Ο Julian Assange στο Τέξας

Στο SXSW (South by Southwest) στο Austin του Τέξας, που περιλαμβάνει κάθε χρόνο ταινίες, διαδραστικά και μουσικά φεστιβάλ, πριν λίγες μέρες μίλησε στο συνέδριο για τις νέες τεχνολογίες μέσω skype και ο Julian Assange, ο ιδρυτής του Wikileaks. Βρίσκεται στην πρεσβεία του Εκουαδόρ, στο Λονδίνο, για να μην εκδοθεί στη Σουηδία. Η παραμονή του στην πρεσβεία είναι κάτι σαν κατ’ οίκον περιορισμό, μόνο που το βρετανικό κράτος έχει, όπως λέει ο ίδιος, διαθέσει ως τώρα για την επιτήρησή του περίπου οκτώ εκατομμύρια δολάρια. Σε μόνιμη βάση τον φρουρούν δώδεκα αστυνομικοί. Προφανώς και αυτοί αποτελούν μόνον το οφθαλμοφανές της ασφυκτικής επιτήρησης που εφαρμόζεται επάνω του. Η ομιλία του, που διήρκεσε κάτι παραπάνω από μια ώρα, είχε πολλά ενδιαφέροντα σημεία για το ρόλο του διαδικτύου.
Άσκησε δριμεία κριτική στην NSA και άλλες παγκόσμιες υπηρεσίες ασφαλείας. Κατέκρινε τις δηλώσεις του Mark Zuckerberg, που πρόσφατα είχε πει σε συνέντευξή του ότι «ζούμε σε έναν κόσμο μετά-ιδιωτικότητας». Ο Assange ανέφερε πως ο ιδρυτής του facebook προσπαθεί απλώς να αποσπάσει την προσοχή, επιδιώκοντας να ενισχύσει οικονομικά το δημιούργημά του και ότι επιχειρεί να συσκοτίσει «την πρωτοφανή κλοπή του πλούτου του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού από τους ανθρώπους που ήδη έχουν την εξουσία».
Από την άλλη, επαίνεσε τον Edward Snowden, πρώην αναλυτή της NSA, που είχε διαρρεύσει πληροφορίες της υπηρεσίας του και παραμένει προς το παρόν στην Ρωσία, αλλά και τον αμερικανό δημοσιογράφο Glenn Greenwald, λέγοντας ότι «είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες ένας δημοσιογράφος θα μπορούσε να κάνει πιο καλά τη δουλειά του ή να φανεί πιο γενναίος». Ενώ οι περισσότερες απ’ τις επικρίσεις του Assange είχαν ως στόχο την NSA και άλλες υπηρεσίες ασφαλείας, εξέφρασε την ανησυχία του και για ιδιωτικούς φορείς, όπως η Google και την τεράστια συλλογή δεδομένων της. Θεωρεί ότι «η εθνική υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ (NSA) έχει διογκωθεί και είναι ένας αδίστακτος οργανισμός. Αναπτύσσεται στον απόλυτο βαθμό, χωρίς να μπορεί κανείς να την σταματήσει. Έχει σχεδόν απόλυτα τη δυνατότητα να παρακολουθεί τον καθένα σε αυτό τον πλανήτη και αναμφισβήτητα θα είναι σε θέση να το κάνει στα επόμενα χρόνια. Αυτό οδηγεί σε μία τεράστια μεταβίβαση εξουσίας από τους ανθρώπους που επιτηρούνται σε αυτούς που ελέγχουν το περίπλοκο σύστημα επιτήρησης».
«Ας επιτρέψουμε στον καθένα να δει ότι κατά κάποιον τρόπο αυτό ήταν ένα σημαντικό μέσο εξουσίας και αναπτύχθηκε με τρόπο απαρατήρητο για τους ανθρώπους. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Με ποιον τρόπο το διαδίκτυο, που ο καθένας το εξέλαβε ως το μεγαλύτερο εργαλείο χειραφέτησης που είχε ποτέ, με τη δική του επιλογή και συμμετοχή μετατράπηκε τώρα στην πιο επιθετική μορφή κρατικής εποπτείας, που έχουμε δει ως τώρα;». Συνεχίζει: «Το διαδίκτυο, πριν τέσσερα περίπου χρόνια ήταν ο πιο πολιτικά απαθής χώρος [...] Πολλοί άνθρωποι καλλιέργησαν την αίσθηση ότι αυτός ο χώρος που απολάμβαναν, ο τόπος όπου όλοι επικοινωνούσαν τις ιδέες τους, έβρισκαν τους φίλους τους, διασυνδέονταν με την κοινότητά τους με την τακτική δύναμη της κοινότητας, που θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε geriatric quo: οι γέροι με τα όπλα που ελέγχουν όλο το χρήμα.[...] Αυτό εξαπλώνεται σε διάφορα μέρη με διαφορετικούς τρόπους, όπως η Αραβική Άνοιξη(sic) και το Occupy[...]».
Υποστηρίζει ότι με τις αποκαλύψεις τις δικές του και των ομοϊδεατών του, κατανοούν με απλό τρόπο οι άνθρωποι την αδικία και μπορούν να αναλάβουν δράση. Κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη στην υπέρογκη δύναμη που αναπτύσσεται ούτε στην αδικία. Λέει ότι «γίνεται σοβαρή προσπάθεια να εμποδιστούν οι αποκαλύψεις και να εισαχθεί ένα νέο καθεστώς λογοκρισίας».
Επίσης, πιστεύει ότι πλέον ο κόσμος του διαδικτύου έχει συνενωθεί με τον πραγματικό και ότι οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε προϊόντα, που πωλούν οι διαφημιστές. Κατά την άποψή του, οι νόμοι που ισχύουν για το διαδίκτυο ισχύουν και για την ανθρώπινη κοινωνία. Η εισβολή της NSA και των βρετανικών υπηρεσιών κατασκοπείας (GCHQ) στο διαδίκτυο σημαίνει την εισβολή τους στην κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτικός χώρος στρατιωτικοποιήθηκε και αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα. Ακόμη και οι πολιτικοί είναι δέσμιοι της δύναμης των μυστικών υπηρεσιών, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο Assange .
Ωστόσο, συμπεραίνει ότι «όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι». Θεωρεί ότι ούτως ή άλλως παρακολουθούμαστε και ότι, σκύβοντας το κεφάλι και προσπαθώντας να κρυφτούμε, δεν κατορθώνουμε τίποτε. «Εμπλεκόμαστε όλοι σε αυτό που ονομάζουμε κράτος, είτε μας αρέσει είτε όχι. Έτσι, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διαχειριστούμε τη στάση του κράτους, που προσπαθεί να μας εξαναγκάσει να γίνουμε μέρος του».
Δήλωσε, ακόμη, ότι «οι σημερινοί εικοσάρηδες είναι πολύ πιο παγκόσμιοι από τους εικοσάρηδες πριν δέκα χρόνια, εξ αιτίας αυτής της μετάδοσης γνώσης, στην οποία έχει μερίδιο και το wikileaks». Καταλήγει: «στην πραγματικότητα ζούμε σε έναν κόσμο που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε [...] Περπατάμε διαρκώς μέσα σε μια ομίχλη, όπου δεν μπορούμε να δούμε ούτε το έδαφος. Νομίζουμε ότι μπορούμε να το δούμε, αλλά κάνουμε λάθος. Κάθε τόσο κάνει την εμφάνισή του ένα ξέφωτο μεγάλων αποκαλύψεων· τότε καταφέρνουμε να δούμε λίγο το έδαφος και μένουμε έκπληκτοι [...] Η γνώση είναι δύναμη, γι’ αυτό έχουν κάποιοι συσσωρεύσει πολλή δύναμη».
Εμείς μετά από αυτές τις δηλώσεις μένει να σκεφτούμε με μεγαλύτερη υπευθυνότητα τις επιλογές μας, κάνοντάς τες πιο συνειδητές. Όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να κρατήσουν την ανωνυμία τους στο μέσα από «εναλλακτικά δίκτυα» προφανώς όχι μόνο αρνούνται να δουν την αλήθεια, αλλά αρνούνται να αναλάβουν και το θάρρος της γνώμης τους. Η υποτιθέμενη ανωνυμία του διαδικτύου, που θα επέτρεπε σε όλους, «προσφέροντας ίσες ευκαιρίες», να εκφραστούν «ελεύθερα», αν υπήρξε ποτέ, έχει προφανώς τελειώσει. Οπότε, ο καθένας οφείλει στον εαυτό του να αποφασίσει εάν θέλει να συνεχίσει να εκφράζει όσα αληθινά πιστεύει. Η ελευθερία δεν πρόκειται να παραχωρηθεί από κανέναν, πόσο μάλλον από την οποιουδήποτε είδους εξουσία, όποιο εργαλείο κι αν διαθέτει. Το διαδίκτυο τείνει από εργαλείο μιας μηχανής να μετατρέψει εμάς σε μηχανές που σκέφτονται με βάση το εργαλείο του διαδικτύου.

ΠΗΓΗ:http://anarchypress.wordpress.com/

About these ads

ΠΑΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΝΑΞΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ

"Πώς έφτιαξα τα ΜΑΤ"

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

                                                            ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ο άνθρωπος που δημιούργησε τα ΜΑΤ αποκαλύπτει το παρασκήνιο της ίδρυσης των ειδικών αυτών τμημάτων της αστυνομίας που σφράγισαν με τη δράση τους τα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Τριάντα χρόνια έκλεισαν από τη Μεταπολίτευση του 1974. Ο "Ιός" αποφάσισε να συμμετάσχει στο γιορτασμό, θυμίζοντας μίαν ιδιαίτερη πτυχή αυτής της δημοκρατικής τομής: τη δημιουργία των πρώτων ειδικών αστυνομικών μονάδων (ΜΑΤ-ΜΕΑ), που ανέλαβαν το βάρος της πάταξης των αντιφρονούντων, απαλλάσσοντας τις ένοπλες δυνάμεις από την ενασχόληση με το "πεζοδρόμιο".

