Τετάρτη 18 Ιουνίου 2014

Τα φώτα της δημοσιότητας βλέπει η επιστολή κόρης καθαρίστριας προς ”αστυνομικό”. Προς το συγκεκριμένο ”Οργανο της Τάξης” που θεωρεί ηρωισμό να ξυλοκοπάει μία καθαρίστρια που διεκδικεί το δίκιο της.



18542297 EV KN 030614 YPOIK ENTASH KATHARISTRIES3.limghandler 600x341 Η επιστολή κόρης καθαρίστριας προς τον “ηρωικό” αστυνομικό! Λόγια που συγκλονίζουν…




Θέλω να σου αφηγηθώ μία ιστορία. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 80. Τότε η Ελλάδα δεν ζούσε την κρίση των θεσμών και των αγορών, αλλά οι περισσότεροι ζούσαν τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης. Κάπου στα Βόρεια προάστια των Αθηνών υπήρχε μία...
μεγάλη υφαντουργία, που τα αφεντικά της θεωρούντο μέλη της οικονομικής ελίτ. Απασχολούσαν περισσότερες από 700 εργαζόμενες. Και μία νύχτα αποφάσισαν να μεταφέρουν αιφνιδιαστικά τα κεφάλαιά τους στην Ελβετία και να εξαφανιστούν.
Είχαν προηγηθεί τρεις μήνες καθυστέρησης πληρωμών του προσωπικού. Η “Μπαρκό” -έτσι λεγόταν η υφαντουργία τους- έμεινε ακέφαλη, με 700 οικογένειες μέσα σ’ έναν άγριο χειμώνα να περιμένουν τα χρήματα που είχαν ήδη δουλέψει. Το Κράτος άρχισε να .. σφυρίζει αδιάφορα κι όταν το συνδικάτο των εργαζομένων (τότε τα συνδικάτα ήταν ακόμη ισχυρά) κήρυξε την πρώτη λευκή απεργία εν Ελλάδι, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως έβαλε τα ΜΑΤ απέναντι στις υφάντριες.
Σε μία τέτοια διαδήλωση μία από τις απεργούς βρέθηκε απέναντι από μία αγέλη καλοκουρδισμένων αστυνομικών. Κάποιος την μέτρησε με το βλέμμα και την βρήκε του χεριού του. Κατάφερε να την απομονώσει και να την χτυπήσει αλύπητα. Εκείνη απεγνωσμένα του φώναζε πως πάλευε για το ψωμί των παιδιών της. Του ενός που είχε και εκείνου που περίμενε. Την έστειλε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί διέγνωσαν πέρα από τα εξωτερικά τραύματα σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά της. Τα επόμενα χρόνια τα νοσοκομεία την έβλεπαν συχνά. Το παιδί που κουβαλούσε τότε στην κοιλιά της δεν γεννήθηκε ποτέ. Ποτέ επίσης δεν βρήκε κανείς και δεν τιμώρησε τον αστυνομικό που την σακάτεψε.
Σήμερα όμως στο δικό σου πρόσωπο, απεχθέστατο όργανο της υποτιθέμενης τάξης, τον αναγνώρισα. Είδα την ίδια λυσσαλέα κι αναίτια κακία. Και κατάλαβα πως όσο υπάρχουν αστυνομικοί του αισχρού σου είδους θα κινδυνεύουν οι μάνες όλων μας. Η γυναίκα που χτύπησες πάλευε για το δίκιο της. Εσύ για τι παλεύεις;
Θα περιμένω να μάθω την τιμωρία σου. Εγώ κι η κόρη κάθε καθαρίστριας που θα βρεθεί ανυπεράσπιστη στο δρόμο σου”
Η κόρη εκείνης της υφάντριας
"general

ΠΗΓΗ:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6252.html#more

Τρίτη 17 Ιουνίου 2014

«Δεν χορεύουμε σάμπα και η υπομονή τελείωσε». Το συγκλονιστικό γράμμα του Έλληνα από τη Βραζιλία. «Πλαστικές σφαίρες, διαφθορά, ουρές 70 χιλιομέτρων και εγκληματικότητα»…


brasil, mundial 2014



1η άποψη/2η άποψη>Και οι 2 έχουν το δίκιο τους. Γιατί, όπως και να το κάνεις -και παρά τα σωρηδόν στημένα παιχνίδια παγκοσμίως & τις ντόπες- όλες αυτές οι εκδηλώσεις είναι Πολιτισμός.
Και οι Βραζιλιάνοι, βέβαια, που δεν απολαμβάνουν τίποτα απ΄όλο αυτό το πανηγύρι, αλλά υποφέρουν & είναι στους δρόμους, αυτοί κι αν έχουν δίκιο… 


από το El Sobrero
Μπέλο Οριζοντε

Αγαπητέ φίλε,
ναι μιλάω σε εσένα που ακους Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε.


maracana_favelas

Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς.
Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.
.
Τελείωσε η υπομονή.
.
Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους.
Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό.
Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαιώματα.
.
Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα.
Αλλά είναι πλέον αργά.
.
Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη.
.
Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες και να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες.
.
Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.
Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ.
Το εισιτήριο του λεωφορείου είναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει.
Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση.
Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος.
Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα έχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής.
Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο.
Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.
.
pb-121017-rio-da.photoblog900
.
Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι το οποίο πληρώνει κατά μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα.
Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλεύει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιοδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απ’έξω γιατί ο φόρος εισαγωγής είναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου.
.
Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει.
Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά.
Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας.
.
Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί είσαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.
Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία.
Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά ο αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.
Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας.
.
Όσον αφορά την διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα.
Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλιάδες μέσα στο 2010).
.
Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.
.
Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί.
Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο.
Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου και πως θα αλλάξουμε, λέει, επίπεδο σε όλα.
Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο.
Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δις δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί.
.
Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146 εκ.
.
Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα.
.
Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.
.
Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο  για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 234 ευρώ.
.
rio_protest


Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν;
Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία.
Αυτή ακριβώς τη στιγμή γύρω στους 200 χιλιάδες Βραζιλιάνους σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα τους.
Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.


Πηγές: sombrero.grthesecretrealtruth


ΠΗΓΗ:http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2014/06/14/2%ce%b7-%ce%ac%cf%80%ce%bf%cf%88%ce%b7-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%87%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%8d%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%83%ce%ac%ce%bc%cf%80%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%bf/#more-73010

Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

«Τι ωραίο πλιάτσικο!»: Η συμφωνία TTIP στον 5ο γύρο των μυστικών διαπραγματεύσεων

Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων που συζητείται μεταξύ αξιωματούχων ΕΕ & ΗΠΑ και έχει περάσει στα «ψιλά» των κυρίαρχων ΜΜΕ

ttrade.jpg

Το πρώτο σκέλος του τίτλου είναι δανεισμένο από  το γνωστό έργο του Βρετανού συγγραφέα Jonathan Coe.  Ένα έργο που με γλαφυρότητα αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, τον κυνισμό των ελίτ (βλέπε υπερεθνικό κεφάλαιο) στον τρόπο που ρυθμίζουν τις σχέσεις, την κατανάλωση, την ίδια τη ζωή των ανθρώπων. Η Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (Transatlantic Trade and Investment Partnership), η περίφημη TTIP, μοιάζει βγαλμένη από το σύμπαν του «Τι ωραίο πλιάτσικο» και απειλεί  με τις (μυστικές για το ευρύ κοινό αλλά) ιδιαίτερα επικίνδυνες στοχεύσεις της, βασικές  πτυχές της  ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.









