Ποιοί ακριβώς είναι θαμμένοι στην πηγάδα του Μελιγαλά;

Η διακριτική αποσιώπηση της ταυτότητας των νεκρών αποτελεί συστατικό στοιχείο των «μνημοσύνων» του Μελιγαλά ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική βάσει της οποίας επιχειρήθηκε στη χώρα μας η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

Με δυο λόγια: αυτό που συνήθως αποκρύπτει η φιλολογία περί «αθώων θυμάτων» είναι (α) το ιστορικό γεγονός ότι ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς και (β) ότι το μακελειό του 1944 ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

*Κωμόπολη 2.482 κατοίκων το 1940, ο Μελιγαλάς χρησιμοποιήθηκε το 1941-43 ως βάση ιταλών καραμπινιέρων (1941-43) και μιας διλοχίας γερμανικού στρατού (1943-44).

*Οταν την άνοιξη του 1944 οι Γερμανοί συγκρότησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς με αποστολή την «αξιοποίηση της αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» για τη μετατροπή της αντιφασιστικής Αντίστασης σε εμφύλιο πόλεμο και την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», εγκαταστάθηκε εκεί το 3ο Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Θεοδωρόπουλος 2001, σ. 133-4).

Ο τρόπος με τον οποίο «αξιοποιήθηκε» από τους ναζί αυτή η δωσίλογη «μερίδα του ελληνικού λαού» ήταν αναμενόμενος: Δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί το Τάγμα στο Μελιγαλά, και τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν τη συμμετοχή του σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων. Στηριγμένοι στη Βέρμαχτ, οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν να κονιορτοποιήσουν τη μαζική βάση του ΕΑΜ με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, εγκαινιάζοντας ένα φαύλο κύκλο βίας και αντεκδικήσεων, που θα οδηγήσει στις εκτελέσεις των ημερών της Απελευθέρωσης.

Η μάχη και η σφαγή

Η συμβολή τους στην πολεμική προσπάθεια του Αξονα υπήρξε ουσιαστική. Δεν είναι μόνο ο προϊστάμενός τους, αντιστράτηγος των SS Βάλτερ Σιμάνα που, στην τελική έκθεσή του προς τον Χίμλερ (2.11.44), διαπιστώνει ότι τα Τάγματα Ασφαλείας «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργό καταπολέμηση των συμμοριών». Βρετανική έκθεση του 1944 τονίζει πως «η τοπική γνώση των προσώπων και του χώρου από τα Τάγματα Ασφαλείας, τους προσδίδει μοναδική αξία για τους Γερμανούς, που μπορούν έτσι να κρατήσουν την Ελλάδα με έναν ελάχιστο αριθμό δυνάμεων», (ΔΙΣ 1998, σ. 43). Αποκαλυπτική είναι τέλος η πρακτική της Βέρμαχτ να περιλαμβάνει τους νεκρούς, τραυματίες ή αγνοούμενους ταγματασφαλίτες στους πίνακες των δικών της απωλειών.

*Για τη στάση του πληθυσμού, αρκετά εύγλωττες είναι οι μεταπολεμικές αναμνήσεις του υποδιοικητή του Τάγματος Μελιγαλά, ταγματάρχη Καζάκου, για τις εκκαθαριστικές του καλοκαιριού του 1944 στον Ταΰγετο: «Η επιχείρησις αύτη απέβη άκαρπος», σημειώνει, «καθ’ όσον ο ΕΛΑΣ είχεν οργανώσει σχεδόν ολόκληρον την ύπαιθρον (Μεσσηνίας και Λακωνίας) από του εργάτου μέχρι του ανωτάτου τιτλούχου, ώστε επληροφορήθη εγκαίρως φαίνεται την όλην προπαρασκευήν» των Γερμανών και των συνεργατών τους.

Αντισυνταγματάρχης πλέον του ελληνικού στρατού, ο συντάκτης των παραπάνω γραμμών φροντίζει πάντως να διευκρινίσει, εν έτει 1955, ότι «η στάσις των Αρχών κατοχής υπήρξε ειλικρινής και φιλική» απέναντι στη μονάδα του (ΔΙΣ 1998, σ. 193). Αναφερόμενος πάλι στην αποχώρηση της Βέρμαχτ, δεν διστάζει να καταγγείλει τους Γερμανούς για «προδοτικήν στάσιν» (σ. 197).

*Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ μπήκε στην μεσσηνιακή πρωτεύουσα στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά ολοήμερη μάχη με τον εκεί «λόχο ασφαλείας» και τη χωροφυλακή. Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Οταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, το λόγο είχαν τα όπλα. Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν ισοδύναμες αριθμητικά (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.

Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες (13-15.9.44). Το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες». Ο δεύτερος αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών.

*Παρά τις αντιφάσεις, τις υπερβολές και τις αποσιωπήσεις τους, οι διαθέσιμες αφηγήσεις δίνουν μια γενική ιδέα όσων συνέβησαν μετά τη μάχη: Αρχικά σημειώθηκαν σποραδικοί φόνοι και καταστροφές περιουσιών. Ακολούθησε το ξεκαθάρισμα των συλληφθέντων με συνοπτικές διαδικασίες, από μια επιτροπή με επικεφαλής τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη. Από σημειώματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα στον τοπικό εθνικόφρονα τύπο προκύπτει ότι αποφασιστικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις της Εθνικής Πολιτοφυλακής, στις οποίες είχε ανατεθεί η συγκέντρωση στοιχείων για την προηγούμενη δράση κάθε αιχμαλώτου. Οσοι καταδικάζονταν οδηγούνταν σε ένα εγκαταλειμμένο ξεροπήγαδο έξω απ’ την κωμόπολη (την «Πηγάδα») κι εκτελούνταν.

*Πόσοι ήταν; Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ανακοίνωσε ότι ξέθαψε 708 πτώματα. Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Η εθνικόφρων φιλολογία προβάλλει φυσικά πολύ μεγαλύτερα νούμερα: «περί τους 1.500 εις την Πηγάδα» μετρά ο Κώστας Καραλής (1958), «περί τα 1.800 άτομα πάσης ηλικίας και φύλου» βρίσκουν το Αρχηγείο Χωροφυλακής (1962) και ο καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης (1973), 1.900 τους θέλει ο Κων/νος Αντωνίου (1965), «άνω των 3.500 κατά τους μετριωτάτους υπολογισμούς» τους προτιμά η χουντική ιστορία του ΓΕΣ (1973). Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, πάλι, αναφέρει 2.100 «δολοφονηθέντες», παραθέτει όμως τα στοιχεία μόλις 699. Το βιβλίο που διανέμει ο «Σύλλογος Θυμάτων» περιέχει 1.144 ονόματα, ο συγγραφέας του όμως δείχνει μάλλον αναποφάσιστος: αλλού μιλάει για 1.500 νεκρούς (σ. 118), αλλού για «1.500 και πλέον» (σ. 115), αλλού για πάνω από 2.000 (σ. 26 & 166) κι αλλού για «5.000 εκατέρωθεν» (σ. 23). Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί περιλαμβάνουν όχι μόνο τους «σφαγιασθέντες» αλλά και τους νεκρούς της τριήμερης μάχης.

*Την αντίθετη τάση επιδεικνύουν οι συγγραφείς της εαμικής πλευράς. Η αναλυτικότερη σχετική πηγή υπολογίζει 120 σκοτωμένους στη μάχη και 280-350 εκτελεσμένους στην Πηγάδα (Ξιάρχος 1982, σ. 38), ενώ δεν λείπουν αναφορές μέχρι και σε 1.200 νεκρούς.

*Πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή την… κολοκυθιά αποδεικνύεται η εξέταση του καταλόγου της έκδοσης του «Συλλόγου Θυμάτων». Σε σύνολο 1.144 ονομάτων (οι 108 κάτοικοι Μελιγαλά) υπάρχουν μόνο 18 γυναίκες, 18 ηλικιωμένοι, ένας έφηβος και κανένα παιδί. Ολοι οι υπόλοιποι, το 96,8% του συνόλου, είναι άντρες λίγο πολύ μάχιμης ηλικίας. Κάθε άλλο παρά σφαγή «γυναικόπαιδων», δηλαδή…

Μνημόσυνο ακατονόμαστων

 

Ευθύς εξαρχής, οι εκδηλώσεις στη μνήμη των «σφαγιασθέντων» πήραν ρεβανσιστικό χαρακτήρα.

*Το πρώτο μνημόσυνο (24.6.45) καταλήγει σε απόπειρα λιντσαρίσματος των αντιστασιακών που κρατούνταν στη φυλακή της κωμόπολης (Β. Κλεφτόγιαννης, «Οπως τα ‘ζησα», σ. 143-4).

*Από το Σεπτέμβριο του 1945 η τελετή τυποποιείται, με φαινομενικό οργανωτή την κοινότητα και ουσιαστικό τη νομαρχία. Συμμετέχουν οι πολιτικές, εκκλησιαστικές, αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, τοπικοί πολιτικοί, τα σχολεία. Επί χούντας θα καθιερωθεί και αθλητικό τουρνουά ποδοσφαίρου και ανώμαλου δρόμου, με κύπελλα που αθλοθέτησαν τοπικοί παράγοντες και οι κυλινδρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» («Θάρρος» 17.9.67).

