Να γιατί «δεν έχει» το κράτος τους

Του Νίκου Μπογιόπουλου - "Ριζοσπάστης"

O κ. Σίμος Κεδίκογλου στο κυβερνητικό σχήμα που συνέστησαν τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ κατέχει τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν κατέχει τη θέση του...ψευταράκου.

Αλλωστε, απ' όσο γνωρίζουμε, θέση «ψευταράκου», επισήμως και θεσμικώς τουλάχιστον, δεν προβλέπεται ούτε στο παρόν, ούτε στα προηγούμενα κυβερνητικά σχήματα.

*

Ως εκ της θέσεώς του, λοιπόν, ο Κεδίκογλου θα έπρεπε να είναι σοβαρός, ακριβής και ενημερωμένος σωστά.

Εκτός, φυσικά, αν είναι ανίκανος, άχρηστος και αδαής, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε στοιχεία.

*

Σε κάθε περίπτωση ο Κεδίκογλου - και ο κάθε Κεδίκογλου - θα πρέπει να κάνει με συνέπεια τη δουλειά του.

Και δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να μη λέειμπαρούφες, να ενημερώνει με ειλικρίνεια για τις θέσεις της κυβέρνησης και να μην ασκείται σε φτηνή προπαγάνδα επιδιδόμενος σε καλπιές και σε παραποίηση της αλήθειας.

Εκτός, πάλι, αν η δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να κάνει τα ακριβώς αντίθετα...

*

Ας δούμε τώρα τι έκανε προχτές ο Κεδίκογλου.

Στην προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει το λαό (σ.σ.: εδώ γελάνε)

για το πόσο «αναπόφευκτες» (σ.σ.: εδώ οργίζονται)

είναι οι νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα,

ο εκπρόσωπος του κ. Σαμαρά (του κ. Βενιζέλου και του κ. Κουβέλη) άρχισε να αραδιάζει «στοιχεία» και αριθμούς, θέλοντας να αποδείξει πόσο «πολύ κοστίζουν» στο κράτος οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, και πόσο «αναγκασμένο» είναι το έρμο το κράτος (και η έρμη η κυβέρνηση) να πάρει και νέα μέτρα κατά του λαού για να λειτουργήσει (το έρμο το κράτος)...

Συγκεκριμένα, δήλωσε:

«Από τα 88 δισ. των πρωτογενών δαπανών του ελληνικού κράτους, τα 60 δισ. πάνε σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα (...) Μένουν μόνο 28 δισ. για όλη τη λειτουργία του ελληνικού κράτους (σχολεία, νοσοκομεία, δικαστήρια, οργανισμοί), τα πάντα πρέπει να λειτουργήσουν με ένα ποσό που είναι μικρότερο και μόνο από το ποσό που διατίθεται για τις συντάξεις».

*

Καταρχάς, θα πρέπει να ενημερώσει κάποιος τον Κεδίκογλου ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει ένας νόμος που λέγεται «Προϋπολογισμός».

Εκεί καταγράφονται τα οικονομικά δεδομένα ώστε να μην μπορεί ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του.

Με βάση, λοιπόν, τον «Προϋπολογισμό», σε αντίθεση με όσα λέει ο Κεδίκογλου, ισχύουν τα εξής:

*

Πρώτον: Οταν μιλάμε για λειτουργία του «κράτους» τότε μιλάμε για τα στοιχεία του Κρατικού Προϋπολογισμού όπως αυτά καταγράφονται στονΤακτικό Προϋπολογισμό και όχι για τον προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης.

*

Δεύτερον: Σύμφωνα με αυτόν, με τον Τακτικό Προϋπολογισμό (Κρατικός Προϋπολογισμός 2012, Εισηγητική Εκθεση, Κεφάλαιο 3, σελίδα 57, πίνακας 3.9 Δαπάνες τακτικού προϋπολογισμού ανά κατηγορία), οι πρωτογενείς δαπάνες για το 2012 δεν είναι 88 δισ., όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά 49,085 δισ. ευρώ.

*

Τρίτον: Σύμφωνα με τον Τακτικό Προϋπολογισμό, το σύνολο των μισθών και των συντάξεων όχι μόνο δεν είναι 60 δισ. ευρώ, όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά μόλις και μετά βίας φτάνουν στα 19,415 δισ. ευρώ.

*

Τέταρτον: Ακόμα κι αν πάρουμε ως βάση τα στοιχεία με τα οποία ο Κεδίκογλου προσπαθεί να «μπουρδουκλώσει» την κατάσταση, δηλαδή τον Ενοποιημένο Προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης (πίνακας 3.2, σελίδα 44 του Κρατικού Προϋπολογισμού), όπου γίνεται λόγος για πρωτογενείς δαπάνες 87,4 δισ. ευρώ, αμοιβές προσωπικού 17,9 δισ. ευρώ, συντάξεις 31,2 δισ. ευρώ και λοιπές μεταβιβάσεις 14,1 δισ. ευρώ

(όλα αυτά - επαναλαμβάνουμε - αφορούν στη Γενική Κυβέρνηση, η οποία εκτός της Κεντρικής Κυβέρνησης περιλαμβάνει επιπλέον τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πρώτου και δεύτερου βαθμού, και τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης)

τότε και πάλι η κυβερνητική προπαγάνδα δεν εξηγεί γιατί τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης, που με βάση το συγκεκριμένο πίνακα ανέρχονται στα 89,6 δισ. ευρώ, «δεν φτάνουν», όταν οι πρωτογενείς δαπάνες (στον ίδιο πίνακα) είναι 87,4 δισ. ευρώ.