Αδιαφάνεια και μυστικότητα
Η TTIP είναι μία εφ’ όλης της ύλης συνθήκη ελευθέρων συναλλαγών και επενδύσεων  η οποία αποτελεί αυτή τη στιγμή αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής  Ένωσης και  αμερικανών αξιωματούχων. Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των διαπραγματεύσεων (που από τις αρχές Ιουνίου βρίσκονται στον πέμπτο, τρόπον τινά, γύρο τους, με άτυπο deadline τα τέλη του 2015) είναι η άκρα μυστικότητα.  Όπως επισημαίνει ο John Hilary στην μπροσούρα του  για την TTIP,  ακόμα και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι κρατών – μελών της ΕΕ δεν θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στα έγγραφα της συμφωνίας παρά μόνο σε καθορισμένα αναγνωστήρια από όπου τα έγγραφα απαγορεύεται να απομακρυνθούν ή να αντιγραφούν... 
Σε ευχαριστώ,  ω εταιρεία
Πέρα από τους διακηρυγμένους στόχους της (μεταξύ των οποίων οι ακόμα χαμηλότεροι τελωνειακοί δασμοί στα προϊόντα που θα φτάνουν από τη μία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού καθώς και μια αναιμική ανάπτυξη ο,5% μέχρι το… 2027!), η TTIP επιδιώκει να εντάξει στο πλαίσιό της μέλη (όπως οι χώρες της ΕΕ) χωρίς αυτά να μπορούν να αρνηθούν τους όρους που αυτή η συμφωνία θέτει.  Η δημοσιογράφος της Die Tagezseitung, Urlike Herrmann,  βρέθηκε στην Ελλάδα μετά από πρόκληση Ιδρύματος «Ρόζα Λούξεμπουργκ» και του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς» και εξήγησε τις βαθύτερες επιδιώξεις της TTIP:
«Τυχόν επίτευξη συμφωνίας θα προβλέπει ότι οποιαδήποτε νέα νομοθεσία, πριν φτάσει στο εθνικό κοινοβούλιο, θα πρέπει να εξετάζεται  με κριτήριο τη συμβατότητά της με την TTIP. Αυτό σημαίνει ενίσχυση των δραστηριοτήτων των lobbies και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και κυρίως περιθώριο στις πολυεθνικές επιχειρήσεις να κινηθούν εναντίον κυβερνήσεων για ζημίες τις οποίες υπέστησαν κατόπιν αποφάσεων των κυβερνήσεων αυτών» σημειώνει η Herrmann.
 Σημείο κλειδί προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η πρόβλεψη για ένασύστημα Επίλυσης διαφορών Επενδυτή Κράτους (ISDS) με το οποίο οι εταιρείες έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν αγωγές για αποζημιώσεις κατά της χώρας υποδοχής  επενδύσεων ακόμα και αν δεν έχουν συνάψει σύμβαση με την κυβέρνησή της (!). Βασικό μέσο πίεσης των εταιρειών είναι οι προστατευτικές ρήτρες επί των επενδύσεων  και τα ιδιαίτερα «δικαιώματα» των επενδυτών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά, η  αγωγή της σουηδικής εταιρείας ενέργειας Vattenfall κατά της γερμανικής κυβέρνησης για 3,7 δισ. ευρώ λόγω της απόφασης της χώρας να καταργήσει σταδιακά την πυρηνική ενέργεια μετά το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα. Κύρια στόχευση όσων διαπραγματεύονται την TTIP είναι η επικύρωση της από τα εθνικά κοινοβούλια, πράγμα (και εδώ είναι το μοναδικό καλό νέο) αρκετά δύσκολο.
Ήδη στη Γερμανία, μετά και την περίπτωση της Vattenfall, έχει ξεσπάσει  κύμα αντιδράσεων: Τον Μάιο, κατόπιν αιτήματος των Πρασίνων (Grüne) και Αριστεράς (Die Linke), η γερμανική βουλή αφιέρωσε περισσότερες από δύο ώρες στο ζήτημα, με κύριο σημείο κριτικής τη μυστικότητα με την οποία διαπραγματεύονται Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον. Αυτό που φοβούνται Αριστερά και Πράσινοι (αλλά, όπως επισημαίνει η Herrmann, ακόμα κι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις καθώς και τμήματα του γερμανικού «ΣΕΒ») είναι να υπαγορεύουν οι πολυεθνικές την καθημερινή πολιτική δραστηριότητα. «Και όλα αυτά ενώ δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα περάσει από τα εθνικά κοινοβούλια των κρατών-μελών της ΕΕ ενδεχόμενη συμφωνία ΤΤΙΡ» τονίζει σχετικό δημοσίευμα της Deutsche Welle.  
Τι ωραίο πλιάτσικο (και στην Ευρώπη)!
Αν η συμφωνία βγει αλώβητη από τις εν εξελίξει παρασκηνιακές διεργασίες και γίνει modus operandi  για τις χώρες της ΕΕ, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο θα αγγίξει τα ακραία όρια του, σε μια περίοδο μάλιστα που αμφισβητείται από πολλές  πλευρές.  Κατ’ αρχάς, η TTIP αποτελεί ξεκάθαρη απειλή για τον κόσμο της εργασίας:  Οι μεγάλες επιχειρήσεις  θα έχουν, σε πιο μεγάλη κλίμακα πλέον, την ευκαιρία μετεγκατάστασης  της  παραγωγής σε μέρη με πετσοκομμένα εργασιακά δικαιώματα καθώς  βασικά κεκτημένα θα θεωρούνται «κωλύματα» για τις συναλλαγές μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ.  
Επιπλέον, η TTIP θα πλήξει βάναυσα την ασφάλεια των τροφίμων. Όπως επισήμανε πρόσφατα ο Γιώργος  Δαράτος σε ρεπορτάζ από τις Βρυξέλλες:  «ενδεχόμενη έγκριση της Ευρωαμερικανικής συμφωνίας θα ελευθερώσει, μεταξύ άλλων, τις εισαγωγές στις κοινοτικές χώρες κρέατος βοοειδών μεγαλωμένων με ορμόνες, πουλερικών απολυμασμένων με χλώριο (σ.σ. για την καταπολέμηση τη σαλμονέλας και άλλων ασθενειών) και, το κυριότερο, γενετικά μεταλλαγμένων φυτών και τροφών όπως είναι οι διάφορες ποικιλίες μεταλλαγμένου καλαμποκιού και σόγιας. Προϊόντα που μέχρι σήμερα απαγορεύεται δια ροπάλου η εισαγωγή τους στις χώρες της ΕΕ, τα οποία θα βρεθούν στα ράφια των ευρωπαϊκών  σουπερμάρκετ με το πρόσχημα ότι όλα όσα θα επιτρέψουμε να μπουν στο έδαφος μας και όσα, ευρωπαϊκά θα δεχθούν οι ΗΠΑ να μπουν στο δικό του έδαφος, όπως λ.χ. γαλλικά τυριά από μη παστεριωμένο γάλα, θα  ευνοήσουν και θα τονώσουν την …απασχόληση και τις επενδύσεις». 
Ακόμη, η TTIP θα αποτελέσει πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα ακόμη πλιάτσικο στον δημόσιο τομέα: Μία από τις πιο ύπουλες επιπτώσεις της συμφωνίας, με ιδιαίτερη σημασία για την περίπτωση του πειραματόζωου «Ελλάδα», είναι ότι γίνεται πρακτικά αδύνατο για μια χώρα να αναστρέψει την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών της αφού αυτή θα έχει συντελεστεί. Στο σημείο αυτό πρέπει να θυμηθούμε ξανά τα διαιτητικά δικαστήρια – παρωδία στα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δικαστές δεν είναι μόνιμοι δημόσιοι λειτουργοί αλλά μία μικρή κλίκα δικηγόρων εταιρικού δικαίου (!).
Τι να κάνουμε
Συμπερασματικά, η συμφωνία TTIP αποτελεί θεσμοποίηση των κανόνων της αγοράς ως υπέρτερων της εθνικής και κοινοτικής νομοθεσίας. Πίσω από την επικοινωνιακή καταιγίδα, περί της μεγαλύτερης ζώνης «ελεύθερου» εμπορίου στον πλανήτη,  που θα προηγηθεί ενδεχόμενης σύναψης της συμφωνίας, η TTIP θα αποτελέσει ένα «τυφώνα για τους ευρωπαίους πολίτες» (όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η γαλλική Monde). Πέραν της ενημέρωσης και της δημόσιας συζήτησης (στην Ελλάδα βρισκόμαστε πίσω από το μηδέν) απαιτείται κινηματική και δημοκρατική εγρήγορση. Όπως επισημαίνει η Herrmann, αν κάθε πολίτης αφιερώσει 10 λεπτά για να ενημερωθεί για τις εξτρεμιστικές προβλέψεις της TTIP, θα δηλώσει, πιθανότατα, διαθέσιμος σε δράσεις εναντίον της.
 Στις ΗΠΑ έχει αναπτυχθεί ένα τεράστιο κίνημα αντίδρασης με περισσότερες από 550 οργανώσεις να έχουν υπογράψει επιστολή προς τα μέλη του Κογκρέσου, με την οποία ζητούν να μην δώσουν «λευκή επιταγή» στον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ για την υπογραφή μονομερώς των Συμφωνιών Ελεύθερου Εμπορίου. Επίσης, πέραν των αντιδράσεων στη Γερμανία (βλέπε παραπάνω), γάλλοι γερουσιαστές, τον Ιανουάριο του 2014, εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση κατά της γαλλικής κυβέρνησης για την υποστήριξή της στη συμφωνία ενώ εναντίον της TTIP  έχουν εκφραστεί βουλευτές στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία. Οι κοινωνίες, όμως, έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο ώστε το μπλόκο στη συμφωνία να γίνει αποτελεσματικό!
  Καμπάνιες εναντίον της TTIP:
- Bilaterals.org (όλες οι τελευταίες ειδήσεις σχετικά με την TTIP)
- S2bnetwork.org: Seattle to Brussels Network (ΕΕ)
- Citizen.org: Public Citizen (ΗΠΑ)
Διαβάστε:
- John Hilary , Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων, Απρίλιος 2014 (διατίθεται δωρεάν από το Ίδρυμα «Ρόζα Λούξεμπουργκ»)
- Ulrike Herrmann, Free Trade – Project of the Powerful
- Τζωρτζ Μπονμπιό,«TTIP: η εμπορική συμφωνία ΗΠΑ-Ε.Ε., μια ολομέτωπη επίθεση στη δημοκρατία», «Ενθέματα» της κυριακάτικης «Αυγής» την 9η Φεβρουαρίου 2014
ΠΗΓΗ:http://left.gr/news/ti-oraio-pliatsiko-i-symfonia-ttip-ston-5o-gyro-ton-mystikon-diapragmateyseon#sthash.3pvGRQ4u.dpuf

