Πολλαπλασιάζονται και ενοποιούνται οι εστίες αντίστασης

                                                              

«Χαράτσια δεν πληρώνουμε σε κανένα δήμο, βάλτε ελικόπτερο και για τον Παπαδήμο»

Στη ΔΕΗ ΚαμινίωνΔεκάδες κόσμου παραβρέθηκαν χτες Παρασκευή, 25/11, το πρωί, έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ στα Καμίνια, απ’ όπου εκδίδονται οι εντολές διακοπής του ρεύματος για την ευρύτερη περιοχή του Πειραιά. Η πρωτοβουλία διοργανώθηκε από τις Ανοιχτές Συνελεύσεις της Πλατείας του Κερατσινίου, του Κορυδαλλού, της Νίκαιας και του Πειραιά, ενάντια στο παράνομο και αντισυνταγματικό έκτακτο ειδικό τέλος ακινήτων. Πανό κάλυψαν την είσοδο του κτιρίου και μοιράστηκαν οδηγίες για το πώς ο κόσμος μπορεί να αντισταθεί στο παράνομο χαράτσι, τι μπορεί να κάνει ώστε κανένα σπίτι να μη μείνει χωρίς ρεύμα. Όπως μας δήλωσε η Ζωή Τούντα, που συμμετέχει στην Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Κορυδαλλού: «Η αλληλεγγύη, η συλλογική αντίσταση και η μαζική οργάνωση του κόσμου είναι το κεντρικό μήνυμα μιας σειράς κινητοποιήσεων που έχουν ξεκινήσει σε κάθε γειτονιά και πλατεία. Και όπως αναγράφεται και στο κείμενο της πρωτοβουλίας: “Οι μόνοι αγώνες που χάθηκαν, είναι αυτοί που δεν δόθηκαν ποτέ”».

ΊλιονΤην Κυριακή, 20/11, για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές στο Ίλιον (Ρίμινι, Άγιος Νικόλας, Παλατιανή, Ζωοδόχου Πηγή, Μιχελή, Άγιος Φανούριος). Συμμετείχαν περίπου 300 πολίτες. Αποφάσισαν το Σάββατο, 26/11, να διοργανωθούν έξι τοπικές πορείες από τις αντίστοιχες γειτονιές, που να συγκλίνουν όλες στην κεντρική Πλατεία του Ιλίου.

Περιστέρι-ΠετρούποληΤην Κυριακή, 20/11, πραγματοποιήθηκαν λαϊκές συνελεύσεις στην Πετρούπολη και το Περιστέρι. Στις τέσσερις συνελεύσεις της Πετρούπολης συμμετείχαν περίπου 250 πολίτες. Στο Περιστέρι πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση στον Λόφο Αξιωματικών όπου συμμετείχαν περίπου 100 πολίτες και μια συνέλευση στο κέντρο του Περιστερίου, με συμμετοχή περίπου 80 ανθρώπων.

Νέα ΣμύρνηΤην Κυριακή, 20/11, έγινε συγκέντρωση της Λαϊκής Συνέλευσης της Πλατείας της Ν. Σμύρνης στον κινηματογράφο Σπόρτιγκ, για το χαράτσι της ΔΕΗ.
Στη συγκέντρωση συμμετείχαν περίπου 400 άτομα. Επισημαίνεται ότι ο Δήμος Ν. Σμύρνης έχει πάρει θετική ομόφωνη απόφαση για τη στήριξη των πολιτών, καταρχήν με νομική υποστήριξη. Αποφασίστηκε η συλλογή πληρωμένων λογαριασμών μέσω ΑΤΜ και μαζική υποβολή τους στο δήμο, συγκέντρωση των κατοίκων την Κυριακή, 27/11, στον κινηματογράφο Σπόρτιγκ και συμμετοχή στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 2/12 στο ΣτΕ.

ΠάτραΤη Δευτέρα, 21/11, πραγματοποιήθηκε κατάληψη στη ΔΕΗ Πάτρας. Την απόφαση για αυτή την κινητοποίηση είχαν πάρει 7 συνελεύσεις γειτονιών της Πάτρας και συμμετείχαν και φορείς της πόλης. Αντίστοιχη δράση πραγματοποιήθηκε και την επόμενη μέρα. Επίσης, την Τετάρτη 23/11, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη φορέων, μελών λαϊκών συνελεύσεων και όλων των δημοτικών κινήσεων για τα παρακάτω πρακτικά βήματα.

ΣπάρτηΜια μικρή ομάδα πολιτών στη Σπάρτη συντόνισαν τη δράση τους, απευθύνθηκαν με επαναλαμβανόμενες εξορμήσεις στη λαϊκή αγορά, τα μαγαζιά και τα κεντρικά σημεία της Σπάρτης και αποφάσισαν να πιέσουν τον Δήμο Σπάρτης να πάρει μια ξεκάθαρη θέση απέναντι στο χαράτσι της ΔΕΗ.
Έτσι, περίπου 100 πολίτες παραβρέθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σπάρτης την Τετάρτη, 23/11, και κατάφεραν να βγει ομόφωνο ψήφισμα κατά του χαρατσιού.

ΒόλοςΤην Τρίτη, 22/11, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση πολιτών, στο κτίριο του Δημαρχείου της Νέας Ιωνίας, σχετικά με τα χαράτσια της ΔΕΗ. Συγκεντρώθηκαν περίπου 80 άτομα. Αποφασίστηκαν παρεμβάσεις στο Τοπικό Συμβούλιο της Νέας Ιωνίας, στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δ. Βόλου. Ακόμα αποφασίστηκε παρέμβαση στη ΔΕΗ, ενώ δρομολογήθηκε να πραγματοποιηθεί πορεία στη Νέα Ιωνία. Ανάλογη πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε και στην περιοχή της Αγ. Βαρβάρας, όπου συμμετείχαν περίπου 80 πολίτες.

ΚρήτηΜε εξώδικο προς τη ΔΕΗ απάντησαν στα χαράτσια οι Πολίτες κατά του Χρέους, στο Ηράκλειο. Συνολικά 47 πολίτες συνυπέγραψαν την εξώδικη δήλωση, καθιστώντας υπεύθυνη την Περιφερειακή Διεύθυνση της ΔΕΗ στην Κρήτη για κάθε ζημία και περιουσιακή ή ηθική βλάβη από την ενδεχόμενη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος.
Και στην Κρήτη, το δίκτυο των φορέων που τάσσονται κατά της πληρωμής του ειδικού τέλους μεγαλώνει κυρίως στην Αυτοδιοίκηση με τους Δήμους Χανίων, Φαιστού και Χερσονήσου να λαμβάνουν αντίστοιχες αποφάσεις για πολιτική (έστω) στήριξη του αιτήματος κατάργησης του χαρατσιού, τουλάχιστον για τις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού.

Όλες οι μέρες (πλέον) είναι του Αλέξη

Αφίσα του Beekeeper για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

                                                                                            

Αφίσα της Σταυρούλας Β. Οικονόμου για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

 Σάββατο βράδυ στη γειτονιά των Εξαρχείων. Δύο αστυνομικοί  «περιπολούν» την περιοχή, με όσα εισαγωγικά έχουν ανάγκη οι λέξεις όταν η πραγματικότητα τις ξεπερνά  — η ακριβέστερη διατύπωση πιθανώς είναι: «δυο μπάτσοι πουλάνε νταηλίκι, τραμπουκίζοντας τους περαστικούς»· «μπάτσοι διαλεχτοί που ψάχνουν πασαρέλα», όπως λέει το γνωστό τραγούδι. Κατεβαίνουν από το περιπολικό και κατευθύνονται πεζοί προς ένα τσούρμο εφήβων. Φωνές, σειρήνες και πυροβολισμοί μπλέκονται σε μια περίεργη (αν και όχι πρωτότυπη) σύνθεση, μακάβρια. Απομακρύνονται αργά, χωρις να κοιτάξουν πίσω. Μπαίνουν στο περιπολικό και φεύγουν.