Ο συσχετισμός δεν είναι πρωτότυπος. Ο πρώτος που τον έκανε ήταν ο ίδιος ο χουντικός "πρωθυπουργός" του Πολυτεχνείου. Στα απομνημονεύματά του ο Σπύρος Μαρκεζίνης ισχυρίζεται ότι, αν είχε προλάβει να φτιάξει ΜΑΤ, τότε η σφαγή του 1973 θα είχε ενδεχομένως αποφευχθεί:

"Επί του θέματος του ειδικού εξοπλισμού της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής", γράφει, "είχον ήδη εκφράσει την απορίαν μου εις τον [αρχηγό της Αστυνομίας Πόλεων] κ. Δασκαλόπουλον, ο οποίος αν ενθυμούμαι καλώς μου είπεν ότι οσάκις προέκυπτε τοιούτον ζήτημα δεν εγίνετο δεκτόν. Προεδικάζετο ούτως ειπείν ότι εις περίπτωσιν σοβαροτέρων κάπως ταραχών, θα επενέβαινε ο στρατός.

Εγώ αντιθέτως επηρεασμένος από όσα είδα εις την πλατείαν Χιλής εις το Παρίσι, όπου κατά σύμπτωσιν το έτος εκείνο ευρέθην όταν επρόκειτο να γίνη διαδήλωσις εις μνήμην του Αλιέντε, είχον εντυπωσιασθή. Διότι είδα αστυφύλακας με μάσκας και ασπίδας που ενεθύμιζον πολεμιστάς του μεσαίωνος καθώς και ειδικά μηχανοκίνητα της αστυνομίας.

Και έκαμα τότε την σκέψιν, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα η σημερινή Αστυνομία, του Αγγλικού τύπου ή και η Χωροφυλακή, ανήκει εις εποχήν η οποία έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Εφερα λοιπόν το θέμα εις τον ίδιον τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας [τον Παπαδόπουλο].

Αν η Αστυνομία και η Χωροφυλακή διέθετε αυτόν τον αναγκαίον και σύγχρονον οπλισμόν του οποίου η πρώτη παραγγελία έγινε επί των ημερών μου, είναι πάρα πολύ πιθανόν να καθίστατο περιττή η επέμβασις των τεθωρακισμένων εις το Πολυτεχνείον και να μη προέκυπτε ανάγκη κηρύξεως του στρατιωτικού νόμου" (Σπ. Μαρκεζίνης, "Αναμνήσεις 1972-1974", Αθήναι 1979, σ.433-4).

Για τις λεπτομέρειες αυτού του εκσυγχρονισμού, αναζητήσαμε τον κατεξοχήν αρμόδιο: τον απόστρατο υπαρχηγό της Αστυνομίας Πόλεων, Ηλία Ψυχογιό. Στο σώμα από το 1945, με ενεργό συμμετοχή στην προδικτατορική καταστολή διαδηλώσεων αλλά και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ήταν αυτός που ανέλαβε μεταδικτατορικά να οργανώσει τις καινούριες μονάδες. Τριάντα χρόνια μετά, αφηγείται για πρώτη φορά τη δική του εκδοχή αυτής της ιστορίας.

Ο αμερικανικός δάκτυλος

Ολα ξεκίνησαν το 1961. "Ημουνα τότε υπαστυνόμος", θυμάται ο κ. Ψυχογιός, "και μ' έστειλε η υπηρεσία στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να εκπαιδευτώ στο riot control [έλεγχος ταραχών].

Μέχρι τότε δεν είχαμε οργανωμένη υπηρεσία για ν' αντιμετωπίζει τις συγκεντρώσεις. Επιανε κάθε μέρα η υπηρεσία τον τάδε ή τον δείνα αστυφύλακα, και τον έστελνε να τα βγάλει πέρα. Ανεκπαίδευτος, ανοργάνωτος.

Αποφάσισαν λοιπόν τότε οι Αμερικανοί και μας είπαν να στείλουμε μερικούς αξιωματικούς της αστυνομίας. Δώσαμε εξετάσεις στην αγγλική γλώσσα κι έστειλαν εμένα, τον Γεώργιο Σαμπάνη -που αργότερα έγινε αρχηγός του σώματος- και τον Θεόδωρο Χαρλαύτη, που συνέχισε στα μηχανοκίνητα".

Η χρονική συγκυρία αυτής της αποστολής αποτελεί αντικείμενο προς διερεύνηση. Γεγονός είναι ότι λίγο νωρίτερα, την 1η Δεκεμβρίου 1960, το κέντρο της Αθήνας είχε μετατραπεί σε πεδίο άγριων συγκρούσεων ανάμεσα στην αστυνομία και χιλιάδες απεργούς οικοδόμους, με δεκάδες τραυματίες από κάθε πλευρά. Μικρότερης έκτασης συγκρούσεις είχαν σημειωθεί και την Πρωτομαγιά του 1960. Τα γεγονότα εκείνα θεωρούνται σήμερα ως η ληξιαρχική πράξη γέννησης του μαζικού δημοκρατικού κινήματος της δεκαετίας του '60, που κορυφώθηκε με τους αγώνες του 1-1-4 και τις κινητοποιήσεις του 1965.

Στις ΗΠΑ, η ομάδα Ψυχογιού παρέμεινε 4 μήνες. "Πήγαμε σε διάφορες Πολιτείες, εκεί που παρήγαγαν τα δακρυγόνα, μας έδειξαν πώς είναι οργανωμένοι. Σε κάθε ποόλη που πηγαίναμε, μας δείχνανε τι έχουν. Δεν μας έκαναν κάποια ειδική εκπαίδευση".

Σήμερα, πάντως, ο ίδιος δηλώνει πως δεν εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα απ' αυτή την ξενάγηση: "Στο θέμα της αντιμετωπίσεως των διαδηλώσεων δεν ήταν και πολύ καλύτεροι από εμάς. Είχαν όμως ένα εργοστάσιο στο Σάλτσμπουργκ, που φτιάχνει τα δακρυγόνα. Πήγαμε εκειπέρα, μιλήσαμε και μας τα πουλάγανε".

Λεμπόν και δακρυγόνα

Ο εξοπλισμός των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας με δακρυγόνα φαίνεται πως υπήρξε το πιο απτό αποτέλεσμα αυτής της επίσκεψης. Σύμφωνα με τον συνομιλητή μας, η χρήση τους ήταν πρακτικά άγνωστη ώς τότε. Τον ισχυρισμό του επιβεβαιώνει, εν μέρει τουλάχιστον, ο μετεμφυλιακός κανονισμός της Αστυνομίας Πόλεων "περί παρανόμων συγκεντρώσεων και τρόπου διαλύσεως αυτών" (1952), που αγνοεί εντελώς τα εν λόγω υλικά.

Σύμφωνα πάλι με το επίσημο λεύκωμα του σώματος, μόλις τον Δεκέμβριο του 1960 το "Τμήμα Χρησιμοποιήσεως Δακρυγόνων Αερίων" της Γενικής Ασφάλειας εντάχθηκε στη νεοσύστατη Μηχανοκίνητη Υποδιεύθυνση, που ήταν αρμόδια για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων, "απάντων των υπαλλήλων ταύτης εις τα όπλα εκτοξεύσεως βολίδων και ρίψιν χειροβομβίδων δακρυγόνων αερίων" ("Τα 40 χρόνια της Αστυνομίας Πόλεων", Αθήναι 1962, σ.132).

Στο πρώτο του εγχειρίδιο, που εκδόθηκε το 1966, ο Ηλίας Ψυχογιός δεν κρύβει το θαυμασμό του γι' αυτά τα καινούρια όπλα: "Τα χημικά μέσα είναι το πλέον αποτελεσματικόν όπλον εις τας χείρας της Αστυνομίας προς διάλυσιν συναθροίσεων. Δια των δακρυγόνων, λύεται δια την Αστυνομίαν το σοβαρόν θέμα της αντιμετωπίσεως μεγάλου αριθμού ανθρώπων αποτελούντων συνάθροισιν. Η αριθμητική υπεροχή του πλήθους, δεν αποτελεί πλέον θέμα δια την Αστυνομίαν. Η Αστυνομία κατέστη ισχυροτέρα οιασδήποτε συναθροίσεως" ("Συναθροίσεις και οχλοκρατικαί εκδηλώσεις. Αντιμετώπισις αυτών", Αθήναι 1966, σ.46).

Είναι προφανές ότι η ενδιάμεση εμπειρία των Ιουλιανών, με τη μαζική χρήση χημικών αερίων από την αστυνομία, είχε ενισχύσει την εμπιστοσύνη του στα νέα όπλα. Ο συνομιλητής μας, ωστόσο, θυμάται την εποχή εκείνη σαν την πιο δύσκολη φάση της καριέρας του: "Τα Ιουλιανά ήταν τα χειρότερα. Είχανε βάλει μπροστά τους οικοδόμους και μας πλακώσανε μια φορά εκεί στην πλατεία Βάθης στο ξύλο και στις πέτρες, σπάζανε τα πεζοδρόμια και τα πετάγανε. Ητανε παλικάρια αυτοί. Τους είχανε παρασύρει, ήσανε εμπροσθοφυλακές. Με τι να τους αντιμετωπίσουμε εμείς;"

Πέρα από την αξιοποίηση των δακρυγόνων, η αμερικανική εκπαίδευση είχε μάλλον περιορισμένη συμβολή στην αναβάθμιση των εγχώριων κατασταλτικών μηχανισμών.