Κυριακή 15 Ιουνίου 2014

ΠΕ.ΚΙ.Ν Σχετικά με το φράγμα «Τσικαλαριού»


         
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΝΑΞΟΥ                                                                                            ΧΩΡΑ ΝΑΞΟΥ 84300

Νάξος, 15/06/2014

ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΜΜΕ

ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΠΕ.ΚΙ.Ν

Σχετικά με το φράγμα «Τσικαλαριού»

Με αφορμή την έναρξη εργασιών για την κατασκευή του φράγματος Τσικαλαριού στην περιοχή της Ποταμιάς, η Περιβαλλοντική Κίνηση Νάξου υπενθυμίζει τη θέση της σχετικά με το έργο που δυστυχώς θα προκαλέσει πολλά σημαντικά προβλήματα τόσο στο ανθρώπινο όσο και στο φυσικό περιβάλλον του νησιού.

Ο τρόπος δε που ξεκίνησε αυτό το έργο, με την παράνομη διάνοιξη δρόμου σε σημείο που δεν προβλέπεται από τη μελέτη, είναι χαρακτηριστικός για την προχειρότητα και την έλλειψη σοβαρότητας από πλευράς των αρμόδιων μηχανισμών.

Το επόμενο βήμα θα είναι η υλοτόμηση των δέντρων στο σημείο που προορίζεται για λεκάνη του φράγματος. Άλλη μια πανέμορφη φυσική περιοχή με πλούσια χλωρίδα και πανίδα θα καταστραφεί οριστικά και ο τόπος μας, που τόσο έχει ανάγκη από πράσινο, θα φτωχύνει περισσότερο. Στην περιοχή υπάρχει σημαντική βλάστηση με εκατοντάδες δέντρα –ιτιές, πλατάνια, βελανιδιές, ελιές, μυρτιές κλπ. Δρόμοι θα διανοιχτούν και θα στηθούν εργοτάξια κοντά στο ιστορικό εκκλησάκι του Αη Μάμα.

Το ίδιο το φράγμα θα έχει τεράστιες διαστάσεις σχετικά με την κλίμακα του νησιού: 46 ολόκληρα μέτρα ύψος, η στέψη του θα έχει μήκος 228 μέτρα, η δε χωρητικότητά της λεκάνης του θα είναι δυο εκατομμύρια οχτακόσιες χιλιάδες κυβικά μέτρα.

Επιπλέον, το φράγμα κατασκευάζεται στο κέντρο του νησιού και όχι στις εκβολές των ποταμών, γεγονός που κόβει τη φυσική ροή του νερού νωρίς και θα υπάρξουν αρνητικές επιδράσεις στη μεγάλη περιοχή κατάντη του φράγματος. Βασικότερο πρόβλημα είναι ότι θα παρεμποδιστεί ο εμπλουτισμός του υπόγειου υδροφορέα και θα ξεραθούν πηγάδια της περιοχής των λιβαδιών, ενώ θα υπάρξουν σοβαρές δυσμενείς επιπτώσεις στην αναζωογόνηση της -μεγάλης οικολογικής σημασίας- Αλυκής Νάξου στην περιοχή του αεροδρομίου. Καταστροφικές συνέπειες, επίσης, θα έχει για τα ιστορικά μνημεία από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους χρόνους που βρίσκονται στην περιοχή της λεκάνης.

Επιπλέον, στην σημερινή κατάσταση όπου επικρατεί η επιταχυνόμενη ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, διαφαίνεται γλαφυρά στον ορίζοντα ότι και το συγκεκριμένο έργο θα δοθεί δωράκι από το κράτος στους επιχειρηματίες, στερώντας από τον κόσμο ένα θεμελιώδες αγαθό: την ελεύθερη πρόσβαση στο νερό.

Η ΠΕΚΙΝ εκτιμά ότι παρότι το εν λόγω έργο περιγράφεται σαν έργο άρδευσης της περιοχής των λιβαδιών, στην πραγματικότητα όμως από τη μελέτη προκύπτει ότι θα λειτουργήσει και για την ύδρευση της νοτιοδυτικής Νάξου. Έτσι, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι τα νερά των χειμάρρων είναι μολυσμένα από τα απόβλητα των ελαιοτριβείων, καθώς και από τα αστικά λύματα του βιολογικού καθαρισμού του Τσικαλαριού, συμπεραίνουμε ότι αυτός ο σχεδιασμός είναι επικίνδυνος.

Ακόμα πιο παράλογο είναι το γεγονός ότι ξεκινά η κατασκευή του φράγματος χωρίς ούτε την εξασφάλιση κονδυλίων, αλλά ούτε καν μελέτη για την κατασκευή δικτύων(!). Πώς θα είναι χρήσιμο το φράγμα χωρίς δίκτυα;

Για άλλη μια φορά επικράτησε ο ανορθολογισμός στα πλαίσια της ιδεολογίας της άνευ όρων ανάπτυξης, μιας ιδεολογίας που έχει φέρει τόσο τον πλανήτη όσο και την κοινωνία στο χείλος της καταστροφής. Για άλλη μια φορά πρυτάνευσε η παροχολογία των πολιτικών παραγόντων προς άγραν ψήφων και πολιτικής πελατείας. Για άλλη μια φορά, η αγνή και ανιδιοτελής αγάπη για τον τόπο έμεινε μειοψηφική υπόθεση λίγων που παλεύουν για τη διάσωση της φύσης και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Είναι θλιβερό ότι δεν υπήρξε καμιά πίεση από τους κατοίκους προς τη διοίκηση να εξεταστούν πλείστες εναλλακτικές λύσεις για την επίλυση των προβλημάτων υδροδότησης της αγροτικής παραγωγής, αλλά και του τουριστικού τομέα στη νοτιοδυτική ακτή της Νάξου. Λύσεις εφικτές, οι οποίες είναι περιβαλλοντικά συμβατές χωρίς τις καταστροφικές συνέπειες ενός φράγματος που οι διαστάσεις του παραβιάζουν κατάφορα την κλίμακα του νησιού.