Ένα δεκαπεντάχρονο παιδί κείτεται νεκρό, δολοφονημένο. Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος το όνομά του, Αλέξης. Δεν ήταν ο πρώτος ούτε ο μόνος που έχασε τη ζωή του από χέρι αστυνομικού στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Είχε προηγηθεί ο Ιάκωβος Kουμής, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, ο Μιχάλης Καλτεζάς, ο Νίκολας Τόντι και άλλοι, μετανάστες κυρίως, αλλά και Έλληνες, που δεν μάθαμε ποτέ ή δεν συγκρατήσαμε τα ονόματά τους. Κι ανάμεσά τους τα τόσα ακόμη κρούσματα και οι διαφορετικές μορφές καταστολής, βίας και αυθαιρεσίας που πληθαίνουν δημιουργώντας μια κανονικότητα· φέρνοντάς μας ξανά μπροστά στην κρίσιμη συζήτηση για την ύπαρξη και τον ρόλο της αστυνομίας, τον αυταρχισμό του κράτους, τα όρια αυτού που ονομάζουμε (καθ’ υπερβολή άραγε;) «δημοκρατία» και τους τρόπους αντίδρασης σε ό,τι συμβαίνει, τα δικά μας μέσα, τα ερωτήματα και τις απαντήσεις μας.

Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, από την οποία μεθαύριο συμπληρώνονται τρία χρόνια, και τα γεγονότα που ακολούθησαν, υπήρξε αναμφισβήτητα ένα ορόσημο, συμβολικά και πραγματικά. Οι λέξεις «Δεκέμβρης» και «Δεκεμβριανά» ανασημασιοδοτήθηκαν, απέκτησαν μια δεύτερη ζωή που δεν αφορά ασφαλώς μόνο το στενά «κινηματικό» λεξιλόγιο. Πλέον πρέπει να διευκρινίζει κανείς για ποιόν Δεκέμβρη μιλάει· ενδεχομένως, μάλιστα, να είναι πια σχεδόν αδύνατη η μνημόνευση του ενός έξω απ’ το φίλτρο του άλλου.

 Από την άλλη μεριά, με αφορμή τον Δεκέμβρη άλλαξαν πολλά τόσο στον κινηματικό μας μικρόκοσμο όσο και στην κοινωνία ευρύτερα. Το μέγεθος της συμμετοχής στην αντίδραση που συνέγειρε το γεγονός είναι ενδεικτικό. Η δολοφονία του Αλέξη προκάλεσε σε μεγάλη έκταση μια κοινωνική δυναμική αντίστασης, οργής και αγανάκτησης. Ένα κομμάτι της νεολαίας πολιτικοποιήθηκε εκ των πραγμάτων βίαια, μπαίνοντας (άτσαλα ίσως, είναι αλήθεια) στον κινηματικό στίβο. Νέες συλλογικότητες δημιουργήθηκαν, πολιτικοϊδεολογικοί χώροι και νοοτροπίες ενισχύθηκαν ή αποδυναμώθηκαν, νέα μέσα ενημέρωσης, διάδοσης της πληροφορίας και συμμετοχής μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε τις εν λόγω έννοιες. Η διαδικασία αυτή, που ούτως ή άλλως είναι διαρκής, δεν έχει ολοκληρωθεί και παραμένει ανοιχτή. Τροφοδοτήθηκε δε στη συνέχεια από τις μορφές (και το λεξιλόγιο) της κρίσης που άγγιξαν και συσπείρωσαν μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά, προς το παρόν χάνουμε. Συγκυριακά ή μη, τον Δεκέμβρη του 2008, εγκαινιάστηκε μια εποχή κρίσης και βίας –η αρχή του τέλους της μεταπολίτευσης, αν θεωρήσουμε το Μνημόνιο ταφόπλακα;–  που δείχνει να σαρώνει τα πάντα έως τώρα το διάβα της, χωρίς σε καμία περίπτωση να υπονοώ ότι πρόκειται για μια πορεία νομοτελειακή και χωρίς επιστροφή· επιστροφή, όχι στο παρελθόν, αλλά στο δικό μας μέλλον.

Ανάμεσά στις λίγες αυτές σκέψεις, εν είδει σημειώματος, με αφορμή μια θλιβερή επέτειο, ένα ερώτημα επανέρχεται επιτακτικά. Οι απαντήσεις του (όπως συμβαίνει συνήθως) μπορεί να είναι συγχρόνως δημιουργικές ή άγονες, χρήσιμες ή επικίνδυνες: Τελικά, τι μάθαμε απ’ τον Δεκέμβρη;

Κάλεσμα για αγώνα από γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

                                         

                   Ψήφισμα – κάλεσμα για αγώνα

Συνάδελφοι εργάτες

Ο βιομήχανος Μάνεσης έδειξε για ακόμα μια φορά το πρόσωπο που έχουν όλοι οι βιομήχανοι. Έκανε άλλες 16 απολύσεις την ώρα που διαδηλώναμε μπροστά στο Υπουργείο, μετά απο 32 μέρες απεργίας.

Eίναι αδίστακτοι αλλά και τρομοκρατημένοι.

Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό!

35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιομήχανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Ακουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δεν θα μας κάνεις! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!

Συνάδελφοι εργάτες, εργαζόμενοι

Στην Ελληνική Χαλυβουργία, οι βιομήχανοι με την μαύρη κυβέρνηση τους δοκιμάζουν την αντοχή όλης της εργατικής τάξης.

Αν σπάσουμε εμείς δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο! Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους τίποτα δεν θα  είναι το ίδιο!

Τη δύναμη που μας δίνετε δεν πρόκειται να την προδώσουμε! Δεν κατεβήκαμε σε τέτοιο σκληρό αγώνα για να περάσουμε την ώρα μας! Για να τα διπλώσουμε στις δυσκολίες και τις απειλές.

Υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας και το ψωμί των παιδιών μας!

Θα γυρίσουμε μόνο αν νικήσουμε! Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, πιο κοντά στον αγώνα.

Σε όλα τα εργοστάσια ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια, σε αρκετά ξεκίνησαν κιόλας: εκ περιτροπής εργασία, διήμερα, τριήμερα, μειώσεις μισθών πάνω απο 30%, απολύσεις, απλήρωτοι για μήνες.

Οι βιομήχανοι κλιμακώνουν την επίθεση τους. Και οι εργάτες θα κάνουμε το ίδιο! Εμείς είμαστε πιο δυνατοί! Και είμαστε ακόμα στην αρχή!

Η γενική συνέλευση των απεργών χαλυβουργών καλεί σε σύσκεψητη  Δευτέρα 5/12/2011 και ώρα 10:30 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας: Όλα τα σωματεία του Θριασίου. Εργοστασιακές  επιτροπές,   επιτροπές  αγώνα,  λαϊκές  επιτροπές,   συλλόγους.   Κάθε  τίμιο   συνδικαλιστή   που αντιστέκεται.

Είναι προσκλητήριο αγώνα, να μην λείψει κανείς!

Να   οργανώσουμε την απάντηση μας. Να προκυρήξουμε και να οργανώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις:

•      24ωρη Απεργία για όλο το Θριάσιο για την Παρασκευή  9 Δεκέμβρη.

•      Μεγάλη συγκέντρωση έξω απο την πύλη της Χαλυβουργίας.

Να φροντοφωνάξουμε: Κάτω τα χέρια απο τα δικαιώματα μας που κατακτήθηκαν με αίμα. Σκλάβοι για τα κέρδη των βιομηχάνων δεν θα γίνουμε!

Συνάδελφοι εργάτες

Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους, δεν θα δουλεύουν αυτοί με μισθούς πείνας, δεν θα βρεθούν αυτοί στην ανεργία! Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους!

Μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση για αγώνα!

Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλων των εργατών!

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας.

Ασπρόπυργος 4/12/2011

Δύο εκατομμύρια Βρετανοί απεργοί

                                         του Γιώργου Δελαστίκ
Μόνο για συμπάθεια προς τους εργαζομένους δεν έχουν κατηγορηθεί ποτέ οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, η μεγαλύτερη ημερήσια οικονομική εφημερίδα της Ευρώπης. Αυτό το απέδειξαν άλλωστε για πολλοστή φορά χτες, καθώς δεν δίστασαν να καλύψουν την προχθεσινή συγκλονιστική απεργία στον δημόσιο τομέα της Βρετανίας, τη μεγαλύτερη εδώ και πολλές δεκαετίες, από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ, σε ένα... μονόστηλο!!!

Για να διασώσουν όμως κάποιο ίχνος της δημοσιογραφικής αξιοπιστίας τους, στην πρώτη τους σελίδα αναγκάστηκαν να βάλουν μια φωτογραφία από τις απεργιακές διαδηλώσεις με τον χαρακτηριστικό τίτλο: "Δύο εκατομμύρια απεργούν. Η μεγαλύτερη απεργία στο Ηνωμένο Βασίλειο εδώ και τριάντα χρόνια".

Δύο εκατομμύρια Βρετανοί δημόσιοι υπάλληλοι που απήργησαν λοιπόν χώρεσαν σε ένα μονόστηλο! Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός πάντως και η ισπανική εφημερίδα "Ελ Παΐς" εξηγεί το γιατί: "Είναι η πρώτη διαμαρτυρία μεγάλης κλίμακας εναντίον της κυβέρνησης του Ντέιβιντ Κάμερον που έζησε την ημέρα με κάποιο πανικό, αποδυναμωμένη από τις επικοινωνιακές συνέπειες της βαριάς επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης και τη χειροτέρευση των δημόσιων λογαριασμών που αποκαλύφθηκε την παραμονή της απεργίας" υπογραμμίζει.

"Κάτι σαν βρεγμένη τρακατρούκα" χαρακτήρισε δημοσίως την απεργία με απύθμενο θράσος ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον. Επιτέθηκε μάλιστα εναντίον του ηγέτη των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ αποκαλώντας τον "αδύναμο, ανεύθυνο και... αριστερό (!)" επειδή δεν καταδίκασε την απεργία!

Πάλι καλά πάντως που ο Κάμερον δεν χρησιμοποίησε την ορολογία του παρ' ημίν αντιπροέδρου της κυβέρνησης Παπαδήμου, Θεόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος μιλώντας σε γαλλόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο χαρακτήρισε "κομμουνιστές, φασίστες και μαλάκες (!!!)" όσους διαφωνούν μαζί του - για να επιλέξουμε την ηπιότερη εκδοχή της γαλλικής λέξης "con" που χρησιμοποίησε αυτό το επίλεκτο μέλος της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς η δεύτερη και πολύ χυδαιότερη έννοια της λέξης αυτής δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να αποτυπωθεί σε κείμενο εφημερίδας όχι μόνο από λόγους σεμνοτυφίας, αλλά και υποτυπώδους ευπρέπειας.

Ούτε ένα στα τρία σχολεία δεν λειτούργησε την Τετάρτη στη Βρετανία, ενώ στη Σκοτία, όπου ανέκαθεν οι απεργοί είναι πιο μαχητικοί από όσο στην Αγγλία, από τα 2.700 σχολεία που ελέγχονται από τους δήμους της Σκοτίας άνοιξαν μόνο τα... 33! Ο υπουργός Οικονομικών της δεξιάς κυβέρνησης Τζορτζ Οσμπορν, για να... εκδικηθεί τους εργαζομένους στον βρετανικό δημόσιο τομέα για την επιτυχία της απεργίας τους, βρήκε προκλητικά την ημέρα να ανακοινώσει ότι μετά το διετές πάγωμα των μισθών τους κατά το 2012 και το 2013, η ανώτατη αύξηση που θα επιτραπεί να πάρουν το 2014 και το 2015 θα είναι... 1%!!!

"Ερχεται μία ώρα που οι άνθρωποι πρέπει πραγματικά να ορθώσουν το ανάστημά τους και να πάρουν θέση" δήλωσε ο Μπρένταν Μπάρμπερ, γενικός γραμματέας της βρετανικής ένωσης συνδικάτων (TUC), προσθέτοντας ότι ο δημόσιος τομέας "δέχεται επίθεση από την κυβέρνηση Κάμερον".

Η δεξιά βρετανική κυβέρνηση θέλει να αυξήσει από 50% έως 100% τις κρατήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων για τις ασφαλιστικές εισφορές, να αυξήσει την ηλικία συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια και παράλληλα να μειώσει το ύψος των συντάξεων.

Το σίγουρο είναι πως η τεράστια σε έκταση κινητοποίηση των Βρετανών δημοσίων υπαλλήλων θα επηρεάσει σοβαρά το πολιτικό σκηνικό. Η δημοτικότητα της δεξιάς κυβέρνησης Κάμερον βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, καθώς όχι μόνο όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας έχουν ξεσηκωθεί κατά της πολιτικής της, αλλά και οι φοιτητές διαδηλώνουν με αλλεπάλληλες ευκαιρίες εναντίον της - χώρια οι Αγανακτισμένοι. Οι Εργατικοί πάντως δεν φαίνεται να κερδίζουν ιδιαίτερα από τη φθορά των Συντηρητικών και την κατάρρευση των Φιλελευθέρων που συγκυβερνούν μαζί τους. Παρόλο που ο ηγέτης τους εξελέγη αρχηγός του κόμματος μόνο με τη στήριξη των συνδικάτων, τώρα τα έχει εγκαταλείψει και προσπαθεί με μια θεαματική δεξιά στροφή να προσελκύσει δεξιούς ψηφοφόρους.

Πορτογαλία

Σκληρότερη παρά ποτέ η λιτότητα

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ του Σαλαζάρ δεν διανοήθηκε ποτέ να εφαρμόσει τόσο σκληρή λιτότητα εναντίον των Πορτογάλων εργαζομένων, ούτε φυσικά οι δημοκρατικές κυβερνήσεις μετά την "επανάσταση των γαριφάλων" που ανέτρεψε τη χούντα το 1974, όσο αποφάσισε προχτές η κεντροδεξιά πλειοψηφία του πορτογαλικού κοινοβουλίου. Το Πορτογαλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα απείχε από την ψηφοφορία, μη καταδικάζοντας τον βαθύτατα αντιλαϊκό προϋπολογισμό του κυβερνητικού συνασπισμού Δεξιάς-Ακροδεξιάς που προβλέπει περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αύξηση του ΦΠΑ από 6% ή 13% σε 23% στα πάντα, καταβαράθρωση των δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων και συν τοις άλλοις αύξηση του εισιτηρίου για τα εξωτερικά ιατρεία τω νοσοκομείων από 9,60 ευρώ σε τουλάχιστον 40 ευρώ, ακόμη και 90 ευρώ όπως καταγγέλλει το νοσηλευτικό προσωπικό!

Προβολή Ντοκυμανταίρ και Συζήτηση στο Αντιμάμαλο στις 5 Δεκέμβρη

                                                                               

                      

Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου



και την εξέγερση του Δεκέμβρη που ακολούθησε, η κοινωνία στην Ελλάδα είναι καζάνι που βράζει...

