OTAN ΛEME NAI ENNOOYME ΟΧΙ ,ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΝΑΙ ...ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ??

                               Άνδρες με παντελόνια

Αυτά τα δυο βίντεο με δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά και του Φώτη Κουβέλη αποδεικνύουν, βέβαια, πως πρόκειται για δυο αξιόλογους και έντιμους ανθρώπους αλλά λένε πολλά 
περισσότερα για αυτούς που τους ψήφισαν.





pitsirikos.

                                                                                                                       

πηγη:http://kolopaidablog.blogspot.gr/2012/06/blog-post_7521.html#more

EYΡΩΠΑΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

20 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012 ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

21 ΙΟΥΝΙΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΜΕΡΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2012

Μερικοί από τους προεκλογικούς εκβιασμούς που τελικά έπιασαν τόπο....

Μελισσανίδης: «Αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, φεύγω και χάνετε τις δουλειές σας»

Μετά τις απειλές της Eurobank, των ιδιοκτητών αλυσίδων σούπερ-μάρκετ και τις προκλητικές δηλώσεις του διαπλεκόμενου Ρέτση ότι θα φορολογηθεί αν το κράτος καταφέρει να τον βρει, ο Δημήτρης Μελισσανίδης «ενημέρωνε την οικογένειά του», τους εργαζόμενους της Aegean Oil, ότι σε περίπτωση εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ, «θα τα μαζέψει και θα φύγει», αφήνοντάς τους χωρίς δουλειά. Ποιος άραγε αμφιβάλλει τι είδους δημοκρατία συνεπάγεται η  νίκη της Νέας Δημοκρατίας; πηγη:http://www.rednotebook.gr/details.php?id=5995

Καπιταλισμός: μια τρομακτική ιστορία

                                                                           

Από τον Ροκφέλερ στον Μαντέλα, από τη Βεντάντα στον Άνα Χαζάρε… Για πόσο ακόμη οι απόστολοι του ευαγγελίου των επιχειρήσεων θα εξαγοράζουν τις διαμαρτυρίες μας; 

Γράφει η Αρουντάτι ΡόιΤ

ο άρθρο που ακολουθεί είναι το πρώτο απόσπασμα από ένα εξαιρετικό κείμενο της Αρουντάτι Ρόι για τον ινδικό και διεθνή καπιταλισμό και την ιδεολογική του πολιτική. Το εν λόγω απόσπασμα αναφέρεται στο μεγάλο ινδικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, στις συνέπειες των καταπατήσεων που πραγματοποιεί στην ύπαιθρο, στο μαοϊκό αντάρτικο και την αντιμετώπισή του.

Σε ένα έθνος 1,2 δισεκατομμυρίου, οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι της Ινδίας κατέχουν περιουσία ισοδύναμη με το 1/4 του ΑΕΠ. Στην Ινδία τα 300 εκατομμύρια από μας που ανήκουμε στη νέα, μετά τις μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ, μεσαία τάξη ζούμε δίπλα στον κάτω κόσμο, στα φαντάσματα των νεκρών ποταμών, των ξερών πηγαδιών, των φαλακρών βουνών, των γυμνών δασών. Δίπλα στα φαντάσματα των 250.000 υπερχρεωμένων αγροτών που αυτοκτόνησαν και των 800 εκατομμυρίων που εξαθλιώθηκαν και στερήθηκαν ώστε να ανοίξει ο δρόμος για εμάς. Και που ζουν με λιγότερες από 20 ρουπίες την ημέρα.
Ο Μουκές Αμπάνι έχει προσωπική περιουσία 20 δισ. δολαρίων. Κατέχει ένα πλειοψηφικό πακέτο στην Reliance Industries Limited (RIL), μια εταιρία με κεφαλαιοποίηση 47 δισ. δολαρίων και παγκόσμια μερίδια στα πετροχημικά, στο πετρέλαιο, φυσικό αέριο, πολυεστέρες, Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, λιανικό εμπόριο τροφίμων, πανεπιστήμια, έρευνα βιοτεχνολογίας και διατήρηση βλαστοκυττάρων. Η RIL πρόσφατα αγόρασε το 95% της Infotel, ένα τηλεοπτικό κονσόρτσιουμ που ελέγχει 27 κανάλια, ειδησεογραφικά και ψυχαγωγικά, ανάμεσα τους το CNN-IBN, IBN Live, CNBC, IBN Lokmat, και ETV, σχεδόν σε κάθε τοπική γλώσσα. Η Infotel κατέχει τη μόνη εθνικής εμβέλειας άδεια ευρυζωνικής εκπομπής 4G, έναν υψηλής ταχύτητας «αγωγό πληροφορίας» που, εφόσον η τεχνολογία δουλέψει, μπορεί να είναι το μέλλον της ανταλλαγής πληροφορίας. Ο κύριος Μουκές Αμπάνι είναι επίσης ιδιοκτήτης μιας ομάδας κρίκετ.
Η RIL είναι η μια από μια χούφτα εταιρίες που διευθύνουν την Ινδία. Ορισμένες από τις άλλες είναι η Tatas, Jindals, Vedanta, Mittals, Infosys, Essar και την άλλη Reliance που κατέχει ο αδερφός του Μουκές, Ανίλ. Ο αγώνας δρόμου για την ανάπτυξή τους έχει ξεχυθεί μέχρι την Ευρώπη, την Κεντρική Ασία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική. Τα δίκτυά τους έχουν μεγάλο εύρος. Είναι ορατά και αόρατα, φανερά και υπόγεια.
Η Tatas, για παράδειγμα, διευθύνει περισσότερες από 100 εταιρίες σε 80 χώρες. Είναι μια από τις παλιότερες και τις μεγαλύτερες ισχυρές ιδιωτικές εταιρίες.
Κατέχει ορυχεία, κοιτάσματα πετρελαίου, χαλυβουργίες, τηλεφωνία, καλωδιακή τηλεόραση και ευρυζωνικά δίκτυα, και διευθύνει ολόκληρους δήμους. Κατασκευάζει αυτοκίνητα και φορτηγά, κατέχει την αλυσίδα Taj Hotel, τη Jaguar, Land Rover, Daewoo, Tetley Tea, μια εκδοτική εταιρία, μια αλυσίδα βιβλιοπωλείων, μια μεγάλη μάρκα ιωδιούχου άλατος και το γίγαντα των καλλυντικών Lakme. Το διαφημιστικό της μότο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι: «Δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς εμάς».

Τα «καλά» της ανάπτυξης

Η εποχή της Ιδιωτικοποίησης του παντός έχει μετατρέψει την ινδική οικονομία σε μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες στον κόσμο. Ωστόσο, όπως κάθε παλιά καλή αποικία, ένα από τα κύρια εξαγωγικά προϊόντα της είναι τα ορυκτά. Οι ινδικές μεγα-επιχειρήσεις - Tatas, Jindals, Essar, Reliance, Sterlite - είναι εκείνες που έχουν καταφέρει να βρουν το δρόμο για τα στόμια εκείνα που ξερνούν χρήματα πολύ βαθιά μέσα από τη γη. Πρόκειται για το όνειρο κάθε επιχειρηματία: να βρεθεί στη θέση να πουλά κάτι που δεν μπορεί να αγοράσει.
Η άλλη μεγάλη πηγή πλούτου προέρχεται από τις τράπεζες γης. Σε ολόκληρο τον κόσμο, αδύναμες, διεφθαρμένες κυβερνήσεις έχουν βοηθήσει χρηματιστές της Γουόλ Στριτ, αγρο-βιομηχανικές επιχειρήσεις και Κινέζους δισεκατομμυριούχους να συσσωρεύσουν τεράστιες εκτάσεις γης (φυσικά αυτό σημαίνει επίσης και έλεγχο του νερού). Στην Ινδία η γη εκατομμυρίων ανθρώπων απαλλοτριώνεται και παραδίνεται σε ιδιωτικές εταιρίες για το «δημόσιο συμφέρον» - για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, υποδομές, φράγματα, αυτοκινητόδρομους, χημικές βιομηχανίες και Φόρμουλα 1. Η ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας δεν ισχύει ποτέ για τους φτωχούς. Όπως πάντα, στους τοπικούς πληθυσμούς υπόσχονται ότι η εκτόπισή τους από τη γη και η απαλλοτρίωση οτιδήποτε είχαν είναι μέρος μιας γενιάς απασχόλησης. Ωστόσο, μέχρι τώρα η σύνδεση ανάμεσα στην αύξηση του ΑΕΠ και την απασχόληση παραμένει ένας μύθος. Μετά από 20 χρόνια «ανάπτυξης», 60% της εργατικής δύναμης της Ινδίας είναι αυτοαπασχολούμενη και 90% της εργατικής δύναμης της Ινδίας απασχολείται στον μη-οργανωμένο τομέα.
Στην περίοδο μετά την Ανεξαρτησία, μέχρι και τη δεκαετία του ’80, τα λαϊκά κινήματα από τους Ναξαλίτες μέχρι την Ολική Επανάσταση του Jayaprakash Narayan, αγωνίζονταν για την αγροτική μεταρρύθμιση, για την αναδιανομή γης από τα φέουδα στους ακτήμονες. Σήμερα, κάθε συζήτηση για αναδιανομή γης ή πλούτου θα θεωρούταν όχι απλά αντιδημοκρατική αλλά παράλογη. Ακόμη και τα πιο μαχητικά κινήματα έχουν υποχωρήσει στο να υπερασπίζονται το μικρό κομμάτι γης που κατέχουν ακόμη οι άνθρωποι. Τα εκατομμύρια των ακτημόνων, η πλειοψηφία των Νταλίτ και των ιθαγενών, εκτοπισμένων από τα χωριά τους, κατοίκων των παραγκουπόλεων σε μικρές πόλεις και μεγα-πόλεις, δεν αποτελούν καν μέρος του ριζοσπαστικού λόγου.
Καθώς η εκτόξευση προς τα πάνω συσσωρεύει πλούτο στη μύτη της απαστράπτουσας καρφίτσας πάνω στην οποία οι δισεκατομμυριούχοι μας κάνουν πιρουέτες, παλιρροϊκά κύματα χρήματος σκάνε πάνω στους θεσμούς της δημοκρατίας - στη Δικαιοσύνη, στο Κοινοβούλιο όπως και στα Μίντια, υπονομεύοντας σημαντικά την ικανότητά τους να λειτουργούν με τους τρόπους που υποτίθεται πως θα έπρεπε να λειτουργούν. Όσο πιο θορυβώδης η φιέστα γύρω από τις εκλογές, τόσο λιγότερο σίγουροι είμαστε πως υπάρχει δημοκρατία.
Κάθε νέο σκάνδαλο διαφθοράς στην Ινδία κάνει το προηγούμενο να μοιάζει ευγενές. Το καλοκαίρι του 2011 ξέσπασε το σκάνδαλο του φάσματος 2G. Μάθαμε ότι εταιρίες είχαν εξατμίσει 40 δισ. δολάρια δημόσιου χρήματος εγκαθιστώντας μια φιλική ψυχή ως Ομοσπονδιακό υπουργό Τηλεπικοινωνιών που υποτιμολόγησε χονδροειδώς τις άδειες για το φάσμα 2G και τις μοίρασε παράνομα στους φίλους του. Οι υποκλαπείσες τηλεφωνικές συνομιλίες που διέρρευσαν στον Τύπο δείχνουν πώς ένα δίκτυο βιομηχάνων και οι επιχειρήσεις τους βιτρίνες, υπουργοί, μεγαλο-δημοσιογράφοι και ένας παρουσιαστής ειδήσεων ήταν ανακατεμένοι στην διευκόλυνση αυτής της ληστείας στο φως της ημέρας. Οι κασέτες ήταν μια μαγνητική τομογραφία που επιβεβαίωνε τη διάγνωση που οι άνθρωποι είχαν μόνοι τους κάνει καιρό πριν.
Η ιδιωτικοποίηση και παράνομη πώληση τηλεπικοινωνιακού φάσματος δεν περιλαμβάνει πόλεμο, εκτόπιση και περιβαλλοντική καταστροφή. Η ιδιωτικοποίηση των βουνών της Ινδίας, των ποταμών και δασών περιλαμβάνει. Ίσως επειδή δεν χαρακτηρίζεται από τη απλούστατη καθαρότητα του άμεσου, πέρα-για-πέρα σκανδάλου, ή ίσως επειδή γίνεται στο όνομα της «προόδου» της Ινδίας, δεν έχει τον ίδιο αντίκτυπο στις μεσαίες τάξεις.