Σαν κομμάτι της ναξιακής κοινωνίας έχουμε κάθε λόγο να ντρεπόμαστε και να λυπόμαστε με αυτή την εξέλιξη που έρχεται σήμερα σαν φυσική συνέχεια της εποχής των Μαυρογυαλούρων.


          Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΕΚΙΝ


Σάββατο 14 Ιουνίου 2014

H χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής από ακροδεξιούς οτη Ρωσία, έλληνες και ρώσους επιχειρηματίες.




138131627
Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου – «Unfollow»


Τι γυρεύουν πρωτοκλασάτα στελέχη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στη Μόσχα; Γιατί το μεγαλύτερο τμήμα τω. φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων της EE έχει στραφεί προς το Κρεμλίνο: Υπάρχει προσωπική εντολή του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να κατευθυνθεί ρωσικό χρήμα σε ακροδεξιές και εθνικιστικές ευρωπαϊκές oργανώσεις και κόμματα; Ποιοι έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν το σχέδιο: Έρχονται «τσουβάλια» με ρούβλια και δολάρια στην Ελλάδα για λογαριασμό της Χρυσής Αυγής κι αν ναι, πώς διακινούνται; Πώς κινούνται μικροί και μεγάλοι ρώσοι και έλληνες επιχειρηματίες για την οίκονομική ενίσχυση του ναζιστικού μορφώματος; Ποιες είναι οι ευρύτερες στοχεύσεις της ρωσικής κυβέρνησης και ολιγαρχίας από την πολύπλευρη στήριξη φασιστικών κομμάτων μέσα στους κόλπους της EE:
Η προσπάθεια να προσεγγίσουμε τα παραπάνω ερωτήματα μας οδηγεί κατευθείαν στον πυρήνα μιας οργανωμένης στρατηγικής που ακολουθεί η ρωσική κυβέρνηση, αλλά και στην εξήγηση (με υλικούς όρους) του φαινομένου της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Η στρατηγική των Ρώσων έχει ως άμεσο στόχο τον πολιτικό προσεταιρισμό των ευρωπαϊκών ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων, προφανώς με ευρύτερες γεωπολιτικές στοχεύσεις. Οι γνώστες ισχυρίζονται ότι και οι φασιστικές ομάδες στην Ουκρανία γιγαντώθηκαν με ρωσικό χρήμα, ίσως ακριβώς για να παίξουν ένα ρόλο στην αλλαγή συνόρων στην περιοχή. Από αυτό το κάδρο δεν θα μπορούσε να λείπει η Χρυσή Αυγή.
Το ελληνικό ναζιστικό κόμμα έχει εξασφαλίσει εδώ και πολύ καιρό χρηματοδότηση από τη Μόσχα. Οι δρόμοι και οι σταθμοί για να φτάσουν τα χρήματα στην Ελλάδα είναι πολυδαίδαλοι. Άλλοτε καλύπτονται με το μανδύα νόμιμων δραστηριοτήτων και άλλοτε όχι.
Τα ρωσικά εμβάσματα που έχει εξασφαλίσει η Χρυσή Αυγή, έρχονται να προστεθούν στη χρηματοδότηση που ήδη λαμβάνει από έλληνες επιχειρηματίες. απότο εγχώριο εφοπλιστικό λόμπι, αλλά και από άλλους μικρότερους επαγγελματίες που στηρίζουν με μικροποσά το φασιστικό έκτρωμα. Ωστόσο, όπως σημειώνουν άνθρωποι που γνωρίζουν από τα μέσα τον τρόπο λειτουργίας της οργάνωσης, η μέθοδος που ακολουθείται είναι «λίγα από πολλούς, πολλά από λίγους». Όπου «λίγοι» διάβαζε ρώσικα κεφάλαια και ισχυροί έλληνες επιχειρηματίες.


Ακολούθησε τη μυρωδιά του χρήματος

Πολλές αναλύσεις έχουν γραφτεί για το φαινόμενο γιγάντωσης της Χρυσής Αυγής. Άλλοι το χρεώνουν στην κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, στη μετανάστευση, στην οικονομική και πολιτική κρίση. Άλλοι στο παιχνίδι που κάνει μαζί της το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ. Τι ήταν όμως αυτό που έφερε τη Χρυσή Αυγή από το περιθωριακό 0,2% στην εκλογή δημοτικού συμβούλου στο Δήμο Αθήνας το 2010 και μετά στα ποσοστά των εκλογών του 2012 και του 2014;
Αυτό που στήριξε τις αθρόες στρατολογήσεις της Χρυσής Αυγής και τη δυνατότητά της να «πατήσει» σε γειτονιές είναι πρώτα από όλα ένα: το χρήμα.
Αρχικά οι εγχώριοι φύρερ χρηματοδοτούνταν (και συνεχίζουν) από έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες και εφοπλιστές. Το ρόλο του μεσολαβητή είχε από παλιά αναλάβει ο Τάκης Μιχαλόλιας, αδελφός του Νίκου Μιχαλολιάκου και γνωστός ποινικολόγος με διασυνδέσεις στους επιχειρηματικούς και εφοπλιστικούς κύκλους. Μικρότερα ποσά οι χρυσαυγίτες αποσπούσαν και αποσπούν από μικρομεσαίους επιχειρηματίες, είτε με τη χορήγηση «προστασίας» είτε λόγω της «ανάγκης» που αισθάνονται, κυρίως οι ιδιοκτήτες καταστημάτων διασκέδασης, να τα έχουν καλά με τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής» – και ο νοών νοείτω.

Πήγες χρηματοδότησης η Χρυσή Αυγή έχει αναζητήσει και μεταξύ των ελλήνων ομογενών. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Αμερικανικό Ινστιτούτο Γεωστρατηγικών Αναλύσεων Stratfor, μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν απευθυνθεί σε ομογενείς που ζουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Γερμανία, με την ανταπόκριση να είναι μεν θετική, αλλά να μην εξασφαλίζει μεγάλα χρηματικά ποσά. Όσοι γνωρίζουν τον κύκλο των εύπορων ομογενών, μιλούν για τις ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις που έχουν ο ελληνοαυστραλός επιχειρηματίας Κώστας Μακρής με τον δικηγόρο Παύλο Σαράκη, γνωστό για τα ακροδεξιά του πιστεύω και συνήγορο του Ηλία Κασιδιάρη.
Όμως, από όλες τις παραπάνω δραστηριότητες, η Χρυσή Αυγή δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τα χρήματα που χρειάστηκαν ώστε από ένα περιθωριακό κόμμα να ανοίξει γραφεία παντού, να συντηρεί δύο εφημερίδες και δεκάδες διαδικτυακές σελίδες, να διοργανώνει ρατσιστικά συσσίτια και -κυρίως- να μισθοδοτεί πλειάδα επαγγελματικών στελεχών. Ακόμη και σήμερα, με κομμένη την κρατική επιχορήγηση λόγω του εγκλεισμού των στελεχών της, όχι μόνο λειτουργεί 70 γραφεία σε όλη την Ελλάδα και άλλους τόσους «πυρήνες», αλλά ακόμη και οι εκλογικοί αντιπρόσωποι της Χρυσής Αυγής σε πολλά εκλογικά τμήματα το 2014 ήταν έμμισθοι – κάτι που δεν συνέβη με κανένα άλλο κόμμα!
Με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, η διατήρηση τέτοιων υποδομών και η συντήρηση του μεγάλου έμψυχου δυναμικού χρειάζεται ένα κονδύλι που ξεπερνά τα 5 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση. Το παραμύθι της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ότι τα χρήματα τα βρίσκουν από τις εισφορές των μελών τους και από την κρατική χρηματοδότηση (που δεν ξεπερνούσε -μαζί με τις εισφορές των βουλευτών τους- τα 750.000 ευρώ), δεν το πιστεύουν ούτε τα μικρά παιδιά.Από πού έρχονται αυτά τα λεφτά;
Ο ρωσικός παράγοντας