*Παράλληλα, «διευθετείται» ο χώρος των εκδηλώσεων. Βασιλικό διάταγμα του 1953 συστήνει ερανική επιτροπή με πρόεδρο το μητροπολίτη και μέλη το νομάρχη, το διοικητή Χωροφυλακής κ.ά. Από τον δημοσιευμένο απολογισμό του εράνου, πληροφορούμαστε ότι τη μερίδα του λέοντος «συνεισέφεραν» τα σχολεία και οι φαντάροι: 244.413 και 65.529 δρχ. αντίστοιχα, σε σύνολο 332.614 («Σημαία» 19.9.54). Μ’ αυτά τα λεφτά χτίζεται παρεκκλήσι, «καλλωπίζεται» η Πηγάδα και υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός.

Η τελική διαμόρφωση (μάντρες, πάρκινγκ κ.λπ.) θα γίνει επί χούντας, με πιστώσεις και επίβλεψη Ασλανίδη.

*Η χουντική επταετία γνωρίζει άλλωστε το απόγειο του ιδιότυπου αυτού γιορτασμού. Το 1967 το μνημόσυνο τιμά με την παρουσία του ο Παττακός, εξηγώντας ότι «η 21η Απριλίου απέτρεψε νέον Μελιγαλάν» και ανακοινώνοντας την αναβάθμιση της κοινότητας των 1.800 κατοίκων σε «ιστορικό» δήμο («Εθνος» 18.9.67).

*Το 1968 παρευρίσκεται πρώτη φορά ο «ανώτατος άρχων» της χώρας, στο πρόσωπο του αντιβασιλιά Ζωιτάκη («Θάρρος» 24.9.68). Το 1969, η επιμνημόσυνη λειτουργία μεταφέρεται από την κεντρική εκκλησία της κωμόπολης στο χώρο της Πηγάδας και η τροχαία εκδίδει προληπτικές οδηγίες για την κυκλοφορία («Θάρρος» 21.9.69).

*Το 1973, ενόψει φιλελευθεροποίησης, οι αρχές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για το μνημόσυνο. Ειδικά δρομολόγια λεωφορείων και τρένων μεταφέρουν «προσκυνητάς» απ’ τους γύρω νομούς («Θάρρος» 14-16.9.73).

Αποκαλυπτικότερη είναι η «φρονηματιστική» λειτουργία της Πηγάδας τον υπόλοιπο χρόνο. Από τις τακτικές καταχωρίσεις του δελτίου πληροφοριών της νομαρχίας, πληροφορούμαστε ότι μεταφέρονται ομαδικά εκεί για «προσκύνημα» φαντάροι, ευέλπιδες, σπουδαστές επαγγελματικών σχολών, «κλιμάκια φοιτητών», δημόσιοι υπάλληλοι, φιλοξενούμενοι της «Εθνικής Εστίας», ταξιδιώτες των προγραμμάτων του «Εθνικού ιδρύματος» και -φυσικά- ολόκληρα σχολεία.

*Μετά τη Μεταπολίτευση ο επίσημος γιορτασμός συνεχίζεται, χωρίς ιδιαίτερους ενθουσιασμούς. Τον τόνο δίνουν τώρα οι δυναμικές εμφανίσεις της ακροδεξιάς: βασιλόφρονες που διαβεβαιώνουν ότι «σύντομα θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος», χουντικοί που προπηλακίζουν τον κοινοτάρχη «διότι ανεφέρθη στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού» (1976) και γιουχάρουν το νομάρχη (1977), χιτλερικοί που ψαρεύουν στα θολά νερά μιας εθνικοφροσύνης σοκαρισμένης απ’ την περιθωριοποίησή της… Ο τοπικός τύπος καταγράφει τα συνθήματα: «Τη λύση θα δώσει ο στρατός», «Ο Φλωράκης στο Γουδί», «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

*Ο κύκλος κλείνει το 1982, όταν το υπ. Εσωτερικών γνωστοποιεί στο δήμο τον τερματισμό της συμμετοχής των επίσημων κρατικών αρχών, «επειδή οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούσαν κηρύγματα μισαλλοδοξίας και τροφοδοτούσαν επί 40 χρόνια το διχασμό». Τη σκυτάλη στην οργάνωση του μνημοσύνου παίρνει πια ο «Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας», που ιδρύθηκε το 1980.

*Από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18.9.82). Σταδιακά, ωστόσο, η λογική του «μεσαίου χώρου» επικρατεί και τα φερέλπιδα στελέχη αποφεύγουν πια να δίνουν το παρών.

Η σταδιακή αυτή περιθωριοποίηση έχει, ωστόσο, ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: πρώτη φορά τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και οι πεσόντες ταγματασφαλίτες «τιμώνται» ως τέτοιοι. Ενα χαρακτηριστικό των επίσημων γιορτασμών ήταν η διακριτική αποφυγή κάθε αναφοράς στα δωσίλογα Τάγματα Ασφαλείας, με την προσφυγή σε εξωραϊστικά σχήματα λόγου: «αγρίως σφαγιασθέντες υπό αναρχικών στοιχείων», «μαρτυρικώς σφαγιασθέντες εθνικόφρονες πατριώτες», «θυσιασθέντες διά το μεγαλείον και την ελευθερίαν της Πατρίδος», «Ηρωες και Μάρτυρες οίτινες προσεφέρθησαν ολοκαύτωμα εις τον βωμόν της υπερτάτης θυσίας», ακόμη και «αδίκως σφαγιασθέντες διά την ελευθερίαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!

*Μετά το 1982, αντίθετα, οι ομιλητές του «απολίτικου», «οικογενειακού» μνημοσύνου δεν αισθάνονται τέτοιου είδους αναστολές: «Το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ υπήρξε χειρότερος κατακτητής από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς» διαβάζουμε π.χ. στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1999 η Ειρήνη Δορκοφίκη, διαβεβαιώνοντας τους συγκεντρωμένους ότι ο χαρακτηρισμός των ταγματασφαλιτών ως «προδοτών» και «συνεργατών των κατακτητών» δεν είναι παρά «αισχρή συκοφαντία» των κομμουνιστών και λοιπών «ευρωλιγούρηδων».

Στην ομιλία πάλι του 1997, ο δικηγόρος Βασίλειος Δημαρέσης ξεκαθαρίζει: «Οι ηρωικοί νεκροί μας δεν πολέμησαν με Ελληνες, διότι οι Κομμουνιστές έπαυσαν να είναι Ελληνες, τα εγκλήματά τους είναι εγκλήματα ξένων, εγκλήματα γενοκτονίας»!

Αραγε, τι απ’ όλα αυτά θα μπορούσαν να «αμαυρώσουν» οι επίσημοι νοσταλγοί του Χίτλερ;

Τα ξεχασμένα θύματα

 Μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της τραγωδίας του Μελιγαλά αφορά τα θύματα των «αγρίως σφαγιασθέντων» ταγματασφαλιτών της Πηγάδας. Εδρα ιταλών καραμπινιέρων, γερμανικής διλοχίας και του Τάγματος Ασφαλείας, η κωμόπολη χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων αντιστασιακών και ομήρων. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης καταγραφής όσων σκοτώθηκαν απ’ τους ταγματασφαλίτες είναι αποκαλυπτική για το κλίμα που επικράτησε στην περιοχή, τόσο κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια όσο και αργότερα. Καταφανώς ελλιπή, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ωστόσο διαφωτιστικά.

Ο απολογητής των ταγματασφαλιτών Κοσμάς Αντωνόπουλος παραθέτει τα ονόματα 27 ατόμων που εκτελέστηκαν στο Μελιγαλά από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι 6 είναι κάτοικοι της κωμόπολης. Από τον πίνακα απουσιάζουν ωστόσο τα περισσότερα ονόματα που γνωρίζουμε από άλλες πηγές («Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1945», Αθήναι 1964).

Στο «Μεσσηνιακό βιογραφικό λεξικό» του Νίκου Καράμπελα (1962) αναφέρονται τα ονόματα 16 εκτελεσμένων στο Μελιγαλά το 1943-44. Στο δικό του βιβλίο ο Σπύρος Ξιάρχος καταγράφει τρεις ομαδικές εκτελέσεις 22 ατόμων κι άλλους 23 μεμονωμένους φόνους («Η αλήθεια για το Μελιγαλά», Καλαμάτα 1982, σ. 46-47). Απροσδιόριστο παραμένει, τέλος, πόσοι απ’ τους 924 εκτελεσμένους Μεσσήνιους που μνημονεύονται σε πρόσφατη έκδοση, θανατώθηκαν στην έδρα του Τάγματος (Τάσος Αποστολόπουλος, «Μεσσηνιακή εκατόμβη 1940-1944», Καλαμάτα 2000).

Αποκαλυπτικότερες είναι κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες: Στις 27.4.44 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα τον γερμανό στρατηγό Κρεντς και 3 συνοδούς του. Ο «Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος» διέταξε σε αντίποινα τον τουφεκισμό 200 «κομμουνιστών» στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι όσων χωρικών θα συναντούσαν τα στρατεύματά του στην ύπαιθρο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, οι ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκωνα έσπευσαν να τιμήσουν με τον τρόπο τους τη μνήμη του γερμανού στρατηγού: «Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς» («Καθημερινή» 30.4.44). Σαράντα απ’ αυτές τις «αυτόβουλες» εκτελέσεις έγιναν από το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά την Πρωτομαγιά του 1944 – τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Είχε πιαστεί (και βασανιστεί) από τους ταγματασφαλίτες ενώ επέστρεφε από την Καλαμάτα για το μνημόσυνο της μάνας της. Ενας κρατούμενος διέφυγε και, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γιάννης Σχινάς, «Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», Αθήνα 1984, σ. 98-99).