*

Ε, να, λοιπόν, γιατί «δεν φτάνουν»:

*

Γιατί μόνο για το 2012, όπως προκύπτει και πάλι από τον Κρατικό Προϋπολογισμό (πίνακας 3.9, σελίδα 57)

ο ελληνικός λαός υποχρεούται να καταβάλει σε τόκους και σε χρεολύσια, να πληρώσει από το αίμα του σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε τοκογλύφους, για μεσομακροπρόθεσμα δάνεια, για βραχυπρόθεσμα δάνεια, για ομόλογα, για δαπάνες δημόσιου χρέους, για καταπτώσεις εγγυήσεων κ.λπ.

ένα ποσό που

(όπως φαίνεται στο σχετικό πίνακα 3.9 - κατηγορίες δαπάνης με αύξοντες αριθμούς «11», «12», «15», «16», «17» και «18»)

ξεπερνά τα 87 δισ. ευρώ!

Οσο, δηλαδή, και οι πρωτογενείς δαπάνες ολόκληρης της Γενικής Κυβέρνησης!

*

Να, συνεπώς, γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι οργανισμοί, τα δικαστήρια και όλα εκείνα για τα οποία «κλαίει» και κόπτεται ο Κεδίκογλου.

Οχι γιατί «κοστίζουν πολύ» οι μισθοί των εργατών, οι συντάξεις των συνταξιούχων και τα επιδόματα των απόρων, αλλά γιατί το κράτος των κεφαλαιοκρατών - δανειστών - πιστωτών - τοκογλύφων, τους οποίους υπηρετεί η κυβέρνηση του Κεδίκογλου,

είναι, όντως, πολύ δαπανηρό, για το λαό.

Πράγμα που όταν διαβάσει (σωστά) τον Προϋπολογισμό ο Κεδίκογλου θα το αντιληφθεί - δεν αμφιβάλλουμε καθόλου - και ο ίδιος...

πηγη:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8428.html

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΝΑΞΟΥ

Υγεία, ασφάλεια και δημόσιος χώρος στην Αθήνα της κρίσης

Τα πεζοδρόμια στα αριστερά και στα δεξιά έχουν κυριευθεί από τη σιωπή. Έλληνες και μετανάστες όλοι μαζί στη σιωπή. Μια αγορά στη σιωπή

