ξεκίνησαν» έγραψε το ανώνυμο μέλος της συντακτικής επιτροπής του Vorwats που ορίστηκε για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα μετά το φόνο. Η επίσημη ανακοίνωση από το αρχηγείο της αστυνομίας – την ονόμασαν Polizeiprasidium – περιέγραψε το έγκλημα με όρους τέτοιας διοικητικής τρέλας που ντρέπεσαι για τους δολοφόνους. Απλά διαβάστε:

   «Αφού συνελήφθη κατά τη διάρκεια της νύχτας στο Βίλμπερσντορφ, ο Καρλ Λίμπκνεχτ μεταφέρθηκε στο ξενοδοχείο ‘Εντεν όπου ήταν τα αρχηγεία της ‘Εφιππης Φρουράς. Από εκεί, επρόκειτο να μεταφερθεί στη φυλακή Moabit. Στις 9 π.μ. πλήθος μπλόκαρε τις εξόδους προς το ξενοδοχείο. Ο Λίμπκνεχτ φυγαδεύτηκε από μια πίσω πόρτα και μεταφέρθηκε σ’ ένα αυτοκίνητο. Τον προειδοποίησαν πως αν προσπαθούσε να διαφύγει, οι φρουροί θα χρησιμοποιούσαν τα όπλα τους» (Το κείμενο δίνει έμφαση σ’ αυτή την αδέξια ομολογία του εκ προμελέτης φόνου). «Το πλήθος περικύκλωσε το αμάξι. Κάποιοι άγνωστοι χτύπησαν με βία τον Λίμπκνεχτ στο κεφάλι. Αιμορραγούσε ακατάσχετα. Ο οδηγός επιτάχυνε. Για να αποφύγει τον όχλο αποφάσισε να παρακάμψει μέσα από το ζωολογικό κήπο. Κοντά στη Νέα Λίμνη το αυτοκίνητο σταμάτησε. Η μηχανή είχε χαλάσει εξαιτίας της υπερβολικής ταχύτητας. Και έπρεπε να επισκευαστεί. Ρώτησαν τον Λίμπκνεχτ αν ένιωθε αρκετά καλά να περπατήσει ως την Charlottenburget Chaussee όπου ήλπιζαν πως θα βρουν ταξί. Ο κρατούμενος απάντησε καταφατικά. Δεν ήταν όμως ούτε 30 μέτρα μακριά από το αυτοκίνητο όταν ο Λίμπκνεχτ προσπάθησε να ξεφύγει από τη συνοδεία του και άρχισε να τρέχει. Κάποιος που προσπάθησε να τον σταματήσει, έφαγε μαχαιριά στο δεξί χέρι» (πάλι το πρωτότυπο κείμενο δίνει έμφαση σ’ αυτό εδώ). «Καθώς ο Λίμπκνεχτ δεν σταμάτησε να τρέχει, παρά τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις τον πυροβόλησαν αρκετές φορές. Έπεσε νεκρός επί τόπου».

 Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου είναι ένα τεράστιο πάρκο που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και εγκαταλείπεται το βράδυ. Ο Λίμπκνεχτ μεταφέρθηκε εκεί για «να αποφύγει τον όχλο». Ο Λίμπκνεχτ δεν σκέφτηκε να πέσει στους θαμνώνες που υπάρχουν από τις δύο πλευρές όλων των μονοπατιών. Έτρεξε ευθεία γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα τον πυροβολήσουν. Τον είχαν προειδοποιήσει ότι θα τον σκότωναν αλλά δεν του είχαν περάσει χειροπέδες. Στα αρχηγεία της φρουράς τον είχαν αφήσει με μαχαίρι. Ευσυνεί-δητοι, οι στρατιώτες του Νόσκε επανέλαβαν τις προειδοποιήσεις τους πριν τον πυροβολήσουν και τον σκοτώσουν επί τόπου, έναν άντρα που τρέχει σ’ ένα κατασκότεινο δάσος στις 11 το βράδυ!