Ακολούθησε στις 15.6.44 ο τουφεκισμός 10 κρατουμένων στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος) -σε αντίποινα, προφανώς, για το θανάσιμο τραυματισμό του ταγματασφαλίτη ταγματάρχη Γεωργανά στην Καλαμάτα. Την επομένη, 27 κρατούμενοι, 22 άντρες και 5 γυναίκες, τουφεκίστηκαν από το λόχο Καλαμάτας στις όχθες του Νέδοντα.

Δυόμισι δεκαετίες μετά την επίσημη αναγνώριση της ΕΑΜικής Αντίστασης, μάταια θ’ αναζητήσει κανείς στο Μελιγαλά ή τα περίχωρά του κάποιο μνημείο γι’ αυτούς τους πεσόντες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο», ήταν η απάντηση του προέδρου του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας» κ. Μανιάτη, όταν τον ρωτήσαμε για τους εκτελεσμένους από το Τάγμα Ασφαλείας. Στην Καλαμάτα, μια λιτή στήλη (χωρίς ονόματα ή αριθμούς) στήθηκε από το Δήμο στο χώρο των εκτελέσεων, μακριά από τα μάτια του κοινού, μόλις το 2002. Η επιγραφή κάνει λόγο για «εκτελεσθέντες πατριώτες από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους», αποφεύγει όμως να αναφέρει την ακριβή ταυτότητα των εκτελεστών.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταματήσαμε στο επιβλητικό μνημείο για τους 204 εκτελεσμένους της Παλιόχουνης, λίγο πριν από τη Μεγαλόπολη. Απ’ αυτούς, οι 154 είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα και τουφεκίστηκαν απ’ τη Βέρμαχτ σε αντίποινα για την καταστροφή γερμανικής φάλαγγας απ’ τον ΕΛΑΣ. Το τμήμα της επιγραφής που πληροφορεί ότι σκοτώθηκαν «από τους Γερμανούς» έχει σβηστεί με φαιοπράσινη μπογιά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Τάσος Κωστόπουλος, Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη (Αθήνα 2005, εκδ. «Φιλίστωρ»).
Η κατοχική δράση των ταγματασφαλιτών, οι διασυνδέσεις και η αντιμετώπισή τους από το μεταπολεμικό «κράτος των εθνικοφρόνων». Εμφαση στην επιχειρηματολογία και τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρήθηκε (και επιχειρείται ξανά στις μέρες μας) η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

Ηλίας Θεοδωρόπουλος, Η πηγάδα του Μελιγαλά (2α έκδοσις, Αθήνα 2001).
Προπαγανδιστική έκδοση που διανέμεται από το «Σύλλογο Θυμάτων Πηγάδας Μελιγαλά». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο αναλυτικός πίνακας με τα στοιχεία των σκοτωμένων και οι φιλοχουντικές κορόνες του συγγραφέα.

Σπύρος Ξιάρχος, Η αλήθεια για το Μελιγαλά (Καλαμάτα, Μάιος 1982).
Περιγραφή της μάχης του Μελιγαλά από ένα τοπικό εαμικό στέλεχος. Χρήσιμη, κυρίως γιατί διασώζει πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» που η κυρίαρχη αφήγηση κατά κανόνα αποσιωπά.

Διονύσιος Παπαδόπουλος, Η ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας (εφημ. «Μεσσηνία» 19.5-8.9.1952).
Η εκδοχή του (επιζήσαντος) διοικητή των ταγματασφαλιτών του Μελιγαλά, δημοσιευμένη λίγο μετά την αποστρατεία και απαλλαγή του για το αποτυχημένο πραξικόπημα του ΙΔΕΑ. Ακολούθησε η περιγραφή της αιχμαλωσίας και της διάσωσής του, την οποία ο ίδιος αποδίδει στις σχέσεις του με την Ιντέλιτζενς Σέρβις («Μεσσηνία» 15.9-17.11.1952).

Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αρχεία Εθνικής Αντίστασης (Αθήνα 1998, 8 τόμοι).
Στον 8ο τόμο περιλαμβάνεται η μεταπολεμική (1955) εξιστόρηση της δράσης του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά από τον (επιζήσαντα) υποδιοικητή του, Παναγιώτη Καζάκο.

Βασίλης Κλεφτόγιαννης, Όπως τα ‘ζησα. Μαρτυρία μιας βασανιστικής πορείας (Αθήνα 1994).
Αυτοβιογραφία ενός ελασίτη από το Μελιγαλά που πήρε μέρος στις μάχες με τους ταγματασφαλίτες της κωμόπολης.

Απόσπασμα από τον "Ιό"
Το βρήκαμε στο μπλογκ

πηγη:http://poetrybar.blogspot.gr/

30 χρόνια από τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα

                                                         




Σαν σήμερα, πριν από 30 χρόνια, ξεκινούσε μια από τις χειρότερες σφαγές στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής, η σφαγή των Παλαιστινίων προσφύγων αλλά και Λιβανέζων στις προσφυγικές γειτονιές Σάμπρα και Σατίλα της Βηρυτού, από Λιβανέζους Χριστιανούς Φαλαγγίτες, υπό την επίβλεψη των Ισραηλινών Δυνάμεων Κατοχής. Εν μέσω λιβανικού εμφυλίου, και τρεις μήνες μετά τη χερσαία εισβολή των Ισραηλινών, η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη διεθνή συμφωνία για αποχώρηση των μαχητών της προς διάφορες χώρες και μετεγκατάσταση των αρχηγείων της στην Τυνησία. Ο ίδιος ο ηγέτης της, ο Γιάσερ Αραφάτ αποχώρησε, στις 30 Αυγούστου, με πρώτο σταθμό την Ελλάδα.
Στις 10-11 Σεπτεμβρίου αποχώρησε η διεθνής δύναμη. Στις 14 Σεπτεμβρίου δολοφονήθηκε ο Μαρονίτης πρόεδρος Μπασίρ Τζεμαγιέλ.
Την επόμενη μέρα οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής εισβάλλουν στη Βηρυττό και περικυκλώνουν μεταξύ άλλων τη Σάμπρα και Σατίλα αποκλείοντάς τες πλήρως. Ενώ υπάρχουν αναφορές και για βομβαρδισμό τους από πυρά πυροβολικού. Το απόγευμα της 16^ης Σεπτεμβρίου οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής υπό τις διαταγές του Υπουργού Άμυνας Αριέλ Σαρόν, επιτρέπουν στη μιλίτσια των Λιβανέζων Χριστιανών Φαλαγγιτών να εισβάλει στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Εκείνοι αναγκάζουν τους άμαχους και ανυπεράσπιστους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, να βγουν από τα σπίτια τους ή εισβάλλουν σε αυτά και τους σφάζουν με τον πιο άγριο τρόπο. Τη νύχτα οι Ισραηλινοί ρίχνουν φωτοβολίδες για να φωτίσουν τα προσφυγικά στρατόπεδα και να διευκολύνουν τη σφαγή. Υπάρχουν καταγγελίες και για παρουσία Ισραηλινών εντός των προσφυγικών στρατοπέδων. Οι Φαλαγγίτες σκοτώνουν, τραυματίζουν και βιάζουν ανενόχλητοι επί σχεδόν δύο εικοσιτετράωρα. Ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φίσκ που ήταν από τους πρώτους που εισήλθαν στον τόπο της σφαγής περιγράφει εικόνες με πτώματα γυναικών με σκισμένα ρούχα και ανοιχτά πόδια, παιδιών με κομμένους λαιμούς, σειρές νεαρών ανδρών εκτελεσμένων πισώπλατα, μωρών μαυρισμένων από τη σήψη σε σωρούς σκουπιδιών.



Η σφαγή διαρκεί έως τις 18 Σεπτεμβρίου, αν και υπάρχουν καταγγελίες ότι κάποιοι από τους χιλιάδες αιχμάλωτους Παλαιστίνιους παραδόθηκαν από τους Ισραηλινούς και συνέχισαν να εκτελούνται τις επόμενες μέρες στα χέρια Φαλαγγιτών Λιβανέζων.

Κανείς δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων. Οι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις των Ισραηλινών, μιλούν για κάπου 800, αλλά δεδομένων και των εξαφανίσεων, άλλες αναφορές κάνουν λόγο για 2.500 έως και 3.500 χιλιάδες θύματα.
Οι σφαγιαστές παραμένουν ατιμώρητοι μέχρι σήμερα. Ούτε ένας δεν τιμωρήθηκε. Στους Φαλαγγίτες δόθηκε αμνηστία.