Μνημόνια και πόλεμος ενάντια στους φτωχούς της υπαίθρου

Το 2005 οι κυβερνήσεις των κρατιδίων του Κατισγκάρ, της Ορίσα και του Τζαρκχάντ υπέγραψαν εκατοντάδες Μνημόνια Κατανόησης (ΜΚ) με έναν αριθμό ιδιωτικών επιχειρήσεων χαρίζοντάς τους τρισεκατομμύρια δολάρια βωξίτη, σιδηρομεταλλεύματος και άλλων μεταλλευμάτων αντί πινακίου φακής, αψηφώντας ακόμη και τη διεστραμμένη λογική της ελεύθερης αγοράς (τα δικαιώματα της κυβέρνησης κυμαίνονταν ανάμεσα σε 0,5% και 7%).
Μερικές μόνο μέρες αφότου η κυβέρνηση του Κατισγκάρ υπέγραψε ένα ΜΚ για την κατασκευή μιας χαλυβουργίας στο Μπαστάρ με την Tata Steel, συγκροτήθηκε η Salwa Judum (που σημαίνει Πορεία Ειρήνης ή Κυνήγι Εξαγνισμού στην τοπική γλώσσα), ένα άγρυπνο παραστρατιωτικό σώμα. Η κυβέρνηση είπε ότι επρόκειτο για μια αυθόρμητη εξέγερση του τοπικού πληθυσμού για την «καταστολή» των μαοϊκών ανταρτών στο δάσος. Αποδείχτηκε ότι ήταν μια εκκαθαριστική επιχείρηση, χρηματοδοτούμενη και εφοδιαζόμενη από την κυβέρνηση με την επιχορήγηση των μεταλλευτικών επιχειρήσεων. Σε άλλα κρατίδια δημιουργήθηκαν αντίστοιχες παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, με άλλα ονόματα. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως οι μαοϊκοί ήταν «η μεγαλύτερη πρόκληση ασφαλείας στην Ινδία». Ήταν μια κήρυξη πολέμου.
Το Γενάρη του 2006, στο Καλινγκαναγκάρ, το γειτονικό κρατίδιο της Ορίσα, ίσως για να δείξουν τη σοβαρότητα των προθέσεων της κυβέρνησης, δέκα διμοιρίες της αστυνομίας έφτασαν σε ένα άλλο εργοστάσιο της Tata Steel και άνοιξαν πυρ σε χωρικούς που είχαν συγκεντρωθεί εκεί για να διαμαρτυρηθούν για αυτό που θεωρούσαν ανεπαρκή αποζημίωση για τη γη τους. Δεκατρείς άνθρωποι, περιλαμβανομένου ενός αστυνομικού, σκοτώθηκαν και 37 τραυματίστηκαν. Έξι χρόνια έχουν περάσει και ενώ οι χωρικοί παραμένουν υπό αστυνομική πολιορκία, η διαμαρτυρία δεν έχει σβήσει.
Στο μεταξύ στο Κατισγκάρ, η Salwa Judum άνοιγε το δρόμο μέσα από εκατοντάδες δασικά χωριά καίγοντας, βιάζοντας και δολοφονώντας, εκκενώνοντας 600 χωριά, εξαναγκάζοντας 50.000 ανθρώπους να πάνε στα στρατόπεδα της αστυνομίας και άλλους 350.000 χιλιάδες να μεταναστεύσουν. Ο υπεύθυνος υπουργός ανακοίνωσε ότι εκείνοι που δεν θα έβγαιναν μέσα από τα δάση θα θεωρούνταν «μαοϊκοί τρομοκράτες». Με αυτό τον τρόπο, σε κάποια τμήματα της σύγχρονης Ινδίας, το να οργώνεις και να σπέρνεις έχει καταλήξει να ορίζεται ως τρομοκρατική δραστηριότητα. Τελικά, οι φρικαλεότητες της Salwa Judum το μόνο που κατάφεραν ήταν να δυναμώσουν την αντίσταση και να πυκνώσουν τις γραμμές του μαοϊκού αντάρτικου στρατού. Το 2009, η κυβέρνηση ανακοίνωσε αυτό που αποκάλεσε «Επιχείρηση πράσινο κυνήγι». Δύο παραστρατιωτικά σώματα των 100.000 χιλιάδων το καθένα αναπτύχθηκαν στο Κατισγκάρ, στην Ορίσα, στο Τζαρκχάντ και στη Δυτική Βεγγάλη.
Μετά από τρία χρόνια «πολέμου χαμηλής έντασης» που δεν κατάφερε να βγάλει τους αντάρτες έξω από το δάσος, η κεντρική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει πως θα αναπτύξει στην περιοχή τον Ινδικό Στρατό και Αεροπορία. Στην Ινδία δεν το αποκαλούμε αυτό πόλεμο. Το αποκαλούμε «δημιουργία ενός καλού επενδυτικού κλίματος». Χιλιάδες στρατιώτες έχουν ήδη αναπτυχθεί. Ένα Αρχηγείο Ταξιαρχίας και αεροπορικές βάσεις χτίζονται. Ένας από τους μεγαλύτερους στρατούς στον κόσμο ετοιμάζει τώρα τους Κανόνες Εμπλοκής για να «υπερασπίσει» τον εαυτό του ενάντια στους πιο φτωχούς, πιο πεινασμένους και πιο υποσιτισμένους ανθρώπους στον κόσμο. Αναμένουμε μόνο τη διακήρυξη της Πράξης Ειδικών Εξουσιών των Ενόπλων Δυνάμεων που θα δίνει στο στρατό τη νομική ασυλία και το δικαίωμα να σκοτώνει «καθ’ υποψίαν». Αν κρίνουμε από τις δεκάδες χιλιάδες ανώνυμων τάφων και πυρές αποτέφρωσης στο Κασμίρ, Μανιπούρ και Ναγαλάνδη, πρόκειται πραγματικά για έναν πολύ καχύποπτο στρατό.
Ενώ οι ετοιμασίες για της ανάπτυξης του στρατού συνεχίζονται, οι ζούγκλες της Κεντρικής Ινδίας παραμένουν υπό πολιορκία με τους χωρικούς να φοβούνται να εμφανιστούν ή να πάνε στην αγορά για τροφή ή φάρμακα. Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί και κατηγορηθεί ότι είναι μαοϊκοί υπό δρακόντειους, αντιδημοκρατικούς νόμους. Οι φυλακές είναι γεμάτες από ιθαγενείς, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει έγκλημα. Πρόσφατα, η Soni Sori, μια ιθαγενής δασκάλα από το Μπαστάρ, συνελήφθη και βασανίστηκε υπό αστυνομική κράτηση. Πέτρες μπήχτηκαν στο κόλπο της ώστε να «ομολογήσει» ότι ήταν αγγελιαφόρος των μαοϊκών. Οι πέτρες αφαιρέθηκαν από το σώμα της σε νοσοκομείο στην Καλκούτα, όπου εισήχθη για ιατρική εξέταση, μετά τη δημόσια κατακραυγή. Σε μια πρόσφατη ακρόαση στο Ανώτατο Δικαστήριο, ακτιβιστές παρουσίασαν στους δικαστές τις πέτρες μέσα σε μια πλαστική σακούλα. Το μόνο αποτέλεσμα των προσπαθειών τους ήταν ότι η Soni Sori παραμένει στη φυλακή, ενώ στον Ankit Garg, τον επιθεωρητή της αστυνομίας που διεξήγαγε την ανάκριση, απονεμήθηκε την Ημέρα της Δημοκρατίας το Αστυνομικό Μετάλλιο του Προέδρου επ’ Ανδραγαθία.