Οι στενές επαφές της Χρυσής Αυγής με τη Μόσχα έχουν αρχίσει από τη δεκαετία του 1990, αρχικά μέσω της ρωσικής ακροδεξιάς.
Τους εγχώριους ναζί ξεκίνησαν να τους χρηματοδοτούν οι ρώσοι ομοϊδεάτες τους, το κόμμα του Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι. Το 1996, τη ρωσική πρωτεύουσα επίσκεφθηκε ο ίδιος ο Ν. Μιχαλολιάκος, προσκεκλημένος του Ζιρινόφσκι. Το κόμμα του Ζιρινόφσκι είναι στη ρωσική Βουλή και διατηρεί άριστες σχέσεις με το Κρεμλίνο. Ωστόσο, ιδιαίτερα μετά τις διπλές εθνικές εκλογές (Μάιος-Ιούνιος 2012) και την εκλογική εκτίναξη της Χρυσής Αυγής τα δεδομένα άλλαξαν και, σύμφωνα με πληροφορίες, εντάθηκε το ρωσικό ενδιαφέρον, πολύ πέραν του Ζιρινόφσκι.
Δεν είναι τυχαίο ότι η συνομιλία του πρώην Γ.Γ του υπουργικού συμβουλίου Τάκη Μπαλτάκου με τον Ηλία Κασιδιάρη έπαιξε πρώτα στον ρωσικό ιστότοπο rutube.ru. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν μια διευκόλυνση των ρώσων ακροδεξιών προς τη Χρυσή Αυγή ώστε να μην μπορέσουν οι ελληνικές διωκτικές αρχές να βρουν τα ίχνη αυτού που το καταχώρισε. Η έμπρακτη ρωσική στήριξη προς το Ν. Μιχαλολιάκο φάνηκε και τον προηγούμενο Δεκέμβριο, όταν η εφημερίδα Φωνή της Ρωσίας δημοσίευσε συνέντευξη του φυλακισμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής. Οταν δίνεις παίρνεις, λέει ο λαός μας, και η Χρυσή Αυγή με πρωτοσέλιδο άρθρο της εφημερίδας του κόμματος, με την υπογραφή του Ηλία Κασιδάρη, ήδη από το 2012 δήλωνε τις προθέσεις της: «Στροφή προς τη Ρωσία: Η αλλαγή του γεωστρατηγικού προσανατολισμού ως μόνη εφικτή λύση για να απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά των τοκογλύφων».
Δεν το “χουν και κρυφό. Ο ίδιος ο Η. Κασιδιάρης αποκάλυψε σε εκπομπή του Γιώργου Τράγκα ότι για πολύ καιρό στελέχη της Χρυσής Αυγής ταξίδευαν στη Ρωσία, ενώ μόλις τον προηγούμενο μήνα πραγματοποιήθηκε επίσημη επίσκεψη των βουλευτών της Χρυσής Αυγής στη Μόσχα. Στις 14 και 15 Μαΐου (μεσούσης της προεκλογικής περιόδου!) οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής Ελένη Ζαρούλια και Αρτέμης Ματθαιόπουλος βρέθηκαν στη ρωσική πρωτεύουσα. Η σύζυγος του προφυλακισμένου Νίκου Μιχαλολιάκου και ο υποψήφιος γαμπρός του δεν πήγαν εκεί για ταξίδι αναψυχής, αλλά για να συναντηθούν με τον καθηγητή
πανεπιστημίου και σύμβουλο της ρωσικής κυβέρνησης Αλεξάντρ Ντούγκιν. Παρότι μερίδα των ελληνικών ΜΜΕ επιχείρησε να τον εμφανίσει ως γραφικό, ο γνωστός φασίστας και υμνητής των Wafen SS Ντούγκιν έχει πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Είναι εξ απορρήτων σύμβουλος του Πούτιν, καθώς επίσης και του Σεργκέι Ναρίσκιν, προέδρου της Κάτω Βουλής της Ρωσίας, της Δούμας, και συνομιλητής του συνόλου της ακροδεξιάς στη χώρα του. Τον Ντούγκιν έχει επικαλεστεί συχνά σε άρθρα του ο Ν. Μιχαλολιάκος.

Στο επίκεντρο της συνάντησης των χρυσαυγιτών βουλευτών με τον Ντούγκιν, σύμφωνα με το δελτίο Τύπου της ελληνικής ναζιστικής οργάνωσης, ήταν «οι εξελίξεις στην Ουκρανία, οι διώξεις κορυφαίων στελεχών της Χρυσής Αυγής, η γεωστρατηγική θέση της Ρωσίας και σι διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα», ενώ συζητήθηκαν και τα ενεργειακά θέματα. Ο Ντούγκιν υποστήριξε ότι είναι «επιτακτική ανάγκη η συνεργασία Ελλάδας-Ρωσίας (…) γιατί μοιραζόμαστε τις κοινές αξίες της Ορθοδοξίας και του πολιτισμού». Ο ίδιος φέρεται επίσης να δήλωσε ότι «η Χρυσή Αυγή είναι ένας φυσικός σύμμαχος της Ρωσίας, καθώς παλεύει εναντίον της αμερικανικής επεκτατικής πολιτικής».
Στο πλαίσιο της επίσκεψής τους, η Ζαρούλια και ο Ματ-θαιόπουλος είχαν επίσης επαφές με ρώσους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Αυτό που δεν γράφτηκε στο επίσημο δελτίο Τύπου -αυτά άλλωστε δεν λέγονται- είναι το πραγματικό περιεχόμενο των συναντήσεων. Μήπως οι συναντήσεις έγιναν προκειμένου να εξασφαλιστούν οι όροι και οι τρόποι ώστε το ρωσικό χρήμα να συνεχίσει να ρέει προς την Ελλάδα; Εδώ φτάνουμε στο ζουμί. Ποιοι λοιπόν χρηματοδοτούν τη Χρυσή Αυγή με ρούβλια και με ποιον τρόπο;