Αριέλ Σαρόν και Μεναχέμ Μπεγκίν

Υπό την πίεση εκατοντάδων χιλιάδων Ισραηλινών διαδηλωτών, στήθηκε ισραηλινή εξεταστική επιτροπή, η επιτροπή Καχάν, που βρήκε τον Αριέλ Σαρόν προσωπικά αν και εμμέσως υπεύθυνο. Ο ίδιος αρχικά αρνήθηκε να παραιτηθεί και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπεγκίν αρνήθηκε να τον αποπέμψει. Τελικά, μετά και τη δολοφονία του Ισραηλινού ειρηνιστή Emil Grunzweig, ο Σάρον δέχτηκε να παραιτηθεί από Υπουργός Άμυνας.
Δύο δεκαετίες αργότερα έγινε πρωθυπουργός.

Ο Elie Hobeika (δεξιά)

Ο Elie Hobeika, ηγέτης των Λιβανέζων Φαλαγγιτών έφτασε να γίνει τρεις φορές υπουργός. Τελικά δολοφονήθηκε το 2002 ενώ ετοιμαζόταν να καταθέσει εναντίον του Αριέλ Σαρόν στη δίκη στο Βέλγιο, όπου είχαν προσφύγει συγγενείς των θυμάτων. Τελικά το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως αναρμόδιο. Ο ακόμα εν ζωή, αν και σε κώμα, Αριέλ Σαρόν δεν δικάστηκε ποτέ.
Η Σάμπρα και Σατίλα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία σφαγή του Σαρόν. Το γεγονός ότι αυτός ο εγκληματίας πολέμου μπόρεσε να διενεργήσει τέτοιες ευρέως γνωστές πράξεις και παρ’ όλα αυτά έγινε πρωθυπουργός είναι το πιο ολοφάνερο σημάδι του βαθύτατα ρατσιστικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ. Είκοσι εννιά χρόνια μετά τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα, οι διάδοχοι του Σαρόν με την πλέρια υποστήριξη της Ουάσιγκτον εξακολουθούν να κατέχουν την Παλαιστίνη και να καταπιέζουν βάναυσα τον παλαιστινιακό λαό. Ο σκοπός της σφαγής του 1982 ήταν να καμφθεί το πνεύμα του παλαιστινιακού λαού και να συντριβεί η αντίστασή του. Απέτυχε να βρει το στόχο της.

πηγη:http://intifadagr.wordpress.com/

Ηλιακός φούρνος παράγει πόσιμο νερό από θαλασσινό

Μια βιοχημικός από τη Σουηδία κατασκεύασε μια δεξαμενή που λειτουργεί ως συσκευή καθαρισμού του νερού μετά από τρεις ώρες έκθεσης στον ήλιο.
Από την εφεύρεση επωφελούνται ήδη 25.000 άνθρωποι σε 16 χώρες.
Η πρόσβαση σε πόσιμο νερό θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι αναπτυσσόμενες χώρες. Υπολογίζεται πως 1,2 δισ. άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν έχουν καθαρό νερό, ενώ 1,6 εκατομμύρια πεθαίνουν από διάρροια ή συναφείς ασθένειες που οφείλονται σε βακτήρια που μεταφέρονται με το νερό. Η πλειοψηφία των “θυμάτων” είναι παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών.
Η συσκευή καθαρισμού του νερού που ανέπτυξε η Σουηδή επιστήμονας Πέτρα Γουάντστρομ και ακούει στο όνομα Solvatten (σσ Ηλιακό νερό) βασίζεται σε μια απλούστατη τεχνολογία: δέκα λίτρα νερού στις δύο δεξαμενές του, μερικές ώρες έκθεσης στον ήλιο και οι  υπεριώδεις ακτίνες εξοντώνουν τους ανεπιθύμητους οργανισμούς καθιστώντας το νερό πόσιμο.
Το σύστημα αυτό μπορεί να λειτουργήσει επίσης ως φορητή ηλιακή “θερμοφόρα” για την παροχή ζεστού νερού για οικιακή και προσωπική χρήση (πλύσιμο).
Η συσκευή έχει κόστος 8 Ευρώ και πωλείται σε κοινότητες της Αφρικής που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ για την ανάπτυξη της τεχνολογίας απαιτήθηκαν έντεκα χρόνια.


Η τεχνολογία δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκη, αφού ορισμένες φορές τα απλούστερα υλικά και ιδέες φέρνουν τα βέλτιστα αποτελέσματα.
Αυτή είναι η περίπτωση του Eliodomestico, το οποίο είναι ένας ηλιακός αποστακτήρας που φιλοδοξεί να διευκολύνει τη ζωή κατοίκων παράκτιων περιοχών όπου το θαλασσινό νερό αφθονεί αλλά το πόσιμο είναι δυσεύρετο.
Το Eliodomestico λειτουργεί ως ανεστραμμένος διηθητήρας καφέ (κοινώς καφετιέρα) που επιτυγχάνει την αφαλάτωση του θαλασσινού νερού.
—Πώς λειτουργεί
Το νερό της θάλασσας τοποθετείται σε ένα δοχείο στην κορυφή του συστήματος.
Ο ήλιος θερμαίνει το θαλασσινό νερό και παράγει ατμό. Η πίεση που δημιουργείται οδηγεί τον ατμό στη μέση του συστήματος. Εκεί, το συμπυκνωμένος ατμός υγροποιείται και συλλέγεται στη βάση. Ο ηλιακός φούρνος μπορεί να παράξει πέντε λίτρα πόσιμου νερού ημερησίως.
Το κόστος κατασκευής του ηλιακού φούρνου ανέρχεται στα 50 δολάρια. Ο σχεδιαστής της τεχνολογίας, Γκαμπριέλε Ντιαμάντι, χρησιμοποίησε ψημένο πηλό (τερακότα) ωστόσο υποστηρίζει πως ο φούρνος μπορεί να φτιαχτεί από πληθώρα υλικών που υπάρχουν σε αφθονία στον τόπο κατασκευής.
Η δεξαμενή συλλογής του νερού είναι σχεδιασμένη με τρόπο ώστε να μεταφέρεται στο κεφάλι, όπως συμβαίνει στην υποσαχάρια Αφρική και άλλα μέρη του κόσμου.
Η τεχνολογία της διήθησης του νερού με τη βοήθεια του ήλιου δεν είναι άγνωστη στον αναπτυσσόμενο κόσμο, αν και συναντάται σε μεγαλύτερες κλίμακες, όπως νοσοκομεία και μονάδες αφαλάτωσης.
Στόχος του Ντιαμάντι ήταν η ανάπτυξη ενός τεχνολογικού σχεδίου εύκολου στην υλοποίηση το οποίο θα εξυπηρετήσει τις ανάγκες μεμονωμένων οικογενειών.


πηγη:http://www.econews.gr/2012/09/13/iliakos-fournos-nero/

Η Ελληνική Νύχτα των Κρυστάλλων

Τον Αύγουστο του 1918 ένα πλήθος 50.000 Καναδών «πατριωτών» επιδόθηκε για μέρες σε ένα ανελέητο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων μεταναστών της πόλης. Το αποτέλεσμα αυτού του ρατσιστικού πογκρόμ ήταν ο θάνατος αρκετών μεταναστών, μεταξύ των οποίων 29 γυναίκες και 6 ανήλικα παιδιά καθώς και υλικές ζημιές 1.000.000 δολαρίων.

Η αφορμές ήταν πολλές. Για χρόνια οι ελληνόφωνοι μετανάστες, μικροϊδιοκτήτες και εργαζόμενοι κυρίως στον επισιτισμό (greek restaurants) αποκαλούνταν από τους ντόπιους «slackers», δηλαδή «τεμπελχανάδες» επειδή κατά τους ρατσιστές απέφευγαν τις βαριές δουλειές του φορτοεκφορτωτή, του ξυλοκόπου ή του βιομηχανικού εργάτη και δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων.
Ακολούθησε μια σειρά από γεγονότα όπως οι καλές σχέσεις του τότε πρωθυπουργού Βενιζέλου με το Γερμανό Κάιζερ, η ουδετερότητα της χώρας προέλευσής τους κατά τις αρχές του Α' παγκοσμίου πολέμου και η άρνηση των ελληνόφωνων μεταναστών να καταταγούν στον Καναδικό στρατό που όξυναν τις ρατσιστικές αντιλήψεις σε βάρος τους.

Επιστρέφοντας οι χιλιάδες των βετεράνων Καναδών από τη σφαγή χαρακωμάτων του Α' παγκοσμίου πολέμου, πολλοί απ'αυτούς ανάπηροι και σε άθλια οικονομική κατάσταση, βρήκαν τους ελληνόφωνους μετανάστες που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της πόλης να ευημερούν έχοντας στην κατοχή τους το 35% των μικρομεσαίων καταστημάτων.

Τον Αύγουστο του 1918 10.000 βετεράνοι διαδήλωσαν στους δρόμους συνεπικουρούμενοι από 40.000 Καναδούς πολίτες. Οι πολυήμερες διαδηλώσεις συχνά εξετράπησαν σε πογκρόμ σε βάρος μαγαζιών και σπιτιών μεταναστών με την αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση θεατή ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου Καναδοί αστυνομικοί έπαιρναν ενεργά μέρος στο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων.
Οι μνήμες του ρατσιστικού πογκρόμ της πόλης έχουν μετατραπεί σήμερα σε φιέστα όπου αντιρατσιστές συγκεντρώνονται στις συνοικίες των ελληνόφωνων και τρώνε μαζικά greek souvlaki, tzatziki, mousaka κλπ μεσογειακά εδέσματα.