Της Έλενας Λοϊζίδου Πέντε ημέρες στην Αθήνα. Πέντε ημέρες που διαφέρουν μεταξύ τους. Συνήθιζα να επισκέπτομαι συχνά την Αθήνα ως έφηβη με τους γονείς μου. Στο δρόμο για το Κανού της Νιγηρίας όπου ο  πατέρας μου εργαζόταν, περνούσαμε πάντοτε από την Αθήνα. Αυτές οι επισκέψεις ήταν σύντομες, δύο ημέρες στην Αθήνα με επισκέψεις στα αρχαία μνημεία, στα μουσεία, σε ταβέρνες, καφέ, συγγενείς και φίλους. Από το 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αρκετοί από τους πρόσφυγες συγγενείς και φίλους μας μετακόμισαν στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα, προσπαθώντας να ξαναχτίσουν τις ζωές τους από την αρχή. Η Αθήνα έμοιαζε στα παιδικά μου μάτια να είναι μεγάλη, πολύβουη και συναρπαστική. Η εικόνα της Αθήνας έμοιαζε με αυτή που παρουσιαζόταν στις ταινίες της Φίνος Φιλμς (εταιρία κινηματογραφικής παραγωγής στην Ελλάδα 1943 – ’77) τις οποίες η εταιρία εξήγαγε στην Κύπρο και στην ελληνική διασπορά. Δεν είμαι ελληνίδα, είμαι κύπρια. Είμαι ελληνοκύπρια που μεγάλωσε με την ελληνική κουλτούρα και είμαι σε θέση να μιλήσω, να γράψω και να διαβάσω ελληνικά αρκετά καλά, με το κόστος να μην έχω ποτέ μπορέσει να γνωρίσω την τουρκική κουλτούρα και βέβαια την τουρκική γλώσσα. Αλλά ας αφήσουμε αυτή τη συζήτηση για άλλη φορά. Ας παραμείνουμε στην Αθήνα για λίγο. Η Αθήνα των νεανικών μου χρόνων  ήταν μία Αθήνα την οποία είχα την ευκαιρία να γνωρίσω με «γενικούς όρους»: η Αθήνα του ταξιδιωτικού οδηγού. Αυτά που δε πρόσεξα τότε, ενώ πρέπει να υπήρχαν, ήταν οι μικρές λεπτομέρειες που διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία αυτής της πόλης. Αυτές οι λεπτομέρειες, οι αποχρώσεις της πόλης που απειλούνται θέτουν το κίνδυνο να μεταμορφωθεί η  πόλη σε ένα τοπίο ασπρόμαυρου αρνητικού. Χρόνια μετά, 25 χρόνια μεγαλύτερη περίπου, χωρίς γονείς να με συνοδεύουν, αλλά επισκεπτόμενη αθηναίους φίλους, η Αθήνα μου δείχνει τις αποχρώσεις της και τις πληγές της. Τα καφέ δεν είναι δημόσιοι χώροι κατανάλωσης όπως πίστευα όταν ήμουν παιδί. Αυτές οι κινήσεις των χεριών δεν είναι απλά χειρονομίες και χαιρετισμοί, αλλά μέρος της δράσης σε μία εκτεταμένη αγορά όπου η καθημερινότητα, η αγάπη και η πολιτική συζητιούνται και συμβαίνουν. Η Αθήνα είναι μία αγορά από το λεωφορείο, το τραμ, το τραίνο, το λεσβιακό μπαρ, το εστιατόριο, το πάρκο, το ταξί. Η Αθήνα είναι ένας τεράστιος δημόσιος χώρος όπου οι αθηναίοι, εξουθενωμένοι μετά από τέσσερα χρόνια λιτότητας διαπραγματεύονται τα συναισθήματα τους για το κράτος στο οποίο ζουν. Δεν κρύβουν τίποτα με την εκφραστική γλώσσα τους: απογοήτευση, δυσφορία, οργή, μηδενική ανοχή. Κουβαλούν πίσω τους αιώνες πρακτικής δημόσιας έκφρασης. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Είναι οι γιοί και οι κόρες του Διογένη του κυνικού εξάλλου. Περπατώντας στη συμβολή των οδών 28ης Οκτωβρίου και Στουρνάρη, συναντά κανείς το Πολυτεχνείο της Αθήνας. Οι τοίχοι του είναι γεμάτοι γκράφιτι ή με αφίσες για μαζέματα, πολιτικά ή πολιτιστικά, συνελεύσεις κα. Μπροστά στη θέα του μεταφέρθηκα στο χρόνο. Στα αυτιά μου ήχησε η φωνή μιας γυναίκας εκφωνήτριας από τον ραδιοφωνικό σταθμό του πολυτεχνείου: «Εδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού μας αγώνα ενάντια στη δικτατορία και για τη δημοκρατία!». Την 14η Νοεμβρίου  του 1973 οι φοιτητές του Πολυτεχνείου της Αθήνας οργάνωσαν μία κινητοποίηση εναντίον της δικτατορίας. Κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο και μέσω του πειρατικού ραδιοφωνικού σταθμού τους εξέθεσαν τα αιτήματα τους για δημοκρατία στην Ελλάδα. Σύντομα άλλοι εργάτες και φοιτητές συγκεντρώθηκαν έξω από το Πολυτεχνείο. Την 17η Νοεμβρίου στρατιωτικά τανκς στάλθηκαν για να σταματήσουν την κατάληψη. Πολίτες σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα. Αυτό το πνεύμα παραμένει ζωντανό στο χώρο. Μια αφίσα προειδοποιεί τους πολίτες ότι έχει φτάσει η ώρα να κάνουν μία επιλογή: Σταματήστε επιτέλους την κοροϊδία! Τα Μονοπώλια ή οι Άνθρωποι! Εικόνες των ελλήνων αγανακτισμένων από την πλατεία Συντάγματος συνεχίζουν να έρχονται στο μυαλό μου. Ναι…λέω στον εαυτό μου… «οι έλληνες ξέρουν να αντιστέκονται σε οτιδήποτε εμποδίζει την ελευθερία τους…  Ασυμβίβαστοι!». Σύντομα στρίβουμε στην οδό Στουρνάρη. Παίρνουμε το δρόμο για τα Εξάρχεια, την καθιερωμένη ως μποέμ, αριστερή και αναρχική περιοχή της Αθήνας. Η Εύη με προτρέπει να σταματήσω να βγάζω φωτογραφίες. Μου επαναλαμβάνει διαρκώς ότι το τηλέφωνο μου είναι πολύ ακριβό  και ότι υπάρχει κίνδυνος κλοπής. Για ένα λεπτό δεν καταλαβαίνω γιατί μου το λέει αυτό. Συνεχίζω να είμαι απορροφημένη στις σκέψεις μου και να κοιτάζω την πολυτεχνική σχολή, της οποίας η είσοδος είναι σ’ αυτό τον δρόμο. Στρέφω το βλέμμα γύρω μου για μερικά δευτερόλεπτα. Βλέπω ανθρώπους στα πεζοδρόμια να χτυπάνε ενέσεις και να ανταλλάσσουν ναρκωτικά. Κάποιοι είναι καθιστοί και σκυμμένοι προς το έδαφος. Πρέπει να έχουν πάρει υπερβολική δόση ή αλλιώς να είναι πολύ κακής ποιότητα το «πράγμα» που έχουν πάρει. Συνέρχομαι από την ημερήσια ονειροβασία μου. Σαστίζω. Δε μπορώ να απευθύνω το βλέμμα μου ευθεία. Δεν θέλω να βγάλω