Εταιρείες βιτρίνα και χρηματοδότες

Πρώτη στη σχετική λίστα είναι εταιρεία που έχει ως αντικείμενο την παραγωγή και εμπορία προϊόντων αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής. Πρόκειται για γνωστή αλυσίδα, με δεκάδες καταστήματα στο νομό Αττικής, τα αφεντικά της οποίας έχουν στο παρελθόν προφυλακιστεί και έχουν κατηγορηθεί για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Η συγκεκριμένη αλυσίδα, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, είναι βιτρίνα προκειμένου να ξεπλένονται χρήματα από την εξαναγκαστική πορνεία γυναικών με προέλευση κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, ενώ πίσω από την εταιρεία κρύβονται μπίζνες με στριπτιζάδικα και άλλες παράνομες δραστηριότητες. Πρόκειται για κύκλωμα που ελέγχεται από τη ρωσική μαφία, η οποία -όπως είναι ευρέως γνωστό- κατά καιρούς αναλαμβάνει να «διεκπεραιώνει» υποθέσεις ρώσων ολιγαρχών και επικίνδυνες αποστολές του ρωσικού συστήματος εξουσίας.
Πέρα από την απευθείας χρηματοδότηση προς τη Χρυσή Αυγή, η συγκεκριμένη αλυσίδα καλύπτει και ανάγκες «προσλήψεων» από τη σχετική λίστα «ευρέσεως εργασίας» που διαθέτει η ελληνική ναζιστική οργάνωση προκειμένου να στρατολογεί νέα μέλη με «αντάλλαγμα» μια (κακοπληρωμένη) θέση εργασίας.
Έτερος μεγάλος χρηματοδότης του εγχώριου φασιστικού μορφώματος, ως μεταφορέας ρωσικών κεφαλαίων, είναι έλληνας επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στο χώρο της ενέργειας. Πρόκειται για ρωσοθρεμμένο μεγαλοεπιχειρηματία, ο οποίος στους κύκλους της αγοράς θεωρείται ο άνθρωπος της Gazprom στην Ελλάδα. Η Gazprom είναι ο ρωσικός κρατικός κολοσσός ενέργειας που έχει επενδύσεις σε όλη την υφήλιο. Είναι τέτοια η σημασία της, που έχει χαρακτηριστεί ως το «υπουργείο Εξωτερικών» του Κρεμλίνου. Στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι γνωστό ότι η ρωσική εταιρεία ενδιαφέρεται για την κατασκευή του αγωγού Southstream ο οποίος σχεδιάζεται να περάσει από τη χώρα μας για την προμήθεια της EE με φυσικό αέριο, αλλά και του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Τον συγκεκριμένο έλληνα επιχειρηματία φωτογράφιζαν παλαιότερα και ως επίσημο «χορηγό» του ΛΑΟΣ του ακροδεξιού Καρατζαφέρη. Η μετακίνησή του σήμερα προς τη Χρυσή Αυγή φαίνεται ότι ήρθε με άνωθεν εντολές, προκειμένου να εξασφαλίσει η εγκληματική συμμορία του Ν. Μιχαλολιάκου την «πρωτοκαθεδρία» στο χώρο της ακροδεξιάς.
Ρούβλια, δολάρια και ευρώ στην Ελλάδα με προορισμό τα ταμεία της Χρυσής Αυγής έρχονται από τους ακροδεξιούς Ρώσους με μεσάζοντες συμπατριώτες τους που έχουν ήδη αγοράσει μεγάλες εκτάσεις και επαύλεις στην Ελλάδα και είτε κατοικούν μόνιμα στη χώρα, είτε πηγαινοέρχονται χρησιμοποιώντας τις κατοικίες τους για παραθερισμό. Τη ρωσική «μετοίκηση» στην Ελλάδα, ενίσχυσε ο νόμος 4146/2013 της κυβέρνησης Σαμαρά, με τον οποίο δίνεται η δυνατότητα σε αλλοδαπούς εκτός EE να αποκτήσουν βίζα, έγγραφα και άδεια παραμονής, αν αγοράσουν σπίτι αξίας άνω των 250 χιλιάδων ευρώ. Βάσει της συγκεκριμένης ρύθμισης, ρώσοι μεγιστάνες -και όχι μόνο- έχουν ήδη αποκτήσει βίλες στην Ελλάδα, από τη Χαλκιδική και την Εύβοια μέχρι την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Η μόνιμη κατοικία, σε συνδυασμό με τη χορήγηση εγγράφων που τους δίνει τη δυνατότητα να κινούνται ελεύθερα εντός της EE, διευκόλυνε πολλούς ρώσους χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής να διακινούν άνετα μεγάλα ποσά εντός της ελληνικής επικράτειας. Στα σπίτια τους μπαινοβγαίνουν τα στελέχη της Χρυσής Αυγής που περιστοιχίζουν τον Ν. Μιχαλολιάκο και είναι οι κομιστές των χρηματοδοτήσεων.
Πέρσι, αλλά και τον περασμένο Απρίλιο, σύμφωνα με πληροφορίες, βρέθηκε στην Ελλάδα ο ρώσος πολυεκατομμυριούχος Αντρέι Σκοτς, ένας από τους 300 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου και ο 19ος πλουσιότερος ρώσος πολίτης, με ακροδεξιές πεποιθήσεις αλλά και συνομιλητής του Πούτιν. Σύμφωνα μάλιστα με τις ίδιες πηγές, ο Σκοτς ήρθε στην Ελλάδα για «δουλειές» και βρέθηκε με θαλαμηγό στην Κέρκυρα προκειμένου να επιθεωρήσει έκταση που είχε πωληθεί σε εταιρεία του συμπατριώτη του Ρομάν Αμπράμοβιτς και την οποία σκόπευε να αξιοποιήσει τουριστικά. Τον Απρίλιο η θαλαμηγός έδεσε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Πάντως ο Σκοτς αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τη χρηματοδότηση των ρώσων εθνικιστών και φέρεται να έχει πολύ καλές σχέσεις με δικηγόρο που εμπλέκεται στενά με ιον αρχηγό της Χρυσής Αυγής.
Είναι εμφανές ότι η ρωσική οικονομική «βοήθεια» προς τη Χρυσή Αυγή έχει πολλά κέντρα, που ξεκινούν από τη ρωσική εθνικιστική ακροδεξιά και τον υπόκοσμο της μαφίας, αλλά φτάνουν μέχρι τους ολιγάρχες και τις «επίσημες» πηγές χρηματοδότησης του ρωσικού κράτους.
Ιδιαίτερης σημασίας χρήζει η πληροφορία ότι δύο ή τρεις “Ελληνες εφοπλιστές που δραστηριοποιούνται στο χώρο του πετρελαίου και έχουν παρτίδες με m ρωσικά πετρέλαια, χρησιμοποιούνται προκειμένου να μεταφέρονται με τα καράβια τους μεγάλα ποσά από τους ρώσους ακροδεξιούς. Δεν είναι η πρώτη φορά στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας μας που μαθαίνουμε ότι στο λιμάνι του Πειραιά ξεφορτώνομαι, μαζί με τα όποια εμπορεύματα, και χρήματα βοήθειας από το εξωτερικό.
Γι” αυτό και η έρευνα του ΣΛΟΕ σχετικά με τη χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής δεν είναι εύκολο να καταλήξει κάπου. Τα στοιχεία που διαρρέουν, κάνουν λόγο για εμπλοκή μεγάλων επιχειρηματιών, εφοπλιστών, ακόμη και ανώτατων εκκλησιαστικών παραγόντων. Το ΣΛΟΕ. μάλιστα, έχει ζητήσει το άνοιγμα λογαριασμών σε τράπεζες ώστε να πιστοποιηθούν τα στοιχεία. Όμως, η αθρόα εισροή του χρήματος από το εξωτερικό καθιστά πολύ δύσκολο το εγχείρημα.

Το ξανθόν γένος
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο ζουμί Οι παρτίδες με τη Ρωσία, δεν αποτελούν «προνόμιο» των εγχώριων φασιστών. Σε πρόσφατο πρωτοσέλιδο άρθρο της. η εφημερίδα .Yew York Times αναφέρει: «Ακροδεξιός πυρετός για μια Ευρώπη προσδεδεμένη στη Ρωσία». Ανάλογο άρθρο φιλοξένησε παραμονές των εκλογών και το γερμανικό περιοδικό Spiegel, στο οποίο αναφερόταν: «Πολλοί ακροδεξιοί λαϊκιστές που θα κατεβούν στις ευρωεκλογές εκφράζουν ολοένα και μεγαλύτερη διάθεση να λειτουργήσουν ως συνήγοροι της Ρωσίας στις Βρυξέλλες».
Η στήριξη της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, φασιστικών και ναζιστικών κομμάτων, προς τη ρωσική κυβέρνηση, σύμφωνα με τις αναλύσεις στον ευρωπαϊκό Τύπο, σχετίζεται άμεσα με την αθρόα χρηματοδότηση που τους προσφέρει -συνήθως μέσω τρίτων- ο ρωσικός παράγοντας. Οι Ρώσοι, με τη σειρά τους, είναι διατεθειμένοι να συντηρήσουν οικονομικά τέτοιες οργανώσεις, αφού φιλοδοξούν να τις αξιοποιήσουν είτε ως μέσο πίεσης στις κυβερνήσεις των κρατών μελών της EE, είτε για να στηρίζουν τις θέσεις τους στο Ευρωκοινοβούλιο.
Σε αυτούς τους σχεδιασμούς, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, εντάσσεται και η Χρυσή Αυγή. Τα λεφτά είναι πολλά και τα συμφέροντα ακόμα μεγαλύτερα. Όμως τα παιχνίδια των ναζιστικών και φασιστικών κομμάτων με οικονομικά και πολιτικά κέντρα εξουσίας συνήθως δημιουργούν εκατόμβες θυμάτων. Οι αιματηρές εξελίξεις στην Ουκρανία, που πυροδοτούνται μεταξύ άλλων και από τους εκεί Ναζί, είναι το πιο πρόσφατο τραγικό παράδειγμα.





