Άβυσσος η ψυχή των «ειδικών»
Εξακολουθούμε να μην καταλαβαίνουμε τι θεωρείται καλό ελληνικό έργο στο θέατρο και τι ξεπερασμένο. Άβυσσος η ψυχή του «ειδικού» και των πάσης λογής γραφιάδων. Ο χαρακτηρισμός «καλό» ή «επιεικώς πασέ» για ένα ελληνικό έργο που ανεβαίνει επί σκηνής, εξαρτάται πολύ περισσότερο από το θέατρο στο οποίο ανεβαίνει, παρά από τον ίδιο το έργο και τον συγγραφέα του. Έχουμε την εντύπωση ότι αν ένα θέατρο ή θεατρικός οργανισμός θεωρείται «ποιοτικός» όλοι εκθειάζουν ό, τι ανεβάζει a priori, ενώ αν είναι «κατώτερης ποιότητας» τότε τα έργα θεωρούνται «αναχρονιστικά, λαϊκά, παλιάς αισθητικής» και πάει λέγοντας. Αλλιώς πώς εξηγείται ότι ο Ξενόπουλος στο Εθνικό Θέατρο ή στο Θέατρο Τέχνης είναι καλοδεχούμενος, ενώ ο Λουντέμης στο ΚΘΒΕ θεωρείται ντεμοντέ; Θέλει κανείς να μας πείσει στα σοβαρά ότι το «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» του εμβληματικού Καμπανέλλη είναι «παρωχημένη αναβίωση άλλων εποχών», ενώ του «Κουτρούλη ο Γάμος» που θα ανέβει στο Εθνικό όχι; Γιατί τέτοια κολλήματα και τόσο «δήθεν» στις εκτιμήσεις μερικών, για έργα που στο σύνολό τους κοσμούν την ελληνική λογοτεχνία; Δεν είναι αμαρτία να «την πληρώνουν» οι συγγραφείς ανάλογα με συμπάθειες και αντιπάθειες κάποιων; Υπάρχουν, άραγε, θέατρα-όπως και πολίτες-δεύτερης κατηγορίας; Και αν ναι, ποιος είναι αυτός που κρατάει τη ζυγαριά και τα ζυγιάζει; Και, κυρίως, με ποια προσόντα οι γράφοντες «κατηγοριοποιούν» και «κατατάσσουν» τους κολοσσούς των ελληνικών γραμμάτων και τα έργα τους; Δεν είναι προτιμότερο να βλέπουμε πρώτα το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας και μετά να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας; Δεν είναι πιο δίκαιο; Έτσι, βρε αδερφέ, για να μη μας παίρνουν χαμπάρι ακόμα και οι πέτρες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου