Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΑΤΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΑΤΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ) ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΧΩΡΟ "ΑΝΤΙΜΑΜΑΛΟ" ΧΩΡΑ ΝΑΞΟΥ




Βρομιά του Ρόμπερτ Σνάιντερ  -  Robert Schneider

Ένας αντιφασιστικός μονόλογος
από την Ομάδα Θεάτρου Σελίδα 231

Το Έργο

Το έργο γράφτηκε από τον Robert Schneider τo 1991 στην Αυστρία. Ρατσιστικές επιθέσεις σε σπίτια μεταναστών, βρίσκονταν σε έξαρση εκεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Η «Βρομιά» εκτός από ένα συγκλονιστικό αντιρατσιστικό κείμενο, αποτελεί μια αποκαλυπτική εξομολόγηση, για τη μοναξιά, το θυμό, το φόβο και το οδυνηρό αίσθημα ματαίωσης κάθε ανθρώπου που βιώνει το περιθώριο και τον αποκλεισμό
“Mε λένε Σαντ. Σαντ στα αγγλικά θα πει λυπημένος. Δεν είμαι λυπημένος, όχι, κι ας ζω σε μια χώρα όπου δεν έχω δικαίωμα να ζω…» Ο Σαντ ήταν φοιτητής. Τώρα πουλάει κόκκινα τριαντάφυλλα. Κλεισμένος στο δωμάτιό του εξομολογείται, χλευάζει, πονάει, βρίζει, ειρωνεύεται, νοσταλγεί. Ο Σαντ ορκίζεται πως: «…δεν έχω αγγίξει ποτέ βιτρίνα με τα δάχτυλά μου. Τις μυρίζω μόνο. Τ’ ορκίζομαι. Ειλικρινά αυτό δεν το’ χω κάνει ποτέ. Με τα δάχτυλα, θέλω να πω. Ξέρω ποιος είμαι…». 
Ο Σαντ είναι από το Ιράκ. Λιποτάκτησε από τον πόλεμο και βρέθηκε στην Ευρώπη που ονειρευόταν. Μικρός πίστευε πως μπορούσε να αγγίξει τα αστέρια, όμως στην Ευρώπη του 1991 όπου και γράφτηκε το έργο, βιώνει το περιθώριο και τον αποκλεισμό. Διηγείται ότι υπάρχουν μέρες που «δεν τολμάς να βγεις έξω από την πόρτα του σπιτιού σου» για να διορθώσει αμέσως… «όταν λέω πόρτα, εννοώ την πόρτα του σπιτονοικοκύρη, που στο κουδούνι γράφει το όνομα του προηγούμενου ή προ προηγούμενου νοικάρη…» Αθήνα 2015 αρκετά χρόνια αργότερα, θα ήταν διαφορετικός ο μονόλογος του Σαντ, μάλλον όχι. Ο Σαντ διηγείται μια ιστορία που έχει γραφτεί και θα συνεχίζει να γράφεται όσο κοινωνικές ανισότητες και πόλεμοι δημιουργούν περιθώρια όπου μετά βίας ζουν και αναπνέουν οι άνθρωποι. Ο Σαντ δεν είναι ο μόνος και δεν είναι μόνο μετανάστης και μια θεατρική παράσταση δεν μπορεί, παρά να είναι μόνο η αρχή ενός διαλόγου. Κοινοί αγώνες, αλληλεγγύη, αγάπη, μας οδηγούν στο ξέφωτο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Γιατί μόνο εκεί αναπνέουν οι άνθρωποι.


Η παράσταση
Η παράσταση, ξεκίνησε το ταξίδι της τον Μάρτιο του 2015 στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, συνέχισε στο ΤΡΙΚΥΚΛΟ για δέκα παραστάσεις και μετά πήρε τους δρόμους...Παρουσιάστηκε σε κοινωνικούς ανεξάρτητους χώρους, κινήσεις αλληλεγγύης, αντιφασιστικές πρωτοβουλίες και φεστιβαλ, στήριξε και θα στηρίζει ανεξάρτητες δράσεις αλληλεγγύης για πρόσφυγες και μετανάστες, κινήσεις πολιτών, συνεργατικά καφενεία κ.α. Η Είσοδος είναι ελεύθερη και η οικονομική συνεισφορά προαιρετική και καλοδεχούμενη. 

Μετάφραση:

Κοραλία Σωτηριάδου. Ερμηνεία: Γιώργος Μοσκιού . Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Βίβιαν Κραββαρίτη. Σκηνογραφική/ενδυματολογική επιμέλεια/παραγωγή Oμάδα σελίδα 231 . Διάρκεια: 60 λεπτά 

Η ομάδα 

Η ομάδα θεάτρου σελίδα 231 είναι μια αυτοδιαχειριζόμενη ανεξάρτητη θεατρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 2011. Eμπνεύστηκε από την αγάπη και την ανάγκη για καλλιτεχνική πράξη, έκφραση και δημιουργική συνδιαλλαγή. Μακριά από κάθε λογική "αυθεντίας", η ομάδα διαρκώς αναζητάει τρόπους επικοινωνίας - δημιουργίας - συνεργασίας - διαλόγου τόσο του ίδιου του έργου με την κοινωνία, όσο και του τρόπου αυτοοργάνωσης διαχείρισης και λειτουργίας της θεατρικής ομάδας ως μέρος του κοινωνικού συνόλου. Είμαστε ακόμη στην αρχή. FΒ Oμάδα Θεάτρου Σελίδα 231



Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ – 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015