ΠΗΓΗ:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/06/2.html

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

ΥΔΡΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ! Αδηφάγες πολυεθνικές πίσω απο την σφαγη του λαού της Λιβυης και της Συρίας!


Υδρο-ιμπεριαλισμός

Μεγάλο μέρος του συμβολαίου για την ανασυγκρότηση του Ιράκ χρησιμοποιήθηκε για τον πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων της χώρας και του δικτύου διανομής. Η επέμβαση στη Λιβύη και η εξόντωση του Καντάφι σηματοδότησε τη δεύτερη αμερικανική επέμβαση για το νερό.

→Tο νερό είναι για τον 21ο αιώνα το εμπόρευμα που καθορίζει τον πλούτο και τη σταθερότητα των εθνών

Του Μιχάλη Ψύλου

Πριν από δύο χρόνια ο σκηνοθέτης Ντάμιαν Λι παρουσίαζε την ταινία «Dark truth» (Σκοτεινή αλήθεια) για το πώς οι πολυεθνικές προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν με κάθε μέσο το αγαθό της φύσης, το νερό. Το σενάριο αναφέρεται σε μια πολυεθνική εταιρεία που «λαδώνει» κυβερνητικά στελέχη και παίρνει δικαιώματα άντλησης νερού από χώρες του Τρίτου Κόσμου, κερδίζοντας χρήματα από τον τοπικό πληθυσμό. Τίποτα δεν σταματά την πολυεθνική, μεαποκορύφωμα τη σφαγή ενός ολόκληρου χωριού στο Εκουαδόρ.Η ταινία σε κάποιο σημείο είχε αναφορά και για την Ελλάδα. Η συγκεκριμένη πολυεθνική προσπαθούσε να αποκρύψει από την κοινή γνώμη τη σφαγή στο Εκουαδόρ γιατί -όπως ομολογούσε το αφεντικό της- «είχε κλείσει συμφωνία για την ιδιωτικοποίηση του νερού και στην Ελλάδα»! Τυχαίο; Προφητικό; Προαποφασισμένο; Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση σήμερα προσπαθεί με κάθε μέσο να δώσει σε ιδιώτες το νερό της Θεσσαλονίκης (αγνοώντας προκλητικά και το τοπικό δημοψήφισμα) αλλά και της Αθήνας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, παρά τις αποφάσεις

ανώτατων δικαστικών σωμάτων, αλλά και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης.

Το παράδειγμα με την ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βολιβία είναι εξαιρετικό: Η αμερικανική πολυεθνική Bechtel είχε «αγοράσει» το δίκτυο ύδρευσης της χώρας με αποτέλεσμα να αυξηθεί η τιμή του νερού κατά 35%. Η τρομακτική αυτή αύξηση της τιμής προκάλεσε κοινωνικές συγκρούσεις με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους αρκετοί άνθρωποι. Η κυβέρνηση Μοράλες εκδίωξε την Bechtel από τη χώρα και η αμερικανική πολυεθνική έχει καταφύγει στα δικαστήρια για την ακύρωση της σύμβασης.

Νερό = πετρέλαιο

Σήμερα, οι γαλλικές πολυεθνικές Suez, Ondeo και Saur ελέγχουν σχεδόν το 50% της παγκόσμιας αγοράς νερού, ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι πολυεθνικές δεν είναι καθόλου ανόητες όταν βάζουν στόχο τον έλεγχο των υδάτινων αποθεμάτων σε όλον τον κόσμο. Tο νερό είναι για τον 21ο αιώνα ό,τι το πετρέλαιο ήταν για τον 20ό. «Είναι το εμπόρευμα που καθορίζει τον πλούτο και τη σταθερότητα των εθνών», όπως λέει ο καθηγητής στο Χάρβαρντ, Γκαριτσάι Τσένγκου. Σύμφωνα με το αμερικανικό «Center for Public Integrity», μόνο στην άνυδρη Μέση Ανατολή, οι αμερικανικές
πολυεθνικές βλέπουν ότι μπορούν να κερδίσουν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια από την ιδιωτικοποίηση του νερού. «Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι επεμβάσεις της Δύσης στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία έγιναν μόνο για το πετρέλαιο κάνουν λάθος. Σε γενικές γραμμές, τα δυτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή συνδέονται όλο και περισσότερο με ένα αγαθό πιο πολύτιμο από το πετρέλαιο, το νερό» προσθέτει ο Αμερικανός καθηγητής.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται φυσικά μόνο στη Μέση Ανατολή. Παρά το γεγονός ότι πάνω από τα δύο τρίτα του πλανήτη μας καλύπτονται από το νερό, η ανθρωπότητα είναι αντιμέτωπη με μεγάλη λειψυδρία. Το πρόβλημα είναι ότι το 97% του υδάτινου όγκου είναι αλμυρό νερό. Καλό για τα ψάρια, όχι και τόσο για τους ανθρώπους. Μόλις το 1% του νερού στον κόσμο είναι άμεσα διαθέσιμο ως πόσιμο, ενώ το υπόλοιπο 2% είναι παγιδευμένο σε παγετώνες και πάγο. «Να το πούμε διαφορετικά», λέει ο καθηγητής Τσένγκου: «Αν όλο το νερό στη Γη χωρούσε σε μια κανάτα
χωρητικότητας 11 λίτρων, το γλυκό νερό γεμίζει μόνο ένα φλιτζάνι και ο άνθρωπος μπορεί να έχει πρόσβαση μόνο σε μία σταγόνα». Το πρόβλημα επιδεινώνεται μάλιστα, καθώς η ζήτηση για νερό αυξάνεται όσο αυξάνεται ο παγκόσμιος πληθυσμός. Μέχρι το 2030, λόγω της κλιματικής αλλαγής, της αύξησης του πληθυσμού, της συνεχιζόμενης ρύπανσης και της αστικοποίησης, εκτιμάται ότι η ζήτηση για νερό σε παγκόσμιο επίπεδο θα είναι μεγαλύτερη κατά 40% από την προσφορά.

Ο πυρετός του νερού

Από την Αναγέννηση έως σήμερα υπήρξαν τρία ιμπεριαλιστικά κύματα για την ανεύρεση και εκμετάλλευση φυσικών κερδοφόρων πηγών: Ο πυρετός του χρυσού τροφοδότησε το πρώτο κύμα των κονκισταδόρες στην Αμερική. Το δεύτερο κύμα είχε σχέση με τον έλεγχο των πηγών πετρελαίου. Ο πετρο-ιμπεριαλισμός ήταν η βασική παράμετρος άσκησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τον 20ό αιώνα, που συνδυάστηκε με τον μετασχηματισμό του αμερικανικού στρατού σε παγκόσμιο χωροφύλακα ελέγχου τόσο των θαλάσσιων οδών μεταφοράς του μαύρου χρυσού
όσο και των αγωγών.

Τώρα εμφανίζεται το τρίτο κύμα, ο υδρο-ιμπεριαλισμός, με στόχο τον έλεγχο του πολυτιμότερου αγαθού της φύσης: του νερού. Το Ιράκ ήταν το πρώτο θύμα του υδρο-ιμπεριαλισμού στις αρχές του 21ου αιώνα. Στις 17 Απρίλη 2003 η αμερικανική πολυεθνική Bechtel εξασφάλιζε ένα χρυσοφόρο συμβόλαιο από την κυβέρνηση Μπους ύψους 100 δισ. δολαρίων για την ανασυγκρότηση του Ιράκ. Μεγάλο μέρος του συμβολαίου αυτού δεν χρησιμοποιήθηκε για την επισκευή των εγκαταστάσεων πετρελαίου, την ανέγερση σχολείων και νοσοκομείων ή για την επισκευή των
βομβαρδισμένων εγκαταστάσεων, αλλά για τον πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων του Ιράκ και του δικτύου διανομής. Η
επέμβαση στη Λιβύη και η εξόντωση του Καντάφι σηματοδότησε τη δεύτερη αμερικανική επέμβαση για το νερό.