Προβολή του video «μήνυμα εστάλει» από την Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

Το video «Μήνυμα εστάλει» θα προβάλει τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου στις 18:30 στο «Αντιμάμαλο» η Ανοιχτή συνέλευση Νάξου, στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων κοινωνικών αναταραχών που έχουν ξεσπάσει «μετά από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου» όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση. Επίσης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα συγκεντρωθούν χρήματα για τη στήριξη των 400 απεργών εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία που αγωνίζονται εδώ κι ένα μήνα για την επαναπρόσληψη των 34 συναδέλφων τους και για να μην περάσει η ελαστικοποίηση της εργασίας τους και η μείωση του μεροκάματου.

Αναλυτικότερα:

Τρία χρόνια μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στα Εξάρχεια και την εξέγερση του Δεκέμβρη
η κοινωνία στην Ελλάδα είναι καζάνι που βράζει.
Η ολοκληρωτική επίθεση που έχει εξαπολύσει το κράτος και το κεφάλαιο έχουν κατεβάσει τον κόσμο στο δρόμο
και ταυτόχρονα μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας αναζητούν τους τρόπους συλλογικής αντίστασης
για να ξεπεράσουν την βαθειά εξατομίκευση στην οποία τα είχε βυθίσει ο καταναλωτισμός και η κυρίαρχη προπαγάνδα.
Δεκάδες άγριες διαδηλώσεις και απεργίες, φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις, ομαδικές απεργίες πείνας,
το κίνημα των πλατειών, βάναυση καταστολή και πολιτικοί κρατούμενοι, το κίνημα «δεν πληρώνω», η εξέγερση της Κερατέας
αφήνουν το αποτύπωμά τους στο βίντεο με τίτλο «Μήνυμα εστάλλει» που φτιάχτηκε στο Ηράκλειο Κρήτης από την κατάληψη του Ευαγγελισμού.
Μετά από αυτή τη διαδρομή στη μνήμη μας και στους πρόσφατους αγώνες είναι σίγουρο ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη του 08
ήταν η πρώτη σε μια σειρά εξεγέρσεων της εποχής μας…
μέσα σε μια διαδικασία όπου πλέον ευρύτερες κοινωνικές συλλογικότητες πειραματίζονται με αντιθεσμούς
που προάγουν την κοινωνική αλληλεγγύη σαν μοναδική διέξοδο από τον σημερινό εφιάλτη.

Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΧΩΡΟ ΑΝΤΙΜΑΜΑΛΟ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 6.30μμ

Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου

                                                                                                 πηγη:naxosnow.gr

- Η ταινία δημιουργήθηκε : μετά από την ανάγκη της συνέλευσης της κατάληψης ευαγγελισμού για την προβολή του πολιτικού λόγου των σημαντικότερων γεγονότων & δράσεων της χρονιάς που πέρασε μέσω του συγκεκριμένου οπτικοακουστικού υλικού (βίντεο)( έχοντας κεντρικές θεματικές την οικονομική και κοινωνική κρίση-τον κοινωνικό αυτοματισμό-πολιτικούς πρόσφυγες & μετανάστες -- εθνικισμός & ακροδεξιά -- κρατική καταστολή-πολιτικούς κρατούμενους & φυλακισμένους αγωνιστές -κοινωνική ανυπακοή -αντιστάσεις & κοινωνικά εγχειρήματα ) με σκοπό την ενημέρωση & την ανάδειξη τους, αποτελώντας την αφορμή για περαιτέρω συζήτηση & σχολιασμό .

- Διάρκεια : 1h : 15 min

- Τύπος : Dvd-video
-- Διανέμεται και προβάλλεται : Διανέμεται και προβάλλεται : ελεύθερα και χωρίς αντίτιμο σε αυτοοργανωμένους & απελευθερωμένους χώρους καταλήψεις ,στέκια- πλατείες πάρκα και απαγορεύεται να προβληθεί και να χρησιμοποιηθεί για οποιονδήποτε εμπορικό σκοπό με στόχο το κέρδος.

- Diy : *Ανεξάρτητη Παραγωγή Κατάληψη Ευαγγελισμού * Ιούνης 2011 *

- Επικοινωνία :

Website : http://evagelismos.squat.gr

Email : katalipsi_evagelismou@yahoo.gr

-Κυκλοφορία :

Από τις 21 Οκτώβρη 2011 , μπορείτε να το βρείτε κάθε Παρασκευή στο αυτοδιαχειριζόμενο Καφενείο της κατάληψης Ευαγγελισμού ή να το κατεβάσετε από τον black tracker πατώντας εδώ : http://www.black-tracker.gr/details.php?id=480

Κατάληψη Eυαγγελισμού-Πηγή : http://evagelismos.squat.gr

                                                                          

Στο σπίτι της υγείας χωράνε όλοι: Κοινωνικός Χώρος για την Υγεία στην Κατάληψη Πικπα

Ένα ελπιδοφόρο και πρωτότυπο εγχείρημα ξεκίνησε στη μεταΔεκεμβριανή κατάληψη ΠΙΚΠΑ (Άνω Πeτράλωνα), ο Κοινωνικός Χώρος για την Υγεία,  που προστίθεται στον καμβά των Κοινωνικών Ιατρείων (Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Πρέβεζα), με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, δίνοντας βάρος στην ενεργητική εμπλοκή του ασθενούς στις αποφάσεις για την υγεία του.  Ήδη έχει διαμορφωθεί πρόγραμμα για το μήνα Νοέμβριο, όπου ο Χώρος θα λειτουργεί κάθε Τρίτη και Τετάρτη με ειδικούς έξι ειδικοτήτων σε επίπεδο συμβουλευτικής, υποστήριξης, ενημέρωσης και εκτέλεσης βασικών ιατρικών πράξεων

Στο σπίτι της υγείας χωράνε όλοι

Μέσα της δεκαετίας του ‘60 και οι Ατταλειώτες πρόσφυγες που ζουν σε παράγκες στους λόφους του Φιλοπάππου μεταστεγάζονται στα πέτρινα σπίτια που συγκροτούν σήμερα τον συνοικισμό του Ασυρμάτου, στα Άνω Πετράλωνα. Ένα από αυτά τα σπίτια, στα όρια του συνοικισμού, στην οδό Τιμοδήμου θα στεγάσει το τοπικό ΠΙΚΠΑ. Ήταν ο χώρος πρωτοβάθμιας περίθαλψης για εκατοντάδες προσφυγικές οικογένειες, αποκλεισμένες από το δημόσιο σύστημα υγείας, περιθωριοποιημένες κοινωνικά. Ήταν ο χώρος πρωτοβάθμιας περίθαλψης και για εκατοντάδες οικογένειες Πετραλωνιτών, καταδικασμένες στην ανέχεια και στην εξαθλίωση, συνακόλουθο μίας γειτονιάς ταξικά προσδιορισμένης. Τα δελτία εμβολιασμών και οι καρτέλες ιατρικής παρακολούθησης, λησμονημένα στο πέρασμα του χρόνου, αλλά κομμάτι της μνήμης αρκετών οικογενειών, παραμένουν καταχωνιασμένα στα ντουλάπια του Πίκπα για να θυμίζουν αυτή τη νοητή γραμμή που συνδέει τις τότε ανάγκες της γειτονιάς με τις σημερινές.

Από τη μεριά μας η υγεία, η ελεύθερη πρόσβαση σε ένα δημόσιο σύστημα υγείας αποτελεί αυτονόητο δικαίωμα. Επιπλέον δε, οραματιζόμαστε μια υγεία που δε θα ορίζεται απλά ως απουσία ασθένειας και όπου η ιατρική δε θα ασκεί την εξουσία της πάνω στον πάσχοντα. Βλέπουμε τη θεραπεία ως μια ανθρωποκεντρική διαδικασία στην οποία εμπλεκόμαστε όλοι και όλοι οφείλουμε να συμμετέχουμε ισότιμα. Από τη μεριά του κράτους, οτιδήποτε δεν επιφέρει κέρδος, πλέον δε σχεδιάζεται να υπάρχει ως παροχή, ως πρόνοια. Ας φέρουμε στο μυαλό μας διάφορες στιγμές από μία επίσκεψή μας σε ένα πρωινό ιατρείο στο νοσοκομείο ή σε μία εφημερία, για να σκιαγραφήσουμε αυτήν την συνθήκη αποκλεισμού ολοένα και μεγαλύτερων κοινωνικών κομματιών: Το εισιτήριο για να εξεταστούμε από έναν γιατρό, τα υπέρογκα ποσά που απαιτούνται για τις διάφορες εργαστηριακές εξετάσεις, τις τεράστιες ουρές και αναμονές τα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία καλύπτουν ολοένα και λιγότερες εξετάσεις, ολοένα και λιγότερα αναγκαία φάρμακα. Ένα μεγάλο θύμα του Μνημονίου είναι το επίπεδο περίθαλψης.