Η "τεθωρακισμένη ίλη εφόδου" που συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 1947, ως συνέχεια της περιβόητης κατοχικής μονάδας του Μπουραντά, μετασχηματίσθηκε μεν το φθινόπωρο του 1960 σε "Μηχανοκίνητον Υποδιεύθυνσιν" (και την επόμενη χρονιά διαφημίστηκε -ως "Τμήμα Κρούσεως"- στα επίσημα "Αστυνομικά Χρονικά"), η δύναμή της όμως περιοριζόταν σε κάποιες απαρχαιωμένες "αύρες" βρετανικής προέλευσης. "Σε μερικά απ' αυτά τα οχήματα, δεν έστριβαν καν τα τιμόνια για να φέρουμε βόλτα γύρω-γύρω την Ομόνοια", θυμάται ο κ. Ψυχογιός.

Με μια τέτοια "αύρα" θα επέμβει ο ίδιος τη νύχτα του Πολυτεχνείου (16.11.73) εναντίον των διαδηλωτών που πολιορκούσαν το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, στην οδό Μάρνη. Για την ενέργειά του αυτή, η υπηρεσία τον τίμησε με αναμνηστικό δίπλωμα.

Απροσδιόριστη παραμένει, επίσης, η υπερατλαντική συμβολή στην πολιτικοϊδεολογική επένδυση αυτού του εκσυγχρονισμού. Ολα τα εγχειρίδα του κ. Ψυχογιού ασχολούνται εκτενώς με την "ψυχολογία του όχλου", που αποτελεί και το βασικό αναλυτικό τους εργαλείο. Ως βιβλιογραφία παρατίθενται η "Εγκληματολογία" του Γαρδίκα κι οι ελληνικές εκδόσεις των Φρόιντ και Λεμπόν. Κατά πάσα πιθανότητα, η πηγή της έμπνευσης θα πρέπει ν' αναζητηθεί στην αθηναϊκή Πάντειο, από τα θρανία της οποίας πέρασε επίσης ο συγγραφέας, κι όχι στην μακρινή Ουάσιγκτον.

ΜΑΤ και ΜΕΑ

Η τομή θα σημειωθεί λίγο μετά τη Μεταπολίτευση. "Οταν ήρθε ο Καραμανλής από το εξωτερικό", θυμάται ο συνομιλητής μας, "εμείς δεν είχαμε ειδικά σώματα για ν' αντιμετωπίσουμε αυτές τις καταστάσεις. Φώναξε τότε τον υπουργό και του είπε 'φτάξτε τα'. Καθήσαμε στο Υπουργείο μια ομάδα αξιωματικών και τα σχεδιάσαμε.

Δεν υπήρχε πρότυπον, τίποτα. Το βασικό, τους έλεγα εγώ, είναι να φτιάξουμε μια δύναμη που θα απασχολείται αποκλειστικά (ή σχεδόν αποκλειστικά) με το θέμα αυτό. Να υπάρχουν 100 άνδρες και, όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε κάποια συνάθροιση, να καλούμε αυτούς κι όχι άλλους.

Φτιάξαμε έτσι μια ωραία οργάνωση των ΜΑΤ. Πήραμε διάφορα όργανα: ασπίδες, δακρυγόνα κλπ. Πήραμε προσφορές για θωρακισμένα από διάφορα κράτη και τελικά επιλέξαμε να αγοράσουμε 'αύρες' από το Βέλγιο. Με έστειλε η υπηρεσία εκεί για να τα εξετάσω, μαζί με κάτι άλλους αξιωματικούς. Μας είπανε να πάρουμε τα καλύτερα. Οταν τα φέραμε, ο αρχηγός -που δεν ήξερε να τα δουλεύει- μου λέει 'οργάνωσέ τα εσύ'". Συγκροτήθηκαν έτσι τα ΜΑΤ (Μονάδες Αποκαταστάσεως Τάξεως). Η ιδέα της ονομασίας τους ανήκε στον μετέπειτα υπουργό Αναστάσιο Μπάλκο. Για τη συγκρότηση των μονάδων δεν χρειάστηκε να ψηφιστεί ειδικός νόμος. Αρκούσε μια απλή υπουργική απόφαση.

Η δύναμή τους ήταν 150 αστυνομικοί στην Αθήνα. Μια δεύτερη μονάδα ΜΑΤ φτιάχτηκε στη Θεσσαλονίκη, ενώ αντίστοιχο σώμα οργανώθηκε κι από τη Χωροφυλακή. Για τις μετακινήσεις τους, αγοράστηκαν το 1976 ειδικά οχήματα από τη Γαλλία. Οσο για τις βελγικές αύρες, η άφιξη της πρώτης δεκάδας ("εξ ικανού αριθμού παραγγελθέντων") προβλήθηκε πανηγυρικά από το επίσημο περιοδικό του σώματος ("Η Αστυνομία εκσυγχρονίζεται. Σύγχρονα ειδικά οχήματα αντιμετωπίσεως παρανόμων συγκεντρώσεων", Αστυνομικά Χρονικά 11.1974, σ.1010-1013).

Η εκπαίδευση των ΜΑΤ γινόταν από τον κ. Ψυχογιό. "Τους έκανα ομαδικές ασκήσεις, τίποτα δακρυγόνα, κάποιους σχηματισμούς, πώς μπορούν να αντιμετωπίζουνε τις καταστάσεις". Ως διδακτέα ύλη χρησιμοποιούσε τα δικά του εγχειρίδια. "Ολες τις γνώσεις που έχω αποκτήσει για το ζήτημα, τις έχω αποτυπώσει στα βιβλία μου. Κάθε φορά που έκανα νέα έκδοση, έβλεπα πού πάσχει το σύστημα και το προσάρμοζα. Δεν είμαι ο θεωρητικός, όπως με είχαν ονομάσει τότε, ήμουνα της πράξης, αφού ήμουνα ο επικεφαλής σ' αυτές τις επιχειρήσεις".

Ως αρχική ιδέα χρησιμοποίησε όσα είχε δει στην Αμερική, επέφερε όμως αλλαγές για να τα προσαρμόσει "στα ελληνικά δεδομένα". Ενίσχυσε, λχ, το βάθος της αστυνομικής παράταξης που έρχεται αντιμέτωπη με τους διαδηλωτές: "Τους μάζεψα όλους μαζί, για να μην μπορούνε να μας διασπάσουν, μπροστά οι ψηλοί και οι πιο δυνατοί". Κάποιες από τις ιδέες του, όπως η "σφήνα" (για τον διεμβολισμό των συγκεντρώσεων και την "ριζικήν μεταβολήν της ψυχολογίας των εις το κέντρον της μάζης ευρισκομένων"), ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν στην πράξη.

Ο ίδιος επέβλεψε τη συγκρότηση και του δεύτερου ειδικού αστυνομικού σώματος, των "Μονάδων Ειδικών Αποστολών" (ΜΕΑ). Αφορμή στάθηκε η πολιορκία του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη στο σπίτι του, το 1978.

"Με καλεί τότε ο υπουργός, ο κ. Μπάλκος. Του λέω, 'δεν έχω κανέναν ικανό να πάει να πιάσει τον Τσιρώνη. Ο Τσιρώνης είναι παλικάρι, δεν είναι ανθρωπάκι. Ποιος θα τον αντιμετωπίσει; Πρέπει να οργανώσουμε μια ειδική υπηρεσία'. Μου λέει, 'κάνε το'. Βγάλαμε λοιπόν μια ανοιχτή πρόσκληση για εθελοντές, μάζεψα καμιά δεκαπενταριά άντρες καλούς, κάναμε και μια ψευτοεκπαίδευση (πώς να αναρριχηθούμε, κλπ) κι ήμασταν έτοιμοι".

Η αποστολή ολοκληρώθηκε τη νύχτα της 11ης Ιουλίου 1978, με την επιδρομή των ΜΕΑ και το θάνατό του Τσιρώνη. "Αυτοκτονία" ήταν η επίσημη εκδοχή -και τη συμμερίζεται, φυσικά, ολόψυχα ο συνομιλητής μας.

Αργότερα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα ΜΕΑ θα υποκαταστήσουν προσωρινά τα ΜΑΤ, ως αιχμή του δόρατος της πολιτικής καταστολής. Ντυμένοι με πολιτικά, οι άνδρες τους μπορούσαν να διαλύουν στα μουλωχτά ανεπιθύμητες συγκεντρώσεις (όπως του κινήματος για το στρατό), χωρίς να εκτίθεται δημόσια η πολιτική ηγεσία της "Αλλαγής".

Μια "καλή επιχείρηση"

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον κ. Ψυχογιό και τις αναμνήσεις του. Η εικόνα που δίνει για τη μεταπολιτευτική δράση των ΜΑΤ, τρεις δεκαετίες αργότερα, είναι αυτή μιας ως επί το πλείστον ειρηνικής διαμεσολάβησης: "Σχεδόν ποτέ δεν συγκρουσθήκαμε μετωπικά με τους διαδηλωτές. Μπορώ να πω ότι είχα αποκτήσει φιλία με τους επικεφαλής των συγκεντρώσεων. Μαζευόμασταν στην Ομόνοια και τους έλεγα: 'Κάνετε ό,τι θέλετε, μόνο μη μας πειράξετε, γιατί αυτούς εδώ (έδειχνα τα ΜΑΤ) δεν μπορώ να τους συγκρατήσω'. Και συνήθως έβαιναν καλώς τα πράγματα".

Για την ακρίβεια αυτής της εξιδανικευτικής περιγραφής, αποκαλυπτικό είναι βέβαια το απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του που δημοσιεύουμε σε διπλανή στήλη -και το οποίο αποτυπώνει επακριβώς τα όρια άσκησης της ελευθερίας του συνέρχεσθαι εκείνα τα χρόνια. Ο ίδιος ο συνομιλητής μας φροντίζει, άλλωστε, να επισημάνει δυο τουλάχιστον βίαιες αναμετρήσεις στις οποίες είχε καθοδηγητικό ρόλο.