Ο έλεγχος των ΜΜΕ

Μαθαίνουμε σχετικά με την περιβαλλοντική και κοινωνική αναμόρφωση της Κεντρικής Ινδίας μονάχα εξαιτίας της μαζικής εξέγερσης και του πολέμου. Η κυβέρνηση δεν δίνει καμιά πληροφορία. Τα ΜΚ είναι όλα μυστικά. Κάποια από τα Μίντια έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν για να κεντρίσουν τη δημόσια προσοχή για το τι συμβαίνει στην Κεντρική Ινδία. Ωστόσο, πολλά από τα ινδικά ΜΜΕ είναι ευάλωτα από το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μερίδιο των διαφημιστικών τους εσόδων προέρχεται από τις διαφημίσεις των μεγάλων εταιριών. Αν αυτό δεν είναι αρκούντως κακό, τώρα η γραμμή ανάμεσα στα ΜΜΕ και στις μεγάλες επιχειρήσεις έχει αρχίσει να γίνεται επικίνδυνα δυσδιάκριτη. Όπως είδαμε, η RIL πρακτικά κατέχει 27 τηλεοπτικά κανάλια. Αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Κάποια ΜΜΕ κατέχουν επιχειρήσεις και συνδέονται με συμφέροντα εταιριών. Για παράδειγμα, μια από τις μεγαλύτερες ημερήσιες εφημερίδες στην περιοχή -η Dainik Bhaskar, και δεν είναι το μόνο παράδειγμα- έχει 17,5 εκατομμύρια αναγνώστες σε τέσσερις γλώσσες, περιλαμβανομένων των αγγλικών και των Χίντι, σε 13 κρατίδια. Κατέχει επίσης 69 εταιρίες με μερίδια στην εξόρυξη, στην ενέργεια, στο real estate και στην κλωστοϋφαντουργία. Ένα έγγραφο υπόμνημα προς το Ανώτατο Δικαστήριο του Κατισγκάρ κατηγορεί την DB Power Ltd, μια από τις εταιρίες του ομίλου, για χρήση «σκόπιμων, παράνομων και μεθόδων χειραγώγησης» των εφημερίδων της εταιρίας, ώστε να επηρεάσει το αποτέλεσμα μιας δημόσιας ακρόασης σχετικά με ένα υπαίθριο μεταλλείο. Το ζήτημα δεν είναι αν επιχείρησε ή όχι να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Το ζήτημα είναι ότι τα ΜΜΕ βρίσκονται σε μια θέση που μπορούν να το κάνουν αυτό. Έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

πηγη:http://e-dromos.gr/

Ποιος φοβάται το πρόγραμμα ELEGXIS;

                                                                          
                

Ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση η φοροδιαφυγή των πλουσίων.

Του Ειδικού Συνεργάτη

Όλοι σχεδόν γνωρίζουν το TAXIS. Ελάχιστοι, όμως, έχουν ακούσει για το πρόγραμμα ELEGXIS. Το πρόγραμμα αυτό φέρεται να αποτελεί ένα ισχυρότατο εργαλείο για τον εντοπισμό της φοροδιαφυγής. Μέσα από πολλαπλές διασταυρώσεις καταφέρνει να εντοπίσει τους πλέον πιθανούς φοροφυγάδες. Κι όμως, η εγκατάσταση του ELEGXIS επί χρόνια καρκινοβατεί. Το ποιον ευνοεί αυτό δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να το καταλάβουμε. Καθώς στη χώρα μας, τουλάχιστον ένα 10% του πληθυσμού, που έχει μεγάλα και πολύ μεγάλα εισοδήματα, φαίνεται να μην τα δηλώνει (στο προηγούμενο φύλλο του Δρόμου παρουσιάστηκε έρευνα η οποία αποδεικνύει ότι μόλις 0,7% των φορολογικών δηλώσεων αφορά οικογενειακά εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ). Έτσι συνεχίζεται, μέσω της φορολογίας, η κοινωνική εξόντωση των χαμηλών εισοδημάτων. Ένας φαύλος κύκλος που στο κέντρο του βρίσκεται η διαπλοκή του σάπιου πολιτικού συστήματος και της πλουτοκρατίας.

Εφτά χρόνια καθυστερήσεις

Ο διαγωνισμός για την προμήθεια και την εγκατάσταση του προγράμματος έγινε το 2005. Χρειάστηκε 2 χρόνια το υπουργείο Οικονομικών -τυχαία άραγε η καθυστέρηση;- για να καταλήξει στον προμηθευτή. Ήταν η εταιρία Intracom. Η σύμβαση δεν είχε μεγάλο ύψος: γύρω στα 7 εκατομμύρια ευρώ. Θα αρκούσε για την απόσβεσή της η είσπραξη ενός και μόνο προστίμου από τα πολλά που θα μπορούσαν να επιβληθούν. Ο χρόνος για την υλοποίηση της Σύμβασης επίσης σύντομος: 1 χρόνος. Το 2008 θα έπρεπε να έχει παραδοθεί το πρόγραμμα έτοιμο για χρήση. Μέχρι στιγμής όμως, 4 χρόνια μετά, φαίνεται ότι απέχουμε πολύ από το να αποκτήσει το ελληνικό κράτος ένα ισχυρό εργαλείο για τον εντοπισμό της φοροδιαφυγής. Τυχαίο άραγε κι αυτό;
Οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι το πρόγραμμα ELEGXIS έχει εγκατασταθεί μέχρι στιγμής και λειτουργεί δοκιμαστικά μόνο στο ΣΔΟΕ και σε ορισμένες Εφορίες. Είναι προφανές ότι έτσι ο όγκος των διαθέσιμων πληροφοριών που θα μπορούσε να αξιοποιήσει, περιορίζεται σημαντικά. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι δεν έχει εγκατασταθεί στα Τελωνεία και στον Εσωτερικό Έλεγχο. Το τελευταίο είναι το κρισιμότερο σημείο, γιατί μόνον έτσι αντιμετωπίζονται οι «κάτω από το τραπέζι» συναλλαγές.

Αποτελεσματικότητα

Υπέρ της αποτελεσματικότητας του ELEGXIS συνηγορεί το γεγονός ότι προέρχεται από τη Δανία και εφαρμόζεται σε όλες τις Σκανδιναβικές χώρες, οι οποίες έχουν σύστημα υψηλής φορολόγησης και επιτυγχάνουν τα υψηλότερα φορολογικά έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρώπη. Χρησιμοποιείται επίσης σε 14 πολιτείες των ΗΠΑ -και είναι γνωστό ότι στις ΗΠΑ η φοροδιαφυγή διώκεται συστηματικά.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, απτή απόδειξη για την αποτελεσματικότητα του ELEGXIS αποτελεί το γεγονός ότι ήταν αρκούντως ικανή η χρησιμοποίηση ενός υποτμήματος του προγράμματος από το ΙΚΑ, για να εντοπιστεί το γνωστό κύκλωμα με τις παράνομες άδειες εγκυμοσύνης στο ΙΚΑ Καλλιθέας. Εφαρμόζεται, δηλαδή, και στην αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής.

Σιωπή

Mεγάλη απορία προκαλεί το γεγονός ότι ο πρώην γενικός γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου, καθηγητής Πληροφορικής κ. Διομήδης Σπινέλης, ουδόλως αναφέρεται στο ELEGXIS στις διάφορες συνεντεύξεις που παραχωρεί. Για παράδειγμα, σε συνέντευξη στους Νέους Φακέλους, στον Σκάι (http://folders.skai.gr/main/theme?id=287&locale=el), ενώ ρωτιέται επανειλημμένα για το τι μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, ο κ. Σπινέλης αποφεύγει ακόμη και την αναφορά του λέξης ELEGXIS.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι σε μια δοκιμαστική εφαρμογή του ELEGXIS σε ΔΟΥ βορείου προαστίου εντοπίστηκε κυβερνητικό στέλεχος σε υψηλή θέση στη λίστα με τους πιθανούς φοροφυγάδες. Άμεση συνέπεια ήταν το «ξεκλείδωμα» του προγράμματος. Μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία, καθώς το πρόγραμμα, στην κανονική εκδοχή του, λειτουργεί «κλειδωμένο», έχει δηλαδή την «ενοχλητική» ιδιότητα να μην μπορεί κανείς να παρέμβει στη διερεύνηση που κάνει και στο αποτέλεσμα που δίνει. Είναι, άραγε, άσχετο το ξεκλείδωμα με το γεγονός ότι έφθασε η Intracom να εξαγοράσει στοχευμένα το σχετικό τομέα της δανέζικης εταιρίας που έχει σχεδιάσει το πρόγραμμα, δηλαδή, τον τομέα λύσεων compliance της WM-data Denmark;
Μετά απ’ όλα αυτά, το ερώτημα που δημιουργείται είναι το ώς πότε το πρόγραμμα ELEGXIS, το οποίο όφειλε να δουλεύει από το 2008, θα σέρνεται. Μήπως έφτασε η στιγμή, τα μεγάλα εισοδήματα που επί χρόνια φοροδιαφεύγουν, επιτέλους, να εντοπισθούν και να πληρώσουν; Μήπως έφτασε η στιγμή να εντοπισθούν και να αποδοθούν οι ευθύνες των πολιτικών προσώπων;

ΠΗΓΗ:http://www.edromos.gr/

ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ - ΝΑΞΟΣ -"νεονθέατρο"

                                                                       



Θεατρική ομάδα, "νεονθέατρο" Έξι πρόσωπα ζητούν 
συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Χρήστου Ζέλλα στο θέατρο "Ιάκωβος Καμπανέλης" στη Νάξο 15/06/2012

                                                                 

                                                                           

Μια απο τις τρεις θεατρικές ομάδες Nάξου του Χρήστου Ζέλα είναι και     η "νεονθέατρο" .