Για το λόγο αυτό από τις αρχές του Οκτώβρη 2011 η λαϊκή συνέλευση κατοίκων των γειτονιών μας αποφάσισε να οργανώσει στο κατειλημμένο Πίκπα τον επονομαζόμενο κοινωνικό χώρο για την υγεία. Πιάνοντας το νήμα από εκεί που είχε μείνει το Πίκπα όταν έκλεισε πριν από 8-9 χρόνια, σκοπός αυτού του εγχειρήματος είναι η παροχή πρωτοβάθμιας περίθαλψης στους ανθρώπους της γειτονιάς. Και ενώ λοιπόν το δημόσιο σύστημα υγείας αποκλείει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, εμείς αποφασίσαμε να χτίσουμε μία αυτοοργανωμένη δομή πρωτοβάθμιας περίθαλψης στη γειτονιά μας, μέχρι εκεί βέβαια που φθάνουν οι δυνάμεις μας.  Σκοπός μας δεν είναι να φτιάξουμε ένα ιδιωτικό ιατρείο, ανταγωνιστικό σε αυτά που υπάρχουν στη γειτονιά. Σκοπός μας δεν είναι το κέρδος, ούτε να μαζέψουμε πελατεία. Αυτό που θέλουμε είναι να μπορούμε να προσφέρουμε μία πρώτη υπηρεσία σε έναν άνθρωπο όταν θα την χρειαστεί άμεσα, προτού τρέξει κατευθείαν στο νοσοκομείο. Να χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις και την εμπειρία των γιατρών για ενημέρωση γύρω από νοσήματα που έχουν ήδη διαγνωστεί και για προβλήματα κατά τη θεραπεία. Θέλουμε όλοι μαζί (υγειονομικοί και μη) να συζητήσουμε για την υγεία μας, για το σώμα μας, να ακούσουμε τη γνώμη του πάσχοντος και ο πάσχων να ακούσει τη γνώμη μας. Για το σκοπό αυτό και ιατροί διαφόρων ειδικοτήτων (παθολόγος, χειρουργός, ορθοπεδικός, ωτορινολαρυγγολόγος, πνευμονολόγος, ψυχίατρος, ρεφλεξολόγος) βρίσκονται εκ περιτροπής στο χώρο για να παρέχουν σε πρώτη φάση:

·        συμβουλευτική, επίλυση αποριών  και υποστήριξη σε χρόνιες παθήσεις και γενικότερα σε θέματα ψυχικής και σωματικής υγείας (δεν γίνεται  φυσικά συνταγογράφηση φαρμάκων

·        ενημέρωση σε θέματα φαρμακευτικής αγωγής  και εναλλακτικών λύσεων

·        μέτρηση πίεσης και  σακχάρου, καθώς και αξιολόγηση εργαστηριακών εξετάσεων

·        σεμινάρια αυτομόρφωσης και άλλα

Όλα αυτά δε σημαίνουν πως ήρθαμε να υποκαταστήσουμε το καταρρέον δημόσιο σύστημα υγείας ή να προσφέρουμε «φιλανθρωπία». Ούτε βέβαια να εγκαταλείψουμε τους κοινωνικούς αγώνες και να ασχοληθούμε με «κοινωφελές έργο» αλλά αντίθετα να δοκιμάσουμε να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας. Όπως ήδη αναφέρθηκε, πιστεύουμε ότι η υγεία δεν αφορά μόνο τις εξειδικευμένες γνώσεις ενός ειδικού και ότι η θεραπεία δεν αφορά μόνο την επίσκεψη σε ένα ιατρείο. Γι’ αυτόν τον λόγο, εκτός από επαγγελματίες της υγείας, στην προσπάθεια συμμετέχουν και μη υγειονομικοί, καθώς όλοι έχουμε εμπειρίες (σύντομες ή πιο επιμηκυμένες χρονικά) από μία ασθένεια τις οποίες μπορούμε να μοιραστούμε μεταξύ μας και να δώσουμε λύσεις. Με λίγα λόγια όλοι μπορούμε σε κάποιο βαθμό να σταθούμε θεραπευτικά δίπλα σε κάποιον που το έχει ανάγκη. Όσο περισσότερο το εγχείρημα αυτό πλαισιωθεί από ανθρώπους (υγειονομικούς και μη) τόσο περισσότερο ανοίγονται οι δυνατότητες για μεγαλύτερη προσφορά, για περισσότερα πράγματα. Και είναι κάτι το οποίο το θέλουμε και το επιδιώκουμε.

Γι’ αυτό το λόγο σας προσκαλούμε να περάσετε και εσείς ένα απόγευμα Τρίτης ή Τετάρτης από τον κοινωνικό χώρο υγείας, να μας γνωρίσετε και να σας γνωρίσουμε, να μας πείτε τη γνώμη σας, την ιδέα σας, να συμμετάσχετε και εσείς εάν το επιθυμείτε. Εξάλλου, να μην το ξεχνάμε, το πέτρινο σπίτι που στέγασε κάποτε την υπηρεσία του ΠΙΚΠΑ αποτελούσε σημαντικό κεφάλαιο στην κοινωνική ζωή της γειτονιάς. Είναι στη γειτονιά και ανήκει στη γειτονιά. Και γι’ αυτό το λόγο αντί να το βλέπουμε παρατημένο και κλειστό το καταλάβαμε πριν από κάποια χρόνια και επιχειρούμε να στήσουμε (με τα σωστά και τα λάθη του) σε αυτό δομές οι οποίες θα καλύπτουν τις υγειονομικές και κοινωνικές ανάγκες της γειτονιάς.

Είναι κάτι που το έχουμε όλοι ανάγκη!

Ο κοινωνικός χώρος για την υγεία λειτουργεί κάθε Τρίτη και Τετάρτη, 5 με 8 το απόγευμα. Για οποιαδήποτε πληροφορία, διευκρίνιση, ερώτηση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο τηλέφωνο 69 72 75 16 20.

Κοινωνικός χώρος για την υγεία στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ

Τιμοδήμου και Αντωνιάδου, στα «πέτρινα» των Άνω Πετραλώνων

laikisineleusipetralona.espivblogs.net

Προϋπολογισμός 2012: Μνημονιακών περικοπών συνέχεια στην Υγεία – Πρόνοια

                                                            

                                       

Του Φώτη Χρυσικου*

Η βαθιά αντικοινωνική πολιτική που εφαρμόζεται με υπερβάλλοντα ζήλο από την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας αποτυπώνεται και στον προϋπολογισμό για το 2012. Επισφραγίζει ουσιαστικά μια πορεία ραγδαίας απόσυρσης του κράτους από τη βασική υποχρέωση χρηματοδότησης ενός δημόσιου συστήματος υγείας και κοινωνικής φροντίδας, μεταθέτοντας το βάρος στις πλάτες ή, καλύτερα, στις τσέπες του ελληνικού λαού.

Στον νέο προϋπολογισμό υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο «κοινωνικός προϋπολογισμός» συνθλίβεται κάθε έννοια παροχής δημόσιων, δωρεάν και ποιοτικών υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας στους πολίτες.