Η πρώτη αφορά την απόπειρα του ΕΚΚΕ να πραγματοποιήσει την Πρωτομαγιά του 1977 πορεία από το πεδίο του Αρεως προς το σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τα ΜΑΤ τους περίμεναν στο ύψος του αγάλματος της Αθηνάς. Οι διαδηλωτές δοκίμασαν να προχωρήσουν χρησιμοποιώντας σαν δόρατα τα κοντάρια των σημαιών τους, περικυκλώθηκαν όμως από υπέρτερες αστυνομικές δυνάμεις κι εξαναγκάστηκαν σε συντεταγμένη υποχώρηση.

Η δεύτερη σύγκρουση, ήταν το χτύπημα όσων αποπειράθηκαν να σπάσουν την κυβερνητική απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου το 1977:

"Μόλις περάσανε τα Χαυτεία, στέλνω μια μονάδα να τους σταματήσει. Την διέλυσαν αμέσως με τα κοντάρια. Λέω τότε να προχωρήσουν τα ΜΑΤ, αφού πρώτα φρόντισα -με τις μονάδες που είχα τριγύρω- να τους κλείσω την οπισθοχώρηση. Οταν με ειδοποιούν ότι 'κλείσαμε', δίνω εντολή να επιτεθούν τα ΜΑΤ. Εγινε μακελειό. Τότε ο Καραμανλής ρώτησε 'ποιος είναι ο επικεφαλής, να τον συγχαρώ'. Του άρεσε πολύ ότι τους είχα κλείσει την οπισθοχώρηση. Ηταν μια πολύ ωραία επιχείρησις..."

Οι λύκοι και τ' αρνάκια Από το τελευταίο βιβλίο του Ηλία Ψυχογιού, παραθέτουμε αυτούσιο ένα τυπικό παράδειγμα αντιμετώπισης συναθροίσεων. Αν μη τι άλλο, αποτυπώνει εύγλωττα τις ισορροπίες και τα όρια της Μεταπολίτευσης. Οπως διαπιστώνουμε από τη συγκεκριμένη αφήγηση, που μόνο για συμπάθεια προς τους διαδηλωτές δεν μπορεί να κατηγορηθεί, ακόμη κι η απόλυτα ειρηνική άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών, κάθε άλλο παρά δεδομένη μπορούσε να θεωρηθεί. "Ενα απόγευμα του θέρους 1977, ομάς οπαδών ενός πολιτικού κόμματος, κατόπιν μυστικής ατομικής ειδοποιήσεως, συνεκρότησαν αιφνιδίως συγκέντρωσιν, αποτελουμένην από 700 περίπου άτομα, έξω από την Αργεντινήν Πρεσβείαν, εις οδόν Βασ. Σοφίας. Μόλις συνεκεντρώθησαν, άνοιξαν τα πλακάτ με τα συνθήματά των και εφώναζαν τα ίδια συνθήματα δια να τα ακούσουν μάλλον οι περαστικοί και όχι ο Πρέσβης, διότι, λόγω της ώρας, η Πρεσβεία ήτο κλειστή. Το περιστατικόν ανεφέρθη αμέσως εις την Αστυνομικήν Διεύθυνσιν υπό της Φρουράς της Πρεσβείας και διετάχθη η κινητοποίησις των Αστυνομικών Μονάδων επιφυλακής (ΜΑΤ και άλλων). Ο καταφθάσας επικεφαλής Αστυνόμος, εκάλεσε τους συγκεντρωθέντας να διαλυθούν και απομακρυνθούν από εκεί. Η απάντησις εκ μέρους του Αρχηγού της ομάδος ήτο η εξής: 'Σύμφωνα με το Σύνταγμα, έχουμε το δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε ησύχως και αόπλως. Εφ' όσον λοιπόν είμαστε ήσυχοι και άοπλοι, δεν έχετε δικαίωμα να μας διαλύσετε'. Ο Αστυνόμος μετά την δήλωσιν αυτή του Αρχηγού της ομάδος, ευρέθη εις αμηχανίαν και εζήτησεν οδηγίας από την Αστυν. Διεύθυνσιν. Του εδόθησαν οδηγίαι και εκάλεσε τους συγκεντρωμένους να απομακρυνθούν, διότι διετάρρασσαν την μεσημβρινήν ησυχίαν. Επ' αυτού έλαβεν, από τον Αρχηγόν, την εξής απάντησιν: 'Εντάξει, κύριε Αστυνόμε, αφού αυτός είναι ο λόγος που μας προσκαλείτε να φύγωμε, θα παύσωμε να φωνάζωμε', και έδωσε αμέσως εντολήν εις τους συγκεντρωμένους να μη φωνάζουν και διαταράσσουν την μεσημβρινήν ησυχίαν. Αυτοί υπήκουσαν. Ανοιξαν τα πλακάτ με τα συνθήματά των και παρέμειναν ακίνητοι και αμίλητοι έξω από το κτίριον της Πρεσβείας. Κατόπιν της στάσεως αυτής των συγκεντρωθέντων, ο Αστυνόμος ευρέθη και πάλιν εις δύσκολον θέσιν. Εζήτησεν και έλαβε νέας οδηγίας, από την Αστυνομικήν Διεύθυνσιν. Τους συνέστησε να φύγουν, διότι εμπόδιζαν την κυκλοφορίαν των πεζών. Και νέα έκπληξις επερίμενε τον Αστυνόμον. Οι συγκεντρωμένοι επήγαν και εστάθηκαν πλησίον της οικοδομικής γραμμής, ώστε να μην εμποδίζουν την κίνησιν των πεζών. Κατόπιν και αυτής της συμπεριφοράς του πλήθους, άλλη δικαιολογία επεμβάσεως της Αστυνομίας δεν υπήρχεν, ειμή μόνον η τήρησις της διαδικασίας διαλύσεως την οποίαν προβλέπουν οι νόμοι. Αμέσως μετέβη εις τον τόπον ο εκπρόσωπος του Αστυν. Δ/ντού, κομίζων και την απαγορευτικήν απόφασιν της συγκεντρώσεως, ο Εισαγγελεύς και ο Υπάλληλος της Νομαρχίας. Μόλις το πλήθος εκλήθη άπαξ προς διάλυσιν, συνεμορφώθη αμέσως και διελύθη εντός ολίγων δευτερολέπτων. Δεν ανέμενεν δευτέραν πρόσκλησιν προς διάλυσιν, φοβούμενον προφανώς την διενέργειαν συλλήψεων πριν κληθεί δια τρίτην φοράν. Ετσι η ομάς αυτή έκαμε την δημοσίαν εμφάνισίν της, εδημιούργησεν τας εντυπώσεις της και όταν αντελήφθη ότι ο κίνδυνος ευρίσκεται 'επί θύραις', διελύθη αμέσως, ώστε να μην δώσει την ευκαιρίαν εις την Αστυνομίαν να τους συλλάβει δια παράβασιν του άρθρου 171 του Ποιν. Κώδικος" ("Δημόσιαι συναθροίσεις", Αθήναι 1979, σ.114-6). Για την Ιστορία και μόνο, αναφέρουμε ότι το αδίκημα του άρθρου 171 τιτλοφορείται "θρασύτης κατά της Αρχής"...

(Ελευθεροτυπία, 1/8/2004)

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Μεταλλάξεις του "εσωτερικού εχθρού"

Μια πλευρά του κατασταλτικού εκσυγχρονισμού στα χρόνια της Μεταπολίτευσης αποτυπώνεται στις διαδοχικές εκδόσεις του βιβλίου του Ηλία Ψυχογιού. Αναφερόμαστε στην εικόνα του "εσωτερικού εχθρού" που αντιμετωπίζουν οι άντρες των ΜΑΤ. Παρά τον τεχνικό τους χαρακτήρα, τα εκπαιδευτικά αυτά εγχειρίδα περιέχουν (κυρίως στην εισαγωγή τους) μια συνοπτική αλλά αρκετά εύγλωττη περιγραφή αυτής της μετάλλαξης.

Το πρώτο εγχειρίδιο κυκλοφόρησε το 1966, μετά τα Ιουλιανά. Η αναφορά στον "εχθρό" είναι εδώ μάλλον συμβατική -κι οπωσδήποτε εναρμονισμένη με τον επίσημο αντικομμουνισμό της εποχής. Αντίπαλος είναι το ΚΚΕ και στόχος της αστυνομίας η προστασία του απειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος:

"Η Αστυνομία έχει ως κυρίαν αποστολήν την πρόληψιν και καταστολήν των εγκλημάτων ως και την διασφάλισιν της ησυχίας, ειρήνης και τάξεως. Η ειρήνη όμως, η ησυχία και τάξις, συχνά διαταράσσονται υπό συναθροίσεων, διαδηλώσεων και άλλων οχλοκρατικών εκδηλώσεων. Γνωστή είναι εις πάντας η καταστροφική δύναμις του όχλου, ιδια όταν το κινούν ελατήριον είναι πολιτικόν ή οικονομικόν.

Κατά την αντιμετώπισιν των συναθροίσεων, δεν πρέπει να διαφεύγη της προσοχής των Αστυνομικών ότι αύται αποτελούν το σπουδαιότερον μέσον εις χείρας των κομμουνιστών προς επικράτησιν των ανατρεπτικών των σχεδίων εις βάρος της καθεστηκυίας τάξεως.

Ούτοι δρουν βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου, όπερ κατατείνει εις το να παρασύρη τους συναθροισθέντας εις πράξεις αντιβαινούσας προς τους αρχικούς σκοπούς της συναθροίσεως, επί τω τέλει όπως, δια των μεμονωμένων ή ομαδικών πράξεων βίας κατά προσώπων ή πραγμάτων υπό του πλήθους, προκαλέσουν την βιαίαν επέμβασιν της Αστυνομίας, ήτις επέμβασις δυνατόν να εξερεθίση το πλήθος και διεγείρη τούτο κατά της Αρχής" ("Συναθροίσεις και οχλοκρατικαί εκδηλώσεις. Αντιμετώπισις αυτών", Αθήναι 1966, σ.3-4).