Οι συγκρίσεις με τα σημερινά πογκρόμ μεταναστών σε Αθήνα και Πάτρα με την ανάλογη στάση της αστυνομίας και κάποιων «πολιτών» είναι αναπόφευκτες....


πηγη:tvxs.gr

Έχουμε πόλεμο, μη το γελάς μωρό μου

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια
Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα
Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΔΕΗ και Χαράτσι: Πάλι παγίδες και εκβιασμοί. Τί κάνουμε;

Σκίτσο από: http://ecoleft.wordpress.com

Ένα ενδιαφέρον άρθρο, χρήσιμο για την ανάλυση των νέων δεδομένων σχετικά με το ΕΕΤΗΔΕ (χαράτσι) και το λογαριασμό της ΔΕΗ, που  αποκαλύπτει και επισημαίνει τις καλά κρυμμένες παγίδες των φοροεισπρακτικών μηχανισμών:

«Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος με το χαράτσι στη ζωή μας. Ένας χρόνος με αγώνες, νίκες αλλά και πισωγυρίσματα μιας που οι εκάστοτε ελιγμοί και εκβιασμοί της κυβέρνησης απαιτούσαν αναπροσανατολισμό δράσεων, νέες τακτικές και νέα όπλα. Εκείνο που δεν άλλαξε ήταν η ακόρεστη βουλιμία των εγκάθετων των τραπεζιτών να αρπάξουν τα χρήματα και τις περιουσίες μας. Και αυτό ούτε θα αλλάξει ποτέ.

Κι' ενώ επί ένα χρόνο εμείς ζητούσαμε την πραγματική αποσύνδεση του χαρατσιού από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ήλθε η κυβερνητική τρόϊκα των δανειστών να το υλοποιήσει η ίδια, με μια μεθόδευση που αποτελεί παγίδα, όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια. Ο λόγος που αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε αυτή τη μεθόδευση δεν είναι άλλος από τις ισχυρές πιέσεις που δέχεται η ΔΕΗ τόσο  από τις αντιδράσεις των κινημάτων γειτονιών, όσο και από μετόχους της και πιθανούς νέους ιδιοκτήτες της. Οι πιέσεις των κινημάτων αλλά και η αρπαχτικότητα των δανειστών που εποφθαλμιούσαν τις εισπράξεις της ΔΕΗ και απαιτούσαν αυτές να πάνε στα δημόσια ταμεία και από κεί στις τσέπες τους, οδήγησαν τη ΔΕΗ σε κρίση ρευστότητας, κρίση που ανησύχησε τόσο τη διοίκηση όσο και τους μετόχους της.

Έτσι οδηγηθήκαμε στο διαχωρισμό της αξίας του ρεύματος από αυτήν του ΕΕΤΗΔΕ (χαράτσι) που επετεύχθη με τους αγώνες μας, ανάγκασε την κυβέρνηση στην προεκλογική περίοδο αλλά και τη ΔΕΗ στο να δεχθούν να αφαιρεθεί το ποσό τους χαρατσιού από τους λογαριασμούς ρεύματος, να μεταφερθεί στο ΚΕΠΥΟ και από κεί στις εφορίες. Στη συνέχεια, και μετά τις εκλογές, γίναν παράνομες υπεξαιρέσεις χρημάτων από το ρεύμα σε καταναλωτές που είχαν πληρώσει σε ΑΤΜ αλλά και σε ταμεία της ΔΕΗ μόνο την αξία του ρεύματος,  χρήματα τα οποία μεταφέρθηκαν στα δημόσια ταμεία (βλέπε εφορίες) υπέρ του ΕΕΤΗΔΕ. Συνέπεια αυτού ήταν να εμφανίζονται απλήρωτα ρεύματα και η ΔΕΗ να προχωράει σε διακοπές ή να απειλεί με διακοπές.

 Σε όλο αυτό το διάστημα εκδόθηκαν ερμηνευτικές εγκύκλιοι του νόμου για το χαράτσι, εγκύκλιοι που εσκεμμένα αναιρούσαν η μια την άλλη, ανακοινώνονταν αποφάσεις που προκαλούσαν σύγχιση και πανικό, μεθοδεύονταν ενέργειες τρομοκράτησης-όπως εκτεταμένες διακοπές ρεύματος. Η εφευρετικότητα των μεθοδεύσεων δεν είχε τελειωμό προκειμένου να  σκορπισθεί σύγχιση και να απλωθεί ο φόβος προκειμένου οι περισσότεροι πολίτες να δεχθούν να καταβάλλουν το χαράτσι.

Τα Νέα δεδομένα

Και φθάσαμε στο σήμερα, όπου μία ακόμη εγκύκλιος (με ημερομηνία 2/9/2012) υλοποιεί με τον πιο ύπουλο τρόπο τις βλέψεις και ορέξεις της κυβέρνησης.

Με τη νέα εγκύκλιο  όποιος καταναλωτής της ΔΕΗ επιθυμεί να αποσυνδεθεί το ρεύμα από το χαράτσι, θα πρέπει να προσέλθει στην εφορία του, να εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες δόσεις και να περάσει το ποσό του χαρατσιού στη μερίδα του. Πλέον η ΔΕΗ, καλυπτόμενη πίσω από την εγκύκλιο αυτή, δηλώνει αναρμόδια να διαχωρίσει το χαράτσι από το λογαριασμό του ρεύματος! Ακόμη δηλώνει ότι κάθε λογαριασμός που θα εξοφλείται χωρίς το χαράτσι μέσω ΑΤΜ ή με οποιοδήποτε τρόπο, θα θεωρείται εν μέρει ή ολικά ανεξόφλητος, μιας και το ποσό του ρεύματος και των άλλων τελών θα εξοφλούν πρώτα το χαράτσι. Μένοντας έτσι το ρεύμα απλήρωτο, η ΔΕΗ σείει την απειλή διακοπής του. Αυτά δηλώθηκαν κατά τη σημερινή μου επίσκεψη στη ΔΕΗ Αριστείδου από τον προϊστάμενο Παναγιώτου.

Εν ολίγοις αν θέλουμε να διαχωρισθεί το χαράτσι από το λογαριασμό της ΔΕΗ ή αν θέλουμε να το πληρώσουμε με διακανονισμό, θα πρέπει να το ζητήσουμε - με αίτηση- από τον έφορο και μόνο. Η εφορία, θα συντάξει καταστάσεις παρόμοιων αιτημάτων πελατών και θα τις στείλλει στη ΔΕΗ, προκειμένου να μην εμφανίζει το χαράτσι στους λογαριασμούς ρεύματος. Επίσης στην εφορία θα κατατίθενται αιτήσεις μείωσης του χαρατσιού (για …κοινωνικούς λόγους), αιτήσεις εξαίρεσης, κ.λπ.

Αυτό είναι εκβιασμός και παγίδα, γιατί:

1. Προσφεύγοντας στην εφορία για το διαχωρισμό, θα πρέπει να εξοφλήσουμε το ληξιπρόθεσμο ποσό του χαρατσιού ή να κάνουμε διακανονισμό, καταβάλλοντας ένα ελάχιστο κατά την εκτίμηση του εφόρου ποσό-σαν προκαταβολή- σύμφωνα με την εγκύκλιο 50 ΕΥΡΩ. Δηλαδή ακόμη και το να δηλώσουμε αδυναμία πληρωμής κοστίζει 50 ΕΥΡΩ. Επιπλέον κάθε δόση (το χαράτσι για το 2012 θα είναι σε 5 δόσεις) θα εξοφλείται στην εφορία με τα ανάλογα πρόστιμα και συνέπειες (μη φορολογική ενημερότητα, κατάσχεση μισθών, κ.λπ.) σε περίπτωση καθυστέρησης.

2. Προσφεύγοντας στην εφορία αυτόματα φακελώνονται τα πραγματικά στοιχεία μας σαν καταναλωτών. Για παράδειγμα αν ο λογαριασμός είναι σε άλλο όνομα, αυτός θα ταυτοποιηθεί σε εμάς (με το ΑΦΜ μας). Έτσι αφ' ενός όλα τα ποσά του χαρατσιού θα περάσουν στην καρτέλα μας και αφ' ετέρου τα στοιχεία μας σαν καταναλωτών ρεύματος θα χρησιμοποιηθούν για την απ' ευθείας χρέωση του χαρατσιού όποιας μορφής στο όνομά μας σε μια επόμενη χρονιά.

3. Προσφεύγοντας στην εφορία αποδεχόμεθα την οφειλή του χαρατσιού, αποδεχόμεθα δηλαδή τη νομιμότητά του.

4. Η αποδέσμευση του χαρατσιού πλέον θα καθιστά άμεσα απαιτητή την οφειλή του από την εφορία -μιας και η βεβαίωση της οφειλής θα γίνεται άμεσα-και τυχόν καθυστέρηση θα επιφέρει προσαυξήσεις. Ενώ με το προηγούμενο σύστημα η βεβαίωση γινόταν στην καλύτερη περίπτωση μετά από ένα εξάμηνο, μέσα στο οποίο δεν έτρεχαν οι προσαυξήσεις.

6. Σε περιπτώσεις που το ρολόϊ και ο λογαριασμός είναι σε άλλο από το δικό μας όνομα, υπάρχει ο κίνδυνος η εφορία σε συνεργασία με τη ΔΕΗ να μας αναγκάσει να γυρίσουμε στο όνομά μας το ρολόϊ. Κάτι που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να επιφέρει μια επί πλέον δαπάνη.