Ο χορός της περικοπής των εκατομμυρίων ξεκινά με το πετσόκομμα της χρηματοδότησης του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας, αφού στα τρία από τα τέσσερα ταμεία που τον αποτελούν η χρηματοδότηση σε σχέση με το 2011 θα είναι μειωμένη κατά 41,6% στο ΙΚΑ, κατά 23,5% στον ΟΓΑ και κατά 10,6% στον ΟΑΕΕ, τη στιγμή που οι δαπάνες για νοσηλεία θα αυξηθούν κατακόρυφα λόγω της εφαρμογής των Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλίων.

Ο νέος Κανονισμός Παροχών του ΕΟΠΥΥ αποδεικνύει περίτρανα ότι στόχος της δημιουργίας του Οργανισμού δεν είναι η αναβάθμιση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και η ισότιμη πρόσβαση των πολιτών σε αυτήν, αλλά αντιθέτως η μείωση των παρεχομένων υπηρεσιών στο κατώτατο επίπεδο για όλους τους ασφαλισμένους.

Παράλληλα, η χρηματοδότηση των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας από τον τακτικό προϋπολογισμό και τα ασφαλιστικά ταμεία είναι μειωμένη συνολικά κατά 300 εκατομμύρια ευρώ, με μοναδική προοπτική αύξησης των «ιδίων εσόδων» κατά 2 εκατομμύρια ευρώ από την επιχειρηματική τους δραστηριότητα (πληρωμή από ανασφάλιστους πολίτες, εκχώρηση κρεβατιών σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, ανατιμολόγηση ιατρικών πράξεων, απογευματινά ιατρεία).

Από την προκρούστεια κλίνη των περικοπών δεν γλυτώνει ούτε η πρόνοια, αφού το κονδύλι που έχει προϋπολογιστεί για το 2012 είναι περίπου στο ίδιο ύψος με τις δαπάνες που έγιναν, μόνο το πρώτο εννεάμηνο του 2011.

Αδιευκρίνιστο είναι το κονδύλι για τις εφημερίες των γιατρών που δεν αποτυπώνεται διακριτά στην εισηγητική έκθεση και περιλαμβάνεται στον κωδικό «πρόσθετες και παρεχόμενες παροχές» ο οποίος εμφανίζεται μειωμένος κατά 40% περίπου από το 2011.

Το συνολικό ποσό του τακτικού προϋπολογισμού για το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης είναι μειωμένο σε σχέση με το 2011 κατά 6,5%.

Παρά το γεγονός ότι το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αναγνωρίζει την αύξηση κατά 30% της προσέλευσης των πολιτών στο ΕΣΥ, οι πολιτικές που εφαρμόζει το συρρικνώνουν, το αποδομούν και το ιδιωτικοποιούν, κάνοντας τη δωρεάν πρόσβαση των πολιτών σε αυτό δυσχερέστερη και σταδιακά αδύνατη.

Ο «δημιουργικός» απολογισμός του υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου για τον οποίο δηλώνει περήφανος, μέχρι σήμερα περιλαμβάνει:

Αύξηση των εσόδων των νοσοκομείων με την επιβολή «διοδίων» 5 ευρώ για όλους τους πολίτες που προσέρχονται να εξεταστούν, ενώ για τους ανασφάλιστους που συνεχώς αυξάνονται ζητά να υπογράφουν δήλωση αποδοχής χρέους για τα νοσήλια.

Μείωση των δαπανών στα ασφαλιστικά ταμεία με την κατάργηση εξετάσεων που καλύπτονταν και την εξαίρεση από τις λίστες συνταγογράφησης εκατοντάδων φαρμάκων που πληρώνουν πλέον οι ασφαλισμένοι.

Περικοπή των προϋπολογισμών των νοσοκομείων, με αποτέλεσμα συνεχείς ελλείψεις υγειονομικών υλικών ή προμήθεια ακατάλληλων.

Κατάργηση 11.000 οργανικών κλινών με παράλληλη συγχώνευση νοσοκομείων.

Εκχώρηση 560 κλινών του ΕΣΥ σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Είσοδο ιδιωτών γιατρών στα δημόσια νοσοκομεία για τέλεση ιατρικών πράξεων με το αζημίωτο, επιβαρύνοντας οικονομικά τους ασφαλισμένους.

Εφαρμογή στα νοσοκομεία των Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλίων (ΚΕΝ) με αύξηση του κόστους της ημερήσιας νοσηλείας στα ασφαλιστικά ταμεία κατά 300-600%, με κίνδυνο την άμεση κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων.

«Δέσμευση» ότι δεν θα προσλάβει κανένα γιατρό στο ΕΣΥ, παρά τις ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες και Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.

«Υπόσχεση» ότι οι χιλιάδες ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό θα καλυφθούν με αναλογία προσλήψεων 1/10 και βλέπουμε!!!

Συγχώνευση - κατάργηση προνοιακών δομών (από 92 έμειναν περίπου 30).

Υποχρηματοδότηση έως και 50% μονάδων ψυχοκοινωνικής φροντίδας, απεξάρτησης κ.ά.

Παρακράτηση έως και 80% των επιδομάτων των χρονίως πασχόντων ατόμων που διαβιούν σε ιδρύματα, για την κάλυψη των αναγκών της νοσηλείας τους.

Εφαρμογή του Ενιαίου Κανονισμού Παροχών Υγείας του ΕΟΠΥΥ με τον οποίο μειώνονται με ανάλγητο και αντικοινωνικό τρόπο τα ποσά που χορηγούνταν στους ασφαλισμένους σε ΙΚΑ, ΟΠΑΔ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ για θεραπείες, τοκετό κ.λπ., αλλά και για τις ανάγκες ευπαθών ομάδων του πληθυσμού, όπως νεφροπαθείς, διαβητικοί, άτομα με μεσογειακή αναιμία, κινητικά ανάπηροι, ενώ καθιερώνεται για πρώτη φορά συμμετοχή των ασφαλισμένων στην προμήθεια βοηθητικών θεραπευτικών μέσων και για παρακλινικές εξετάσεις σε συμβεβλημένα ιδιωτικά εργαστήρια.

Προλεταριοποίηση των γιατρών του ΕΟΠΥΥ με αμοιβές ανειδίκευτου εργάτη (1.000 ευρώ το μήνα για 800 έως 12.00 ασθενείς)

Επιπλέον στους άμεσους σχεδιασμούς του κ. Λοβέρδου για την «αναβάθμιση» του ΕΣΥ περιλαμβάνονται:

Το «κούρεμα» ως 50% των κλινικών του ΕΣΥ και η δημιουργία κλινικών-μαμούθ (άνω των 40 κλινών) στα μεγάλα νοσοκομεία, υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο την ποιότητα της νοσηλείας των ασθενών.

Η αλλαγή του τρόπου εφημέρευσης με την αντιεπιστημονική και επικίνδυνη εφημερία ανά τομέα (ορθοπεδικός εφημερεύει στην ουρολογική κλινική).

Η πειραματική εφαρμογή μοντέλου κοινής διοίκησης δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων, με την οποία επισπεύδεται η ιδιωτικοποιημένη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα λαϊκά στρώματα.

Η δυνατότητα ίδρυσης διαγνωστικών μονάδων ΠΦΥ από οποιονδήποτε επιχειρηματία, χωρίς κανένα περιορισμό επιστημονικής ιδιότητας, αδειοδότησης, αριθμού και τοποθεσίας, διευκολύνοντας τα συμφέροντα μεγάλων ομίλων υγείας.

Από τα όσα παρατέθηκαν παραπάνω, είναι προφανές ότι οι βαρύγδουπες δηλώσεις και διαβεβαιώσεις του υπουργού Υγείας ότι με τις πολιτικές που εφαρμόζει κατοχυρώνει την «ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια υγεία», ότι «το ΕΣΥ ανήκει στον ελληνικό λαό» και ότι «δεν θα υποβαθμιστεί η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών» παρά την κατά συρροή μείωση των κονδυλίων, μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν.