φωτογραφία. Καμία φωτογραφία δε θα μπορούσε να αποτυπώσει τη σιωπή των πεζοδρομίων. Τα πεζοδρόμια στα αριστερά και στα δεξιά έχουν κυριευθεί από τη σιωπή. Έλληνες και μετανάστες όλοι μαζί στη σιωπή. Μια αγορά στη σιωπή. Τι λένε; Συνέχιζα να αναρωτιέμαι: μήπως πρόκειται για μια σιωπηρή αντίσταση στη λιτότητα; Έτσι ξεφεύγουμε; Θέλουμε να ονειρευόμαστε με κάθε κόστος; Δεν έχουμε σπίτι και αυτός ο δρόμος είναι το σπίτι μας; Προχωράμε από τα Εξάρχεια προς την περιοχή του Ψυρρή. Από μία περιοχή όπου τα αντικυβερνητικά, αντικατασταλτικά συνθήματα και τα γοητευτικά γκράφιτι σε βάζουν στο παλμό της αντίστασης, μεταφερόμαστε σε μία περιοχή πολύ γνωστή για τα εστιατόρια και τα καφέ της. Οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Είναι νωρίς το απόγευμα, μεταξύ πέντε με έξι το απόγευμα Σαββάτου. Βλέπω έναν νεαρό ασιάτη να ψάχνει μέσα σε πλαστικές σακούλες. Είναι ο μόνος άνθρωπος στο δρόμο, εκτός από εμένα και τις δύο φίλες μου βέβαια. Περνάμε από δίπλα του. Εκείνος συνεχίζει να κάνει ανασκαφές στον κάδο. Του ρίχνω μία ακόμη ματιά. Ξαφνικά περίπου οκτώ αστυνομικοί κι ένας άνδρας που τον δείχνει με το δάκτυλο τον περικυκλώνουν. «Πότε έγινε αυτό;», «Γιατί έγινε αυτό;», «Τι έκανε που ήταν κακό;», αναρωτήθηκα. Βγάζω το τηλέφωνο μου να καταγράψω το περιστατικό, μια συνήθεια που έχω αποκτήσει από την εποχή του νομικού παρατηρητηρίου. Ένας άντρας με γένια και χωρίς στολή μας διατάζει να απομακρυνθούμε κι εμένα να σταματήσω να καταγράφω το περιστατικό. Τον αγνοώ και συνεχίζω να προσπαθώ να καταγράψω. Πλησιάζει κοντά μου και μου ζητάει να δει το τηλέφωνο μου. Μου λέει με αυταρχικό τρόπο ότι είναι ειδικός αστυνομικός και ότι σύμφωνα με το νόμο μόνο οι δημοσιογράφοι έχουν δικαίωμα να καταγράφουν. Του δίνω το τηλέφωνό μου. Γιατί του έδωσα το τηλέφωνό μου; Μου ζητήθηκε να μιλήσω με τον επικεφαλής. Ήταν παρών στη σκηνή και με στολή. Κοιτάζει το κινητό μου χωρίς να βρει κάτι ενδιαφέρον. Εξηγεί ότι δε συμβαίνει τίποτα ιδιαίτερο κι ότι απλά ελέγχουν αν ο νεαρός άνδρας είναι μετανάστης με άδεια παραμονής στη χώρα. Μας αφήνει να φύγουμε. Και φεύγω από εκεί ηττημένη και ταραγμένη. Είμαι ταυτόχρονα απογοητευμένη και θυμωμένη με τον εαυτό μου. Ο άνδρας που ήταν υπεύθυνος για το ότι ο νεαρός ασιάτης συνελήφθη έτρεξε πίσω μας για να μας εξηγήσει: «Είμαι υπεύθυνος υγειονομίας και ασφάλειας. Είμαι αριστερός, ανήκα για χρόνια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ... μετά χρειάστηκε να βρω μία δουλειά. Έκανα τη δουλειά μου. Είχα πει επανειλημμένως στο νεαρό άνδρα να μην ανακατεύει τα σκουπίδια και να σταματήσει να λερώνει το δρόμο γιατί οι γείτονες παραπονιούνται…», συνέχιζε να απολογείται δίνοντας τη δική του εκδοχή. Ευχήθηκα να είχε κάνει τη δουλειά του λιγότερο καλά. Γιατί ο καθένας να μεταμορφώνεται σε ένα μικρό κυρίαρχο κυβερνήτη; Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν και η Τζούντιθ Μπάτλερ ήταν πολύ εύστοχοι όταν  περιέγραψαν την αλλαγή που έχει συντελεστεί στον τρόπο που ασκείται η εξουσία τον 21ο αιώνα. Ξανασκέφτομαι. Είμαστε όλοι μικροί κυρίαρχοι κυβερνήτες. Πώς να αντισταθεί κανείς; Πώς να σταματήσει τη δύναμη του φόβου και του εξευτελισμού; Η Χάνα Άρεντ γράφει στο «Εμείς οι πρόσφυγες» (We refugees): «Πριν ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος ήμαστε πιο ευαίσθητοι όταν μας αποκαλούσαν πρόσφυγες. Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε για να αποδείξουμε ότι ήμαστε απλά συνηθισμένοι μετανάστες.  Διακηρύσσαμε ότι είχαμε φύγει με τη θέληση μας από τη χώρα μας για να πάμε σε χώρες της δικής μας επιλογής κι ότι η κατάσταση μας δεν είχε καμία σχέση με τα αποκαλούμενα «εβραϊκά προβλήματα». Ναι, είμαστε μετανάστες που μία ημέρα αποφασίσαμε να αφήσουμε τη χώρα μας, γιατί πλέον δε μας έδινε αυτά που χρειαζόμαστε ή απλά για οικονομικούς λόγους. Θέλαμε απλά να ξαναχτίσουμε τις ζωές μας. Για να ξαναχτίσει κανείς τη ζωή του πρέπει να είναι δυνατός και αισιόδοξος. Επομένως είμαστε αισιόδοξοι». Tην Κυριακή 12/8/12 διαβάζω στην Καθημερινή  ότι την Παρασκευή 10/8/12 μια αστυνομική επιχείρηση, η επιχείρηση Ξένιος Ζευς «σκούπισε» 6.690 παράνομους μετανάστες από τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας. Σύμφωνα με τον Κώστα Ονισένκο, οι έλληνες κάτοικοι του κέντρου της Αθήνας έμειναν πολύ ικανοποιημένοι από αυτή την εξέλιξη. Παρουσιάζονται να φοβούνται λιγότερο να κυκλοφορήσουν στους δρόμους και πιστεύουν ότι οι επιχειρήσεις τους θα πάνε καλύτερα. Καταλογίζουν στους παράνομους μετανάστες ότι τους απειλούν με κλοπές και ότι  κάνουν εμπόριο ναρκωτικών για να αυξήσουν το εισόδημά τους. Ο ίδιος δημοσιογράφος επισημαίνει ότι από τους προσαχθέντες οι 1555 ήταν παράνομοι μετανάστες. Επίσης, γράφει ότι 172 γυναίκες κατηγορήθηκαν για πορνεία και  10 από αυτές βρέθηκαν θετικές στον ιό του έιτζ. Tώρα καταλαβαίνω καλύτερα το περιστατικό του οποίου ήμουν μάρτυρας το Σάββατο. Η σύλληψη του νεαρού ασιάτη (σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα οι περισσότεροι παράνομοι μετανάστες είναι ασιάτες ή αφρικανοί, ήρθαν στην Ελλάδα μετά το 2004 πιστεύοντας ότι