Για όλους αυτούς τους λόγους  η μεθόδευση αυτή αποτελεί πισωγύρισμα, απαιτεί νέους αγώνες και νέα αντιμετώπιση.

Όμως, η μεθόδευση αυτή αποτελεί και παραδοχή αποτυχίας του συστήματος ΤAXIS NET και του μηχανισμού των εφοριών το οποίο αποδεικνύεται ανεπαρκές και αδύναμο να βρεί ή να εντοπίσει αυτούς που δεν πλήρωσαν το χαράτσι για το 2011, προκειμένου να στείλλει τα χρεωστικά σημειώματα, κάτι που είχαμε επισημάνει. Και αν ακόμη το ΤAXIS NET λειτουργούσε στην εντέλεια και γινόταν η ταυτοποίηση των καταναλωτών που δεν πλήρωσαν, θα απαιτείτο να δουλέψει αποτελεσματικά ο μηχανισμός είσπραξης (στις εφορίες) ο οποίος όμως είναι σχεδόν διαλυμένος. Είναι χιλιάδες οι λογαριασμοί που είναι σε άλλα ονόματα από αυτά του πραγματικού καταναλωτή, ακόμη και σε ονόματα ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή. Έτσι, τώρα όσοι προσέλθουν στις εφορίες να ζητήσουν το διαχωρισμό χαρατσιού και ρεύματος ή να ζητήσουν διακανονισμό θα "καρφωθούν" από μόνοι τους, δίνοντας το ΑΦΜ τους με βάση το οποίο η εφορία εφεξής θα τους "έχει στο χέρι".

Επί πλέον η μεθόδευση αυτή αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι ο αριθμός καταναλωτών που δεν πλήρωσαν το χαράτσι ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που ισχυρίζεται η προπαγάνδα του υπουργείου Οικονομικών.

Αυτός ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο λόγω της αδυναμίας χιλιάδων πολιτών να ανταποκριθούν στην εξόφληση πολλών άλλων χαρατσιών και φόρων, που σαν καταιγίδα έχουν αρχίσει νάρχονται. Και μπορεί το χαράτσι για το 2012 να έλθει σε 5 δόσεις, αλλά ακολουθούν -εκτός από τις αυξήσεις του ρεύματος- το ΕΤΑΚ του 2009, το ΦΑΠ του 2010 και 2011 που θα ταχυδρομηθούν από το Σεπτέμβρη, η αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης, τα τέλη κυκλοφορίας, η αύξηση των άλλων λογαριασμών κοινής ωφέλειας (εν’ όψει ιδιωτικοποίησης), ο φόρος εισοδήματος με την ενσωματωμένη εισφορά αλληλεγγύης ή το τέλος επιτηδεύματος.

Εκτιμήσαμε έγκαιρα ότι ο κύριος μας εχθρός εμφανίζεται με το προσωπείο του υπουργείου Οικονομικών και των υπηρεσιών του. Είναι και θα είναι ο εκφοβιστικός και κατασταλτικός μηχανισμός αφαίμαξής μας. Προτείναμε δράσεις κατά αυτού του μηχανισμού, από τον οποίο εκπορεύονταν όλοι οι εκβιασμοί και οι εντολές, είτε προς τη ΔΕΗ, είτε προς άλλους φορείς. Θεωρήσαμε ότι πλέον οι Εφορίες είναι η ψυχή του συστήματος, το στήριγμα και ο μηχανισμός διεκπεραίωσης όλης της αντιλαϊκής πολιτικής. Είναι ο μηχανισμός που υπαγορεύει να κοπούν ρεύματα, που μεθοδεύει κάθε φορά διαφορετικούς τρόπους αφαίμαξης, που υπαγορεύει εκβιαστικές ταχτικές, που στήνει διαρκώς νέες παγίδες, αποπροσανατολίζοντας τους αγώνες μας. Δυστυχώς από πολλές άλλες συνελεύσεις αυτό δεν έγινε κατανοητό με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιτευχθεί συντονισμένη και αποτελεσματική δράση κατά αυτού του μηχανισμού, να μη γίνει κατορθωτό να του κοντύνουν, αν όχι να του κοπούν, τα πόδια.

Μερικές σκέψεις για το τί κάνουμε

1. Συνεχίζουμε να μην πληρώνουμε το χαράτσι, στη ΔΕΗ ή μέσω ATM – internet. Συντονισμένα και αγωνιστικά κάνουμε αρχικά παράσταση διαμαρτυρίας στη ΔΕΗ και απαιτούμε το διαχωρισμό του χαρατσιού από την αξία του ρεύματος, όπως έγινε και στο παρελθόν.

2. Διακηρύττουμε ανοικτά την άρνησή μας να πληρώσουμε και αυτό ακόμη το ρεύμα σε περίπτωση που η ΔΕΗ επιμείνει να ευθυγραμμίζεται με τις εντολές της τρόϊκας.

3. Συνεχίζουμε να κάνουμε μετά από κάθε πληρωμή ομαδικά εξώδικα, όπως πριν. Ήδη και άλλες συνελεύσεις κινούνται στο ίδιο πνεύμα (Κηφισιά).

4. Δεν κάνουμε αίτηση αποκοπής του χαρατσιού από το λογαριασμό, δεν πέφτουμε στην παγίδα τους.

5. Σε περιπτώσεις όπου μέρος της πληρωμής του ρεύματος προηγούμενων λογαριασμών κατακρατήθηκε για το χαράτσι, να προχωρήσουμε σε ασφαλιστικά μέτρα, ή μηνύσεις κατά της ΔΕΗ για υπεξαίρεση χρημάτων.

6. Αποφασίζουμε τις περαιτέρω ενέργειές μας, στην επόμενη συνέλευσή μας.

Πηγή: Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων-Νεάπολης-Μουσείου

πηγη:http://e-oikodomos.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8393.html

Άλλος για τις ΕΟΖ!

      
   
Περιφερειακά συμβούλια και άλλοι διαγκωνίζονται για την ίδρυση αποικιοκρατικών ζωνών