Οι διατυπώσεις αυτές επαναλαμβάνονται κατά λέξη και στη δεύτερη εκδοχή του εγχειριδίου, που κυκλοφόρησε επί δικτατορίας ("Οχλοκρατικαί εκδηλώσεις. Δακρυγόνα", Αθήναι 1969, σ.3-4). Η εικονογράφηση και των δυο βιβλίων προέρχεται σχεδόν στο σύνολό της από τα Ιουλιανά.

Μετά το καλοκαίρι του 1974 και τη νομιμοποίηση των δυο ΚΚΕ, ο "εσωτερικός εχθρός" μετατοπίζεται πια στο πρόσωπο των "εξτρεμιστών" και των "αναρχικών στοιχείων", που αμφισβητούν τις μεταπολιτευτικές ισορροπίες:

"Αι δημόσιαι συναθροίσεις απετέλεσαν και θα αποτελούν πάντοτε αφορμάς εις τα εξτρεμιστικά και αναρχικά στοιχεία να μεταβάλλουν τας ειρηνικάς συναθροίσεις εις ταραχώδεις και ούτω να επιτυγχάνουν άλλους σκοπούς και όχι τους τιθεμένους υπό των οργανωτών αυτών" ("Δημόσιαι συναθροίσεις και αντιμετώπισις αυτών υπό της Αστυνομίας", Αθήναι 1977, σ.3). Η ίδια διατύπωση επαναλαμβάνεται αυτούσια και στην τελική μορφή του εγχειριδίου, το 1979.

Η εκδοχή του 1977 παραθέτει συγκεκριμένα φωτογραφικά παραδείγματα "ειρηνικών" και "οχλοκρατικών" συναθροίσεων. Ως "ειρηνικές" αποτυπώνονται μια μαζική πορεία της Μεταπολίτευσης (σ.7), το γιουχάισμα της προεκλογικής ομιλίας του Γαρουφαλιά (σ.9) και μια συγκέντρωση του ΚΚΕ Εσωτερικού (σ.15). Ως "οχλοκρατικές", τα προδικτατορικά επεισόδια του Παναθηναϊκού (1964), τα Ιουλιανά του 1965 και οι μεταπολιτευτικές συγκρούσεις της 23ης Ιουλίου 1975 και της 25ης Μαΐου 1976.

Μια γλαφυρή περιγραφή της ανάδυσης ενός νέου εχθρού θα γίνει επίσης στο τελευταίο βιβλίο, κατά την περιγραφή της απαγορευμένης τέταρτης πορείας του Πολυτεχνείου (26.11.77): "Την 20.00 ώραν, μία ομάς, αποτελουμένη από 700-800 περίπου άτομα, κινούμενη από το Πολυτεχνείον επί της οδού Πατησίων, εβάδιζεν προς την οδόν Σταδίου. Τα μέλη της ομάδος εκραύγαζαν συνθήματα ως 'φωτιά στην ...', 'θάνατος στους ...' (όλα τα συνθήματα δηλαδή ήσαν φωτιά και θάνατος). Ολοι αυτοί ήσαν αναρχικοί" (σ.124).

Ακολούθησε η περικύκλωση των διαδηλωτών και το λιάνισμά τους από τα ΜΑΤ. "Οι αναρχικοί", πανηγυρίζει ο κ. Ψυχογιός, "έλαβαν ένα καλό μάθημα. Αντελήφθησαν εκείνην την βραδυά, ότι το Κράτος είναι πανίσχυρον και όποιος αντιτάσσεται προς τας επιταγάς του, υφίσταται σοβαράς συνεπείας" (σ.126).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Θεόδωρος Συρογιάννης, "Θέματα Ασφαλείας" (Αθήναι 1962). Γενικό εγχειρίδιο συνταγμένο από τον υπομοίραρχο της Χωροφυλακής που μετείχε στην πρώτη εκπαιδευτική αποστολή στις ΗΠΑ. Περιλαμβάνει κεφάλαιο με τίτλο "αντιμετώπισις οχλοκρατικών συναθροίσεων".

Ηλίας Ψυχογιός, "Συναθροίσεις και οχλοκρατικαί εκδηλώσεις. Αντιμετώπισις αυτών" (Αθήναι 1966). "Οχλοκρατικαί εκδηλώσεις. Δακρυγόνα" (Αθήναι 1969). "Δημόσιαι συναθροίσεις και η αντιμετώπισις αυτών υπό της αστυνομίας" (Αθήναι 1977). "Δημόσιαι συναθροίσεις" (Αθήναι 1979).

Τα τέσσερα εγχειρίδα του δημιουργού των ΜΑΤ καλύπτουν ολόκληρη την περίοδο της μετάβασης από τις μετεμφυλιακές στις σύγχρονες μεθόδους καταστολής διαδηλώσεων.

Χρήστος Μπρατάκος, "ΜΑΤ. Οι κρανοφόροι" (Αθήνα 1984, εκδ. Αιγόκερως). Αυτοβιογραφική αφήγηση ενός ΜΑΤατζή της Μεταπολίτευσης, που εγκατέλειψε την υπηρεσία μετά τη σφαγή του "Πολυτεχνείου" του 1980.

Δημήτρης Μπελαντής, "Αναζητώντας τον 'εσωτερικό εχθρό'. Διαστάσεις τηςε αντιτρομοκρατικής πολιτικής" (Αθήνα 2004, εκδ. Προσκήνιο). Σφαιρική ανάλυση των κατασταλτικών πρακτικών στην Ελλάδα και την αναπτυγμένη Δύση. Ο συγγραφέας δεν περιορίζεται στην "αντιτρομοκρατική" πολιτική, αλλά αναλύει όλο το φάσμα της πάταξης του "εσωτερικού εχθρού" στις κοινωνίες του όψιμου καπιταλισμού. Ειδική αναφορά στη Μεταπολίτευση και όσα ακολούθησαν.

ΔΕΙΤΕ

Νίκου Καβουκίδη, Μαρτυρίες (1975). Ντοκιμαντέρ με τις εξελίξεις της κρίσιμης διετίας 1973-75. Περιλαμβάνει την πρώτη δημόσια εμφάνιση των θωρακισμένων της Χωροφυλακής (7.2.1975) κι εκτεταμένα πλάνα από τις συγκρούσεις ΜΑΤ-οικοδόμων στις 23 Ιουλίου 1975.

(Ελευθεροτυπία, 1/8/2004)

ΠΗΓΗ:http://poetrybar.blogspot.gr/

ΠΡΟΣΟΧΗ! Να τι σημαίνει το Αγγλικό Δίκαιο που η Ελλάδα σήμερα πουλάει ΟΜΟΛΟΓΑ και πανηγυρίζει ο Στουρνάρας!

Ο συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης αποκαλύπτει τι σημαίνει η αλλαγή του δικαίου για τα νέα ομόλογα

Με το ελληνικό οι κανόνες λειτουργούν υπέρ του οφειλέτη, ενώ με το αγγλικό υπέρ του δανειστή!

Αν γίνει η αλλαγή που μας ζητάνε επίμονα οι δανειστές, δεν μπορείς να ζητήσεις μείωση του χρέους

Απαράδεκτη είναι η τυχόν αποδοχή του αγγλικού δικαίου στη νέα δανειακή σύμβαση, υπογραμμίζει με συνέντευξή του στο «ΠΑΡΟΝ» ο έγκριτος συνταγματολόγος Γ. Κασιμάτης, παραθέτοντας ουσιαστικά επιχειρήματα. Ο κ. Κασιμάτης εξηγεί ότι οι δανειστές μας θέλουν να επιβάλουν το αγγλικό δίκαιο επειδή αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν πειραματόζωο και στο πλαίσιο μιας αντίληψης κατοχής του ευρωπαϊκού Νότου απ’ τον Βορρά.

Εξηγεί επίσης, και μάλιστα και με παραδείγματα, ότι η επιβολή του αγγλικού δικαίου λειτουργεί πάντα υπέρ του δανειστή και ποτέ υπέρ του οφειλέτη, ο οποίος όμως είναι το αδύναμο μέρος σε τέτοιες δανειακές συμβάσεις.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο ο οφειλέτης δεν μπορεί να ζητήσει μείωση του χρέους ακόμα κι αν είναι επαχθές, σε κάποιο μέρος του.

Αναλυτικά η συνέντευξη του έγκριτου συνταγματολόγου:

Γίνεται πολύς λόγος τελευταία για το αγγλικό δίκαιο στο οποίο μας επιβάλλουν οι δανειστές μας να υπάγονται οι δανειακές μας συμβάσεις. Τι σημαίνει αυτό για τη χώρα μας;

- Η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Ελλάδα τον Μάιο του 2010 με τις χώρες της Ευρωζώνης και με το ΔΝΤ (το λεγόμενο Μνημόνιο) είχε περιλάβει τον όρο στο άρθρο 14 (1) ότι η Σύμβαση που υπογράφτηκε και κάθε υποχρέωση σχετική με αυτή «διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο». Αυτό το είχα καταγγείλει τότε αμέσως ως πολύ σοβαρό ζήτημα που είχε δεχτεί η κυβέρνηση. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω με απλά λόγια τι σημαίνει αυτός ο όρος: Σε όλες τις χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης, οι κανόνες που ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ του δανειστή και του οφειλέτη είναι πάντοτε υπέρ του οφειλέτη, γιατί ο οφειλέτης είναι το αδύναμο μέρος μιας δανειακής σύμβασης, ενώ ο δανειστής είναι το ισχυρό. Αυτό είναι μια κατάκτηση του ανθρωπιστικού δικαιϊκού πολιτισμού της Ευρώπης. Στην Αγγλία αυτό δεν ισχύει. Εκεί επικράτησε η αποικιακή νοοτροπία της αυτοκρατορίας και η νοοτροπία του Μεσαίωνα, που ήταν πάντοτε υπέρ του ισχυρού δανειστή και εις βάρος του φτωχού οφειλέτη. Αυτό ακριβώς είχε σατιρίσει ο Σαίξπηρ στο έργο του «Ο έμπορος της Βενετίας» με τον τύπο του τοκογλύφου Σάιλοκ. Σύμφωνα, λοιπόν, με το αγγλικό δίκαιο, ό,τι και αν συμφωνήσει και υπογράψει εις βάρος του ο οφειλέτης, ο οποίος βρίσκεται συνήθως στην ανάγκη να δανειστεί, ισχύει, έστω και αν είναι, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο και με το δίκαιο των άλλων χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αθέμιτο.