Αποτέλεσμα εικόνας για Παγκόσμιας ημέρας Θεάτρου,











Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου
27 Μαρτίου 2015
Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο, Brett Bailey κ.ά.
Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Πολωνός σκηνοθέτης Krzysztof Warlikowski.
Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.
ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ
από τον
Krzysztof Warlikowski
Οι αληθινοί δάσκαλοι του θεάτρου συχνά απαντώνται εκτός σκηνής. Και γενικώς δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για το θέατρο ως μηχανισμό αντιγραφής συμβάσεων ή αναπαραγωγής κοινοτυπιών. Επικεντρώνονται περισσότερο στην πηγή της παρόρμησης, τα πραγματικά ζωογόνα ρεύματα που τείνουν να υπερβούν τις θεατρικές αίθουσες και τα πλήθη που είναι διατεθειμένα να αντιγράψουν έναν οποιοδήποτε κόσμο. Αντιγράφουμε αντί να δημιουργούμε κόσμους που να εστιάζουν ή και να εξαρτώνται από τον διάλογο με το κοινό και τα υποδόρια συναισθήματά του. Ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν μπορεί να αποκαλύψει καλύτερα από το θέατρο τα κρυμμένα πάθη.
Αρκετά συχνά στρέφομαι στη λογοτεχνία για να με καθοδηγήσει στη σωστή κατεύθυνση. Κάθε μέρα που περνά σκέφτομαι τους συγγραφείς που σχεδόν εκατό χρόνια πριν περιέγραψαν προφητικά την πτώση των Ευρωπαίων Θεών, το λυκόφως που βύθισε τον πολιτισμό μας σε ένα σκοτάδι που ακόμα περιμένει το φως. Σκέφτομαι τον Φράνζ Κάφκα, τον Τόμας Μαν και τον Μαρσέλ Προύστ. Σήμερα θα προσέθετα και τον Τζον Μάξγουελ Κούτσι σ’ αυτόν τον κύκλο προφητών.
Το κοινό τους όραμα για το αναπόφευκτο τέλος του κόσμου –όχι του πλανήτη αλλά του μοντέλου των ανθρώπινων σχέσεων– και της ανατροπής της κοινωνικής συνοχής, είναι σοκαριστικά επίκαιρο για τον σύγχρονο άνθρωπο στο εδώ και στο τώρα. Για μας που ζούμε μετά το τέλος του κόσμου. Που ζούμε με τα εγκλήματα και τις συγκρούσεις που ξεσπούν καθημερινά παντού με τέτοια ταχύτητα που ούτε τα πανταχού παρόντα Μ.Μ.Ε. δεν μπορούν πλέον να παρακολουθήσουν. Αυτές οι εκλάμψεις γρήγορα γίνονται ενοχλητικές και εξαφανίζονται ανεπιστρεπτί από τους ειδησεογραφικούς τίτλους. Αισθανόμαστε ευάλωτοι, τρομαγμένοι και εγκλωβισμένοι. Δεν είμαστε πλέον ικανοί να κτίσουμε πύργους και τα τείχη που επιμόνως ορθώνουμε δεν μας προστατεύουν πλέον από τίποτα –αντιθέτως, απαιτούν προστασία και φροντίδα που απομυζούν μεγάλος μέρος της ενέργειας μας. Δεν έχουμε πλέον το σθένος να προσπαθούμε να διακρίνουμε αυτό που βρίσκεται πίσω από τις πύλες και πίσω από τα τείχη. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης του θεάτρου κι εκεί ακριβώς πρέπει να αναζητά τη δύναμη του. Να διεισδύει στο εσωτερικό, εκεί όπου απαγορεύεται.
«Ο μύθος επιδιώκει να εξηγήσει το ανεξήγητο. Καθώς αναδύεται από ένα φόντο αλήθειας, οφείλει να επιστρέψει στο ανεξήγητο» –με αυτό τον τρόπο περιέγραψε ο Κάφκα τη μετουσίωση του μύθου του Προμηθέα. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι ίδιες λέξεις θα όφειλαν να περιγράφουν το θέατρο. Και αυτό το είδος θεάτρου που θεμελιωμένο στην αλήθεια βρίσκει την ολοκλήρωσή του στο ανεξήγητο, εύχομαι σε όλους τους εργάτες του θεάτρου, της σκηνής και της πλατείας και το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.


Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2015

Θέατρο από κρατούμενους για κρατούμενους στον Κορυδαλλό "Τεχνοδρομώ"


                      




Με στόχο να φτάσει η τέχνη του θεάτρου δίπλα στις αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες και να τους παράσχει ελπίδα και αλληλεγγύη, το Τεχνοδρομώ πάει φυλακή και στήνει μία συγκινητική παράσταση από κρατούμενους για κρατούμενος. Θεατρική σκηνή το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού, Άγιος Παύλος και έργο «Το βασιλικό κυνήγι του ήλιου». Πρόκειται για μία δράση που καταδεικνύει ότι η δύναμη της επικοινωνίας εκφρασμένη μέσω της κοινής για όλους γλώσσας του θεάτρου δεν εμποδίζεται από οποιαδήποτε νοητά ή πραγματικά κάγκελα...
«Το βασιλικό κυνήγι του ήλιου» του Πήτερ Σάφφερ είναι το δεύτερο εγχείρημα της ιδιαίτερης αυτής θεατρικής ομάδας, που δεν επιχειρεί να κάνει μία παράσταση που να μιμείται το επαγγελματικό θέατρο, αλλά στα αλήθεια να ενώσει δύο κόσμους: αυτόν μπροστά κι αυτόν πίσω από τα κάγκελα. «Σκηνοθέτης» της δράσης το Τεχνοδρομώ, ένας οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που δημιουργήθηκε με σκοπό την επαφή όλων μας με ευαίσθητες ομάδες της κοινωνίας, μέσω της τέχνης.
Το Τεχνοδρομώ με τις δράσεις του επιχειρεί κάθε φορά να συνδέσει στην θεατρική πράξη άτομα από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, κάνοντας τους ίδιους δρώντα πρόσωπα. Κοινή πεποίθηση των ανθρώπων πίσω από τη δράση του, το ότι η θεατρική πράξη σαν διαδικασία ενεργοποιεί τον ανθρώπινο ψυχισμό και λειτουργεί λυτρωτικά.
Η ιστορία αυτή ξεκινάει τον Ιούνιο του 2012, στο Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος» των φυλακών του Κορυδαλλού, στην πτέρυγα των οροθετικών, όπου το Τεχνοδρομώ δημιουργεί μια θεατρική ομάδα, που δύο χρόνια μετά καταφέρνει να συνθέσει το πρώτο έργο της, το «-Κ-». Το «-Κ-» ξεκινάει ως μια χειρονομία αποδαιμονοποίησης της οροθετικότητας, που ως παράγοντας τους αποκόπτει από το σύνολο των άλλων κρατουμένων της φυλακής. Στόχος να τους αφαιρέσει αυτόν τον επί πλέον στιγματισμό τους, όντας ήδη βεβαρημένοι από τον  στιγματισμό που φέρουν ως φυλακισμένοι.
Η  αρχική ιδέα για μια παράσταση που θα βασίζεται στους ίδιους τους κρατούμενους και τα βιώματά τους  φαίνεται εφικτή και γίνεται πράξη με τη συμμετοχή του Τσιμάρα Τζανάτου, ο οποίος αναλαμβάνει τη συγγραφή ενός έργου πάνω στο βιωματικό υλικό, που έχει προκύψει από τα δύο αυτά χρόνια επαφής.  Μέσα από τα κοινά στοιχεία των προσωπικών ιστοριών των συμμετεχόντων, ο συγγραφέας καταφέρνει να αποφορτιστεί η πραγματικότητα από τις φοβίες που την επικαλύπτουν.
Μετά την πρώτη της επιτυχημένη προσπάθεια, η ομάδα ξαναχτυπά με μία θεατρική παράσταση από τους ίδιους τους φυλακισμένους και πάλι  εντός της φυλακής, βασισμένης στο έργο του Πήτερ Σάφφερ «Το βασιλικό κυνήγι του ήλιου». Ο Άγγλος Πήτερ Σάφφερ, ιδιαίτερα γνωστός και από τα έργα του «ϳΈκβους» και «Αμαντέους», έγραψε το «Βασιλικό Κυνήγι του Ήλιου» το 1964 για να μιλήσει, μέσω της  σύγκρουσης δυο κόσμων και δυο πολιτισμών, για το αίσθημα της ανεξαρτησίας της ανθρώπινης ύπαρξης και την ανάγκη για ελευθερία, ανεξαρτήτως εποχής και συνθηκών.
Όπως στο «-Κ-» ο κόσμος της φυλακής ερχόταν αντιμέτωπος με τον κόσμο της κοινωνίας, στο «Βασιλικό Κυνήγι του Ήλιου», ο κόσμος των Ίνκας έρχεται αντιμέτωπος με τον κόσμο των Ισπανών κατακτητών σε ένα έργο που, πενήντα σχεδόν χρόνια μετά, διατηρεί ακόμα τη δύναμη των εννοιών που διαπραγματεύεται. H ομάδα των κρατουμένων, αυτή τη φορά έχοντας επεξεργαστεί και συνδεθεί με τον πυρήνα του Εγώ της, έρχεται με έναν ιστορικό μύθο να δει τον εαυτό της σαν Άλλον. Δεν μιλάει πια μέσω των δικών της ιστοριών γι’ αυτήν την ίδια, αλλά καθρεφτίζεται στις ιστορίες κάποιων άλλων ψάχνοντας την κοινωνική της ταυτότητα. Πως; Με τον παιγνιώδη τρόπο των παραμυθιών, μιλάει για το «Βασιλικό Κυνήγι των Αξιών» του πολιτισμού που μας γέννησε και αναρωτιέται αν βρίσκεται εν τέλει στο «σωστό» Ηλιακό Σύστημα.

Οι κρατούμενοι ηθοποιοί μιλούν για την εμπειρία
«Αν το θέατρο είναι αποκάλυψη, διαφυγή, όνειρο στη ζωή, τότε τι είναι, πώς λειτουργεί στη φυλακή; Υποκαθιστά, αντικαθιστά, αναπληρώνει τη ζωή που δεν ζεις. Είναι τροφή, ελπίδα, φαντασία. Κατά πόσο το «Βασιλικό κυνήγι του ήλιου», ένα αντισυμβατικό έργο που ανατρέπει καταστάσεις, μας αναγκάζει να σκεφτούμε, μας προβληματίζει, μας απελευθερώνει; Αυτό είναι το θέατρο για μένα. Αυτό είναι και το «Βασιλικό κυνήγι του ήλιου». – Σταύρος
«Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα του θεάτρου και τους υπευθύνους της που με δέχτηκαν, κι έτσι οι μέρες μου έχουν γεμίσει με λίγη χαρά και κοινωνικότητα. Τα συναισθήματα που μου βγάζει ―και τα οποία είναι πάρα πολλά και δεν θα τ’αναφέρω―, βγαίνουν μόνο σε αυτό το δίωρο. Μακάρι να ήταν περισσότερες οι ώρες. Όσον αφορά το έργο, είναι πολύ ενδιαφέρον  και βασίζεται σε αληθινή ιστορία την οποία ξέρουμε όλοι. Δώστε μας ρόλους και πάρτε μας την ψυχή! Τελικά οι Ισπανοί εκείνοι ήταν πολύ καθάρματα... Ευχαριστώ τους πάντες!» -Πάνος
«Στον ατελείωτο χρόνο αναμονής και σιωπής που βιώνουμε στην κράτησή μας, έχουμε μία δυνατότητα διαφυγής. Τη διαφυγή του μυαλού και του εαυτού μας μέσα από κάτι που μπορούμε να ταυτιστούμε έστω και για λίγο. Αυτό μας το προσφέρει το θέατρο ― και  για την παρούσα κατάσταση είναι κάτι μοναδικό!» - Άρης
«Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό σε εμένα. Δεν έχω ξαναπάρει μέρος στο θέατρο. Και πόσο περισσότερο στην φυλακή. Είναι κάτι πρωτότυπο για μένα και με ευχαριστεί. Μου δίνει χρόνο στον οποίο ξεφεύγω από της φυλακής τα δρώμενα και ελπίζω να μη σταματήσει. Να υπάρξουν κι άλλες παραστάσεις που θα μπορούσα να πάρω μέρος. Να μη σταματήσει εδώ.» - Βασίλης
«Είναι η δεύτερη φορά που συμμετέχω στο θέατρο. Η πρώτη ήταν παντομίμα. Είναι κάτι το ωραίο που περνάω μέσα στη φυλακή. Είναι μια νέα εμπειρία για μένα. Μαθαίνω πράγματα, καινούργια πράγματα ― και μου αρέσει.» - Κώστας
«Πολλή ωραία εμπειρία. Είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα και μέσα απ αυτό ένιωσα διάφορα συναισθήματα. Μου αρέσει θα ήθελα να το ξανακάνω.» - Παύλος
«Το θέατρο είναι το μέσον που με βοηθάει να αποστασιοποιούμαι από τον εαυτό μου. Θεωρώ ότι κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να παίξει σε μια παράσταση έστω μια μία φορά στη ζωή του.» - Χόρχε
«Μου αρέσει το θέατρο και ο ρόλος που παίζω είναι πολύ ωραίος. Σαν πρώτη φορά που το κάνω είναι καλή εμπειρία για μένα.» - Φάνης
«Με το θέατρο μπορώ να ξεφεύγω έστω και λίγο από την καθημερινότητα της φυλακής. Βγαίνω από τα προβλήματα και τις σκέψεις μου και λίγο παύω να νιώθω το εγώ μου. Αυτό με ανακουφίζει!» - Άϊμο
«Περνάω πολύ καλά με την ομάδα.» - Ιμάντ
Οι συντελεστές
Θεατρική ομάδα: Σταύρος, Πάνος, Άρης, Βασίλης, Κώστας, Παύλος Χόρχε, Φάνης, Άϊμο, Ιμάντ.
Οργάνωση – συντονισμός: Γιάννης Νικολόπουλος
Διδασκαλία ομάδας- σκηνοθετική επιμέλεια: Άννα Χατζηχρήστου
Επιμέλεια κίνησης: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου
Εικαστική επιμέλεια: Έρρικα Αλαμάνου
Επιμέλεια φωτισμών: Κωστής Παπαναστασάτος
Επιμέλεια βίντεο: Ηλίας Φλωράκης
Εκμαγεία: Λένα Δελαβία
Επιμέλεια ήχου: Γιώργος – Πλάτωνας Περλέρος
Μουσικές επιλογές: Αννα Χατζηχρήστου
Γενικών καθηκόντων: Αναστασία  Παπαπαύλου
Γραφιστική επιμέλεια: Αναστασία Παπαπαύλου
Ειδική συμβολή: Τσιμάρας Τζανάτος

Το Τεχνοδρομώ παράλληλα σχεδιάζει και υλοποιεί δράσεις σε ξενώνες ασυνόδευτων ανήλικων αλλά και σε φεστιβάλ στηρίζοντας μεταναστευτικές και άλλες ευάλωτες ομάδες. Τέλος, στηρίζυν επί 4 χρόνια τώρα με μαθήματα την θεατρική ομάδα του Φάρου Τυφλών Ελλάδος.

Πέμπτη 22 Μαΐου 2014

Ο Κωνσταντίνος Τζούμας είναι ο Κ.Π. Καβάφης

Konstantinos Tzoumas as C.P. Cavafy in Karezi Theatre / Ο Κωνσταντινος Τζουμας ως Κ.Π. Καβάφης στο θέατρο Καρέζη


Ο δυσθεώρητος ηθοποιός επιστρέφει στο σανίδι για να ερμηνεύσει τον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή αυτοβιογραφούμενο, σε ένα θεατρικό βασισμένο αποκλειστικά σε σημειώματα, επιστολές και καταγεγραμμένες συζητήσεις.