Πέρα από τα σφαγιαστικά μέτρα για μισθούς και συντάξεις η κυβέρνηση βαδίζει ολοταχώς για την δημιουργία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, βρίσκοντας πρόθυμους υποστηρικτές τόσο τους περιφερειάρχες, όσο και άλλους οικονομικούς παράγοντες που διαγκωνίζονται για το ποιος θα λάβει το χρίσμα του «πρωτοπόρου», όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για όλη την Ευρώπη.
Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Νοτίου Αιγαίου που  έγινε  (1/9) στη Λέρο είχε ως θέμα την έγκριση του Σχεδίου Στρατηγικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας, το οποίο περιλαμβάνει την ίδρυση δυο ΕΟΖ – στην Ερμούπολη της Σύρου και στη πόλη της Ρόδου. Πρωτοπόρα η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης έχει ήδη εκμαιεύσει θετική απόφαση της πλειοψηφίας του περιφερειακού συμβουλίου. Σύμφωνα μάλιστα με ανακοίνωση της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Ευαγγ. Αμμανατίδου – Πασχαλίδου ήδη με ιδιωτική τεχνική μελέτη που εκπονήθηκε κατά παραγγελία ισχυρών οικονομικών κύκλων της περιοχής προβλέπονται 13 περιφερειακές ΕΟΖ (Καβάλα, Θάσος, Ορεστιάδα, Αλεξανδρούπολη, Σαμοθράκη, Ξάνθη, Κομοτηνή, Δράμα κ.α.).
Οι ζώνες αυτές, που αποτελούν κεντρικό σχεδιασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι περιοχές όπου ισχύουν ειδικά προνόμια (κίνητρα ) για τις μεγάλες επιχειρήσεις (φορολογικές απαλλαγές, αδειοδοτικές «διευκολύνσεις» και κυρίως «ειδικές» εργασιακές σχέσεις για φτηνούς εργαζόμενους με ελάχιστα ή χωρίς δικαιώματα) προκειμένου δήθεν να προσελκυστούν επενδύσεις για την περιβόητη ανάπτυξη που σχεδιάζουν. Πρόκειται για αντιγραφή των γνωστών εργασιακών παραδείσων της Κίνας, της Μαλαισίας, της Ινδίας, της Ιρλανδίας όπου οι εργαζόμενοι απασχολούνται δίχως εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, με μηδενική φορολογία για τις επιχειρήσεις, με παραχώρηση της δημόσιας και ιδιωτικής γης και δωρεάν υποδομών στα μονοπώλια κ.ο.κ. Αυτό είναι το καθεστώς που έχει εφαρμοστεί σε περίπου 3.500 ΕΟΖ.
Ήδη σε διάφορες περιοχές αναπτύσσονται αντιστάσεις στην επιβολή των ΕΟΖ, κόντρα στην λογική των επιμέρους αναπτυξιολάγνων παραγόντων, που λειτουργούν ως τοπικά παραρτήματα της τρικομματικής κυβέρνησης και της τρόικας. Αντιγράφουμε την ανακοίνωση του Συντονιστικού Σωματείων και Εργαζομένων Κυκλάδων:
«Στη περίπτωση του Νοτίου Αιγαίου, όπου την οικονομία των νησιών ελέγχουν μια χούφτα μεγαλοξενοδόχων και χονδρεμπόρων αγκαλιά με τους πειρατές της ακτοπλοΐας και τους μεγαλοεργολάβους των δήθεν δημόσιων έργων, είναι φανερό ότι η θεσμοθέτηση τέτοιων ζωνών ούτε καν στοχεύει στην προσέλκυση νέων επενδύσεων, αλλά στην διασφάλιση των κερδών των προαναφερόμενων παράσιτων. Ταυτόχρονα ανοίγει το δρόμο για το ξεπούλημα υποδομών (λιμάνια, μαρίνες, ακτές, ακόμη και νησιά) με «ταχείες διαδικασίες»( fast track), πιθανά με την μορφή της ενοικίασης για 99 χρόνια για την υπερπήδηση συνταγματικών κωλυμάτων αλλά και της όποιας περιβαλλοντικής νομοθεσίας που έχει ακόμη πιθανώς προστατευτικό, για το περιβάλλον, περιεχόμενο».
Το Τμήμα Κυκλάδων της ΕΜΔΥΔΑΣ (μηχανικοί Δημοσίου) επισημαίνει επίσης και μια άλλη διάσταση: «το γεγονός ότι, ΕΟΖ με την ‘‘ευρεία έννοια’’, ή ΕΟΖ με τη ‘‘στενή έννοια’’ ή όπως αλλιώς βρήκαν τον εύσχημο τρόπο να τις αποκαλέσουν για να τις περάσουν από το παράθυρο π.χ. ΕΟΖ ‘‘ειδικών κινήτρων για τη νέα τεχνολογία ή την πληροφορική ή για τη μεταφορά της έδρας των Εφοπλιστικών Εταιριών στα νησιά του Αιγαίου κ.ο.κ.’’ είναι ένα και το αυτό πράγμα».
Αυτή η επισήμανση έχει ιδιαίτερη σημασία αφού, όπως αποκαλύφθηκε από τις προτάσεις που κατέθεσε μέσα στο κατακαλόκαιρο η Εθνική Συνομοσπονδία των Εμπόρων για την αναγέννηση της ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας, ΕΟΖ μπορούν δημιουργηθούν παντού. Η 12η πρόταση της ΕΣΕΕ αναφέρει επί λέξει: «Οι ελληνικοί ναυτιλιακοί χώροι λιμενίσκου, εφοδιασμού, δεξαμενισμού και εκτέλεσης ναυπηγοεπισκευαστικών εργασιών να χαρακτηριστούν "Ειδικές Ναυτιλιακές Οικονομικές Ζώνες" με όλα τα προνόμια των ΕΟΖ και να τους δοθούν με διαδικασία fast track οι απαραίτητες εγκρίσεις και αδειοδοτήσεις λειτουργίας από Ελλάδα και Ε.Ε.».
Και μπορεί ο κ. Κορκίδης της ΕΣΕΕ να εμφανίζεται ως υποστηρικτής της επαναφοράς των κατώτατων μισθών στα προ μνημονίου επίπεδα και της τήρησης των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως έδρασε για άλλη μια φορά ως εντεταλμένος και προπομπός των κυβερνητικών σχεδίων.
Έτσι, ο ειδικός συντονιστής για τα ναυπηγεία Ν. Αναστασόπουλος (ορίστηκε στις αρχές Αυγούστου) έχει στα χέρια του μια έτοιμη πρόταση που περιλαμβάνει το ναυπηγοεπισκευαστικό τόξο Ελευσίνα – Σκαραμαγκάς – Πέραμα – Χαλκίδα – Σύρος και πιθανώς μέρος του ΟΛΠ και του ΟΛΘ, όπως αποκάλυψε δημοσίευμα οικονομικής εφημερίδας. Η ειδική αυτή ΕΟΖ, σύμφωνα με το δημοσίευμα περιλαμβάνει φορολογικές απαλλαγές (ΦΠΑ), άρση δασμών (π.χ., απευθείας μεταφορά προϊόντων στα πλοία χωρίς εκτελωνισμό) και ελαστικοποίηση όρων εργασίας (περιορισμός στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, κατάργηση του σημερινού μειωμένου, λόγω ειδικών συνθηκών, ωραρίου, των διαφόρων επιδομάτων).

Αν όλα αυτά σας θυμίζουν το ειδικό καθεστώς που επικρατεί στο τμήμα του ΟΛΠ που εκμεταλλεύεται η Cosco, φυσικά δεν είναι καθόλο0υ τυχαίο…

                                    

πηγη:http://aristerovima.gr/details.php?id=3642

«ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΝΑΞΟ» - ΕΚΔΗΛΩΣΗ 10.09.12

Ημερομηνία: Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου
Ομιλητής: Κωνστ. Αντ. Κατσουρός.
Θέμα: «Πολιτικός δεσποτισμός και το Κίνημα της Αλληλεγγύης στην Ελλάδα, την εποχή της κρίσης».
Χώρος εκδηλώσεων: αμφιθέατρο Ιάκ. Καμπανέλλης, στις 8 μ.μ.

Το θέμα που προτείνω να συζητήσουμε, «Πολιτικός δεσποτισμός και το Κίνημα της Αλληλεγγύης στην Ελλάδα, την εποχή της κρίσης», εντάσσεται σε συγκεκριμένες πολιτιστικές, οικονομικές, κοινωνικές και...πολιτικές σχέσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη, και σχετίζεται άμεσα με την «τύχη», το μέλλον και την εξέλιξη πόρων και πηγών των παραγωγικών και πολιτισμικών δυνατοτήτων της ελληνικής κοινωνίας ζωτικής σημασίας για την παραγωγή και αναπαραγωγή αυτής της κοινωνίας στους κόλπους της Ε.Ε. Πρόκειται δηλαδή για τη σύγκρουση μεταξύ αντιπάλων δυνάμεων που αγωνίζονται, οι μεν, για την οικειοποίηση των εμπραγμάτων, των εργασιακών, των συνταγματικών δικαιωμάτων της ελληνικής κοινωνίας και επιχειρούν να χειραγωγήσουν ή και να ιδιοποιηθούν τις δυνατότητες παραγωγής και αναπαραγωγής της κοινωνίας αυτής, στους κόλπους αυτής της κοινωνίας και της Ε.Ε. επίσης και από την άλλη πλευρά εκείνοι προσπαθούν να διατηρήσουν και να αναπτύξουν τις δυνατότητες παραγωγής και αναπαραγωγής της ελληνικής κοινωνίας, στους κόλπους αυτής της κοινωνίας και της Ε.Ε. Για την ώρα ας καταχωρήσουμε βαθειά στη σκέψη μας αυτές τις επισημάνσεις .

Ιστορικός Όμιλος Νάξου ΑΡΣόΣ

πηγη:http://naxos365.blogspot.gr/2012/09/100912.html#more

Live your myth in Greece: the true experience

Φωτογραφίες από την Αθήνα τον Αύγουστο. Η αρχική ιδέα μου ήταν να δημιουργήσω ένα μικρό φωτογραφικό χρονικό της αυγουστιάτικης νυχτερινής Αθήνας.
Η πόλη, τα αρχαία «αξιοθέατά» της, οι άστεγοι, οι τουρίστες, τα σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι, τα μαγαζιά με τουριστικά σουβενίρ, οι ατέλειωτες ουρές από (άδεια) ταξί που μοιάζουν να βρίσκονται σε αιώνια αναμονή πελατών.
Την πλειοψηφία των φωτογραφιών τις τράβηξα μετά τις 12 τα μεσάνυκτα. Οι δρόμοι της Αθήνας τις πρώτες πρωινές ώρες μετατρέπονται σε υπαίθριο ξενοδοχείο –ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός αστέγων κοιμάται στα πεζοδρόμια. Ένας άστεγος στη στάση λεωφορείων στην αρχή της Φιλελλήνων, κάθε φορά που περνούσα, «μαύρα μεσάνυχτα», κοιμόταν ακριβώς στο ίδιο σημείο. Στη ρίζα ενός σήματος της τροχαίας, δίπλα σε μια κολώνα. Κατάχαμα, χωρίς το χαρτόνι που χρησιμοποιούν συνήθως οι άστεγοι ως «στρώμα», ακριβώς στο ίδιο σημείο, χωρίς καμιά παρέκκλιση. Ψευδαίσθηση «κρεβατιού», προσομοίωση «ασφάλειας»; Μετά από κάποιες μέρες τον έχασα, δεν τον είδα ξανά…
Η Αθήνα τη νύχτα αποκαλύπτει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την πιο σκοτεινή της πλευρά: τη θλιβερή πρωτεύουσα μιας χώρας όπου διαρκώς και περισσότεροι άνθρωποι χάνουν τα πάντα: τη δουλειά τους, την ελπίδα, την αξιοπρέπειά τους.
Το φωτορεπορτάζ της νυχτερινής Αθήνας απέχει πολύ από το να είναι πλήρες. Δυο πράγματα εμφανώς απουσιάζουν. Κάθε νύχτα η Αθήνα θυμίζει κατεχόμενη πόλη. Διμοιρίες βλοσυρών,  απειλητικών, πάνοπλων μπάτσων βρίσκονται σε «στρατηγικά» σημεία της πόλης (τα Εξάρχεια βρίσκονται υπό μόνιμη περικύκλωση). Μοτοσικλετιστές της ΔΙΑΣ, «καουμπόιδες» της νύχτας, κοιτάζουν απειλητικά και καχύποπτα οτιδήποτε τους πλησιάζει, περνούν σχεδόν πάντοτε με κόκκινο τα φανάρια, πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας. Γιατί; Είναι και αυτό μέρος της επίδειξης εκφοβισμού. Ο νόμος είναι οι μπάτσοι αυτοπροσώπως, ερμηνεύεται και παραβιάζεται από τους ίδιους κατά το δοκούν. Και, φυσικά, από το φωτογραφικό ρεπορτάζ της Αθήνας λείπουν οι συμμορίες της Χρυσής Αυγής που επιτίθενται σε μετανάστες. Απουσιάζουν οι φωτογραφίες αυτών των δυο αλληλοτροφοδοτούμενων «ομάδων» για ένα πολύ απλό λόγο: είναι οι πλέον επικίνδυνες πληθυσμιακές ομάδες για φωτογράφιση.