    Για να σκαρώσουν αυτήν την αδέξια αφήγηση οι αρχές δεν χρειάστηκαν πάνω από 48 ώρες. Έπρεπε να βρουν κάποια εξήγηση, γιατί, αφού συνελήφθη χωρίς να προβάλλει το παραμικρό ίχνος αντίστασης στις 9.30 μ.μ., ο Λίμπκνεχτ σκοτώθηκε σ’ ένα έρημο μέρος δύο ώρες μετά!

    Την ίδια στιγμή επίσης πέθαινε και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. «Το απειλητικό πλήθος που περικύκλωνε το ξενοδοχείο Έντιν είχε προσπαθήσει αρκετές φορές να πιάσει την κυρία Ρόζα Λούξεμπουργκ. Οι φρουροί της κατάφεραν να την μεταφέρουν σχεδόν ως το αμάξι που είχαν ετοιμάσει γι’ αυτήν. Εκείνη τη στιγμή υπήρξε συμπλοκή. Η κυρία Ρόζα Λούξεμπουργκ διαχωρίστηκε από τη συνοδεία της και όταν την άρπαξαν ξανά από το πλήθος είχε χάσει τις αισθήσεις της. Την έβαλαν στην μπροστινή θέση του αμαξιού. Καθώς το αυτοκίνητο κινούνταν, ένας άγνωστος άντρας πήδηξε και πυροβόλησε εξ επαφής την αναίσθητη κυρία Ρόζα Λούξεμπουργκ. Το αυτοκίνητο κινήθηκε κατά μήκος του Kurfurstendamm προς το κέντρο του Βερολίνου. Όταν έφθασε στο κανάλι, άγνωστοι φώναξαν «Στοπ!». Ο οδηγός πιστεύοντας ότι ήταν περίπολος υπάκουσε. Το πλήθος περικύκλωσε το αυτοκίνητο φωνάζοντας: «Είναι η Ρόζα!». Το πτώμα της κυρίας Ρόζας Λούξεμπουργκ το άρπαξαν και το έσυραν στο σκοτάδι». Τα υπολείμματα της δολοφονημένης γυναίκας τα έριξαν στο κανάλι.

    Σε όλη τη σύγχρονη ιστορία, η οποία είναι γεμάτη ποικίλες φρικαλαιότητες, υπάρχουν λίγες στιγμές τόσο φρικιαστικές όπως αυτή, αυτού του πλήθους των αστών, που είναι αποφασισμένοι να λιντσάρουν μία κρατούμενη, μία γυναίκα με γκριζαρισμένα μαλλιά που έχει λιποθυμίσει και που ήταν ένα από τα πιο δυνατά μυαλά του παγκόσμιου σοσιαλισμού. Θα πρέπει να επιστρέψουμε στην Παρισινή Κομμούνα για να βρούμε κάτι το συγκρίσιμο. Οι γυναίκες των Βερσαλλιών χρησιμοποιούσαν τις μύτες των ομπρελών τους – αναμφίβολα με μεγάλη αηδία – για να ακουμπήσουν εκείνα τα πτώματα των φρικτών Κομμουνάρων. Οι Βερολινέζοι του 1919 έσυραν τη Ρόζα Λούξεμπουργκ που ακόμη ζούσε κατά μήκος του πεζοδρομίου του καναλιού.

    Την επόμενη μέρα η Vorwarts έγραφε: «Η σοσιαλδημοκρατία παρʼ όλες τις παρεκτροπές της δεξιάς και της αριστεράς, υπερασπίζεται την τάξη, την ανθρώπινη ζωή, την κυριαρχία της τάξης πάνω στη βία. Γι’ αυτό πολεμά! Κανένας δεν πιστεύει ότι μπορεί να αφοπλιστεί! Στο ίδιο τεύχος μπορούμε να δούμε τους ακόλουθους τίτλους και υπότιτλους: «Το τέλος του Μπολσεβικισμού», «Η Πετρούπολη μπροστά στο θάνατο» – «Αντεπανάσταση στη Ρωσία», «Φημολογείται ότι ο Γκόργκι το έσκασε για το Λονδίνο».

    Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε. Ο κύριος δολοφόνος του Λίμπκνεχτ πέθανε τυχαία. Οι δολοφόνοι της Ρόζας Λούξεμπουργκ είναι γνωστοί αλλά δεν έχουν διωχθεί. Ένας από αυτούς, ο Runge ομολόγησε. Μπήκε 6 μήνες φυλακή επειδή ήταν αδιάκριτος. Ο δεσμοφύλακας Tanschick από τη φυλακή Moabit, που σκότωσε το Λέο Τίκο και έπειτα τον Dorrenbach, πήρε προαγωγή. Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει. Τώρα έχουμε γευτεί τους καρπούς της νίκης που η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία κέρδισε μ’ αυτό το κόστος. Εξαιτίας της, η προλεταριακή επανάσταση που μπορούσε να πετύχει στην Κεντρική Γερμανία, δεν νίκησε. Οι όμοιοι του Stinners, Thussen, οι εκατομμυριούχοι και πολλές βιομηχανίες ευημερούσαν. Ο κύριος Κούνο της γραμμής Αμβούργου – Αμερική είναι στην εξουσία.

    Η Γερμανία των εργατών που το SPD απείλησε με πείνα και αποκλεισμό στα 1919 αν τόλμαγε να κάνει επανάσταση, δεν έκανε την επανάσταση και παρόλα αυτά πεινά. Η Γερμανία των εργατών που οι Σάϊντεμαν και σία απείλησε με συμμαχική επέμβαση ίσως αυτή τη στιγμή βλέπει τους Σενεγαλέζους να εισβάλουν στη Ρουρ. Ο φασισμός προβάλει. Οι Erzberger και Rathenau, επιφανείς αστοί με κάπως ριζοσπαστικές απόψεις δολοφονήθηκαν. Τον Λούντεντρολφ τον έχουν αφήσει στην ηρεμία και ο συνταγματάρχης Χίτλερ με ηρεμία οργανώνει τα αντεπαναστατικά του στρατεύματα στη Βαυαρία. «Τάξη, σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή, κυριαρχία του νόμου, σοσιαλισμός» ήταν τα κύρια θέματα των σοσιαλδημοκρατών όταν ο Καρλ και η Ρόζα πέθαιναν. Η πραγματικότητα έχει άλλα ονόματα: πείνα, αποικιοποίηση της Γερμανίας από το ξένο κεφάλαιο, θρίαμβος της κερδοσκοπίας μεγάλης κλίμακας, κυριαρχία των κερδοσκόπων, επίθεση των εργοδοτών, εξοπλισμός των αντιδραστικών δυνάμεων.

     Ως κομμουνιστές δεν εξετάζουμε την ιστορία μοιρολατρικά. Στην ταξική πάλη δεν υπάρχουν αναπόφευκτες ήττες ή νίκες. Υλικές, πνευματικές και ηθικές δυνάμεις συγκρούονται και οι ισχυρότεροι νικούν τις πιο αδύναμες. Τον Ιανουάριο του 1919, αν και σε θανάσιμο κίνδυνο η Ρωσική Επανάσταση στην πάλη της με την αντίδραση έφτασε το απόγειο της δυναμικής της να επεκτείνεται και να δημιουργεί. Η Ουγγαρία, οδηγούνταν προς τη σοβιετική κυριαρχία. Το επαναστατικό κίνημα ήταν σε άνοδο στην Ιταλία. Στα νικηφόρα κράτη είχε πραγματοποιηθεί αποστράτευση: ένοπλοι εργάτες επέστρεφαν από τα χαρακώματα και με βία περιόριζαν την πανίσχυρη οργή τους, παντού η φοβισμένη, δειλή μπουρζουαζία που είχε μείνει πίσω υποχώρησε μπροστά τους. Η προλεταριακή Γερμανία επιθυμούσε να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα της κοινής ιδιοκτησίας, να ακολουθήσει το μεγάλο Ρώσικο παράδειγμα. Είχε ακόμα τέσσερα αξιομνημόνευτα μυαλά: το Φράνς Μέρινγκ, ένα διανοούμενο και ένα τολμηρό στοχαστή που αποτελούσε την καρδιά της ομάδας Σπάρτακος, το Λέο Τίκο (Γκοχίγκες), τον καλύτερο υπό τους οργανωτές, τους πιο ικανούς συνωμότες, τον Καρλ και τη Ρόζα. Η προλεταριακή Γερμανία μπορούσε να είχε νικήσει.   