Η αναβάθμιση και ο εξορθολογιμός του δημόσιου συστήματος υγείας και πρόνοιας χρειάζεται σχεδιασμό με βάση τα νέα επιστημονικά δεδομένα που θα υπηρετούν τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι των εμπόρων της υγείας, γενναία χρηματοδότηση και μαζικές προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού.

Δεν χρειάζεται παχυλά αμειβόμενους μάνατζερ, οι οποίοι, με μοναδικό κριτήριο την «οικονομία» της Υγείας, αντιμετωπίζουν το πρωταρχικό κοινωνικό αγαθό με αριθμούς, κέρδη και ζημιές.

Η μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε εισπρακτικό μηχανισμό για τους ασθενείς, σε μια δραματική εποχή για τον λαό όπου οι νεόπτωχοι, άνεργοι, ανασφάλιστοι Έλληνες και μετανάστες πολλαπλασιάζονται καθημερινά, είναι επικίνδυνη και εγκληματική.

Ήδη η οικονομική κρίση που βαθαίνει διαρκώς από τον ακραίο νεοφιλελεύθερο τρόπο διαχείρισής της σε Ελλάδα και Ευρώπη έχει εξελιχθεί σε μια πρωτόγνωρη κοινωνική κρίση με ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Οι επιπτώσεις της στην υγεία των πολιτών -με τους χιλιάδες νέους άστεγους, τη ραγδαία αύξηση νέων κρουσμάτων AIDS, την όξυνση των προβλημάτων ψυχικής υγείας και εξάρτησης από ουσίες- αποτυπώνονται ανάγλυφα στον τίτλο σχετικής έρευνας που δημοσιεύθηκε πρόσφατα και αναφέρονται ως «οιωνοί μιας ελληνικής τραγωδίας» (ιατρική επιθεώρηση Lancet).

Απέναντι σε αυτές τις μνημονιακές πολιτικές επιλογές που απαξιώνουν, αποδιοργανώνουν και εμπορευματοποιούν το ΕΣΥ παράλληλα με την κονιορτοποίηση και διάλυση κάθε ψήγματος κοινωνικού κράτους, η αριστερά οφείλει να δώσει τη δική της απάντηση.

Ενότητα, Συλλογικότητα, Αλληλεγγύη. Η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω από τα κέρδη.

* Ο Φώτης Χρυσικός είναι Κοινωνικός Λειτουργός, μέλος της Γραμματείας Τμήματος Υγείας-Πρόνοιας ΣΥΝ

«Πάνω από την έρημο της τέχνης, το σούρουπο…»

                                                                                                                                                                                                               

    
    Σκέψεις για την κρίση, την τέχνη και την αριστερά

                                                                                                                    

του Βασίλη Τσιράκη

Το Γενάρη του 2002 οι άνθρωποι που περίμεναν υπομονετικά στην ουρά μπροστά στο θέατρο «Κολόν» του Μπουένος Άιρες βαστούσαν στα χέρια τους όχι το αντίτιμο του εισιτήριου, αλλά πακέτα ρύζι, μακαρόνια και άλλα τυποποιημένα τρόφιμα, τα περισσότερα ίσως απαλλοτριωμένα από κάποια έφοδο στο σούπερ Μάρκετ της γειτονιάς τους. Η δε ουρά στην είσοδο έφτανε ως τη διπλανή πλατεία, όπου όλως παραδόξως τον τελευταίο καιρό είχαν κάνει την εμφάνιση τους νέοι πλανόδιοι ζωγράφοι, γλύπτες, αλλά και χαλκοποιοί και ξυλοποιοί που δοκίμαζαν να πουλήσουν τις ζωγραφιές και τις κατασκευές τους.

Η κρίση γκρεμίζοντας τα κεκτημένα και τα αυτονόητα, τις βεβαιότητες και τα σημεία αναφοράς, μεταβάλει ραγδαία τον τρόπο ζωής, αλλά και τον τρόπο σκέψης των «κάτω» και κυρίως όσων υφίστανται άμεσα και με βάρβαρο τρόπο τις συνέπειες της. Η άρση της κανονικότητας και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, δημιουργεί νέα δεδομένα και οξύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, προκαλώντας αλλαγές όχι μόνο στις συμπεριφορές, αλλά και στις συνειδήσεις σημαντικού κομματιού της κοινωνίας.

Το κομμάτι αυτό αρχίζει να δραστηριοποιείται, να ερευνά και να ζυμώνεται,  επιχειρώντας να εμβαθύνει στις αιτίες, με στόχο να επανοηματοδοτήσει την κρίση και να επαναπροσδιοριστεί συνολικά απέναντι της, για να μπορέσει έτσι να διαχειριστεί καλύτερα τις επιπτώσεις της, τόσο στο επίπεδο της οικονομικής του κατάστασης, όσο και στο επίπεδο της ψυχολογικής. Διαφορετικά όπως χαρακτηριστικά έχει γραφεί, «η συνεχής φροντίδα για την επιβίωση κάνει τον άνθρωπο αδύναμο, δουλικό, για λύπηση»*².

Ακόμα η αναγκαστική μείωση του καταναλωτισμού ωθεί τα θύματα της κρίσης σε άλλες διεξόδους αυτοεπιβεβαίωσης, με ένα μέρος τους να  στρέφεται από την κατανάλωση προς την «παραγωγή», την όποια παραγωγή έχει τη δυνατότητα να πραγματώσει και να «πουλήσει». Παραγωγή ιδεών και πολιτικών προτάσεων, αλλά και καλλιτεχνικής δημιουργίας, όπως και παραγωγή αγροτικών προϊόντων, ή ακόμα κατασκευή και επισκευή βασικών υλικών και αντικειμένων της καθημερινής ζωής.

Από αυτή τη σκοπιά θα μπορούσε να ειδωθεί και το κίνημα των πλατειών, ως πρωτίστως πολιτιστικό γεγονός, ως χώρος πρωταρχικής συσσώρευσης της επανανοηματοδότησης της κρίσης, ως η αυθόρμητη πρώτη κίνηση «παραγωγής» όσων απώλεσαν την κανονικότητα τους. Ίσως έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί και ή ελλειμματική παρουσία ενεργών στρωμάτων της κοινωνίας από τις πλατείες (όπως των φοιτητών), στρωμάτων που στην πλειοψηφία τους η κρίση έπληξε είτε έμμεσα, είτε σε βαθμό που να μη μεταβάλει την κανονικότητα τους.

Και βέβαια η τέχνη ως κομμάτι του κοινωνικού γίγνεσθαι δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτή τη νέα απόπειρα «παραγωγής». Η ιστορία έχει αποδείξει πως σε μαύρες εποχές, η τέχνη όχι μόνο δεν περικόπτεται ως είδος πολυτελείας, αλλά αντίθετα αναπτύσσεται ως αναγκαιότητα περισσότερο παρά ως επιλογή.