Για να καταλάβουν καλύτερα οι αναγνώστες μας, μπορείτε να μας δώσετε κάποιο παράδειγμα;

1ο παράδειγμα: Αν οδηγηθεί ο οφειλέτης, λόγω της μεγάλης ανάγκης που έχει να δανειστεί χρήματα, σε υπερδανεισμό, να δανειστεί δηλαδή περισσότερα χρήματα από όσα χρειάζεται για να κερδίσει περισσότερα ο δανειστής, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο μπορεί να μειωθεί το δάνειο μέχρι το αναγκαίο για την κάλυψη των αναγκών του οφειλέτη. Αυτό με το αγγλικό δίκαιο δεν μπορεί να γίνει.

2ο παράδειγμα: Αν ο δανειστής, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη του οφειλέτη, αξιώσει μεγαλύτερο τόκο από εκείνον που ισχύει στις συναλλαγές, μπορεί ο οφειλέτης σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο να ζητήσει τη μείωσή του. Αυτό με το αγγλικό δίκαιο δεν γίνεται.

3ο παράδειγμα: Η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Ελλάδα τον Μάη του 2010 είναι γεμάτη με όρους που ισχύουν μόνο για τον οφειλέτη, ενώ δεν προβλέπεται, για χάρη της ισότητας, να ισχύουν αντίστοιχοι και για τον δανειστή. Ο οφειλέτης (η Ελλάδα) μπορεί, σύμφωνα με το δίκαιο των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης (και της Ελλάδας), να ζητήσει τη ΜΗ εφαρμογή τους εις βάρος του. Σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, δεν μπορεί.

4ο παράδειγμα: Ο οφειλέτης ενώ μπορεί, σύμφωνα με το δίκαιο της ηπειρωτικής Ευρώπης, να ζητήσει τη μείωση του χρέους κατά το ποσό που είναι «επαχθές», δεν μπορεί σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο γιατί δεν αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πολλά παραδείγματα, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα απέναντι στις χώρες της Ευρωζώνης και στο ΔΝΤ. Βεβαίως, όλα αυτά είναι αντίθετα προς το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Είναι, όμως, πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, να βρει η Ελλάδα ή άλλο κράτος-οφειλέτης το δίκιο του σε διεθνή όργανα. Αυτό το ξέρουν καλά οι δανειστές μας.

Η κυβέρνηση, όταν υπέγραφε τη δανειακή σύμβαση, δεν το γνώριζε;

- Ασφαλώς το γνώριζε, αφού κάθε κυβέρνηση έχει όλες τις δυνατότητες να γνωρίζει καλά τις νομικές συνέπειες αυτών που υπογράφει. Σήμερα, η κυβέρνηση Παπαδήμου οφείλει, κατά τη σύναψη της νέας δανειακής σύμβασης και με βάση το Σύνταγμα στο οποίο ορκίστηκε, να αρνηθεί την υπογραφή όρων που θα είναι αντίθετοι προς τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Διεθνές Δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη της χώρας μας.

Γιατί τα κάνει όλα αυτά η Ευρώπη και το ΔΝΤ, αφού είναι σε αντίθεση με το δίκαιο των λαών της ηπειρωτικής Ευρώπης;

- Τα κέντρα εξουσίας του χρηματοοικονομικού συστήματος που εκπροσωπεί το ΔΝΤ θέλουν να επιβάλουν και στην Ευρώπη αυτά που εφάρμοζαν στον Τρίτο Κόσμο. Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο. Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι της Ευρωζώνης υπέκυψαν σ’ αυτές τις αξιώσεις και ανατρέπουν την ευρωπαϊκή νομιμότητα που καθιέρωσε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Η κυρία Μέρκελ έχει ήδη διακηρύξει αυτήν την πολιτική, λέγοντας ότι θα προτείνει τη μεταβολή των Συνθηκών της ΕΕ, για να υποτάξει ο Βορράς τις χώρες του Νότου. Αυτό σημαίνει ότι, αντί για ένωση των λαών, επιχειρείται η κατοχή του Νότου από τον Βορρά. Αυτά όλα θυμίζουν έντονα την πορεία ανόδου του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού στη δεκαετία του 1930.

πηγη:athensmagazine

από seisaxthiablog

Να που πάει η δόση: Δανείζουν τους… εαυτούς τους και πληρώνει ο λαός!

Επαναλαμβάνουμε: Οι καλοκάγαθοι «πιστωτές» τα δάνεια και τις δόσεις που «δίνουν» δεν τα δίνουν στον ελληνικό λαό. Τα δίνουν στον εαυτό τους! Οι δόσεις για τις οποίες πανηγυρίζει η κυβέρνηση, η δόση που χρησιμοποιήθηκε - όπως και οι προηγούμενες - ως «δικαιολογία» για την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, δεν έχει καμία σχέση με τα λαϊκά στρώματα. Επιστρέφει – ολόκληρη – σε δανειστές και τοκογλύφους!

Επαναλαμβάνουμε: Οι πιστωτές δίνουν δάνεια για να εισπράττουν αυτοί τους τόκους από τα προηγούμενα δάνεια και για να εξασφαλίσουν ότι οι επόμενοι τόκοι θα φέρουν νέα δάνεια κοκ. Αυτός ο φαύλος κύκλος, που τον βαφτίζουν «βιωσιμότητα του χρέους», ισοδυναμεί με βίο αβίωτο για τον λαό.

Επαναλαμβάνουμε:  Πανηγυρίζουν – ξανά – για μια ακόμα δόση, με την οποία ο ελληνικός λαός χρησιμοποιείται σαν «ενέχυρο» απέναντι σε πιστωτές οι οποίοι τι κάνουν; «Εκταμιεύουν» δόσεις αφενός για να χρηματοδοτούνται οι εγχώριοι «λύκοι» που καταργούν μισθούς, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα, αφετέρου για να εξασφαλίσουν οι ξένοι «λύκοι» - οι ίδιοι οι πιστωτές, δηλαδή - ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια.

 Ιδού η αλήθεια:

Η δόση των 8,3 δισ. ευρώ που εγκρίθηκε από τους Σόιμπλε, τους Όλι Ρεν και τους Ντάισελμπλουμ και για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση, πάει – ολόκληρη – για πληρωμές παλιότερων ομολόγων και για αποπληρωμές δανείων της «ευλογημένης» τρόικας.

   Συγκεκριμένα:

-       Στις  20/5/2014 λήγουν δάνεια ύψους 2,9 δισ. ευρώ προς την ΕΚΤ και δάνεια ύψους 1,25 δισ. ευρώ προς τις Κεντρικές Τράπεζες των εταίρων.

-       Στις 20/8/2014 λήγουν δάνεια ύψους 3,6 δισ. ευρώ στην ΕΚΤ και ύψους 393 εκατ. ευρώ προς τις Κεντρικές Τράπεζες.

-       Από τις 20/5/2014 μέχρι και την 1/7/2014 οι λήξεις ομολόγων μικρότερων ποσών και ειδικών ομολόγων (προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, την ΕΕ κλπ) ανέρχονται σε 108 εκατ. ευρώ (αναλυτικότερα στο εδώ)  

Σύνολο: 8,251 δισ. ευρώ!

(Σημείωση: Στα παραπάνω ποσά που «χρωστάμε» πρέπει να προστεθούν και τα 1,388 δισ. ευρώ που το διάστημα Μάιος – Αύγουστος 2014 καλείται να πληρώσει η Ελλάδα στο ΔΝΤ για την «βοήθεια» που έλαβε η χώρα από το… ευγενές Ταμείο).

   Εν ολίγοις:

α) Οι «εταίροι» και οι «φίλοι» μάς… «χρηματοδοτούν» για να τους πληρώνουμε και για να τους είμαστε πάντα «χρεωμένοι» με τόκους κι άλλους τόκους!

β) Από την περίφημη νέα δόση των 8,3 δισ. ευρώ, τα 8,251 δισ. ευρώ επιστρέφουν μέχρι τον Αύγουστο στους «σωτήρες» μας, χωρίς να περάσουν ποτέ από την Ελλάδα!

γ) Για μια δόση που – ολόκληρη – επιστρέφει σε εκείνους που την «δίνουν», ο ελληνικός λαός θα πρέπει να υποστεί νέες μειώσεις μισθών, νέες μειώσεις συντάξεων, πλήρη κατάργηση των εργασιακών του δικαιωμάτων, ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και δυστυχία!