Απόλυτο σκοτάδι. Ησυχία. Ξαφνικά, ένα σπίρτο ανάβει δυο κεριά. Δυο ψηλά, ξύλινα κηροπήγια, ακουμπισμένα σ’ ένα μικρό γραφείο. Από πάνω του, σκυμμένη μια λεπτή, σκελετώδης φιγούρα. Χοντρά στρογγυλά γυαλιά παραμορφώνουν το κουρασμένο βλέμμα του, η φλόγα τρεμοπαίζοντας ρίχνει σκιές στο μέτωπό του, να χορεύουν σαν τις σκέψεις στο γερμένο του κεφάλι. Σφιχτά τυλιγμένο στο λαιμό του ένα φουλάρι κατακόκκινο, σαν ξεραμένο αίμα, σπρώχνει το βλέμμα σου ν’ ακολουθήσεις τα μακριά του χέρια. Το ένα, με τα κομψά, λεπτά του δάχτυλα, σπρώχνει νευρικά μια πένα σ’ ένα μικρό κομμάτι χαρτί. Το άλλο, κρατά ένα ποτήρι γεμάτο σκουρόχρωμο αλκοόλ. Αναστενάζει. Η πένα πέφτει στο γραφείο, το ποτήρι σηκώνεται στα χείλη του και το βλέμμα σου στο πρόσωπό του. Είναι ο Κ.Π. Καβάφης. Μα, είναι και ο Κωνσταντίνος Τζούμας.
Όσο έχει ταυτίσει τη φωνή του με τα ραδιοφωνικά πρωινά του Εν Λευκώ, άλλο τόσο ακριβοθώρητη έχει γίνει και η επιβλητική φιγούρα του σε σανίδια και οθόνες. Όμως, σχεδόν μια δεκαετία αφότου αποσύρθηκε σιωπηρά απ’ την ηθοποιία, ο Κωνσταντίνος Τζούμας επιστρέφει, για να ενσαρκώσει «έναν γέροντα εξαντλημένο και κυρτό, σακατεμένο απ’ τα χρόνια και τις καταχρήσεις», όπως αυτοπροσδιορίζεται ο χαρακτήρας που ερμηνεύει, σ’ αυτήν την αυτοβιογραφική παράσταση για τον Κ.Π. Καβάφη. Ένα θεατρικό που αναμένεται να ανέβει το δεύτερο δεκαήμερο του Ιούνη στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Εκεί όπου τρύπωσε και η Popaganda, για να κάνει χάζι με τις πρόβες.
Konstantinos Tzoumas as C.P. Cavafy in Karezi Theatre / Ο Κωνσταντινος Τζουμας ως Κ.Π. Καβάφης στο θέατρο Καρέζη
Βασισμένο στα ημερολόγια του ίδιου του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, σε καταγεγραμμένες συνομιλίες, επιστολές και σημειώματα, το έργο φέρει την υπογραφή του Γιάννη Φαλκώνη. Ενός, όχι ακριβώς νέου, αλλά ούτε ακριβώς παλιού θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη, που προσηλύτισε τον Τζούμα όχι ακριβώς με τον συμβατικότερο τρόπο. Ως φωτογράφος κατ’ επάγγελμα, ο Φαλκώνης γνώρισε τον Τζούμα μέσα από μια σειρά ποιητικών αναγνώσεων: «Ο Γιάννης τα κάλυπτε φωτογραφικά, χρόνια τώρα και του έκανε εντύπωση, λέει, ο τρόπος που διάβαζα τον Καβάφη και άλλους ποιητές», θυμάται ο Τζούμας. «Υποθέτω ότι εννοεί ότι δεν είχαν τίποτε απ’ τον θεατρινίστικο τρόπο της υπερβολής, της γεμάτης τρικυμία και ορμή, ας πούμε. Δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, γιατί η προσπάθειά μου ήταν πάντα να βγαίνει μπροστά το κείμενο, όχι τι αισθάνομαι εγώ ως ηθοποιός ή ως Κωνσταντίνος».
Κάπως έτσι φαίνεται να προσεγγίζει και το θεατρικό στις πρόβες: «Τι θα πει “κάνω τον Καβάφη”;» λέει. «Τρέχα γύρευε, αυτά είναι ευσεβείς πόθοι. Το πολύ-πολύ που μπορείς να κάνεις είναι να τον διαβάσεις και να αισθανθεί κάποιος που σε ακούει κάτι, αλλά να υποδυθείς; Ούτε γι’ αστείο, δεν μου περνάει καν απ’ το μυαλό». Ανατρέχοντας στην αρχή του για τις αναγνώσεις ποίησης, ο Τζούμας θυμάται τον τρόπο που διάβαζαν τα ποιήματά τους οι ίδιοι οι ποιητές: Αφήνοντας τις λέξεις τους να αποκαλύψουν μόνες τους τη δύναμή τους, το στίχο να αναδειχθεί απ’ τον ίδιο το ρυθμό του και να δώσει στο κείμενο τη δύναμη των συναισθημάτων με τα οποία είναι εμποτισμένο. Ωστόσο, ο τρόπος που κινείται στη σκηνή και μετριέται με το ρόλο, θα μπορούσες να πεις ότι κάπως σα να αντικρούει αυτά που λέει όταν ανάβουν τα φώτα. Όμως, ο τρόπος που κινείται ο Τζούμας, ο τρόπος που στέκει, διάολε, ακόμη και ο τρόπος που κάθεται σε μια καρέκλα, σε κοιτάζει και αναπνέει, ο νατουραλισμός του ο ίδιος, είναι μπολιασμένος με μια θεατράλε ιδιαιτερότητα, μια παραστατικότητα που παρασέρνει.
Konstantinos Tzoumas as C.P. Cavafy in Karezi Theatre / Ο Κωνσταντινος Τζουμας ως Κ.Π. Καβάφης στο θέατρο Καρέζη
Όπως σε παρασέρνει και η φωνή του, όταν σου διηγείται την πρώτη του επαφή με την έντονη επίδραση που έχει ο Καβάφης στην ανάστατη ψυχή. «Με μια φίλη είχαμε περάσει μια ζόρικη φάση ένα βράδυ σπίτι μου και αποφασίσαμε να βγούμε να πάρουμε λίγο αέρα και να συνέλθουμε. Και βγήκαμε με μια ένταση και κάναμε μια βόλτα προς το Ζάππειο, όπου είχε έκθεση βιβλίου. Έπεσε το μάτι και των δυο μας στα Άπαντα του Καβάφη. Πήρα ένα εγώ, πήρε ένα αυτή, βγήκαμε στη λεωφόρο, πήρε ένα ταξί να πάει σπίτι της και εγώ γύρισα στο δικό μου. Πρέπει να ήταν 9μιση, 10 το βράδυ. Το άνοιξα και άραξα στον καναπέ. Όταν αισθάνθηκα την επιθυμία να αλλάξω λίγο, κάτι άλλο να κάνω, ήταν η ώρα 12μιση. Με είχε συνεπάρει, και όχι μόνο αυτό, μου είχε αλλάξει τη διάθεση. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί μέχρι τότε πίστευα ότι η ποίηση, ε, είναι μια υψηλή τέχνη, ας πούμε, η οποία δεν επεμβαίνει όμως τόσο δραστικά στις διαθέσεις μας και στη σωματικότητά μας. Κι όμως».