Άγγελος Καλοδούκας

πηγη:aformi.gr

Άνεργοι Έλληνες καθαρίζουν τουαλέτες στην Σουηδία

Στην πρώτη σελίδα του Bloomberg οι ιστορίες ξεριζωμένων Ελλήνων
- Υπάλληλος φαρμακευτικής επι 17 χρόνια τώρα ζει στην Σουηδία και καθαρίζει τουαλέτες
- Έχει μόνο ένα πιάτο στο δωμάτιο που νοικιάζει και τα βράδια κατάκοπος προσπαθεί να μάθει σουηδικά

 

Επι 17 χρόνια ο Τηλέμαχος Καραχάλιος φορούσε κοστούμι και εργαζόταν ως ιατρικός επισκέπτης για μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία στην Ελλάδα. Είχε όλες τις απολαβές που μπορεί να έχει ένα στέλεχος μια τέτοιας εταιρείας. Τώρα, καθαρίζει τουαλέτες σχολείων στην Σουηδία αφού αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την χώρα του λόγω οικονομικής κρίσης.
"Ηταν μια πολύ καλή δουλειά", λέει ο 40χρονος Έλληνας. "Τώρα καθαρίζω τα σκ...α των Σουηδών".

Η ιστορία είναι αληθινή και φιλοξενείται στην πρώτη σελίδα ενός από τα μεγαλύτερα οικονομικά site στον κόσμο, του Bloomberg.

Ο Τηλέμαχος Καραχάλιος, άφησε πίσω του στην Ελλάδα την 6 χρονών κορούλα του να την προσέχουν οι παππούδες της αφού είναι χωρισμένος.

Είναι, όπως γράφει το Bloomberg, ένας από εκείνους που συγκαταλέγονται στο ιλλιγγιώδες 24,4% ποσοστό ανεργίας που παρόμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί στην χώρα μας.

Ο αριθμός των Ελλήνων που ζήτησαν δουλειά στην Σουηδία, διπλασιάστηκε από το 2010.

"Προσπαθώ να επιβιώσω", λέει ο κ. Καραχάλιος στο Bloomberg. "Είναι δύσκολα εδώ, πολύ δύσκολα. Θα προτιμούσα να έμενα στην Ελλάδα, αλλά εκεί δουλειές δεν υπάρχουν".

"Στην Ελλάδα δεν υπήρχε μέλλον", λέει και η Ουρανία Μιχτοπούλου η οποία μετακόμισε στην Σουηδία με τον άνδρα της το 2010. Και οι δυο εργάζονταν στον τομέα της κλωστουφαντουργίας στην Θεσσαλονίκη, ο οποίος όμως έχει "πεθάνει".
"Εδω ελπίζω να συμβεί κάτι καλό", συμπληρώνει, "αν όχι για μένα, για τα παιδιά μου".

Τώρα η οικογένειά τους ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα. Ο σύζυγός της Νίκος εργάζεται για έναν επιστάτη και τα παιδιά της προσπαθούν να μάθουν σουηδικά.
"Δεν είναι εύκολο γι' αυτά", λέει η κα Μιχτοπούλου. "Η κόρη μου λέει πολλές φορές ότι σιχαίνεται την Σουηδία και θέλει να γυρίσει πίσω".

Ο Καραχάλιος, στην Ελλάδα εργάστηκε σε 3 διαφορετικές φαρμακευτικές εταιρείες στην Πάτρα. Παντρεύτηκε μια κινέζα την οποία γνώρισε και ερωτεύτηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Έκαναν μαζί μια κορούλα, αλλά χώρισαν.

"Μπορείς να κάνεις σχέδια, όνειρα για 10 για 20 χρόνια, αλλά τελικά ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει", λέει με πόνο.

Ο Τηλέμαχος Καραχάλιος έχει γκριζάρει απότομα και έχει χάσει πάνω από 13 κιλά απ' όταν πήγε στην Σουηδία.

Αντι για τα κοστούμια που φορούσε, τώρα φοράει τζην και μποτάκια της δουλειάς. Τα κοστούμια του τα έχει αφήσει πίσω στην Ελλάδα...

Πριν φύγει για την Σουηδία και αφού είχε χάσει την δουλειά του στην φαρμακευτική, ο Τηλέμαχος Καραχάλιος, έπιασε δουλειά σε εταιρεία telemarketing αλλά παραιτήθηκε αφού έμενε επι μήνες απλήρωτος.

Πριν αποφασίσει να φύγει για την Σουηδία, ο Καραχάλιος είχε και την επιλογή της Αυστραλίας, αλλά ένας φίλος του στην Σουηδία του είπε ότι οι συνθήκες εκεί είναι ιδανικές.

"Ξέρω ότι είναι μια πολύ καλά οργανωμένη κοινωνία. Όλοι πληρώνουν τους φόρους τους και αυτό είναι δίκαιο. Κανείς δεν κλέβει."

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ BLOOMBERG

Ένα πιάτο

O Τηλέμαχος Καραχάλιος έφτασε στην Σουηδία τον Μάρτιο. Ο φίλος του τον βοήθησε να βρει ένα δωμάτιο και πληρώνει γι' αυτό 4.500 κορώνες, δηλαδή 528 ευρώ. Το δωμάτιο είναι σε ένα συγκρότημα όπου μένουν κυρίως μετανάστες από την Μέση Ανατολή.

Το δωμάτιο δεν έχει κουζίνα, ή φούρνο. Μόνο ένα ηλεκτρικό μάτι και ένα φούρνο μικροκυμάτων.
Έχει μονο ένα πιάτο και όταν δέχεται κάποιον επισκέπτη, του παραχωρεί το πιάτο του και εκεινος τρώει σε ένα ταπεράκι στο οποιο βάζει την φέτα.

Μια μικρή ελληνική σημαία είναι κολλημένη στον τοίχο. Το δωμάτιο έχει και τηλεόραση αλλά ο Έλληνας μετανάστης δεν την ανοίγει ποτέ. Τα βράδια, αν δεν είναι πολύ κουρασμένος μελετάει σουηδικά.

Οταν άρχισε να ψάχνει δουλειά χτυπούσε πόρτες παντού. Σε εστιατόρια, σε εταιρείες καθαρισμού και τελικά βρήκε δουλειά σε μια εταιρεία που καθαρίζει σπίτια προς ενοικίαση.

Ήταν μια δύσκολη και μοναχική δουλειά που δεν είχε και διάλλειμμα για κολατσιό. Την πρώτη εβδομάδα δεν πληρώθηκε γιατί ήταν "εκπαιδευόμενος".

Μετά την δεύτερη εβδομάδα, πληρώθηκε μόνο τις 32 από τις 40 ώρες που εργάστηκε και όταν το είπε αυτό δεν τον ξαναφώναξαν για δουλειά.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ BLOOMBERG

Τον Ιούλιο, έπιασε δουλειά σε έναν εργολάβο καθαρισμού. Στην Ελλάδα, ο Καραχάλιος έβγαζε 2.500 με 3.000 ευρώ το μήνα. Στην Στοκχόλμη βγάζει περίπου 1.508 ευρώ...

"Η δουλειά μου στην Ελλάδα ήταν φυσικά καλύτερη και σε συνθηκες απ' ότι εδώ, αλλά δεν με νοιάζει. Νιώθω ξανά ζωντανός. Όταν μένεις πολύ καιρό χωρίς δουλειά είναι πολύ σκληρό. Ήμουν συνέχεια θυμωμένος."

Τα πράγματα θα αργήσουν πολύ να μπουν σε σειρά. Ακόμα οι γονείς του, του στέλνουν χρήματα αφού δεν πληρώνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και όπως λέει ο ίδιος, αν δεν το καταφέρει θα πάρει την κόρη του και θα πάνε στην Σανγκάη όπου ζει η πρώην γυναίκα του.

"Θέλω να πεθάνω στην Ελλάδα. Θέλω να ταφώ εκεί όταν έρθει η ώρα", λέει...

Ο Κωνσταντίνος Φραγκίδης, Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας στην Στοκχόλμη, λέει ότι λαμβάνει 10 με 15 email την ημέρα από Έλληνες που ζητάνε δουλειά.

Fischer-z - The Worker

επιλογή βίντεο Τέχνης Άνεμος πηγη:BLOOMBERG
πηγη:http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=161263&catid=3