πρόκειται για φιλόξενη χώρα – γη της επαγγελίας) ετεροχρονισμένα κατάλαβα ότι ήταν μία ακόμη προέκταση της επιχείρησης της αστυνομίας Ξένιος Ζευς. Η βία του ρατσισμού και η ξενοφοβία που η Αθήνα παράγει σήμερα, μεταμφιέζεται με το πρόσχημα «των κανόνων υγείας και ασφάλειας», με ισχυρισμούς περί ανομίας, με το πρόσχημα της πολιτικής της λιτότητας και κάτω από τόσα άλλα που μπορούν να το μεταμφιέσουν. Σκέφτομαι τα λόγια της Άρεντ ενώ προσπαθώ να φανταστώ την αισιοδοξία την οποία κάθε μετανάστης μπορεί να έχει στην καρδιά του όταν εγκαταλείπει την γενέτειρά του. Σκέφτομαι την μαύρη γυναίκα που χαστούκισε έναν έλληνα άνδρα στο τραμ επειδή την παρενόχλησε (σεξουαλικά ή με άλλο τρόπο που δεν είμαι σε θέση να εξακριβώσω). Σκέφτομαι την αισιοδοξία ή ακόμη και την απόγνωση που μπορεί να την ώθησε να σηκώσει το χέρι της ενάντια σε μία παραβίαση; Σκέφτομαι την ενέργεια που μπορεί να χρειάζονται οι μετανάστες για να μπορέσουν να επιβιώσουν του φόβου, των προσβολών και της βίας που υφίστανται σε καθημερινή βάση. «Πώς τα καταφέρνουν;», αναρωτιέμαι. Δεν έχω απάντηση. Έχω μείνει άφωνη. Στους δρόμους της Αθήνας σκύλοι τριγυρνούν ελεύθερα μόνοι ή σε αγέλες. Το ίδιο κάνουν και οι γάτες. Ανήκουν στην πόλη. Σε όλους και σε κανέναν. Οι περίοικοι τους ταΐζουν. Στη «Μυροβόλο», ένα λεσβιακό μπαρ, υπάρχουν τρεις τέτοιοι σκύλοι. Μια ηλικιωμένη γυναίκα μπαίνει στη Μυροβόλο και κάθεται μόνη της σ’ ένα τραπέζι. Δεν παραγγέλνει ποτό. Κοιτάζει ήρεμα και υπομονετικά. Περνούν περίπου δέκα λεπτά. Η μπαργούμαν έρχεται και της προσφέρει ένα πακέτο με φαγητό. Το παίρνει και φεύγει. Δεν πληρώνει. Στο κέντρο της Αθήνας πολλούς τοίχους κοσμεί το ίδιο γκράφιτι: «Βασανίζομαι». Βασανίζομαι. Η Αθήνα βασανίζεται. Το βάσανο, ανατολίτικης προέλευσης, είναι στην πραγματικότητα είδος πετρώματος. Μια λύδια λίθος που χρησιμοποιούνταν για την αναγνώριση του χρυσού, καθώς το πραγματικό χρυσό άφηνε πάνω της ένα ιδιαίτερο σημάδι. Το βάσανο είναι ανυπόφορο. Καταδικάζουμε τα βασανιστήρια των κρατουμένων, των πολιτικών κρατούμενων, όλων των κρατούμενων, όλων. Έτσι πρέπει να κάνουμε. Αλλά αν εμείς, ως χώρα, ως έθνος σε «βάσανα», αν είμαστε στη τροχιά αναζήτησης της αλήθειας που είναι πέρα από τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο, τότε πρέπει να στραφούμε εναντίον του λόγου και των πρακτικών κανόνων υγείας και  ασφάλειας. Πρέπει να σταματήσουμε να βασανίζουμε άλλους για να βρούμε την αλήθεια. Το βάσανο είναι μία πέτρα ανατολικής προέλευσης, αλλά ειδικότερα λυδιακής προέλευσης, ενός βασιλείου που την εποχή του σιδήρου κατέλαβε ολόκληρη τη δυτική Ανατολία. Μια πέτρα ανατολιτικής καταγωγής έδωσε στην ελληνική γλώσσα μια λέξη για να εκφράζει τις ταλαιπωρίες και τις αγωνίες. Πρόκειται για μια υποβλητική λέξη, που αναγκάζει κάποιον να σκεφτεί μια διαφορετική εικόνα του εαυτού. Η Τζούντιθ Μπάτλερ γράφει: «Το είδος της σχετικότητας που τίθεται σε κίνδυνο είναι αυτό που «διακόπτει» ή προκαλεί τον χαρακτήρα της ενότητας του υποκειμένου, την πληρότητα και την τελειότητα του. Με άλλα λόγια, κάτι συμβαίνει στο «υποκείμενο» που το αποκεντρώνει, που το αποσπά από το επίκεντρο του κόσμου. Κάποιο αίτημα εξωτερικά έρχεται σ εμένα, μου ασκεί πίεση ή ακόμη και με διχάζει εξωτερικά και μόνο μέσα από αυτή την επερώτηση του ποιος είμαι έχω κάποιες πιθανότητες να σχετιστώ με τον άλλο». Αν ένας οδηγός λεωφορείου είναι ικανός να μείνει λίγο παραπάνω από το ωράριο του για να μεταφέρει τρεις γυναίκες που περίμεναν στη στάση ενώ είχε λήξει το ωράριο των δρομολογίων, αν ο κάθε οδηγός λεωφορείου μπορεί να βρει μέσα του ή μέσα της κάτι που να μπορεί να ραγίζει «τους κανόνες υγείας και ασφάλειας», τότε κάτι μου λέει ότι υπάρχει κάτι μέσα σε όλους εμάς τους αθηναίους ή μη που δείχνει ότι αλληλεπιδρούμε ή διεισδύουμε ο ένας στον άλλο. Υπάρχει ακόμη κάτι, μία πέτρα, ένα γκράφιτι για να μας θυμίσουν όχι μόνο ότι μοιραζόμαστε αυτή τη γη, αυτό τον κόσμο, αλλά επίσης ότι είμαστε περαστικοί επιβάτες, όπως περαστικά είναι τα λεωφορεία. Υπάρχει κάτι που μας αναγκάζει να δούμε τον κόσμο με τις αποχρώσεις του, αποχρώσεις πέρα από το άσπρο και το μαύρο. Αν τα πράγματα έχουν έτσι, τότε πολλά μπορούν να συμβούν: η Αγορά δε χρειάζεται να είναι πλέον ένα μουσείο, αλλά μπορεί να μετασχηματιστεί σε ένα πεδίο δράσης, ένα πεδίο όπου οι λέξεις δε θα είναι ατομικές εκφράσεις, αλλά ανοίγματα σ ένα νέο κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι εξίσου εφικτός με τον κόσμο που ζει στις αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Και εναποτίθεται σε εμάς, όχι στο κράτος, όχι στην αστυνομία, όχι στους υπεύθυνους υγειονομικής ασφάλειας, να αναβιώσουμε τις αποχρώσεις, να ανακαλύψουμε νέες. Για τη Χρυσάνθη Νιγιάννη. Πολλές ευχαριστίες στη Χρυσάνθη Νιγιάννη και στην Εύη Μιχαλάκη που μου έδειξαν την Αθήνα όπως είναι. Ευχαριστώ επίσης την Βrenna  Βhandar για τις χρήσιμες παρατηρήσεις της. *Η Έλενα Λοϊζίδου είναι  λέκτορας Νομικής στο Birkbeck Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου Πηγή: Critical Legal Thinking ΠΗΓΗ:http://www.rednotebook.gr/details.php?id=6711