  Η αστική και η σοσιαλιστική αντεπανάσταση χτύπησε τους τρεις από αυτούς τους διανοούμενους. Τότε ο γέρος Φράνς Μέρινγκ πέθανε στο ξαφνικό μαύρο απελπιστικό λυκόφως της ήττας. Η σοσιαλδημοκρατία κατάλαβε πολύ καλά ότι η τάξη που είχε αποκεφαλιστεί οδεύει προς την ήττα. Οι δολοφόνοι της ολοκλήρωσαν το έργο της εξαχρείωσης που είχε αρχίσει με την προδοσία του SPD. Αν αντί γι’ αυτό είχε πραγματοποιήσει το πιο θεμελιώδες σοσιαλιστικό καθήκον της, τί μέλλον θα άνοιγε για την εργατική τάξη της Ευρώπης, σίγουρα μετά από σκληρή πάλη. Το ζοφερό παρόν όμως λειτουργεί για να επιβραδύνει και να παρατείνει! Αν σκεφτούμε αυτό την ημέρα του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Πρέπει να θυμόμαστε τι είναι ικανός ο εχθρός να κάνει. Στο έγκλημα της 15ης Ιανουαρίου του 1919, υπάρχει ένα μεγάλο ιστορικό μάθημα.

Υποσημειώσεις: 

(1) Η Ένωση Σπάρτακος (γερμ., Spartakusbund, Σπάρτακουσμπουντ), γνωστή και ως Σπαρτακιστική Ομοσπονδία, ή απλά Σπαρτακιστές ήταν ένα αριστερό Μαρξιστικό  επαναστατικό κίνημα που δημιουργήθηκε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Το κίνημα ονομάστηκε έτσι από τον Σπάρτακο, ηγέτη της μεγαλύτερης εξέγερσης δούλων της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε από τον Καρλ Λίμπκνεχτ, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Ζέτκιν, και άλλους.  

(2) Ο Βικτόρ Σερζ (30 Δεκεμβρίου 1890 - 17 Νοεμβρίου 1947), ψευδώνυμο του Βίκτορ Λβόβιτς Κιμπάλτσιτς (ρωσ.: Ви́ктор Льво́вич Киба́льчич), ήταν Ρώσος επαναστάτης και γαλλόφωνος συγγραφέας και ιστορικός. Στην αρχή αναρχικός, έγινε μέλος του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος μετά την άφιξή του στην Πετρούπολη τον Ιανουάριο του 1919 και εργάστηκε για τη νεοσύστατη Κομιντέρν ως δημοσιογράφος, εκδότης/επιμελητής, μεταφραστής αλλά και ως πράκτορας. Έγραψε αφθονότατα πολιτικά άρθρα αλλά θα μείνουν τα μυθιστορήματά του. Και οι «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη», ένα σχεδίασμα αυτοβιογραφίας που άρχισε να το επεξεργάζεται δέκα χρόνια πριν πεθάνει αλλά δεν πρόφτασε να το τελειώσει, είναι μια συναρπαστική αφήγηση, όχι μόνο χάρη στο λογοτεχνικό ταλέντο του συγγραφέα αλλά και επειδή το υλικό είναι πολύτιμο. 

ΠΗΓΗ:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/01/15011919.html