Όμως το ότι η τέχνη δεν μπορεί πια να επιβιώσει ως επιλογή διασκέδασης ή ως βραδινή δημόσια εμφάνιση, ή ακόμα το ότι δεν μπορεί να μεταπλαστεί σε τραγούδι η απώλεια των χρημάτων ενός φιλάργυρου ή η μείωση των κερδών ενός καπιταλιστή, δεν σημαίνει πως η τέχνη της κρίσης θα είναι νομοτελειακά ανατρεπτική. Είναι δυνατό να κυριαρχήσει η άλλη πλευρά της, η τέχνη της εσωστρέφειας και της ατομικής διαφυγής, η τέχνη της νοσταλγίας ή ακόμη της λησμονιάς, η τέχνη ως παρηγορήτρα, ως νάρκωση και ανακούφιση, η τέχνη ως αυνανισμός.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ελληνική λογοτεχνία στη διάρκεια της κατοχής, «ένα λίγο-πολύ ένοχο μυστικό»*³ από όπου απουσιάζει πλήρως όχι μόνο ο αγώνας ενάντια στον κατακτητή, αλλά και η ίδια η φτώχεια, η καταπίεση και η πείνα και στη θέση τους κυριαρχούν θέματα ρηχά και ανάλαφρα, ώστε «η τέχνη να μην καταφέρνει ως την ώρα, μήτε κι απόμακρα να πλησιάσει τη γιγάντια πραγματικότητα»*⁴.

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραφε πως οι εποχές της φρίκης, τραγουδούν τα τραγούδια της φρίκης. Όμως το νέο περιεχόμενο στο βαθμό και στο χρόνο που εμφανίζεται, αναζητά νέες φόρμες και εκφραστικά μέσα, επιδιώκοντας την υπέρβαση του παλιού μέσα από πειραματισμούς που να ανατρέπουν την μέχρι τότε αίσθηση του ωραίου. Ακλόνητα παραδείγματα ο φουτουρισμός, αλλά και ο σουπρεματισμός και ο κονστρουκτιβισμός πριν και μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, ο ντανταϊσμός του Α’ παγκόσμιου πολέμου και ο σουρεαλισμός του μεσοπολέμου, το θέατρο του παραλόγου του Β΄ παγκόσμιου πολέμου, η τέχνη του Μάη, η πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα κλπ.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η τέχνη των «κάτω» σε περιόδους κρίσης θα δώσει απαραίτητα και εξ αρχής έργα υψηλής αισθητικής και ποιότητας. Αν συμφωνήσουμε πως τα τραγούδια της φρίκης μπορούν να γράψουν μόνο όσοι έχουν γευτεί στον ένα ή άλλο βαθμό τη φρίκη, τότε «…τα έργα των προλεταριακών ποιητών, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική τους αξία, είναι κιόλας σημαντικά από το γεγονός του άμεσου δεσμού τους με τη ζωή της τάξης.»*⁵.

Γιατί ίσως σε μαύρες εποχές τέχνη είναι να αγωνίζεσαι και το στυλ είναι η τάξη που εκπροσωπείς, γιατί σε εποχές όξυνσης της ταξικής πάλης μια εφημερίδα τοίχου στην πύλη ενός εργοστάσιου, ίσως να υπερέχει αισθητικά ενός πίνακα ζωγραφικής μέσα στην αποστειρωμένη αίθουσα ενός μουσείου.

Όπως τα τραγούδια και ο χορός στο Σύνταγμα, όπου η σκηνή της επιστροφής του κόσμου στην πλατεία τραγουδώντας μετά την άγρια καταστολή των ΜΑΤ, είχε στοιχεία μιας άλλης αισθητικής υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, μη συγκρίσιμης τελικά με την αισθητική της «κανονικής» τέχνης, μια που η σκηνή της πλατείας μας ανακάλεσε στη μνήμη την αντίστοιχη σκηνή του «Θίασου».

Δεν θα σταθούμε εδώ στην ενδιαφέρουσα διαμάχη στους κόλπους του μαρξισμού για το αν μπορεί να υπάρξει προλεταριακή κουλτούρα και τέχνη. Αυτό όμως που θέλουμε να επισημάνουμε με έμφαση είναι πως τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο και ότι αν τα αποκόψουμε από το πλέγμα των σχέσεων που τα διέπουν γίνονται ακατανόητα, όπως ακριβώς το μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς χάνει κάθε καλλιτεχνική αξία αν αποκοπεί από τις κοινωνικές διεργασίες της εποχής.

Σήμερα λοιπόν είναι επιτακτική ανάγκη να ανοίξει η αριστερά τη συζήτηση για την τέχνη και να σκύψει με περισσότερη προσοχή και σεβασμό στην τέχνη των «κάτω», λαμβάνοντας υπόψη τις νέες ιστορικές συνθήκες και το περιβάλλον στο οποίο παράγεται, αλλά και τον τρόπο που παράγεται, τις δυσκολίες και τα προβλήματα του εργάτη δημιουργού.

Κυρίως όμως να προσαρμόσει την αισθητική της αντίληψη στη νέα πραγματικότητα εκτιμώντας την ιδιαιτερότητα και την χρηστικότητα της ερασιτεχνικής δημιουργίας, ιδιαίτερα όταν αυτή παίρνει συλλογική έκφραση μέσα στους ίδιους τους δρόμους του αγώνα, δείχνοντας πως οι πράξεις αντίστασης, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις είναι πρωταρχικά στοιχεία δημιουργίας εργατικού πολιτισμού και αδιάσειστες ενδείξεις πως οι «κάτω» μπορούν να έχουν τη δική τους φωνή και ζωή. 

Γιατί αν η τέχνη που παράγεται μέσα σ’ ένα ιστορικό γεγονός είναι ταυτόχρονα και μέτρο αξιολόγησης του, (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Δεκέμβρη του 08, όπου η διακοπή των θεατρικών παραστάσεων αντιστοιχούσε στην επί δυο εβδομάδες διακοπή της κανονικότητας της λειτουργίας της κοινωνίας), τότε πάνω από τη σημερινή έρημο της τέχνης βρίσκεται κάποιο σούρουπο… Κι ας κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να είναι το σούρουπο αυτό, το τέλος της βαρβαρότητας.

Βασίλης Τσιράκης

*1. Από τη διακήρυξη της καλλιτεχνικής ομάδας «Κουζνίτσα», στο έργο του Λ. Τρότσκι «Λογοτεχνία και επανάσταση». Εκδόσεις Θεωρία 1982.

*2. Γ.Β Πλεχάνωφ «Αισθητική». Εκδόσεις Αναγνωστίδη

*3. Αγγέλας Καστρινάκη «Η λογοτεχνία στην ταραγμένη δεκαετία 1940-1950». Εκδόσεις «ΠΟΛΙΣ».

*4. Λόγια του Μάρκου Αυγέρη το Φλεβάρη του 1946 στο ίδιο έργο.

*5. Λόγια του Πλέτνεβ στο «Λογοτεχνία και επανάσταση».

Πάρτυ αλληλεγγύης στους απεργούς της χαλυβουργίας σε Αθήνα και Βρυξέλλες

Να ενημερώσω ότι στο πάρτυ θα έχουμε b-drinks με 4,5 euro ενώ τα simple είναι στα 5,5 γιούρα. Προαιρετικά σε κάθε ποτό βάζετε δίνετε 1 euro ακόμα. Θα υπάρχει κάλπη στα μπαρ για το σκοπό αυτό. Παίζει και ρακί 100 ml με 3 euro. Στην είσοδο υποχρεωτική οικονομική ενίσχυση 3 euro. Όλα τα λεφτά πάνε στους απεργούς.
Αλλά πως πάνε; Μόνα τους;  Όχι αδέλφια. Την επομένη θα δώσουμε ένα ραντεβού στο κέντρο να πάμε όλοι μαζί, όσοι θέλουμε δηλαδή, να παραδώσουμε τα χρήματα και να δηλώσουμε και εκεί την αλληλεγγύη μας. Προτείνετε που θα βόλευε το ραντεβού.
Αυτά τα νέα από το μέτωπο.
Ευχαριστούμε πολύ τον Ιάκωβο Βάη για το αφισετάκι!
—-
Την ίδια στιγμή στις Βρυξέλλες θα πραγματοποιείται εκδήλωση αλληλεγγύης με την προβολή της ταινίας ”Ζ” και μετά πάρτυ με DJ.
samedi 3 décembre, 20h à l’Espace Marx (Rue Rouppe 4, 1000 Bruxelles)