Έλμερ Φαντ(ώνης Σαμαράς)

Η κυνηγετική περίοδος ξεκίνησε!
Η Κυβερνητική Τρόικα έριξε τον λαγό για να τουφεκίσει... την πάπια!
Συζητείται, λέει, να καταργηθεί πλήρως το πενθήμερο και το οχτάωρο.
Ποιος το λέει;
Μα ο Έλμερ Φαντ της πολιτικής (Αντώνης Σαμαράς μέσω... διαρροών), ο οποίος πετά τον αδιανόητο -προς στιγμήν- Μπαγκς Μπάννυ των εργασιακών σχέσεων, ο οποίος είναι προαποφασισμένος να "σωθεί" σε αυτή τη δέσμη μέτρων, ούτως ώστε να φαγωθεί πιο εύγεστα και εύπεπτα η πάπια των 11,5 δισ. ευρώ μέτρων!

Με λίγα λόγια, μην ανησυχείτε αγαπητοί!
Και κυρίως μην τσιμπάτε!
Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να περάσει αυτή τη στιγμή αυτό το μέτρο του περιβόητου sms της Τρόικα.

Ένας κλασικός επικοινωνιακός "λαγός" είναι για την ώρα.
Για να ανακουφιστούμε την ώρα που θα περάσουν τελικά μόνο τα έως τώρα γνωστά μέτρα.
Για να αναφωνήσουμε όλοι μ' ένα στόμα-μια φωνή:
"Ουφ! Το πάλεψε ο Σαμαράς και τελικά δεν της πέρασε της Τρόικα! Πάλι καλά δε λες που μας κόψανε μόνο αυτά τελικά...;"

Βέβαια, όπως κάθε λαγός που σέβεται τον εαυτό του, θα επανέλθει ως κύριο ζητούμενο στο επόμενο τελευταίο πακέτο μέτρων στο επόμενο διάστημα, λογικά κατά την Άνοιξη.
Τότε θα 'ναι πάλι δύσκολη αλλά αναγκαία η λήψη αυστηρών μέτρων "για να μη βγούμε απ' το ευρώ".
Και τότε θα νομοθετηθεί το εξαήμερο και το 13ωρο ως εργασιακή βάση.

 

Και ως λαγό θα πετάξουν μπροστά το sms της Τρόικα για μαστίγωμα και δαχτυλάκι στον εργαζόμενο.
Και όταν δεν μπει το δαχτυλάκι, θα ανακουφιστούμε που τελικά τη γλιτώσαμε μόνο μ' ένα 6ήμερο και 5 ωρίτσες τη μέρα παραπάνω στη δουλειά...