Χθες αυτή η ομάδα προσπάθησε σκληρά και κατάφερε να μας παρουσιάσει  το δύσκολο έργο του ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΈΛΛΟ  "Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα.
Ένα θεατρικό έργο  με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και   διαφορετικότητα από πλευράς σεναρίου .Οι ηθοποιοί ερασιτέχνες μεν ,αλλά με αρκετό ταλέντο αλλά και μεράκι για το θέατρο έδωσαν ότι καλύτερο  από την ψυχή τους .Οι αρκετοί μήνες δουλειάς που θυσίασαν όλοι από τον προσωπικό και επαγγελματικό τους χρόνο έπιασαν τόπο και αυτό φάνηκε όχι μόνο από το ωραίο αποτέλεσμα αλλά και από τα συναισθήματα  που μετέδωσαν στους θεατές από το έργο και αυτό σημαίνει επιτυχία.Τις θεατρικές ομάδες όπως και άλλες συλλογικότητες βέβαια ,δεν τις χαρακτηρίζουν μόνο κάποιες επιτυχίες αλλά η συνέχεια και η συνέπεια που έχουν να επιδείξουν .Αυτό λοιπόν εύχομαι σε αυτές τις ομάδες ,να συνεχίσουν έτσι υπεύθυνα και στο μέλλον ώστε να μας χαρίζουν όμορφες στιγμές  που τόσο πολύ έχει ανάγκη το θεατρόφιλο κοινό της Νάξου. Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης και ιδιαίτερα στον αυτουργό αυτής ,τον Χρήστο Ζέλλα που ερμήνευσε τον ρόλο του, (παρεμπιπτόντως ήταν πάρα πολύ καλός )και ταυτόχρονα  σκηνοθέτησε αυτό το ιδιαίτερο  έργο κάτω από δύσκολες συνθήκες ,αλλά και στην  καλλιτεχνική συνεργάτιδά του  Φιλλίπα Φλώρακα .  

                  Λίγα λόγια για τον συγγραφέα και το έργο

Ο Λουίτζι Πιραντέλλο (ιταλικά: Luigi Pirandello, 28 Ιουνίου 1867 - 10 Δεκεμβρίου 1936), ήταν Ιταλός δραματουργός, μυθιστοριογράφος, και δοκιμιογράφος στον οποίο απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1934.

Γεννήθηκε στο Αγκριτζέντο της Σικελίας, τον αρχαίο Ακράγαντα. Προερχόταν από μια αστική οικογένεια του Risorgimento που ήταν ιδιοκτήτρια κτημάτων και ορυχείων θείου. Αρχικά, ήθελε να ακολουθήσει σταδιοδρομία φιλολόγου και διαλεκτολόγου (υποστηρίζει στη Βόννη μια διατριβή για τη φωνητική και τη μορφολογία του ιδιώματος της γενέτειράς του πόλης) και εισοδηματία ποιητή -τα πρώτα του δημοσιεύματα είναι πράγματι μικροί τόμοι λυρικών ποιημάτων που κλίνουν προς την ευαισθησία του λυκόφωτος και του ρομαντισμού, όπως τα Mal giocondo (Χαρούμενο κακό, 1889), Pasqua di Gea (Πάσχα της Γης, 1891) και Elegia renane (Ελεγεία του Ρήνου, 1895)- που έχουν συντεθεί λίγο πολύ πάνω στο πρότυπο των Ρωμαϊκών ελεγείων του Γκαίτε τα οποία μετέφρασε τον επόμενο χρόνο. Ο ίδιος ο συγγραφέας έλεγε πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως το επίθετό του είναι παραφθορά του ελληνικού Πυράγγελος. Σπούδασε φιλολογία στο Παρίσι και στη Βόννη και δίδαξε ως καθηγητής της ιταλικής φιλολογίας στο ανώτατο ινστιτούτο της ιταλικής πρωτεύουσας. Στη Ρώμη ο Πιραντέλο συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. δημοσιεύοντας ποιήματα και πεζογραφήματά του. Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό με το μυθιστόρημά του "Ο μακαρίτης Ματθαίος Πασκάλ". Εκείνο όμως που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό ήταν το θεατρικό του έργο. Το πρώτο μέρος του συνολικού θεατρικού του έργου ο Πιραντέλο το έγραψε σε μια ιδιαίτερα οδυνηρή εποχή γι' αυτόν, εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του και της διανοητικής αρρώστιας της συζύγου του. Από τα πολλά έργα του Πιραντέλο αναφέρουμε τα : "Όταν ήμουν τρελός", "Όπως με θέλεις", "Να ντύσουμε τους γυμνούς", "Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα", "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε","Απόψε αυτοσχεδιαζουμε".


Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα (ιταλικός τίτλος: Sei personaggi in cerca d'autore) είναι το διασημότερο θεατρικό έργο του Ιταλού συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλλο. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1921 και πήρε την οριστική του μορφή το 1925.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Πρεμιέρα [Επεξεργασία]

Το έργο πρωτοανέβηκε στη σκηνή το 1921 από την Compagnia Di Dario Niccomedi στο θέατρο Valle της Ρώμης με ανάμεικτη υποδοχή. Το κοινό χωρίστηκε σε υποστηρικτές και αντιπάλους του έργου, με τους δεύτερους να φωνάζουν: "Ασυλο, άσυλο!" Ο συγγραφέας, που ήταν παρών στην παράσταση με την κόρη του Λιέτα, αναγκάστηκε σχεδόν κυριολεκτικά να φυγαδευτεί από το θέατρο μέσω μιας βοηθητικής εξόδου προκειμένου να αποφύγει το πλήθος των πολεμίων. Το ίδιο δράμα, εντούτοις, σημείωσε μεγάλη επιτυχία όταν παρουσιάστηκε στο Μιλάνο.

Πλοκή [Επεξεργασία]

Στο Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, οι θεατές παρακολουθούν τις πρόβες ενός θιάσου όταν ξαφνικά εισβάλλουν στο θέατρο έξι χαρακτήρες οι οποίοι ζητούν από τον σκηνοθέτη να αναλάβει να γράψει την ιστορία τους και να την ανεβάσει. Οι χαρακτήρες ζητούν επίμονα να τους δοθεί ζωή, να τους επιτραπεί να αφηγηθούν την ιστορία τους. Για το σκοπό αυτό ο καθένας τους παρουσιάζει την ιστορία, ειδωμένη όμως από τη δική του οπτική γωνία. Ο Πιραντέλο περιγράφει πως συνέλαβε την ιδέα του έργου στην εισαγωγή της έντυπης έκδοσής του: μια άκαρπη προσπάθεια για ένα έργο που σταμάτησε να γράφει όταν συνειδητοποίησε ότι "έχω στενοχωρήσει ήδη τους αναγνώστες μου με εκατοντάδες και εκατοντάδες ιστορίες. Γιατί να τους στενοχωρήσω τώρα με τη διήγηση των θλιβερών εμπλοκών αυτών των έξι δυστυχισμένων;" Οι χαρακτήρες, εντούτοις, ήδη υπάρχοντες στο μυαλό του ήταν "πλάσματα του πνεύματός μου, αυτά οι έξι ζούσαν ήδη μια ζωή που ήταν δική τους κι όχι δική μου πια, μια ζωή που δεν ήταν στη δύναμή μου να τους αρνηθώ πλέον."

Χαρακτήρες [Επεξεργασία]

Ο Πατέρας - Είναι παντρεμένος αρχικά με Τη Μητέρα και επιμένει να στείλουν το γιο μακριά για να ζήσει στη εξοχή. Ύστερα, είπε Στη Μητέρα να παντρευτεί ένα άλλο άτομο που αισθάνθηκε ότι αγάπησε περισσότερο. Αργότερα, δημιουργεί σχεδόν σχέση με την προγονή του (Την Κόρη) έως ότου παρεμβαίνει Η Μητέρα. Όταν μαθαίνει ότι ο δεύτερος σύζυγος Της Μητέρας πέθανε, φέρνει αυτή, Το Γιο, Την Κόρη, Το Κορίτσι, και Το Αγόρι πίσω για να ζήσουν μαζί του.

Η Μητέρα - Αρχικά παντρεμένη με Τον Πατέρα, ερωτεύεται έναν από τους υπαλλήλους του και φεύγει με αυτόν με εντολή Του Πατέρα. Έχει τρία παιδιά, Το αγόρι, Το Κορίτσι, και Την Κόρη με το δεύτερο σύζυγο και έχει Το Γιο με Τον Πατέρα.

