ΤΕΧΝΗΣ ΑΝΕΜΟΣ -@rtwind

                                                 H αναμνηστική φωτογραφία είναι του antistachef 

    

Απολύσεις εργαζομένων - προσλήψεις ανέργων

Το ΠΑΣΟΚ, όπως κάθε κόμμα «μπααθικού» τύπου που σέβεται τον εαυτό του, διαθέτει ακόμα την τεχνογνωσία που του επιτρέπει να επιβιώνει, έστω και προσωρινά

Του Πέτρου Στανγκανέλλη Προ ημερών, συνάδελφος ο οποίος είχε διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1970 διατύπωσε έναν εφιαλτικό παραλληλισμό. Μου υπενθύμισε ότι, όταν ο Μουμπάρακ διέταξε τον στρατό να επέμβει για να καταστείλει τους συγκεντρωμένους στην πλατεία Ταχρίρ, ο στρατός ενώθηκε με το πλήθος. Όταν, κατόπιν, διέταξε την χωροφυλακή, αυτή διέπραξε το ίδιο. Έπρεπε να κατέβουν με τις καμήλες τους τα πιστά μέλη του κόμματός του, για να δολοφονήσουν κόσμο. Τελικά, βέβαια, δεν κατάφερε τίποτε άλλο ο παλιός σύντροφος του Παπανδρέου, παρά μόνο να κερδίσει λίγο χρόνο. «Στο τέλος», μου είπε ο καλός συνάδελφος, «το μόνο που θα μείνει στο ΠΑΣΟΚ, μαζί με τα ΜΑΤ, ως μέτρο καταστολής εναντίον του λαού θα είναι ο σκληρός πυρήνας των οπαδών του». Ας δεχτούμε το σενάριο ως εφιαλτικό και απραγματοποίητο, αφού χρειάζεται αποφασισμένους οπαδούς, κάτι το οποίο δε φαίνεται να διαθέτει το κυβερνών κόμμα. Όμως, γεγονός παραμένει μια πτυχή της «σχέσης»: η πολυετής παραμονή στην εξουσία με κάθε μέσο. Το ΠΑΣΟΚ, όπως κάθε κόμμα «μπααθικού» τύπου που σέβεται τον εαυτό του, διαθέτει ακόμα την τεχνογνωσία που του επιτρέπει να επιβιώνει, έστω και προσωρινά. Άλλωστε, στην πολιτική, πόσο μάλλον στη σημερινή πολιτική σκηνή της χώρας μας, όπως και στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, «άλλη μια μέρα» μπορεί να σημαίνει «μια αιωνιότητα». Σήμερα, λοιπόν, με την πραγματική οικονομία υπό κατάρρευση και την ανεργία να φτάνει ή και να έχει ήδη ξεπεράσει το 20%, θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτοκαταστροφική για το κυβερνών κόμμα η εξαγγελία για απολύσεις στο δημόσιο, έστω και υπό τη μορφή «εργασιακής εφεδρείας». Αποτελεί, βέβαια, μια δέσμευση απέναντι στην τρόικα, ένα μέτρο που το Πασόκ κατόρθωσε, εδώ και ενάμιση χρόνο, να το αποφύγει. Τα πράγματα, όμως, έχουν δυσκολέψει πραγματικά: όσο κι αν ο ΓΑΠ, οι εφημερίδες και τα κανάλια του καταστροφολογούν ασύστολα για επικοινωνιακούς λόγους, τα νούμερα «δεν βγαίνουν». Η απόλυση δημοσίων υπαλλήλων και ο εξαναγκασμός σε πρόωρη συνταξιοδότηση κάποιων άλλων, είναι κάτι το οποίο, ενδεχομένως, θα πραγματοποιηθεί. Και παρόλο που πρόκειται για μια κατηγορία υπαλλήλων για την οποία η «κοινή γνώμη», μετά από συστηματική προπαγάνδα ετών (αλλά και από εμπειρική παρατήρηση), έχει διαμορφώσει αισθήματα που κυμαίνονται από φθόνο μέχρι και μίσος, τα πράγματα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο εύκολα όσο παρουσιάζονται. Ας θυμηθούμε ότι οι σημερινοί «ωθούμενοι» προς την ανεργία είναι οι διορισθέντες στα μέσα της δεκαετίας του 1980, δηλαδή, αν εξαιρέσουμε ένα ποσοστό που βρήκαν δουλειά με την αξία τους, πρόκειται για τους διορισμένους από τις αλήστου μνήμης «κλαδικές». Όσο κι αν προσπαθήσουν, οι λογής διευθυντές ή οι ιδιωτικές εταιρίες αξιολόγησης, να «γλυτώσουν» την πελατεία των βουλευτών, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν μπορούν να τους σώσουν όλους. Το ρήγμα, λοιπόν, οφείλει να καλυφθεί με νέους διορισμούς. Πώς όμως; Η τρόικα έχει θέσει πλαφόν στις προσλήψεις και, όσο κι αν αυτές συνεχίζουν να γίνονται από το παράθυρο, συχνά με τη μορφή «συνεργατών» ή «συμβούλων», το πρόβλημα παραμένει. Λεφτά, άλλωστε, θεωρητικά δεν υπάρχουν- τουλάχιστον κρατικά. Υπάρχουν όμως ευρωπαϊκά. Και ιδού η τεχνογνωσία δεκαετιών του κυβερνώντος κόμματος: Αφού δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε τους «κουτόφραγκους», ας χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστον τα λεφτά τους, για να προσλάβουμε 55.000 ανέργους. Αν κάποιος ισχυριστεί ότι «σιγά το κέρδος» αφού τόσοι λίγοι θα διοριστούν, και μάλιστα με τόσο χαμηλό μισθό, θα μπορούσα να απαντήσω ότι αυτές οι κινήσεις λειτουργούν «εκθετικά». Αν υπολογίσουμε τα άτομα στα οποία θα δημιουργηθεί η προσδοκία της πρόσληψης (και άρα η ώθηση σε «κινήσεις» που μπορεί να αυξήσουν τις πιθανότητές τους), τότε θα παρατηρήσουμε ότι ο αριθμός όσων ασκείται προσωρινά «θετική επίδραση» υπέρ της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερος του αναγραφόμενου. Δεύτερον, ως προς το χαμηλό μισθό: όταν η ανεργία και η ανέχεια αυξάνονται, τότε και οι προσδοκίες μειώνονται. Τα λεφτά θα έμοιαζαν λίγα σε άλλες, καλύτερες εποχές. Για να χρησιμοποιήσουν όμως ευρωπαϊκά κονδύλια, οι δαιμόνιοι κυβερνήτες μας θα έπρεπε να βρουν πρόθυμους μεσάζοντες. Σκέφτηκαν, λοιπόν, τις ΜΚΟ. Αυτές, όμως, αρχικά αρνήθηκαν, αφού δεν θα είχαν ίδιον όφελος (το «πατριωτικό καθήκον» και το «κοινό, κοινωνικό καλό» φαίνεται ότι ήταν πάντοτε γι’ αυτές μια καλή και αδρά αμειβόμενη δικαιολογία). Συμφωνήθηκε λοιπόν η μεσολάβηση να αποφέρει όφελος και στις ίδιες που, εν μια νυκτί, έκαναν αιτήσεις για να ασκήσουν το ευγενές σπορ του δουλεμπορίου - ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες αλλά έτσι ονομάζεται αυτή η «εργασία». Τέλος – το σημαντικότερο, ίσως: όπως κάθε γνήσιο «μπααθικό» κόμμα, όπως κάθε συμμορία που δεν επιθυμεί συγκρούσεις και αντιδικίες, η κυβέρνησή μας ενέπλεξε στο κόλπο πολλούς: από Συλλόγους «για την ανέγερση του τάδε μητροπολιτικού ναού» μέχρι την ΜΚΟ της οικογένειας Μπόμπολα. Και, δυστυχώς, Εργατικά Κέντρα, και το ίδιο το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Κατόπιν τούτου, μόνο ο στίχος του Σαββόπουλου μου έρχεται στο μυαλό. Γίνεται να χορεύουν «ο φονιάς και το θύμα αγκαλιά»; Προς το παρόν, φαίνεται ότι γίνεται.