Και πάει λέγοντας...
Το δάχτυλο στο μεταξύ θα γίνει αγγούρι και το αγγούρι μπαγλαμάς.
Και πάντα θα 'μαστε ανακουφισμένοι.

Και πάντα κάποια στελέχη της ΝΔ,, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ θα εκφράζουν την οργή τους για τα άδικα νέα μέτρα, αλλά στο τέλος θα τα ψηφίζουν για να σωθεί η χώρα...

 

πηγη:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2012/08/we-only-need-some-space-to-breath.html

από το : TVXS.GR

πηγη:http://toixo-toixo.blogspot.gr/2012/09/blog-post_4.html

Η πείνα αντιμετωπίζεται και με μια τυρόπιτα, η πνευματική πείνα σκοτώνει

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

"Σε καμία δημοκρατία δεν παραδίδεις ένα στρατόπεδο, με τους φαντάρους του μέσα, στην Αστυνομία, η οποία νύχτα, στις 2.30 π.μ., το μετατρέπει σε φυλακή"

"Κάνω μουσική γιατί δεν αντέχω τη σιωπή" λέει ο Νίκος Τουλιάτος. Έτσι είναι, τα κρουστά για εκείνον δεν είναι μόνο αφορμή δημιουργίας και έκφρασης. Όποτε χρειαστεί τα... "κατεβάζει" στον δρόμο γιατί "πρέπει να είσαι πάντα ετοιμοπόλεμος και να αντιμετωπίζεις ό,τι συμβαίνει γύρω σου με τα όπλα που διαθέτεις".
Κορυφαίος κρουστός στη χώρα μας, δάσκαλος και δημιουργός, θέτει την ταυτότητα του πολίτη στο ίδιο μέρος της καρδιάς μ' αυτή του μουσικού. Ανήσυχος, αεικίνητος, ενεργό μέλος της κοινότητας, δεν εφησυχάζει ούτε επαναπαύεται στις δάφνες του. Με την έγνοια στραμμένη στη μουσική παιδεία και την κοινωνική συνύπαρξη, κάνει τη μουσική αφορμή. Αυτή τη φορά είναι η Κρουστοπανήγυρις, η μεγάλη γιορτή των κρουστών, που εδώ και δέκα χρόνια έχει ταξιδέψει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και φέτος εγκαθίσταται στον νομό Κορινθίας. Από χθες ώς τις 30 του μήνα, αυτό το ρυθμικό φεστιβάλ κρουστών επιχειρεί να δώσει μια απάντηση στη βαρβαρότητα της εποχής μας και σε άλλα πολλά. Μ' αυτή την αφορμή μιλήσαμε με τον Νίκο Τουλιάτο. Ο λόγος του ωστόσο δεν περιορίζεται μόνο στο φεστιβάλ. Μιλάει για την Κόρινθο και τα πρόσφατα ρατσιστικά γεγονότα, για τη μουσική, την τέχνη, τον πολιτισμό και όσα υφιστάμεθα σήμερα ως κοινωνία. Είναι, βλέπετε, σαφής όταν λέει "κάνω μουσική γιατί δεν αντέχω τη σιωπή".


* Σας έχουν αποκαλέσει “πρύτανη” των κρουστών, “γητευτή” τους επίσης, εσείς πώς θα αυτοχαρακτηριζόσασταν;
Δεν ξέρω τι ισχύει απ' όλα αυτά. Νομίζω όμως ότι μου ταιριάζει περισσότερο ένα παρατσούκλι που μου έχουν δώσει οι φίλοι μου από παλιά. Με φωνάζουν Τζερόνιμο, δεν ξέρω, με βλέπουν ως Ινδιάνο. Βέβαια, Ινδιάνο με έχουν πει και άνθρωποι από τη φυλή των Σιού. “Εσύ είσαι δικός μας” μου είπαν πριν από 10 χρόνια και χάρηκα πολύ.

* Η αλήθεια είναι ότι η ζωή σας δεν διαφέρει πολύ από τη ζωή ενός Ινδιάνου...
Από πολύ μικρός αγαπούσα τους Ινδιάνους. Μεγαλώνοντας, διαβάζοντας και μαθαίνοντας για τους Ινδιάνους ανακάλυψα ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν εκείνοι τη ζωή είναι και δικός μου. Η σχέση τους με τη φύση, με τον άνθρωπο και ο πολύ σημαντικός τρόπος με τον οποίο χειρίζονται τις κοινωνικές και διαπροσωπικές τους σχέσεις, η φιλοσοφία τους για την κοινότητα, όλη τους η συμπεριφορά, ο λόγος και η φιλοσοφία τους, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται και χειρίζονται τα της κοινότητας και τους ανθρώπους μού ταιριάζει απολύτως. Επομένως απ' όλα τα “πρύτανης”, “πατριάρχης” που μου έχουν πει, θα κρατούσα το "γητευτής", γιατί ταιριάζει στην ινδιάνικη “φύση” μου.