Ο Γιος - Ο γιος Του Πατέρα και Της Μητέρας. Για να τον κάνει πιο δυνατό, Ο Πατέρας τον στέλνει μακριά στην εξοχή για να ζήσει με μια παραμάνα όταν είναι μωρό. Επομένως, μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει τους γονείς του και τους αντιπαθεί. Αντιπαθεί επίσης την θετή οικογένειά του, μην θεωρώντας τους μέρος της οικογένειας.

Η Κόρη - η εύψυχη κόρη Της Μητέρας και του δεύτερου συζύγου της. Απασχολείται από την Μαντάμ Πάτσε και ύστερα από "δύο μήνες ορφανή", δημιουργεί σχεδόν ένα δεσμό με Τον Πατέρα. Αναφέρεται ότι το σκάει από το σπίτι αργότερα στην ιστορία. Σύμφωνα με την ίδια, πήγαινε στο συγγραφέα της ιστορίας συνεχώς, προσπαθώντας να τον κάνει να τελειώσει την ιστορία.

Το Αγόρι - το μεσαίο παιδί και μόνος γιος Της Μητέρας από το δεύτερο σύζυγό της. Αντιπαθείται από Την Κόρη, η οποία νομίζει ότι είναι ηλίθιος. Δεν μιλά ποτέ κατά τη διάρκεια του έργου. Στο τέλος του παιχνιδιού, αυτοκτονεί πυροβολώντας το κεφάλι του με ένα περίστροφο.

Το Κορίτσι- η νεώτερη κόρη Της Μητέρας και του δεύτερου συζύγου της. Είναι η συμπάθεια Της Κότης. Αναφέρεται μια φορά ότι ονομάζεται Ροζέτα. Δεν μιλά ποτέ κατά τη διάρκεια του έργου. Στο τέλος του έργου, πνίγεται σε μια λιμνούλα μέσα στην οποία έπαιζε, αν και Ο Γιος προσπαθεί να την τραβήξει έξω.

Η Μαντάμ Πάτσε - εργοδότρια της μητέρας και (πιό πρόσφατα) Της Κόρης. Διευθύνει ένα κατάστημα - οίκο ανοχής. Εμφανίζεται μόνο για ένα μικρό διάστημα στο έργο, όταν Η Κόρη και Ο Πατέρας εκτελούν μαζί τη σκηνή τους στο κατάστημα. Μιλά με ένα ιταλο-αμερικανικό ύφος.

Ανάλυση                                                            [Επεξεργασία]

Το έργο αφιερώνει πολύ χρόνο στο να εκθέσει τους περιορισμούς του θεάτρου ως μέσο αφήγησης. Έτσι το έργο μπορεί να θεωρηθεί απλά ως μια άσκηση στην πολυεξερευνημένη σήμερα σφαίρα του μεταθεάτρου. Όμως ερευνά μεγαλύτερα ερωτήματα που προσδιορίζουν την ύπαρξη και υποδηλώνει ευθύνες σύμφυτες με τη δημιουργικότητα.

Λουίτζι Πιραντέλλο 

Τι δεν καταλαβαίνεις ρε μάστορα;

Τι δεν καταλαβαίνεις ρε μάστορα; Το 1981 οι τηλεοράσεις ήταν ασπρόμαυρες, τα κανάλια 2 και το Χαριλάου χωρίς καθίσματα τσιμεντένιο.

Στη γειτονιά μου δεν υπήρχαν αυτοκίνητα και παίζαμε μπάλα στις αλάνες. Ο πατέρας μου μας πήγαινε στη Μεθώνη κάθε Πάσχα με ταξί και το καλοκαίρι στη Φλώρινα με το τρένο.

Στο σχολείο ο δάσκαλος μας μίλαγε για τον μαύρο και κόκκινο φασισμό και τον κίνδυνο που διατρέχαμε σε περίπτωση που κυβερνήσουν οι «κομμουνιστές» του Παπανδρέου με τις ζιβάγκο. Δέκα χρόνια μετά οι τηλεοράσεις έγιναν έγχρωμες μία για κάθε δωμάτιο και τα κανάλια δεκάδες.

Για μερικούς τυχερούς σαν κι εμένα υπήρχε και το RTL του Κούβελα για να βλέπουμε TUTEE FRUITY. Όλοι είχαν ένα αυτοκίνητο κι ένα εξοχικό και τα παιδιά έπαιζαν σε πλαστικούς παιδότοπους. Στα κλάμπ είχε «πόρτα» και αν φόραγες τζιν και σταράκια δεν έμπαινες.

Τα σκυλάδικα έγιναν πολιτιστικά κέντρα, η BMW το όνειρο κάθε βιοτέχνη, το ΚΛΙΚ τρόπος ζωής και η Μύκονος τόπος προορισμού. Οι ζιβαγκωτοί κομμουνιστές του Ανδρέα έγιναν κουστουμάτοι και διόρισαν αρκετούς γνωστούς και συγγενείς μου.

Όποιος δεν ήταν Πασόκ ήταν ή ανόητος ή ανόητος. Δέκα χρόνια αργότερα ήρθε το Χρηματιστήριο, ο εκσυγχρονισμός, το Ευρώ και οι Ολυμπιακοί αγώνες.

Όποιος ήταν ενάντια στους Ολυμπιακούς αγώνες, όποιος δεν πίστευε την «Μεγάλη Ιδέα» της ισχυρής Ελλάδας, όποιος δεν πίστευε πως οι ιδεολογίες είχαν τελειώσει, όποιος δεν άκουγε Βανδή και Ρέμο, όποιος δεν έπινε ποτήρι κρασί στα πιάνο μπαρ, όποιος δεν οδηγούσε SAAB, όποιος δεν έγραφε με montblanc, όποιος δεν διασκέδαζε στα beach bar των Κανάκηδων στην Χαλκιδική, όποιος δεν έτρωγε Κινέζικο, Μεξικάνικο και Ταϋλανδέζικο, όποιος δεν έμενε στην Καλαμαριά ή στο Ρετζίκι κι όποιος δεν φόραγε Αρμάνι κουστούμι ήταν καθυστερημένος.

Όποιος πίστευε πως οι Ολυμπιακοί αγώνες θα δώσουν κέρδη στους Μπόμπολες και θα αφήσουν χρέη στα παιδιά των παιδιών μας, όποιος πίστευε πως αυτό που κατέρρευσε στη Σοβιετία δεν ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου αλλά η δικτατορία του Κόμματος του προλεταριάτου, όποιος άκουγε ακόμα Τσιτσάνη και δάκρυζε, όποιος ακόμα έπινε τσίπουρο σε ταβερνάκια και καφενεία, όποιος έκανε διακοπές σε camping, όποιος ακόμα δεν ήταν διορισμένος σε καμία ΔΕΚΟ, όποιος ακόμη έτρωγε σουβλάκι και τζατζίκι, όποιος ακόμη έμενε στο κέντρο στο Ντεπώ, στη Χαριλάου και στην Τούμπα, όποιος μίλαγε για τα δικαιώματα των Αλβανών εργατών, όποιος φόραγε μπλουζάκι ΑΒIDAS από την λαϊκή, όποιος ακόμα οδηγούσε LADA, όποιος ακόμα πήγαινε στις πορείες του Πολυτεχνείου και στις Απεργίες, ήταν γραφικός, θύμα, κουλτουριάρης και μαλάκας Αριστερός.

Ήθελε πολύ κουράγιο μετά το ΄89 να δηλώνεις Αριστερός να θες ισότητα, δικαιοσύνη και ίσα δικαιώματα για Έλληνες κι αλλοδαπούς εργάτες. Να μπορείς να αντιστέκεσαι και να μην νιώθεις περιθώριο.

Τι δεν καταλαβαίνεις ρε μάστορα? Σε αυτές τις εκλογές δεν συγκρούονται οι μνημονιακοί με τους αντι-μνημονιακούς. Συγκρούονται 2 κόσμοι. Ο κόσμος που φεύγει που κατέστρεψε τις πόλεις και το περιβάλλον τις συνειδήσεις και τον χαρακτήρα ενός ολόκληρου λαού, με τον κόσμο που γεννιέται και ζητά μόνο ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Όποιος πιστεύει πως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα λύσει όλα τα προβλήματα και θα μας βρει αύριο κιόλας σε όλους δουλειά με μισθούς Ευρώπης καλύτερα να μην ψηφίσει Σύριζα γιατί θα απογοητευθεί. Επίσης όποιος πιστεύει πως οι ζιβάγκο ξαναβγήκαν στην επιφάνεια γιατί μυρίσθηκαν εξουσία και θα θελήσουν να κάνουν τον Σύριζα νέο ΠΑΣΟΚ έχουν δίκιο.

Όμως αν κάτσουν σπίτι για να μην μολυνθούν και να πανηγυρίζουν μετά δικαιωμένοι κάνουν μέγα λάθος. Γιατί αν αποτύχει ο Σύριζα η επόμενη κυβέρνηση θα είναι των Κασιδιάρηδων. Και αυτό θα είναι καταστροφή και για μας τους ρεφορμιστές και για τους «γνήσιους επαναστάτες».

Τι δεν καταλαβαίνεις ρε μάστορα? Εμείς και μετά τις εκλογές θα είμαστε η Αριστερή αντιπολίτευση της κυβέρνησης του Σύριζα.

 Τσελεπής Θεόδωρος

άνεργος ηλεκτροσυγκολλητής και χρόνια ρεφορμιστής.

ΠΗΓΗ: Γαλαρία

πηγη:http://aristeroblog.gr/node/836

 

Στον κοινό αγώνα, με τη δική μας σημαία!

«Ποτέ μην αμφιβάλετε ότι μια μικρή ομάδα από σκεπτόμενους, δεσμευμένους στον σκοπό τους, πολίτες μπορεί ν’αλλάξει τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, είναι και το μόνο που έχει ποτέ συμβεί».