   Γίνεται σαφές, τώρα, που πάνε οι δόσεις; Γίνεται σαφές που πήγαν οι προηγούμενες, που θα πάνε οι τωρινές και που θα πάνε οι επόμενες δόσεις, δεδομένου ότι μέσα στο 2014 («Δελτίο Δημοσίου Χρέους», τεύχος 72, σελίδα 4) η Ελλάδα θα «πρέπει» να πληρώσει περί τα 25 δισ. ευρώ για λήξεις ομολόγων και δανείων; Γίνεται σαφές που αποσκοπούν τα «πανηγύρια» τους; Γίνεται σαφές ότι τα «πανηγύρια» του ψεύδους, του εμπαιγμού και της εξαπάτησης είναι για τα… πανηγύρια;


Υστερόγραφο: Για τις «ανάρμοστες σχέσεις» κράτους, κυβερνώντων και μηχανισμών με την ναζιστική συμμορία, ες αύριον. Προς το παρόν θα ήθελα να σιγουρευτώ για το εξής: Όταν λέμε «Μπαλτάκος» εννοούμε τον «γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής», έτσι δεν είναι; Το θυμάμαι καλά; Περί του ιδίου προσώπου πρόκειται, ε;… 

Πηγή: Ν. Μπογιόπουλος - enikos.gr

ΠΗΓΗ:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_9095.html

Στις 10 Απριλίου το 1979 γεννήθηκε ο Παύλος Φύσσας και θα έκλεινε τα 35...

Στις 10 Απριλίου το 1979 γεννήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Σήμερα θα έκλεινε τα 35 του χρόνια αν δεν τον δολοφονούσε τάγμα εφόδου της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής...

...αν δεν βρίσκονταν 400.000 ηλίθια λοβοτομημένα ανθρωπάκια να ψηφίσουν τους νεοναζί και να τους βάλουν στη βουλή...

...αν δεν υπήρχαν κάποιοι εμετικοί δημοσιογράφοι όπως τον Θέμο (Κομιστή) Αναστασιάδη, να τους ξεπλένουν συστηματικά με στημένα και lifestyle ρεπορτάζ μήνες πριν τις εκλογές και να τους νομιμοποιούν ηθικά σερβίροντάς τους στους λοβοτομημένους ψηφοφόρους τον Μάϊο του 2012...

...αν δεν υπήρχαν ο Γεωργιάδης, ο Βορίδης, ο Πλεύρης και ο Καρατζαφέρης να προετοιμάσουν το έδαφος στον φασισμό και να εξοικειώσουν την κοινωνία με την εικόνα του τέρατος...

...αν η οικονομική εγχώρια ελίτ τραπεζιτών-εφοπλιστών-εργολάβων-καναλαρχών, που κυβερνά την χώρα ως φέουδο τις τελευταίες δεκαετίες δεν χρησιμοποιούσε τους ναζιστές ως εφεδρεία-μαντρόσκυλο-μπαμπούλα, για να επιβιώσει της κρίσης...

...αν αυτός ο λαός είχε έστω λίγο μυαλό στο αποχαυνωμένο του κεφάλι... ΑΝ...

Παύλος Φύσσας (Killah P) - Εκτός Ελέγχου

"το ποτήρι όντως έχει ήδη ξεχυλήσει

απ' την τόση αδιαφορία που μας έχει πλημμυρίσει

συνεχώς ο μικρός Αλέξης μου θυμίζει

πως, η ελευθερία του λόγου ακριβά κοστίζει

πάνε τα χρόνια που με λέγανε φατσούλα

τώρα έχω και ταμπέλα τρομοκράτης με κουκούλα

πάλι... το μυαλό μου παρανοεί

πως αφήσαμε τη παρακμή

τόσο να εξαπλωθεί

όλο μας το είναι ένα Prada και μια Serkova

γαμώ τη μου γι' αυτό έφυγε ο Giuliani ρε στη Γένοβα!"

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ ΦΛΩΡΑΚΑ - ΟΥΡΣΟΥΛΙΝΕΣ ΝΑΞΟΣ 11 04 2014

                                                                               

BIOME: Πανελλαδικό διήμερο αγώνα και αλληλεγγύης

Συνέλευση, εκδήλωση με αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας και συναυλία την Κυριακή 11 Μάη στο εργαστάσιο της ΒΙΟΜΕ - Συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης τη Δευτέρα 12 Μάη

Πανελλαδικό διήμερο αγώνα και αλληλεγγύης

Στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ την Κυριακή 11 Μάη

• 10.00 με 15.00 Πανελλαδική συνέλευση των αλληλέγγυων υποστηρικτών και των εργαζομένων της ΣΕΒΙΟΜΕ: Οι προοπτικές του αγώνα.

• 17.00 με 21.00 Εκδήλωση με συμμετοχές από αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας: από την Χαλκιδική, το νερό, εργατικούς χώρους κ.α.

• 21.30 Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης

• Συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης Δευτέρα 12 Μάη 09.00

Να απορριφθούν οι κατηγορίες, να δικαιωθούν οι αγωνιζόμενοι εργάτες της ΒΙΟΜΕ.

Κάτω τα χέρια από το το εργοστάσιο των εργατών!

Αγωνιζόμαστε για:

• Εργατική αυτοδιαχείριση σε κάθε χώρο δουλειάς

• Σωματεία βάσης με άμεση δημοκρατία ενάντια στον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό.

• Γενική απεργία διαρκείας, να περάσουν τα εργοστάσια στους εργάτες, η παραγωγή στους παραγωγούς.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ!

Εδώ και δεκαπέντε μήνες, ένα μικρό εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη, χαράζει μια διαφορετική πορεία στα τεκταινόμενα του εργατικού και κοινωνικού κινήματος της χώρας.

Εδώ και δεκαπέντε μήνες το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής βρίσκεται κάτω από πλήρη εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση υπό την γενική συνέλευση των εργαζομένων.

Ένας τόπος εκμετάλλευσης του ιδρώτα των εργατών, μετατρέπεται σε χώρο ελευθερίας. Ένας τόπος ιεραρχίας σε χώρο ισονομίας και άμεσης δημοκρατίας. Ένας τόπος καπιταλιστικής πειθαρχίας, σημείο παράδειγμα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Αυτοί οι δεκαπέντε μήνες, αλλά και τα δυόμιση χρόνια αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΕ για να περάσει το εργοστάσιο στα δικά τους χέρια, μας δίδαξαν πολλά.

Πρώτα απ' όλα μας δίδαξαν τι απαιτεί ένας νικηφόρος αγώνας:

• Την αποφασιστικότητα των εργαζομένων που κάθε μέρα και κάθε νύχτα εδώ και πάνω από δύο χρόνια βρίσκονται εντός του εργοστασίου μέχρι να γίνει πραγματικά δικό τους.

• Την άμεση δημοκρατία, την ισότητα όλων, πέρα από ειδικότητες στο εργοστάσιο, πέρα από φυλές και γένη, πέρα από ηλικίες, κάθε εργαζόμενος της ΒΙΟΜΕ έχει πλήρη ευθύνη για ότι αποφασίζεται στη συνέλευση καθώς είναι ενεργό κομμάτι και συστατικό της.

• Την αντίληψη και την διαύγεια ότι οι εργατικές ανάγκες δεν χωράνε στις υποσχέσεις των αφεντικών. Αλλά και την γνώση πως τίποτε δεν θα μας χαριστεί αν δεν το πλάσουμε με τα χέρια μας!

• Την συνείδηση ότι ο αγώνας δεν είναι μονάχα για τους εργαζόμενους αλλά ταυτόχρονα για το σύνολο της πληττόμενης κοινωνική πλειοψηφίας. Τα μάτια στραμμένα τόσο μέσα στο εργοστάσιο, άλλο τόσο όμως έξω στην κοινωνία.

• Μας δίδαξαν επίσης να ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς. Τους χιλιάδες αλληλέγγυους απλούς εργαζόμενους και ανέργους που αγκάλιασαν το εγχείρημα σε όλη την Ελλάδα αλλά και διεθνώς, από την αρτηριοσκλήρωση της εργοδοτικής γραφειοκρατίας που ακόμη και σήμερα με την στάση της δικαιώνει την εργοδοσία. Τους εκατοντάδες εγγεγραμμένους αλληλέγγυους υποστηρικτές από αυτούς που λοιδορούν το εγχείρημα και την προοπτική του.

Τις πάμπολλες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που στήνονται σε όλη την Ελλάδα για να υποστηρίξουν τον αγώνα, και αυτούς που περιμένουν στη γωνιά το σύστημα να τον τσακίσει για να δικαιωθούν, ξανά, από την ήττα.

Σήμερα ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, έχει ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο. Οι πάνω από οκτακόσιοι αλληλέγγυοι υποστηρικτές και υποστηρίκτριες απ' όλη τη χώρα δημιουργούν ένα μοναδικό φαινόμενο αλληλεγγύης.

Ο εργατικός έλεγχος στην παραγωγή συνδυάζεται με την κοινωνική υποστήριξη με τον πιο καθαρό και οργανικό τρόπο.

Σήμερα, όμως, είναι που ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ μας έχει ανάγκη περισσότερο παρά πότε.

Η εργοδοσία μαζί με το κράτος αλλά και εργαζόμενους που τάχθηκαν στο πλευρό των αφεντικών κυνηγούν όλοι μαζί, δικαστικά, το εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ. Στις 12 του Μάη σέρνουν τους εργαζόμενους στα δικαστήρια. Απαιτούν να καταδικαστεί το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση. Ζητούν να πάψει ο αγώνας και κλείσει το εργοστάσιο. Επιδιώκουν να φιμώσουν ένα ζωντανό παράδειγμα εργατικής χειραφέτησης.

Ποιοι όμως έχουν το θράσος να εναντιωθούν στον δίκαιο αγώνα των εργατών:

Η εργοδοσία της οικογένειας Φιλίππου, γνωστής φαμίλιας εργοστασιαρχών, που έχει πολλάκις καταδικαστεί σε έτη φυλάκισης για τα χρωστούμενα στους εργαζόμενους. Η εργοδοσία της οικογένειας Φιλίππου που δεν έχει δώσει εδώ και δυόμιση χρόνια δεκάρα τσακιστή για τα χρωστούμενα και τα εξαγορασμένα τσιράκια της που προδίδουν το ίδιο τους το σωματείο, τα ίδια τους τα ταξικά αδέρφια.