Η τριβή του με τα κείμενα και τα ντοκουμέντα που έχει μοντάρει ο Φαλκώνης, του αποκάλυψαν και άλλες πλευρές του ποιητή: «Τις απόψεις του Καβάφη για την κρίση για παράδειγμα, δεν τις ήξερα. Και ότι η κρίση δεν είναι κάτι καινούργιο. Ούτε τις απόψεις που είχε για τα Ελγίνεια ήξερα. Εκφράζεται κατά καιρούς για διάφορα θέματα. Ούτε τη λατρεία του για τον Oscar Wilde ήξερα». Άλλα όμως, του ήταν πολύ οικεία, χωρίς να έχουν απαραίτητα άμεση σχέση με τον Καβάφη. «Μου αρέσουν πάρα πολύ τα βιογραφικά στοιχεία, από μικρός είχα μια τέτοια περιέργεια. Μ’ αρέσει να βλέπω πού συναντιούνται οι ζωές μας. Ξέρεις, τα διλήμματα και τα σταυροδρόμια είναι κοινά στους ανθρώπους, δεν υπάρχουν διαφορές. Η διαφορά είναι στο πώς το διαχειρίζεται ο καθένας. Και μ’ αρέσει αυτό κάθε φορά να το διαπιστώνω».
Konstantinos Tzoumas as C.P. Cavafy in Karezi Theatre / Ο Κωνσταντινος Τζουμας ως Κ.Π. Καβάφης στο θέατρο Καρέζη
Η αφορμή ετούτου του θεατρικό, πάντως, δεν είναι η πρώτη που τον έφερε τόσο κοντά στον ποιητή. Θυμάται ένα περιστατικό, απ’ τα χρόνια του στη Νέα Υόρκη, όταν «κάποια στιγμή περνούσα έξω από ένα καφέ περήφανος για τα καινούργια μου δόντια -μια οδοντοστοιχία που μου είχε φτιάξει η τότε σύντροφός μου ως δώρο- και πετάχτηκε ένας κύριος από ένα καφέ και μου λέει “Ξέρετε τι διαβάζω αυτή τη στιγμή”;  -είχε τα Άπαντα του Καβάφη στο χέρι του. “Περνούσατε απ’ έξω”, μου λέει, “και κάτι σαν προέκταση, κάτι σαν να είχε σχέση. Από πού είστε;”, με ρωτάει. “Έλληνας”, του λέω. Με κοιτάει και ρωτάει “Ξέρετε μήπως και τον ποιητή;”. “Τον Καβάφη; Θα αστειεύεστε”, του λέω. Υπάρχει φοιτητής δραματικής σχολής που να μην πήγε να δώσει Καβάφη, την Ιθάκη ή τα Τείχη, για να περάσει σε μια σχολή»;
Να λοιπόν, που ο τυχαίος θαμώνας του καφέ της Νέας Υόρκης θα έχει στην παράσταση την ευκαιρία να δικαιωθεί. Ο Τζούμας θα ερμηνεύσει «έναν Καβάφη αυτοβιογραφούμενο, με τους ανθρώπους που έκανε παρέα τα βράδια, με νέους ποιητές, με ανθρώπους που του έπαιρναν συνεντεύξεις, με ζωγράφους που σύχναζαν στο σαλόνι του για να τον ζωγραφίσουν, με τις απόψεις που εξέφραζε κατά καιρούς. Έναν άνθρωπο ο οποίος ζει σ’ ένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό, από κάτω υπάρχει ένα πορνείο, ζει εκεί πέρα με κεριά, περνά πολλές ώρες στο γραφείο του την ώρα που δημιουργεί και οι σκιές και τα φαντάσματα τον επισκέπτονται. Ένας άνθρωπος που ήταν και ο ίδιος θεατρικός σαν χαρακτήρας, του αρέσανε αυτά, να δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα».
Konstantinos Tzoumas as C.P. Cavafy in Karezi Theatre / Ο Κωνσταντινος Τζουμας ως Κ.Π. Καβάφης στο θέατρο Καρέζη
Εύλογα αναρωτιέται κανείς αν θα δούμε και την άλλη, την πικάντικη πλευρά της ζωής του. «Στην ποίησή του αυτά όλα είναι θύμησες», εξηγεί. «Δεν συμβαίνουν τώρα. Ο Καβάφης δεν έχει την ωμότητα των ποιητών που εκφράζουν τον ομοερωτισμό τους άμεσα. Έχει ανάμνηση του κάποτε, το οποίο είναι σχεδόν πλατωνικό, όμως δεν έχει καμία σχέση με το εδώ και τώρα, ότι ήρθε ένας έφηβος και πετάξαμε τα ρούχα στο πάτωμα, όπως είναι στους πίνακες του Francis Bacon, δυο κορμιά που παλεύουν με τη λίμπιντό τους. Όχι. Είναι θύμησες, είναι ανάμνηση. Εμείς πετυχαίνουμε τον Καβάφη σε μεγάλη ηλικία, λίγο πριν αποχωρήσει. Κάνει ένα-δυο ταξίδια στην Αθήνα, το ένα για την τραχειοτομή που του έκαναν για τον καρκίνο του. Δεν υπάρχει η άλλη πλευρά, η οποία δεν ξέρω και αν υπήρξε ποτέ, και αν υπήρξε, θα ήταν στη νεότητά του».
Όσο κι αν ο ίδιος ο Τζούμας λέει πως «δεν είναι ακριβώς μια παράσταση που θα την παίζεις ολόκληρη σαιζόν, είναι μερικές παραστάσεις κάποια βράδια, αφιερωμένες σε μια φυσιογνωμία που περισσότερο χαϊδεύει τον εγωισμό μου, παρά μου δημιουργεί δυσκολίες», όπως και να το κάνεις η επιστροφή του δεν παύει να είναι μια επιστροφή. Για την οποία, μάλιστα, έχει εμπιστευτεί έναν σχετικά άγουρο σκηνοθέτη. «Ο Γιάννης έχει έναν κόσμο ολόκληρο μέσα του που θέλει να τον βγάλει και χαίρεται σαν μωρό παιδί όταν υλοποιούνται πράγματα -είναι και jolly giant. Και δεν έχει σχέση με τους επαγγελματίες σκηνοθέτες, είναι κάτι πολύ διαφορετικό».
Konstantinos Tzoumas as C.P. Cavafy in Karezi Theatre / Ο Κωνσταντινος Τζουμας ως Κ.Π. Καβάφης στο θέατρο Καρέζη
Όταν ρωτάω για την απειρία του Φαλκώνη, ο Τζούμας απαντά με την εμπειρία τη δική του: «Δεν υπάρχει πιο σέξυ πράγμα απ’ το να εκτίθεσαι. Ακόμη και στο μικρόφωνο μπροστά αν πεις κάτι που σου ξέφυγε, το βρίσκω εκπληκτικό. Μου το έλεγε ο Χατζιδάκις κάποτε, όταν είχαμε συνεργαστεί στην Πορνογραφία. Μου είπε “κοίτα, δεν σε θέλω επαγγελματία, σε θέλω αυτόν που ξέρω στη συναναστροφή, που τρώμε τα βράδια, που μιλάμε, που χαιρετιόμαστε, αυτά. Όχι ότι είμαστε επαγγελματίες και τέτοια”. Αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε και αυτή τη φρεσκάδα της πρώτης λήψης, που λένε στο σινεμά. Αγάπη και επιθυμία δηλαδή, και το βασικό πράγμα για να κάνει κανείς πράγματα στη ζωή του, είναι η επιθυμία. Πρέπει να επιθυμείς, αλλιώς δεν βγαίνει τίποτα».
«Κ.Π.Καβάφης Αυτοβιογραφούμενος»: 11-18 Ιουνίου. Θέατρο Τζένη Καρέζη (Ακαδημίας 3, Αθήνας, τηλ.: 210 3625 520). 

Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014

Το μεγάλο μας τσίρκο - Ι. Καμπανέλης (Βίντεο)





«Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι μην έχεις πια την πείνα για καμάρι. Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε το αίμα το χυμένο εάν δεν ξοφλάνε»
                                                             Ι. Καμπανέλης
 
   Μέσα σε μια σκοτεινή πολιτικά περίοδο μόνο η τέχνη δίνει διέξοδο στον πολίτη, που έχει στερηθεί πολλές από τις ελευθερίες του. Η τέχνη σαν διέξοδος και δίαυλος έκφρασης δίνεται στην υπέρτατη μορφή της, σαν μουσική θεατρική παράσταση την περίοδο της Χούντας των συνταγματαρχών από τον συγγραφέα-ποιητή Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο. Τριάντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση, το έργο των δύο κορυφαίων δημιουργών εξακολουθεί και είναι επίκαιρο, μιας και μια άλλη μορφή άλωσης - καταπίεσης μαστίζει και σήμερα τη χώρα.

Το πραξικόπημα της Χούντας των συνταγματαρχών ήταν μια ευκαιρία να αποδείξει περίτρανα, πως ο ελληνικός λαός μπορεί να αντισταθεί με όλα τα μέσα. Οι άνθρωποι των γραμμάτων, του θεάτρου, η νεολαία και η εργατιά ανέπτυξαν μια ποικιλόμορφη αντίσταση στους εντολοδόχους των Αμερικανών. Πέραν από το πολυτεχνείο, που υπήρξε η κορύφωση του αγώνα του ελληνικού λαού, τα ποιήματα, τα θεατρικά, τα τραγούδια και τα συνθήματα εμπνέουν μέχρι σήμερα τους νέους. Το 1973 και ενώ η Χούντα έδειχνε ακόμα πανίσχυρη, ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη ανεβάζουν στο θέατρο «ΑΘΗΝΑΙΟΝ» τη θεατρική παράσταση «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο». Στο έργο συμμετείχε ο Νίκος Ξυλούρης ερμηνεύοντας τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος, που έπαιζε πολλαπλούς ρόλους, και πολλοί άλλοι .

Το έργο, μέσα από τις κωμικοτραγικές του ιστορίες, στόχο είχε την αφύπνιση του ελληνικού λαού ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς, που του είχε επιβληθεί. Οι παραστάσεις ήταν ολοένα και μαζικότερες. Σύντομα η λογοκρισία της Χούντας έβαλε στο στόχαστρο της το έργο «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο». Η επιτροπή λογοκρισίας μάταια προσπαθούσε να βρει στοιχεία. Τα κείμενα όμως ήταν αλληγορικά γραμμένα και οι «σπόνδυλοι» δίνονταν στη επιτροπή ανακατεμένοι. Μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα, αλλά και τραγούδια, γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή και τον πόλεμο του ʽ40 . Ο βασικότερος ήρωας του έργου ήταν ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης (Παπαγιανόπουλος), που αλληγορικά ο θεατρικός συγγραφέας τον τοποθετεί στην επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη 1843, μέσα από τη οποία ο ελληνικός λαός διεκδίκησε Σύνταγμα, και καλούσε τους Έλληνες σε νέο ξεσηκωμό. Οι αναλυτές προσπαθούσαν να βρουν αντικαθεστωτικές εκφράσεις, όμως τα λόγια του Κολοκοτρώνη ήταν υπεράνω κάθε υποψίας.

Η παράσταση «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» είχε μεγάλη απήχηση στο αθηναϊκό κοινό και λόγω της μεγάλης προσέλευσης (περίπου 400 χιλιάδες εισιτήρια) οι παραστάσεις χαρακτηρίστηκαν εκ των υστέρων οι μαζικότερες πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μέχρι το Πολυτεχνείο. Η Χούντα σύντομα κατάλαβε ότι ενέκρινε ένα αντιστασιακό έργο και έβαλε στο στόχαστρο και πάλι την παράσταση. Συνέλαβαν την Τζένη Καρέζη και την άφησαν στην απομόνωση για ένα μήνα. Τον Νοέμβριο του 1973, όταν αποφυλακίστηκε η Καρέζη επέστρεψε στο θέατρο αποφασισμένη και συνέχισε την ίδια ακριβώς παράσταση που έμεινε στην ιστορία. Από «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» οι φοιτητές υιοθέτησαν συνθήματα που ακούγονταν στην παράσταση όπως «ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ, ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ», τα οποία ακούστηκαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι Καρέζη, Καζάκος, και Ξυλούρης συμμετείχαν στην εξέγερση. Τρεις μέρες μετά στο σπίτι της Καρέζη και του Καζάκου φιλοξενούνται αρκετοί ηθοποιοί, όπου με κάθε μυστικότητα φτιάχνουν αντίγραφα της ραδιοφωνικής εκπομπής του Πολυτεχνείου. Οι χουντικοί καταφτάνουν στο χώρο και συλλαμβάνουν ξανά την Τζένη Καρέζη. Με την αποφυλάκιση της δεν το βάζει κάτω. Ξανανεβάζει, μαζί με τους υπόλοιπους την παράσταση. Η Χούντα όμως δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάθε βράδυ έστελνε στο θέατρο μυστικούς αστυνομικούς, οι οποίοι σημείωναν τις φράσεις με τις οποίες οι θεατές χειροκροτούσαν. Τότε άρχισε ο πόλεμος νεύρων εναντίον της Καρέζη και του Καζάκου. Μέρα παρά μέρα οδηγούνταν ενώπιον του στρατιωτικού ανακριτή, ο οποίος τους απειλούσε ότι θα τους στείλει για «διακοπές». Τελικά ο Καζάκος και η Καρέζη συλλαμβάνονται. Στη φυλακή δεν βασανίστηκαν σωματικά όσο ψυχικά . Στις 15 του Δεκέμβρη η Καρέζη και Καζάκος αποφυλακίζονται. Στις 22 του ίδιου μήνα οι παραστάσεις ξαναρχίζουν. Στην πρεμιέρα οι αστυφύλακες βρίσκονταν στους διαδρόμους όρθιοι και κατασκοπεύουν το κοινό. Στο τέλος της παράστασης βροχή από λουλούδια έπεσε στην σκηνή. Συγκεκριμένα ήταν κόκκινα γαρύφαλλα τα οποία ο κόσμος είχε κρυμμένα. Όταν έπεσε η αυλαία η Καρέζη συγκινημένη ψιθύρισε «ναι, μπορώ να ξανακάνω φυλακή εάν χρειαστεί».

Το «Μεγάλο Μας Τσίρκο» ήταν μια παράσταση σταθμός στην ιστορία. Συνδύαζε καλλιτεχνική αρτιότητα, συναίσθημα, ταλέντο αλλά κυρίως πολιτική αφύπνιση. Το έργο και οι συντελεστές του στάθηκαν απέναντι στο τέρας της δικτατορίας χωρίς κανένα φόβο. Ο κόσμος και αυτός ατρόμητος στήριξε την παράσταση και κατάφερε να την έχει σαν όπλο για την ανατροπή της πανίσχυρης Χούντας. Χωρίς καμία υπερβολή το «Μεγάλο Μας Τσίρκο» συνέβαλε ουσιαστικά στη σπίθα που άναψε τη φλόγα της εξέγερσης. Αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά το πόσο μπορεί να επηρεάσει η τέχνη τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Όταν ζήτησαν από τον Ξαρχάκο επανειλημμένα να πει δυο λόγια για την παράσταση εκείνος τελικά εξήγησε ότι δεν ήταν η ειδικότητα του να πει δυο λόγια, αλλά από την πρώτη στιγμή θα μπορούσε να έχει δύο νότες. Η Τζένη Καρέζη μέσα σε αλλά είπε για «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» και τον συγγραφέα, «όλα αυτά θα έπρεπε να ειπωθούν ρωμαίικα, ζεστά. Καθόλου φιλολογικά. Καθόλου εγκεφαλικά. Θά'πρεπε, δηλαδή, να γραφτεί ένα έργο που να έχει μέσα του τους σπόρους της λαϊκής μας τέχνης. Εγχείρημα δύσκολο ,άπιαστο σχεδόν. Χρειαζόμασταν ένα συγγραφέα με ταλέντο, πείρα και γνώση. Απευθυνθήκαμε στον Καμπανέλλη γιατί, εκτός απʼ αυτά, διαθέτει και ένα ακόμα ακριβό στοιχείο. Στα έργα του κτυπάει πυρετικά, σπαρακτικά και γνησία ο σφυγμός αυτής της ράτσας.»