Μ. Mead

                                                               
Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η σύσταση διατυπώθηκε προ ετών από έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα ως διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικών καναλιών: «Μην αφήσετε ποτέ τα γεγονότα να σας χαλάσουν μια ωραία ιστορία»! Παρά τη χρονική απόσταση, κάθε φορά που τη θυμάμαι μου προκαλεί την ίδια ανατριχίλα, όχι τόσο για τον κυνισμό των χειραγωγών που αποκαλύπτει, όσο για την ευπιστία των χειραγωγούμενων που υπονοεί.

Τούτες τις μέρες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με μια άλλου είδους «ωραία ιστορία», που δεν κατασκευάστηκε από τα κέντρα των κυρίαρχων, αλλά από την αγωνία, την ελπίδα και την αδημονία για λύτρωση των κυριαρχούμενων: Στις 17 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει κυβέρνηση, στις 18 καταργεί το Mνημόνιο, οι Ευρωπαίοι γκρινιάζουν, αλλά το καταπίνουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι αρχίζει η σταδιακή ανόρθωση της Ελλάδας, με την Αριστερά επιτέλους, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δικαιωμένη και νικηφόρα. Όποιοι εξ αριστερών τιμητές επικαλούνται υπαρκτά μεν, αλλά δευτερεύοντα «γεγονότα», υποβαθμίζοντας τον ιστορικό χαρακτήρα αυτής της μάχης, επωμίζονται βαριά ευθύνη απέναντι στον λαό, καθώς ρισκάρουν την ήττα της Αριστεράς για χάρη της κομματικής τους καταγραφής και επιβίωσης.

Δεν μας προκαλεί έκπληξη να ακούμε αυτό το ρεφρέν από ανθρώπους που μέχρι χθες ακολουθούσαν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, παρακολουθούσαν την Αριστερά μόνο από τον καναπέ τους και στράφηκαν χθες - προχθές προς τον ΣΥΡΙΖΑ υπό την πίεση αυτής της φοβερής κρίσης, με το ζήλο του νεοφώτιστου. Έναν ζήλο, που τους κάνει να αισθάνονται ότι μπορούν να κουνάνε επιτιμητικά το δάχτυλο στους «μαξιμαλιστές» και τους «ανεύθυνους», εκείνους που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά όχι μία, αλλά εκατό φορές, μαζί με τον Τεμπονέρα, τον Κουσουρή και τόσους άλλους, την εποχή που άλλοι ασχολούνταν μόνο με το Χρηματιστήριο και τα δάνεια. Τους καλούμε μόνο να σκεφτούν καλόπιστα: Αν το πρόβλημά μας ήταν μόνο η κομματική «καταγραφή» και «επιβίωση», πιστεύουν άραγε ότι θα διαλέγαμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο, κόντρα στο ρεύμα; Δεν θα μας ήταν απείρως πιο εύκολο να συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, να βγάλουμε μερικούς βουλευτές και να εξασφαλίσουμε μερίδιο από την κρατική επιχορήγηση;

Εκείνο που μας θλίβει είναι να ακούμε ανάλογες, συχνά καλοπροαίρετες παραινέσεις από αγωνιστές της Αριστεράς, που αντιμετώπισαν πολλές φορές, από τη θέση του θύματος κι όχι του θύτη, τις θεωρίες της «χαμένης ψήφου» και του «αναγκαίου σκαλοπατιού». Πώς μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι ήταν ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά δικαιολογημένο να κατέβουν τα κόμματα της Αριστεράς χώρια στις εκλογές της 6ης ΜαÀου, αλλά πέντε εβδομάδες αργότερα, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες αριστερές οργανώσεις οφείλουν να αυτοκτονήσουν πολιτικά επειδή έχει διαμορφωθεί εκλογική δυναμική υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Και πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αγωνιούν όντως για ένα «λαϊκό, αριστερό μέτωπο», όταν αυτό προϋποθέτει να εξαλειφθούν όλες οι δυνάμεις στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ;

Εντάξει, θα μας πουν, αλλά ειδικά σε τούτες εδώ, τις τόσο κρίσιμες εκλογές, τι νόημα έχει να πάρετε μια μονάδα πάνω ή κάτω, όταν αυτή η μονάδα μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα σε βάρος της Αριστεράς και υπέρ της Δεξιάς; Το πρώτο συμπέρασμα που ευκόλως συνάγεται από το ερώτημα είναι ότι έχουμε δικαίωμα να κατεβαίνουμε αυτοτελώς στις εκλογές, αρκεί αυτές να μην είναι ...κρίσιμες! Έπειτα, η άποψη ότι όλα παίζονται σε μια ζαριά, στις 17 Ιουνίου, καλλιεργεί εκ προοιμίου την απογοήτευση και τον πανικό στο ενδεχόμενο (υπαρκτό, εντελώς ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) να βγει κυβέρνηση με κορμό τη Δεξιά. Υποθέστε ότι η ΝΔ έρχεται πρώτο κόμμα με μικρή διαφορά, φτιάχνει κυβέρνηση με στήριξη του ΠΑΣΟΚ ή και της ΔΗΜΑΡ, έχοντας απέναντί της ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αθροιστικό ποσοστό γύρω στο 35%, ούτως ή άλλως πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά. Γιατί θα έπρεπε να φορέσουμε μαύρες πλερέζες σ’ αυτό το ενδεχόμενο; Δεν θα είχαμε μπροστά μας το ρεαλιστικό ενδεχόμενο να καεί πολύ γρήγορα αυτή η κυβέρνηση από τη φωτιά των νέων μέτρων και της αναπόφευκτης χρεοκοπίας και να έρθει στην εξουσία η Αριστερά, επικεφαλής ενός λαϊκού κινήματος πολύ ισχυρότερου από ό,τι ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια;

Ακόμη χειρότερα, η άποψη ότι «όλα παίζονται στις 17» νανουρίζει με γλυκερές αυταπάτες το λαϊκό κίνημα στο ενδεχόμενο ανάδειξης κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αφοπλίζοντάς το ακριβώς τη στιγμή που θα είναι όσο ποτέ αναγκαίο και καθοριστικό. Γιατί είναι αλήθεια ότι το πρόγραμμα που ανακοίνωσαν την προπερασμένη Παρασκευή ο Αλέξης Τσίπρας και στενοί συνεργάτες του, όσο κι αν μας βρίσκει αντίθετους σε κομβικά ζητήματα, όπως το ευρώ, έθεσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε τροχιά ρήξης με τις κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ – κάτι που έγινε σαφές με τη λυσσαλέα, τρομοκρατική επίθεση όχι μόνο της Γερμανίας της Μέρκελ, αλλά και της Γαλλίας του Ολάντ. Κι αυτό, κυρίως λόγω της δέσμευσής του για μονομερή κατάργηση του Μνημονίου, με νόμο της ελληνικής Βουλής, κάτι που οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται για τίποτα στον κόσμο να αφήσουν να περάσει ατιμώρητο. Επιπλέον, ο Τσίπρας προκάλεσε την μήνιν των ηγεμονικών ομάδων του ελληνικού κεφαλαίου –τραπεζών, καναλαρχών και εφοπλιστών– με μέτρα που στοχοποιούν ευθέως τα σκανδαλώδη προνόμιά τους.

Το πρόβλημα με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι περισσότερο αντανακλά κάθε στιγμή τη συνισταμένη της (εξόχως αντιφατικής και ευμετάβλητης) κοινωνικής του βάσης, παρά τη διαμορφώνει. Την εποχή που το ρεύμα πήγαινε δεξιά και ο Συνασπισμός ήταν κυρίως ένα κόμμα μισθωτών διανοουμένων και δημοσίων υπαλλήλων, η τότε ηγεσία του πήγαινε κι αυτή δεξιά. Σήμερα, που κατακλύζεται ξαφνικά από ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα, με τα οποία δεν έχει ωστόσο οικοδομήσει οργανικές αγωνιστικές και πολιτικές σχέσεις, η ηγεσία του μετατοπίζεται προς τα αριστερά. Το τι θα κάνει αύριο, παραμένει ένα τεράστιο ερώτημα.

Κι όταν λέμε αύριο, δεν εννοούμε μετά από δέκα χρόνια, αλλά, ενδεχομένως και μετά από δέκα ημέρες. Σκεφτείτε τον Αλέξη Τσίπρα να παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, να απειλείται με διακοπή χρηματοδότησης από τη Μέρκελ και χρεοκοπία εντός Ιουνίου, να εκβιάζεται από τη ΔΗΜΑΡ (και από το υπόλειμμα της ΔΗΜΑΡ που εξακολουθεί να βρίσκεται εντός ΣΥΡΙΖΑ) να αναιρέσει τη θέση για ακύρωση του Μνημονίου προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση και να ενοχοποιείται από τα αστικά κόμματα ότι θα οδηγήσει τη χώρα στον όλεθρο αν επιμείνει πεισματικά στον «μαξιμαλισμό» του και εκβιάσει και τρίτη εκλογική αναμέτρηση. Ελπίζουν άραγε οι αριστεροί που προσανατολίζονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ ότι η ηγεσία του θα αντέξει μια τέτοια σφοδρή πίεση αν δεν νοιώθει κανένα ουσιαστικό αντίβαρο από τα αριστερά της, κυρίως από ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Εδώ βρίσκεται το αποφασιστικό στοιχείο που δεν μπορεί να παρακάμψει όποιος θέλει να διατηρεί στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα: Αν και προφανώς δεν είναι ασήμαντο (ούτε μας είναι αδιάφορο) τι κυβέρνηση θα προκύψει από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, σε κάθε περίπτωση θα οδηγηθούμε σε μια πολύ σκληρή, ιστορικών διαστάσεων σύγκρουση, η οποία θα κριθεί στους δρόμους, στις πλατείες και στα εργοστάσια.