Γιατί όμως χτυπιέται σήμερα ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ:

Γιατί σήμερα είναι που φτάνει στα απώτερα όρια ο εξευτελισμός της εργατικής δύναμης. Που κυβέρνηση και αφεντικά, χέρι-χέρι, τσακίζουν τις ανάγκες μας σε εργασία, μόρφωση, υγεία. Γιατί σήμερα είναι που ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι βρίσκονται στα όρια της απελπισίας. Γιατί σήμερα είναι που θέλουν να επιβάλλουν φίμωτρο στην κοινωνία με την καταστολή των ΜΑΤ και των εισαγγελέων. Γιατί σήμερα είναι που απαιτούν να σκύψουμε ακόμη περισσότερο το κεφάλι για να περάσει από επάνω μας η ανάπτυξη των κερδών τους.

Είναι φανερό πως δεν μπορούν να ανέχονται άλλο έναν αγώνα που κάθε μέρα που μένει ζωντανός κάνει πιο δυνατό το μήνυμα του:

Ανοιχτά εργοστάσια στα χέρια των εργατών!

Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά!

πηγη:http://www.thepressproject.gr/article/59921/BIOME-Panelladiko-diimero-agona-kai-allilegguis

ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε.- FASCISM INC - ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ

       

FASCISM INC - ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ 

δείτε το  όλο εδώ  http://dai.ly/x1n1qka

Κάλεσμα σε γενική απεργία

πηγη:http://www.anoixtisynelefsinaxou.blogspot.gr/

Ο Άκης (Αθανάσιος-Δημήτριος) Πάνου (15 Δεκεμβρίου 1933, Καλλιθέα-7 Απριλίου 2000, Αθήνα), είναι ένας απ’τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς

Σαν χτες στις 7 Απρίλη του 2000, έφυγε από τη ζωή ο Άκης Πάνου. Ενα περασμένο δημοσίευμα που υπέγραφε ο Στέλιος Ελληνιάδης, στον "Δρόμο της Αριστεράς", τα λέει όλα γ' αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη.

Αυτός που κλε για να ταΐ, κουτσουβελάκια, απ’ το θεό κι από εμέ, συγχωρεμέ. Αυτός που κλε, για αποταμί, σε μασουράκια, παλιοκοπρί, αηδιαστί και συχαμέ.

Ο Άκης Πάνου απεχθανόταν τους πολιτικούς. Και δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί τους. Και ούτε είχε. Δεν θα μπορούσα όμως, να πω το ίδιο για την πολιτική, αν και αυτό δεν θα τον δυσαρεστούσε καθόλου. Και δεν μπορώ να το πω γιατί, με τα δικά μας κριτήρια, ο Άκης όλη του τη ζωή έκανε πολιτική. Κάθε του ενέργεια, κάθε του επιλογή, κάθε του τραγούδι έχει στοιχεία πολιτικής. Με την ευρύτερη έννοια. Είτε σαν σχόλιο κοινωνικό, είτε σαν αντίθεση σε ό,τι είθισται, είτε σαν προσπάθεια διαφυγής, είτε σαν καταγγελία, είτε σαν αποδοκιμασία.

Δε σ’ έμαθαν να ζεις ούτε και να γελάς, σε μάθανε να κλαις και να παρακαλάς, σε μάθανε να πονάς και να σωπαίνεις, σε μάθανε να γιορτάζεις που πεθαίνεις, σε μάθανε.

Ακόμα και πολλά ερωτικά του τραγούδια έχουν σκιά πολιτικής, είτε γιατί συνδέονται με καταστάσεις κοινωνικές είτε γιατί αγκαλιάζουν τη γυναίκα σαν ισότιμη ύπαρξη, με τα καλά της και τα κακά της, τα κοινά για όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, τοποθετώντας την πάντα στην κορυφή, σαν πηγή ζωής.

Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι/ ήπια την ίδια τη ζωή/ κάτι γεννιέται το αισθάνομαι/ ήπια τα χείλη σου και χάνομαι...

Αλλά το πιο πολιτικό στοιχείο του Άκη ήταν η ίδια του η ζωή. Μια διαρκής ρήξη με τους ισχυρούς της δισκογραφίας και της σόου μπίζνες, μία άρνηση στους κανόνες του παιχνιδιού, μερικές φορές με θυμό και αγανάχτηση, άλλοτε με πικρία και αηδία.

Το φαρμάκι φτάνει κάποτε στο στόμα και δε νιώθεις πια το φόβο κανενός, δεν πονάει το ταλαίπωρο το σώμα όταν είσαι πεθαμένος ζωντανός. 

Ο Άκης δεν έγραψε ποτέ τραγούδια κατά παραγγελία. Έγραφε όποτε είχε όρεξη, όποτε είχε έμπνευση, όποτε ένιωθε την ανάγκη να κάνει τραγούδι τη σκέψη του ή τα συναισθήματά του. Αλλά έγραφε κι όταν τον ενέπνεε κάποιο γεγονός και κυρίως κάποιο άτομο. Μια γυναίκα που τον συγκινούσε ερωτικά, ένας φίλος που έφυγε ή... ο Καζαντζίδης, γιατί ο Στέλιος ήταν μάλλον ο μόνος τραγουδιστής που εισχωρούσε στο μυαλό του Άκη όταν έγραφε ένα τραγούδι. Και ήταν κι αυτός ένας λόγος που σπάνια ο Άκης έμενε ευχαριστημένος από την ερμηνεία των τραγουδιών του από τους άλλους τραγουδιστές, ακόμα κι αυτών που κατά κοινή ομολογία είχαν ειπωθεί θαυμάσια. Τα έξι τραγούδια του Άκη που ερμήνευσε ο Καζαντζίδης αποτέλεσαν τον πήχυ με τον οποίο κρίνονταν πια όλες οι ερμηνείες, οι πριν και οι μετά.

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο, που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω... Το θολωμένο μου μυαλό μ’ έχει προδώσει προ πολλού, του λέω αλλού και τρέχει αλλού... Τα όνειρα που χτίζονται μονάχα με τη σκέψη, κανείς μην τα πιστέψει, τα σβήνει η ζωή...

Αριστουργήματα, τραγουδισμένα τέλεια.

Από το 1977, που άρχισε η συνεργασία και η φιλία μου με τον Άκη, άλλαξε ο τρόπος που άκουγα τα τραγούδια, και σταδιακά –χάρη σ’ αυτόν- μπήκα βαθύτερα στον πυρήνα της δημιουργίας, σ’ αυτό τον απρόσιτο σκοτεινό θάλαμο που γίνονται όλες οι ζυμώσεις και γεννιέται το τραγούδι που στην ιδανική του μορφή, για την οποία πάλευε με όλα τα στοιχεία της φύσης και με τον εαυτό του ο Άκης, είναι ένα μαγικό πράγμα, άυλο, που διεισδύει στην ψυχή του ανθρώπου και την προσγειώνει ή την απογειώνει.

Εφτά νομά- σ’ ένα δωμά-, πού να ξαπλώ- να κλείσεις μά-, ο ένας πάει σινεμά, ο άλλος πέφτει και κοιμά-, ύπνος με βάρδια δηλαδή, στην πόρτα σύρμα για κλειδί...

Γι’ αυτό, δεν είναι όλα τα τραγούδια του Άκη βαριά κι ασήκωτα. Γράφει και τραγούδια τρυφερά, αγαπησιάρικα, ύμνους στη ζωή.

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα/ η ώρα που γεννιέται η ζωή/ η ώρα που ταιριάζει η αναπνοή σου/ μαζί με τη δική μου αναπνοή.

Και είναι τόσο ταυτισμένος ο Άκης με τα τραγούδια του, ή μάλλον τα τραγούδια του είναι τόσο ταυτισμένα με τον Άκη, που όχι μόνο τον αποκαλύπτουν ως ανοιχτοί καθρέφτες του, αλλά, τελικά, λένε και τη μοίρα του.
Μοιάζω μ’ ένα καζάνι που βράζει, βράζει, βράζει, κι η ώρα πλησιάζει να γίνει το κακό!

                                    

πηγη:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_9687.html

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΧΩΡΟΥ "ΑΝΤΙΜΑΜΑΛΟ"ΣΤΗ ΝΑΞΟ

                                                                               

                      

Νέο ροζ βίντεο κλονίζει την κυβέρνηση

Σαν να μην έφτανε ο σάλος που έχει προκληθεί από το βίντεο με τη συνομιλία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη –και τα όσα ακούγονται από τον Μπαλτάκο για την παρέμβαση Σαμαρά στην Δικαιοσύνη και την παρακρατική δράση της κυβέρνησης-, ένα νέο βίντεο έρχεται να κλονίσει συθέμελα την κυβέρνηση Σαμαρά.

Στο νέο βίντεο εμφανίζονται στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της Χρυσής Αυγής να επιδίδονται σε ερωτικές περιπτύξεις στη σουίτα μεγάλου ξενοδοχείου της Αθήνας.
Τα σαδομαζοχιστικά ερωτικά παιχνίδια ανάμεσα στα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της Χρυσής Αυγής προκαλούν σοκ, αφού ξεπερνούν και την πιο άγρια φαντασία.
Στο βίντεο εμφανίζονται γυμνοί πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας να πίνουν σαμπάνια από την αρβύλα γνωστού χρυσαυγίτη που τους μαστιγώνει, ενώ, στη συνέχεια, φωνάζουν όλοι μαζί «Χάιλ Χίτλερ» και τραγουδούν αγκαλιά το «It’s Raining Men» .
Στο ερωτικό όργιο –εκτός από τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της Χρυσής Αυγής- συμμετέχουν δυο εφοπλιστές, πέντε μεγαλοδημοσιογράφοι, τρεις καναλάρχες, έξι δικαστές, μια θεούσα εισαγγελέας και ένας νάνος.

πηγη:http://pitsirikos.net/

"NΟΝΑ" ΤΟ ΤΡΈΙΛΕΡ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΈΡ

Ρεμπέτικο γλέντι οικονομικής ενίσχυσης