Η δεξαμενή της Λιβύης

Στο υπέδαφος της Λιβύης βρίσκεται μια τεράστια φυσική «δεξαμενή» γλυκού νερού που εκτιμάται ότι είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Ο Καντάφι είχε επενδύσει 25 δισεκατομμύρια δολάρια για την εκμετάλλευση αυτού του υδροφόρου ορίζοντα, που είχε τη δυνατότητα να μετατρέψει τη χώρα -η οποία είναι κατά 95% έρημος- σε όαση. Ο Καντάφι είχε αναθέσει το έργο σε λιβυκές εταιρείες, αλλά τώρα τον έλεγχο έχουν οι τρεις μεγάλες γαλλικές πολυεθνικές που ετοιμάζονται να βγάλουν δισεκατομμύρια ευρώ κέρδος.

Μια άλλη περίπτωση δράσης του υδρο-ιμπεριαλισμού είναι η Συρία. Ο λόγος για τα υψώματα του Γκολάν που έχει καταλάβει το Ισραήλ από τη Συρία με τον Πόλεμο των Εξι Ημερών το 1967. Από τα Υψίπεδα του Γκολάν το Ισραήλ καλύπτει το 40% των αναγκών του σε πόσιμο νερό. «Ο ενδεχόμενος έλεγχος από τη Συρία του μισού νερού του Ισραήλ συνιστά μεγαλύτερη απειλή από μια πυρηνική βόμβα του Ιράν» όπως έχει προειδοποιήσει ο πρώην επικεφαλής των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, Μέιρ Νταγιάν.

Ο Σύρος πρόεδρος Ασαντ έχει απορρίψει επίσης αίτημα για να ιδιωτικοποιήσει τη συριακή βιομηχανία του νερού, στερώντας έτσι πολλά δισεκατομμύρια από τις πολυεθνικές. Η στάση αυτή του Σύρου προέδρου σε συνδυασμό με τη διεκδίκηση των Υψιπέδων του Γκολάν τον καθιστά «εμπόδιο» στην ατζέντα του υδρο-ιμπεριαλισμού.



Τρίτη 10 Ιουνίου 2014

Οι Ζαπατίστας μετά την αποχώρηση του Μάρκος και ο εξεγερμένος Γκαλεάνο.



«Στις 2:08 π.μ., δηλώνω ότι ο Εξεγερμένος Μάρκος - ο αυτοαποκαλούμενος υποδιοικητής από ανοξείδωτο χάλυβα - παύει να υφίσταται».

Με αυτά τα λόγια Υποδιοικητής Μάρκος, επικεφαλής των ανταρτών Ζαπατίστας, στο νότιο Μεξικό , αποχωρεί από την ηγεσία του Ζαπατιστικού Στρατού. Αμέσως μετά την ανακοίνωση αποχώρησής του, ο Μάρκος ανακοίνωσε, το νέο του όνομα με τα εξής λόγια:


"Καλημέρα σύντροφοι. Το όνομά μου είναι Γκαλεάνο. Εξεγερμένος Γκαλεάνο. Μου είπαν ότι, όταν θα ήταν να γεννηθώ και πάλι, θα ήταν συλλογικά".

Πρόκειται για τον Jose Luis Solis Lopez (Galeano) που ήταν δάσκαλος της κοινότητας, και σκοτώθηκε από παραστρατιωτική επίθεση στις 2 Μαΐου. Με τον ίδιο τρόπο ο Μάρκος είχε πάρει το όνομά του από έναν συμπολεμιστή του που δολοφονήθηκε. Η βάφτιση ανταρτών με το όνομα σκοτωμένων συντρόφων τους είναι χαρακτηριστικό της Μεξικάνικης ιστορίας αντάρτικων και κρατάει ακόμα από τον ίδιο τον Πάντσο Βίγια.

Ο Μάρκος υποστήριξε ότι παραιτείται εξαιτίας εσωτερικών αλλαγών που έχουν λάβει χώρα κατά την εικοσάχρονη πορεία των Ζαπατίστας, που αγωνίζεται για δικαιώματα των γηγενών πληθυσμών στην πολιτεία Τσιάπας, και αρνήθηκε τις φήμες που τον ήθελαν άρρωστο.

Ο Στρατός των Ζαπατίστα για την Εθνική Απελευθέρωση (Ejercito Zapatista de Liberacion Nacional EZLN) είναι ένα κοινωνικό πολιτικό και στρατιωτικό κίνημα που ξεκίνησε τη δράση του με την κατάληψη της πρωτεύουσας της πολιτείας Τσιάπας του Μεξικού και στην συνέχεια Η εξέγερση επεκτάθηκε σταδιακά σε άλλες πολιτείες του νότιου Μεξικού. Ξεκίνησε στις αρχές του 1990 με αιτήματα για Γη Ελευθερία Δημοκρατία και αξιοπρέπεια, ενώ συνέχισε υιοθετώντας μια αντινεοφιλελεύθερη οπτική η οποία στο 200 μετεξελίχθηκε σε αντικαπιταλιστική.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις το κανονικό όνομα του Κομαντάντε Μάρκος είναι Rafael Sebastián Guillén Vicente και είναι γεννημένος το 1957. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο UNAM με ειδίκευση στη Φιλοσοφία. Στη Σχολή Φιλοσοφίας ήρθε σε επαφή με τη μαρξιστική θεωρία. Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Άγγελο Γουνόπουλο, ο Μάρκος έχει επιρροές από την Θεολογία της Απελευθέρωσης Φουκώ, τον Αλτουσέρ αλλά και τον δικό μας Νίκο Πουλαντζά. Ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο UAM όμως ύστερα από λίγα χρόνια εγκατέλειψε τη διδασκαλία για να περάσει στην ένοπλη δράση.



                 

«Το ποδόσφαιρο και οι ναζί δεν πάνε μαζί»


  •           μπορούσια ντορτμουντ
Το φως της δημοσιότητας είδε ένα εκπληκτικό αντιναζιστικό video που ανάρτησε στον επίσημο διαδικτυακό λογαριασμό της η διοίκηση της Μπορούσια Ντόρτμουντ.
«Το ποδόσφαιρο και οι ναζί δεν πάνε μαζί»! Οι Βεστφαλοί θέλησαν με αυτό τον τρόπο να στείλουν το δικό τους μήνυμα στα αυξημένα κρούσματα ρατσισμού και τη μάστιγα των ναζί στη Γερμανία.
Στο βίντεο της Ντόρτμουντ, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Η Μπορούσια συνδέει γενιές, άνδρες και γυναίκες όλων των εθνών, μέσα κι έξω απ' το γήπεδο. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να καταπολεμήσουμε το ρατσισμό και κάθε είδους διάκριση από τα γήπεδα. Εμείς στην Μπορούσια έχουμε καταστήσει σαφείς τις θέσεις μας".





ΠΗΓΗ:http://www.koutipandoras.gr/article/114483/podosfairo-kai-oi-nazi-den-pane-mazi

Κυριακή 8 Ιουνίου 2014

Peter Gabriel - Lay your hands on me - Atenas 87 HD (+playlist)

    



                      


                   "Lay Your Hands On Me"
Sat in the corner of the Garden Grill, with plastic flowers
on the window sil
No more miracles, loaves and fishes, been so busy with the
washing of the dishes
Reaction level's much too high - I can do without the stimuli

I'm living way beyond my ways and means, living in the 
zone of the inbetweens
I can see the flashes on the frozen ocean, static charge of
the cold emotion
Watched on by the distant eyes - watched on by the silent
hidden spies

But still the warmth flows through me
And I sense you know me well
No luck, no golden chances
No mitigating circumstances now
It's only common sense
There are no accidents around here

I am willing - lay your hands on me
I am ready - lay your hands on me
I believe - lay your hands on me, over me

Working in gardens, thornless roses, fat men play with their
garden hoses
Poolside laughter has a cynical bite, sausage speared by the
cocktail satellite
I walk away from from light and sound, down stairways 
leading underground

But still the warmth flows through me
And I sense you know me well
It's only common sense
There are no accidents around here

I am willing - lay your hands on me
I am ready - lay your hands on me
I believe - lay your hands on me, over me
over me

Lay your hands on me
Lay your hands on me
Lay your hands on me, over me