Το μεγάλο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από το άλφα ή το βήμα σημείο του προγράμματός του, είναι ότι δεν φαίνεται να έχει συνείδηση της σφοδρότητας αυτής της σύγκρουσης, προς την οποία βαδίζει ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστος.

Δεν ευχόμαστε καθόλου να αναδιπλωθεί άτακτα ή να συντριβεί, γιατί από μια τέτοια εξέλιξη θα ζημιωθεί (ίσως σε χρονικό ορίζοντα μιας γενιάς) ολόκληρη η Αριστερά. Αλλά και δεν έχουμε το δικαίωμα να δώσουμε την πιο κρίσιμη μάχη κάτω από ξένη σημαία. Απέναντι στις επιθέσεις που θα δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ή/και το ΚΚΕ από τον κοινό εχθρό, θα είμαστε αλληλέγγυοι, στο ίδιο χαράκωμα. Απέναντι στις υποχωρήσεις του στο κατεστημένο, που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον λαό, θα είμαστε με τον λαό. Σε κάθε περίπτωση, η νέα εποχή που αρχίζει στις 17 Ιουνίου θα φέρει κατακλυσμιαίες ανακατατάξεις στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Για εκείνες τις δυνάμεις που υπερασπίστηκαν τα πέτρινα χρόνια του νεοσυντηρητικού χειμώνα τη σημαία της ταξικής αυτοτέλειας και της επαναστατικής προοπτικής, αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται καυτό και κρίσιμο.

πηγη:http://aristeroblog.gr/node/830

Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Με το ευρώ στα πρόθυρα κατάρρευσης, επανέρχεται η ιδέα για Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ωστόσο το τίμημα θα είναι για όλους βαρύ

Μέχρι την περασμένη Κυριακή, η Γερμανία εμφανιζόταν πολιτικά απομονωμένη. Τσακισμένη από το Μνημόνιο, η Ελλάδα βάδιζε σε εκλογές που θα μπορούσαν να αναδείξουν την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στον Δυτικό κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ισπανία βρισκόταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης παρότι δεν είχε το «σπάταλο κράτος» της Ελλάδας και εφάρμοζε επί τρία χρόνια εξοντωτική λιτότητα, σαν καλός μαθητής του Βερολίνου – με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω, τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε; Παρά την επαπειλούμενη διάλυση της Ευρωζώνης, όμως, η Αγκελα Μέρκελ επέμενε στον ρόλο της άτεγκτης «φράου Λιτότητα», ασυγκίνητη από τις κραυγές των «μίστερ Ανάπτυξη», σαν τον Φρανσουά Ολάντ και τον Μπαράκ Ομπάμα.

Ακόμη και ένας πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, όπως ο Γιόσκα Φίσερ, βγήκε από τα ρούχα του: «Η Γερμανία κατέστρεψε τον εαυτό της, αλλά και την ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων, δύο φορές τον εικοστό αιώνα», έγραφε σε άρθρο του. «Θα ήταν τραγικό και ειρωνικό ταυτόχρονα, αν μια Γερμανία που κατάφερε να ορθοποδήσει οδηγούσε, με ειρηνικά μέσα και με τις καλύτερες των προθέσεων, στην κατάρρευση της ευρωπαϊκής τάξης για τρίτη φορά».

Ωστόσο, την περασμένη Δευτέρα το σκηνικό άλλαξε, καθώς η Γερμανία εμφανίστηκε έτοιμη για μια εντυπωσιακή ρελάνς. «Εχω πει κατ' επανάληψη ότι στην Ευρωζώνη χρειαζόμαστε περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη», δήλωσε η Αγκελα Μέρκελ σε συνάντηση με τον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Την ίδια μέρα, το Βερολίνο άφηνε να διαρρεύσει στον διεθνή Τύπο ότι ετοιμάζεται να κόψει τον γόρδιο δεσμό του χρέους με ένα «μεγάλο σχέδιο», που θα ξαναφέρει στην ημερήσια διάταξη την ξεχασμένη ιδέα περί Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Μάθαμε, μάλιστα, ότι προς την κατεύθυνση αυτή εργάζεται ήδη πυρετωδώς η «Ομάδα των Τεσσάρων» – των επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Eurogroup.

Το «μεγάλο σχέδιο», το οποίο αναμένεται να συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της 28ης και 29ης Ιουνίου, περιγράφεται ως κβαντικό άλμα στον δρόμο προς την ευρωπαϊκή ομοσπονδία. Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει, περιλαμβάνει δύο βασικές οικονομικές καινοτομίες: τη δημιουργία «τραπεζικής ένωσης», που θα εξασφαλίσει κεφάλαια στις πάσχουσες τράπεζες και θα εγγυηθεί τις καταθέσεις, με αντάλλαγμα το πέρασμά τους υπό ευρωπαϊκό έλεγχο. Και την καθιέρωση κάποιας μορφής ευρωομολόγων για εκείνο το τμήμα του χρέους κάθε κράτους–μέλους, που φτάνει μέχρι το 60% του ΑΕΠ, το ανώτατο επιτρεπτό όριο σύμφωνα με το σύμφωνο σταθερότητας. Το αντάλλαγμα γι' αυτές τις καινοτομίες, που ασφαλώς θα έχουν οικονομικό κόστος για τη Γερμανία, θα είναι η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας, αναφορικά με καίρια ζητήματα όπως η εκπόνηση του κρατικού προϋπολογισμού και η δημοσιονομική πολιτική, σε κεντρική, ευρωπαϊκή αρχή. Η Αγκελα Μέρκελ ήταν απολύτως σαφής: «Δεν μπορείς να απαιτείς ευρωομόλογα και να μην είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Τι συμπεράσματα μπορεί να αποκομίσει κανείς από όλα αυτά; Πρώτα απ' όλα είναι σαφέστατο πλέον ότι η Γερμανία αναγκάζεται να κινηθεί γιατί είναι εκείνη πρώτα απ' όλα (και όχι η Ελλάδα, η Ισπανία ή ακόμη και η Γαλλία) που επωφελείται από το ευρώ, επομένως και εκείνη που θα ζημιωθεί τα μέγιστα από τη διάλυσή του. Το 1999, όταν γεννιόταν το ευρώ, η Γαλλία είχε εξωτερικό πλεόνασμα 43 δισ., ενώ η «ενάρετη» Γερμανία είχε έλλειμμα 25 δισ. Μετά από δέκα χρόνια ευρώ, η κατάσταση είχε αντιστραφεί, με τη Γαλλία να έχει έλλειμμα 33 δισ. και τη Γερμανία πλεόνασμα 141 δισ. Το 42% των γερμανικών εξαγωγών κατευθύνεται στην Ευρωζώνη, απ' όπου προέρχεται και το 60% του εμπορικού της πλεονάσματος, έναντι μόλις 5% που κατευθύνεται στην Κίνα. Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς γιατί η κ. Μέρκελ δεν μπορεί να εξοστρακίσει αψήφιστα την Ελλάδα ή την Ισπανία από το ευρώ, διακινδυνεύοντας να σκοτώσει τη χρυσοτόκο όρνιθα.

ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Επιπλέον, η Γερμανία επωφελήθηκε τα μέγιστα από την κρίση του ευρώ, όπως έγραψε η βελγική εφημερίδα L' Echo, στηλιτεύοντάς την, σε κύριο άρθρο, για «αμετροεπή συμπεριφορά» και «ξεδιάντροπη» εκμετάλλευση των εταίρων. Πραγματικά, φτάσαμε στο σημείο να «δανείζεται» η Γερμανία με το γελοίο επιτόκιο 1,3% για τα δεκαετή της ομόλογα, με 0% για τα διετή ομόλογα και με... αρνητικό επιτόκιο για τα εξαμηνιαία! Με άλλα λόγια, η Γερμανία λειτουργεί στην πράξη, ανεξαρτήτως προθέσεων, ως τοκογλύφος της Ευρώπης, η μοναδική χώρα που διαθέτει άπειρη ρευστότητα χωρίς καν να αναγκάζεται να τυπώνει χρήμα, όπως η Αμερική.

Εν ολίγοις, η Γερμανία άφησε την κρίση στην Ευρωζώνη να φτάσει στο «παρά πέντε», για να εμφανιστεί τελικά ως ο σωτήρας της, με προφανή στόχο να μετατρέψει την αδιαμφισβήτητη οικονομική ηγεμονία της σε πολιτική ηγεμονία. Αυτό που δεν μπορούσε να διεκδικήσει η διχοτομημένη Γερμανία του Ψυχρού Πολέμου, είναι έτοιμη να κατακτήσει η σημερινή, ενοποιημένη Γερμανία, για την οποία άλλωστε το ευρώ ήταν το μέσο και όχι ο σκοπός. Οσοι εξυμνούν την «Ευρώπη που αλλάζει» και θα μας σώσει, υποτίθεται, ως διά μαγείας από όλα τα δυσάρεστα, ενδεχομένως θα ωφελούνταν αν διάβαζαν την ομιλία που εκφώνησε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Ιταλία ο Τζορτζ Σόρος. Από εκεί το απόσπασμα:
«Το πιθανότερο είναι ότι το ευρώ θα επιβιώσει, γιατί η διάσπασή του θα ήταν καταστροφική, όχι μόνο για την περιφέρεια, αλλά και για τη Γερμανία, η οποία θα κάνει ίσα ίσα ό,τι χρειάζεται για να διασωθεί το ευρώ και τίποτα παραπάνω. Το αποτέλεσμα θα είναι μια Ευρωζώνη κυριαρχούμενη από τη Γερμανία, με την απόκλιση μεταξύ πιστωτών και οφειλετών να διευρύνεται και με τις χώρες της περιφέρειας να μετατρέπονται σε περιοχές μόνιμης ύφεσης, που θα χρειάζονται μονίμως χρηματικές μεταβιβάσεις. Θα πρόκειται για μια γερμανική αυτοκρατορία με την ευρωπαϊκή περιφέρεια στον ρόλο της ενδοχώρας»...