Ο Κώστας Καζάκος, ο δεύτερος πρωταγωνιστής της παράστασης, είπε χαρακτηριστικά : «Όπως στη λαϊκή μας τέχνη,σ υνδυάστηκε κι εδώ το χοντρό γέλιο με τη λεπτότερη σάτιρα και ο σαρκασμός για μια εθνική καρπαζιά με τη δυνατότερη εθνική ανάταση». Ο συγγραφέας του έργου, Ιάκωβος Καμπανέλλης, στο πρόγραμμα της παράστασης αναφέρει, «πριν γράψω ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ είχα πει πολλές φορές, σε πολλές περιστάσεις, ότι ο τόπος μας μοιάζει με τον Κρόνο, το θεό που τρώει τα παιδιά του. Πότε τό΄λεγα θυμωμένος, πότε γελώντας, πότε απλώς για νʼ απαντήσω σε κάτι. Ποτέ όμως δεν το είπα στα αστεία. Το ίδιο σοβαρά έχω πει αρκετές φορές, πως αν κάνεις στα νιάτα σου κάτι σημαντικό πολύ γρήγορα μεταμορφώνεται σε ατομικό προπατορικό αμάρτημα που δεν σʼ αφήνει σε χλωρό κλαρί. Τα παραπάνω δεν μου ήρθαν βέβαια στο νου κοιτάζοντας τα άστρα ή κόβοντας κρίνα του αγρού. Περπατάω πολύ την άσφαλτο, το βλέμμα μου στέκει στο μπόι των συνανθρώπων μου, διαβάζω κάθε μέρα απαραιτήτως εφημερίδα, και η ιστορία είναι ό,τι αγαπώ περισσότερο να διαβάζω. Η σκέψη λοιπόν περί Κρόνου δεν άρχισε σαν θεατρικό εύρημα αλλά σαν εμπειρία που την κουβαλάω εδώ και πολλά χρόνια και που τη μάζεψα κι από την παλιά μας ιστορία, κι από τη νεότερη, κι από τα χρόνια της δικής μου ζωής, από τότε που μπορώ να βλέπω καθαρά ή να μαντεύω τι γίνεται γύρω μου. Ο θεατής, που θα δει την παράσταση, θα ζητήσει να καταλάβει τι ήθελε να πει το έργο, ποιο ήταν το νόημα του. Τίποτα παραπάνω απʼ αυτό, μήπως ο τόπος μας είναι Κρόνος που τρώει τα παιδιά του».

Κλείνοντας, ας κρατήσουμε τα λόγια του ομιλούντος αγάλματος του Κολοκοτρώνη δια στόματος Διονύση Παπαγιανόπουλου προς τον Ρωμιό και το Ρωμιάκι:

«Για ακούτε, βρε τωρινοί Έλληνες, εμείς οι παλαιοί, όσο ζούσαμε, πολλά επικραθήκαμε και αδικηθήκαμε. Μην αφήνετε τους σπεκουλαδόρους να κάνουνε τους πεθαμένους πολεμιστές κάλπικη μονέδα για να σας πουλάν και να σας αγοράζουν. Κι αν θέτε στʼ αλήθεια να τιμήσετε εμάς τους παλιούς, μη μας τηράνε πλέον. Κάμετε τον δικό σας δρόμο, πάτε μπροστά και λησμονήστε μας! Μη σας λένε πως εμείς αγράμματοι, μʼ ένα ξεροκόμματο και με την πίστη στον Χριστό κάναμε θάματα! Πού ʼσαι, ορέ Καραϊσκάκη, να τα πεις καλύτερα! Εμείς επολεμήσαμε για να ʼχετε σεις τα γράμματα και το ψωμί που δεν είχαμε και να μη χρειάζεστε θάματα για να ζήσετε ζωή ανθρωπινή... Έι, Παπαφλέσσα, σήκω και έλα βοήθα. Αφήστε τον δικό μας αγώνα και κοιτάτε τον δικό σας... Οι πεθαμένοι με τα πεθαμένα και οι ζωντανοί με τα ζωντανά».


                                                                                                            


                           Το μεγάλο μας τσίρκο      
         Νίκος Ξυλούρης και Τζένη Καρέζη και Χορωδία



Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν’ ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω, 
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό, 
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες, 
αγάλι αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, 
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι, 
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε, 
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι, 
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι, 
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή, 
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.


                                                                      


Πηγή κειμένου: http://noizy.gr

πηγη:http://poetrybar.blogspot.gr/

Σάββατο 20 Απριλίου 2013

Πιπ Ατον: «Υπάρχουν μικροί Χίτλερ και σήμερα»


O  θεατρικός μονόλογος «Adolf» 
του βρετανού ηθοποιού Πιπ Ατον


Πιπ Ατον: «Υπάρχουν μικροί Χίτλερ και σήμερα»
Αν υποθέσουμε ότι κάθε ενσάρκωση κρύβει και κάποια στοιχεία μετενσάρκωσης, τότε ο Πιπ Ατον βούτηξε και κολύμπησε σε πολύ σκοτεινά νερά. Μπαίνει στα ρούχα και στα παπούτσια του Χίτλερ σε μια εποχή ρευστή και γι' αυτό επικίνδυνη να ξυπνήσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος από τον όχι και τόσο βαθύ ύπνο τους.


- Εχετε δεχθεί ποτέ απειλές εξαιτίας αυτού του έργου;
«Δυστυχώς σήμερα οι μικροί Χίτλερ μοιάζουν να παραμονεύουν σε κάθε γωνιά του δρόμου. Σε γενικές γραμμές, οι αντιδράσεις στο έργο είναι υγιείς και πολύ θετικές. Παρ' όλα αυτά, υπήρξε μια φορά που μου επιτέθηκε μια εξαγριωμένη γυναίκα την ώρα που έπαιζα. Και κάπου κάπου κάποιος θα βρεθεί να με βρίσει την ώρα που παίζω. Μόνο μία φορά κινδύνευσε σοβαρά το θέατρο και εγώ, αλλά αυτό συνέβη πριν από αρκετά χρόνια σε μια πόλη γεμάτη ένταση εκείνη την εποχή».

- Αν ο Χίτλερ ήταν ένας απλός άνθρωπος, πώς θα τον περιγράφατε
;
«Ο Χίτλερ δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος. Είχε τεράστια γοητεία και έσφυζε από συναίσθημα και πάθος. Είχε τη σατανική ικανότητα να υπνωτίζει και να εμπνέει και χρησιμοποίησε με μαεστρία όλα τα επικοινωνιακά μέσα της εποχής. Σε μεγάλο βαθμό, το ότι κατάφερε να αποπλανήσει ένα ολόκληρο έθνος οφείλεται σ' αυτό που σήμερα ονομάζουμε χάρισμα. Εκανε την εργατική τάξη της Γερμανίας εκείνης της εποχής να οραματιστεί μια διέξοδο από τη μιζέρια και τις κακουχίες της. Εκ των υστέρων είναι εύκολο να τον δούμε σαν την προσωποποίηση του Διαβόλου. Η αλήθεια όμως είναι ότι λατρεύτηκε σαν Θεός από τους Γερμανούς επειδή τους έλεγε αυτά που ήθελαν να ακούσουν και για αρκετό καιρό τους έπεισε ότι ήταν ο Μεσσίας».