ΕΝΑ, ΔΥΟ Η ΜΗΠΩΣ ΤΡΙΑ... ΕΥΡΩ;

Αν και η κυρίαρχη γραμμή των ευρωπαϊκών ελίτ παραμένει η διάσωση του ευρώ με μια «φυγή προς τα εμπρός», στον δρόμο της δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης, δεν λείπουν και οι σοβαροί, ετερόδοξοι προβληματισμοί στις σελίδες του ευρωπαϊκού Τύπου. «Το ευρώ πέθανε! Ζήτω το ευρώ... και το ecu», ήταν ο τίτλος άρθρου του οικονομολόγου Ολιβιέ Μπεριγιέ στη γαλλική Liberation, την περασμένη Δευτέρα. Σε αντίθεση με τα συνήθη στερεότυπα, που ενοχοποιούν μονόπλευρα την Ελλάδα και γενικά το δημόσιο ή ιδιωτικό χρέος των περιφερειακών χωρών, ο αρθρογράφος εντοπίζει τη θεμελιώδη αιτία της κρίσης στις τεράστιες ανισότητες όσον αφορά την παραγωγικότητα των διαφόρων χωρών – ανισότητες οι οποίες, αντί να μειώνονται, αυξάνονται διαρκώς σε συνθήκες νομισματικής ένωσης.

«Στην πραγματικότητα, οι εναλλακτικές λύσεις είναι δύο: είτε ογκώδεις μεταβιβάσεις πόρων (από τις πλουσιότερες προς τις φτωχότερες χώρες) είτε το τέλος του ευρώ», εκτιμά ο Μπεριγιέ. Θεωρεί ότι η πρώτη λύση θα ήταν όχι μόνο ιδεώδης, αλλά και δίκαιη, αφού οι ευνοημένες από το ευρώ χώρες, όπως η Γερμανία, οφείλουν να καταβάλουν κάποιο αντίτιμο για τα πλεονάσματα που συσσωρεύουν εις βάρος των ελλειμματικών χωρών. Ωστόσο, δεν της δίνει πολλές πιθανότητες, καθώς οι ψηφοφόροι δύσκολα θα την αποδέχονταν.

Η αποτυχία του ευρώ δεν σημαίνει κατ' ανάγκην επιστροφή σε 17 εθνικά νομίσματα, συνεχίζει ο Γάλλος αναλυτής. Η πρότασή του είναι να δημιουργηθούν δύο νομισματικές ζώνες με δύο φυσικά νομίσματα, μία «γερμανική» ζώνη του μάρκου και μία «λατινική» του ecu. Σ' αυτό το μοντέλο, το ευρώ θα συνέχιζε να λειτουργεί ως λογιστική μονάδα και των δύο ζωνών, των οποίων τα νομίσματα δεν θα μπορούσαν να μετατραπούν σε άλλο νόμισμα, παρά μόνο σε ευρώ. Η ισοτιμία μεταξύ «μάρκου» και «ecu» θα ρυθμιζόταν με κριτήριο την αποκατάσταση ισορροπίας στο εμπορικό ισοζύγιο.

Αυτή η τρόπον τινά «ευθανασία» του ευρώ με τη μορφή που το ξέρουμε δεν πρέπει να μας τρομάζει, λέει ο Μπεριγιέ, καθώς το κοινό νόμισμα είναι μέσον και όχι αυτοσκοπός. «Απέναντι σε ένα μεγάλο εμπόδιο», συνεχίζει, «πρέπει κάποτε να οπισθοχωρήσεις για να πάρεις φόρα και να το υπερπηδήσεις. Το σφάλλειν ανθρώπινον, το εμμένειν δαιμονικόν»!

Από την πλευρά του, ο Μπρινό Μοσετό, καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο Paris–I, εισηγείται μια άλλη λύση, με την οποία η Ελλάδα θα μπορούσε να κρατήσει το ευρώ, αλλά να... αποχωρήσει από την Ευρωζώνη! Να μην αλλάξει νόμισμα αναφορικά με τις συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας, αλλά να απαλλαγεί από τις εξωτερικές δεσμεύσεις που αυτό συνεπάγεται.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Μαύρη μαγεία; Οχι, λέει ο Μοσετό. Το ευρώ είναι ήδη με μια έννοια «εθνικό» νόμισμα, αφού σε κάθε χώρα τα μεταλλικά νομίσματα φέρουν στη μία πλευρά τους κάποια χαρακτηριστική, εθνική παράσταση και τα χαρτονομίσματα έναν κωδικό χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης χώρας (U για τη Γαλλία, X για τη Γερμανία, Y την Ελλάδα κ.ο.κ.). Επομένως, τίποτα δεν θα εμπόδιζε την Ελλάδα, αν το αποφάσιζε, να βαφτίσει το νόμισμά της ευρω– δραχμή και να συνεχίσει να το διατηρεί σε κυκλοφορία με αρχική ισοτιμία 1:1 με το «ευρώ–ευρώ». Βεβαίως, η ισοτιμία αυτή θα διορθωνόταν αμέσως από τις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, οι οποίες θα υποτιμούσαν την ευρω–δραχμή σε σύγκριση με το ευρώ–ευρώ (κάτι επιθυμητό, στην περίπτωση της Ελλάδας, ώστε να ανορθώσει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και τον τουρισμό της), με συνέπεια την αύξηση των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων.

ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ

Από τη δημιουργία των κοινοτήτων άνθρακα και χάλυβα μέχρι τη θέσπιση του ευρώ, η οικονομία είχε τα πρωτεία στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ενώ η πολιτική ακολουθούσε ασθμαίνουσα. Ωστόσο, αυτή η εξέλιξη δεν ήταν καθόλου προδιαγεγραμμένη. Αντιθέτως, το πρώτο φιλόδοξο σχέδιο ολοκλήρωσης έδινε ξεκάθαρα τα πρωτεία στην πολιτική.

Πρόκειται για το περίφημο «σχέδιο Πλεβέν» για τη συγκρότηση Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας, με πυρήνα τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Εισηγητής ήταν ο Ρενέ Πλεβέν, πρωθυπουργός της Γαλλίας στις αρχές της δεκαετίας του '50. Ωστόσο, το σχέδιό του απορρίφθηκε από την Εθνοσυνέλευση το 1954, καθώς οι μεν γκωλικοί δεν μπορούσαν να δεχθούν την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, οι δε κομμουνιστές φοβούνταν την πρόσδεση μιας ενωμένης Ευρώπης στο άρμα της Αμερικής.

Η επόμενη απόπειρα πολιτικής ένωσης ήρθε και πάλι από τη Γαλλία, το 1961, με το «σχέδιο Φουσέ». Συντάχθηκε από τον Γάλλο πρεσβευτή στη Δανία, Κριστιάν Φουσέ, αλλά πραγματικός εμπνευστής του ήταν ο πρόεδρος Ντε Γκωλ. Πιστός στην πολιτική του φιλοσοφία, ο Γάλλος ηγέτης πρότεινε μια διακρατική, πολιτική και αμυντική ένωση κυρίαρχων εθνών – κρατών, χωρίς ομοσπονδιακού τύπου όργανα, ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, η γαλλική πρόταση δεν κατάφερε να πείσει τη Γερμανία και την Ολλανδία, που προέτασσαν την οικονομική ενοποίηση και δεν έβλεπαν με καλό μάτι την ανεξαρτητοποίηση από την Αμερική.

Μετά τη γερμανική ενοποίηση, η πρωτοβουλία κινήσεων περνάει στη Γερμανία. Το 1994, οι Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Καρλ Λάμερς, εξέχοντα στελέχη του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, εκδίδουν πολύκροτη μπροσούρα με την οποία προτείνουν τη συγκρότηση μιας «Kerneuropa», δηλαδή ενός «σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα» (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Αυστρία, Ισπανία, Ιταλία) γύρω από τον οποίο θα κινούνταν οι περιφερειακές χώρες της δεύτερης ταχύτητας.

Αυτή η ιεραρχική, γερμανική πρόταση προσπαθούσε να διασφαλίσει ταυτόχρονα την προς Ανατολάς διεύρυνση, για την οποία φλεγόταν το Βερολίνο, με τη σε βάθος ολοκλήρωση των ηγεμονικών χωρών. Προσέκρουσε όμως στην αντίδραση της Γαλλίας, η οποία δεν ήταν καθόλου πρόθυμη να εγκαταλείψει τον ιστορικό ρόλο της γέφυρας ανάμεσα στον βιομηχανικό Βορρά και τον μεσογειακό Νότο.

Ιnfo- Ζαν Πιζανί–Φερί, «Η αφύπνιση των δαιμόνων: Η κρίση του ευρώ και πώς να βγούμε απ' αυτήν», μτφ. Μιχάλης Μητσός, Πόλις, 2012.- Wolfgang Munchau, «A real banking union can save the eurozone», Financial Times, June 3, 2012.- «La fausse solution des eurobonds», Le Monde Diplomatique, 1 juin 2012.- Olivier Berruyer, «L'euro est mort ! Vive l'euro... et l'ecu», Liberation, 3 juin 2012.
* Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, 10.06.2012

πηγη:http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=8229:papakon-outopia&catid=54:anpolitiki&Itemid=284