- Ηταν διαταραγμένη προσωπικότητα ή απλά πολύ σίγουρος για το τι ήθελε να κάνει;
«Σίγουρα ήταν διαταραγμένος, έπασχε από μεγαλομανία, αλλά είμαι απολύτως σίγουρος ότι ήξερε ακριβώς τι έκανε. Πίστευε ότι είχε το χρέος να απαλλάξει τον κόσμο από "το καρκίνωμα των Εβραίων" και να ανεβάσει το γερμανικό έθνος σε ύψη δυσθεώρητα».

- Ο Χίτλερ λάτρευε τα σλόγκαν. Πείτε μας μερικά δικά του που κατά την άποψή σας θα μπορούσαν να αποπλανήσουν τον καθένα.
«"Η φύση είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος. Δεν βλέπω τον λόγο γιατί ο άνθρωπος να μην μπορεί να είναι εξίσου σκληρός με τη φύση". "Δεν έχει σημασία η αλήθεια αλλά η νίκη. Ο νικητής δεν θα ερωτηθεί ποτέ αν είπε την αλήθεια"».

- Πιστεύετε ότι ο Χίτλερ ήταν ένας και μοναδικός ή να φοβόμαστε ότι υπάρχει και κάποιος κλώνος του εκεί έξω;
«Σίγουρα ήταν ένας και μοναδικός, ο σπόρος του ρατσισμού που φύτεψε όμως ζει και βασιλεύει. Πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση, να ξέρουμε ότι υπάρχουν μικροί Χίτλερ και σήμερα και όταν μεγαλώσουν μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι. Οι μέθοδοι χειραγώγησης που χρησιμοποίησε χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά από ηγέτες σε όλον τον κόσμο. Το μήνυμα-προσταγή "ξεφορτωθείτε τους!" - είτε πρόκειται για εβραίους, καθολικούς, μουσουλμάνους είτε για πρόσφυγες, ομοφυλοφίλους κτλ. - "και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος!" είναι ένα μάντρα που ακόμη αντηχεί σε όλον τον κόσμο».

- Στην Ελλάδα βιώνουμε την ανησυχητική άνοδο των ποσοστών της Χρυσής Αυγής. Ταυτόχρονα χώρες που βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική μοίρα από τη δική μας όπως η Φινλανδία αντιμετωπίζουν αντίστοιχους κινδύνους. Τελικά ο εθνικισμός πάει παντού;
«Ο εθνικισμός έχει κερδίσει πολύ έδαφος τα τελευταία χρόνια στη Δύση και τον χωρίζει μια πολύ λεπτή γραμμή από τον φασισμό. Τέτοιου είδους κόμματα ανεβαίνουν όποτε υπάρχει κρίση, κυρίως οικονομική κρίση. Από αυτή την άποψη, ο εθνικισμός όντως πάει παντού. Το ελπιδοφόρο όμως είναι ότι τουλάχιστον τώρα αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο με έναν τρόπο που δεν το είχε καταφέρει ο κόσμος στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Εκτός αν ο φασισμός επιβληθεί από στρατιωτικές δυνάμεις, είμαι απολύτως σίγουρος ότι όσο υπάρχει αληθινή δημοκρατία, η πλειοψηφία ενός λαού δεν θα επιτρέψει ποτέ ξανά τον θρίαμβο ενός φασίστα».

- Τι θα έλεγε ή θα έκανε ο Χίτλερ αν ζούσε σήμερα;
«Θα μας έκανε όλους φίλους στο Facebook! Θα είχε γίνει ειδικός στα social media και θα πλάσαρε το μήνυμά του με πιο έμμεσο και "αποδεκτό" τρόπο. Η ρητορική του θα άλλαζε, αλλά το νόημα και η λύσσα θα ήταν ίδια και απαράλλακτα. Ο λύκος είναι πάντα λύκος, ακόμη κι αν έχει φορέσει στολή προβάτου».




                                           



ΠΗΓΗ:http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=508564

Δευτέρα 8 Απριλίου 2013

"Το ίδιο σκην…οικό"


Το ιδιο σκην...οικό 010


H δίψα για έκφραση μέσω της τέχνης,αλλά ταυτόχρονα και η προσπάθεια των ανθρώπων να ξεφύγουν από την σκληρή καθημερινότητα μέσα από αυτήν, είναι γεγονός.
Αυτό φαίνεται  από τον μεγάλο  αριθμό καλλιτεχνικών ομάδων,  σε όλα τα επίπεδα, αλλά και  στα αποτελέσματα  των προσπαθειών αυτών , τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που συνέβαινε την εποχή του Β'παγκοσμίου πολέμου στο Λονδίνο. Ενώ η πόλη βομβαρδιζόταν από την ναζιστική - φασιστική αεροπορία,  ένας οργασμός  τέχνης σε όλες  τις μορφές ,ήταν διάχυτος . Θεατρικά ,μουσικά κ.ά. δρώμενα έδιναν  απάντηση και  διέξοδο στην φρίκη του πολέμου που βίωνε η κοινωνία. Μέσω της τέχνης και της συλλογικότητας, έβρισκαν αλληλεγγύη και συντροφικότητα. Έτσι  αντλούσαν κουράγιο και αισιοδοξία να συνεχίσουν  να οραματίζονται ένα καλύτερο αύριο.
Έχουμε την εντύπωση πως κάτι ανάλογο συμβαίνει  σήμερα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Σε τοπικό επίπεδο, οι προσπάθειες αυτές γίνονται χρόνο με το χρόνο ολοένα περισσότερες.
Mια αξιόλογη λοιπόν θεατρική προσπάθεια,  παρακολουθήσαμε  το Σάββατο βράδυ στην αίθουσα της κινηματογραφικής λέσχης Νάξου στο κάστρο. 
Την  παράσταση :"Το ίδιο σκην…οικό"
Αυτό που εισπράξαμε ήταν μια πολύ καλή, ειλικρινής και έντιμη προσπάθεια, από μια ομάδα νέων καλλιτεχνών,  η οποία είχε σαφή προσανατολισμό και στόχο.Νοήματα που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες  σχέσεις  και  με τις θεμελιώδεις αρχές της ύπαρξης μας, περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα.Δεν είναι εύκολο να πραγματεύεσαι τέτοια θέματα, γιατί είναι παρεξηγήσιμα, δύσκολα και πολλές φορές δυσνόητα. Η επιλογή όμως  που έκανε  η ομάδα "ΑΓΑΝ", να αποδώσει με την  δική της ματιά ,αποσπάσματα από τρία κλασικά θεατρικά έργα και να τα προσαρμόσει στην δική μας εποχή, νομίζoυμε  ότι εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκε.
Μας απέδειξε ότι δεν φοβάται τα δύσκολα ,απεναντίας τα αποζητά. Εξάλλου αυτό το σκοπό έχει η  πραγματική τέχνη. Σε βάζει στην διαδικασία να σκεφτείς , να προβληματιστείς ,αλλά ταυτόχρονα σου δίνει  αισιοδοξία και κουράγιο να συνεχίσεις.
Μπράβο σε όλους τους συντελεστές της παράστασης.  
Ελπίζω να υπάρξουν κι' άλλες  προσπάθειες  στο άμεσο μέλλον και, προπάντων, να θυμόμαστε ότι:

Όλες οι τέχνες υπηρετούν την μεγαλύτερη από τις 

τέχνες: την Τέχνη να ζεις .  
                                                      - Μπέρτολτ Μπρεχτ