* Ποιους και τι προσπαθείτε να γητέψετε με την Κρουστοπανήγυρη;
Είναι μια μεγάλη ιστορία, με πολλές πλευρές. Είναι η σχέση του ανθρώπου με τον ρυθμό, που στην ουσία είναι ο πρώτος τρόπος επικοινωνίας του ανθρώπου. Ο ρυθμός άλλωστε είναι η καρδιά της γης. Άρα λοιπόν ένα φεστιβάλ κρουστών δεν μπορεί να μην αναδείξει αυτά τα πρωτογενή στοιχεία της ίδιας της φύσης. Από την άλλη, τα κρουστά είναι ένα “εύκολο” όργανο επικοινωνίας, γιατί δεν θέλει ειδική σπουδή για να παράγεις ήχο, άρα ο καθένας μπορεί να παίξει κάποιο κρουστό και να συμμετάσχει σε μια ομαδική ρυθμική μουσική διαδικασία. Μουσικά όμως είναι ένα πολύ δύσκολο όργανο, γιατί η μουσικότητα εξαρτάται απ' αυτόν που χειρίζεται το όργανο και όχι από το όργανο αυτό καθ' αυτό. Μέσω λοιπόν ενός φεστιβάλ κρουστών μπορεί το κοινό να ακούσει, να συμμετάσχει, να συμπράξει με άλλους, να διδαχτεί, να βρει πολλούς τρόπους επικοινωνίας και συμμετοχής. Και με το δεδομένο ότι τα κρουστά υπάρχουν σε όλες τις τέχνες, η Κρουστοπανήγυρη είναι ένα φεστιβάλ για όλη την τέχνη με άξονα τον ήχο των κρουστών.

* Επιμένετε να δράτε στην περιφέρεια. Γιατί;
Γιατί πιστεύω ότι εκεί υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για τον κόσμο. Στην περιφέρεια η νεολαία κυρίως έχει ανάγκη να μάθει τους δρόμους της. Κι επειδή δεν υπάρχουν δυνατότητες να ασχοληθεί με πράγματα ανάλογα, γι' αυτό θεωρώ ότι έχει νόημα να γίνονται τέτοιες προσπάθειες. Κι αυτό επιβεβαιώνει την ανάγκη ένα φεστιβάλ να μην έχει τον χαρακτήρα απλώς συναυλιών, αλλά να είναι ένα πολιτιστικό γεγονός γνώσης, συμμετοχής και διασκέδασης των κατοίκων.

* Εσείς κάνετε την Κρουστοπανήγυρη στην Κόρινθο. Όμως η Κόρινθος ήρθε στο προσκήνιο τελευταία όχι μέσα από τον πολιτισμό, αλλά από σκληρές ρατσιστικές εικόνες.
Να ξεκαθαρίσουμε λίγο το τοπίο με την Κόρινθο. Η Κόρινθος είναι μια δημοκρατική περιοχή. Η περιοχή της Κορινθίας βεβαίως πάντα είχε ένα ποσοστό πολιτών που εκφραζόταν στην Άκρα Δεξιά. Δεν είχαν ακραίες συμπεριφορές. Τώρα, με τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν με τον ακραίο και ρατσιστικό τρόπο έξω από το στρατόπεδο δεν ήταν παραπάνω από χίλια άτομα. Και μαζί τους καμιά δεκαπενταριά Χρυσαυγίτες. Η διαμαρτυρία του κορινθιακού λαού και των φορέων του επί της ουσίας έχει να κάνει με τον τρόπο που συνέβη το γεγονός. Σε καμία δημοκρατία δεν παραδίδεις ένα στρατόπεδο, με τους φαντάρους του μέσα, στην Αστυνομία, η οποία νύχτα, στις 2.30 π.μ., το μετατρέπει σε φυλακή. Αυτό θυμίζει άλλες εποχές. Δεν μπορεί να μην ενημερώνεις τους φορείς της πόλεις. Εγώ δεν είδα την Κόρινθο να ουρλιάζει ρατσιστικά έξω από το στρατόπεδο. Είδα χίλιους ανθρώπους και ορισμένους Χρυσαυγίτες σε στρατιωτική παράταξη. Το μεταναστευτικό είναι πρόβλημα, αλλά, όπως όλα τα προβλήματα, λύνεται με σκέψη και όχι με μπράτσα. Όχι με αποσπασματικές κινήσεις, με βία και ρατσιστικές επιδρομές αλλά με ψυχραιμία και σκέψη.

* Το νερό στο στρατόπεδο έχει επανασυνδεθεί;
Ναι, υπάρχει νερό, επίσης η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ που επισκέφτηκε το στρατόπεδο, αυτό δείχνει και το πώς η κάθε πολιτική δύναμη αντιμετωπίζει το μεγάλο αυτό πρόβλημα, διαπίστωσε ότι διανέμεται φαγητό στους ανθρώπους, ότι δεν υπάρχουν παιδιά και γυναίκες ανάμεσά τους, κυρίως όμως ότι χρειάζονται νομική υποστήριξη και μεταφραστές. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε αμέσως εκεί με αντιπροσωπεία και όχι με φωνές δείχνει τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει ένα μεγάλο και οξύ πρόβλημα, το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί και από τις δύο πλευρές. Και από την πλευρά αυτών των ανθρώπων, που δεν είναι σκουπίδια, αλλά και από την πλευρά της τοπικής κοινωνίας, που αντιμετωπίζει τα προβλήματα τα οποία δημιουργεί η ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών στη χώρα. Εγώ θεωρώ ότι όλη αυτή η υπερβολή γύρω από το “πρόβλημα” της Κορίνθου θέλει να κρύψει στην ουσία το μέγα πρόβλημα των 11,5 δισ. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ελαφρά τη καρδία ότι όλοι οι Κορίνθιοι ξαφνικά ξημεροβραδιάζονται έξω από ένα στρατόπεδο εναντίων 250 επίσης δυστυχισμένων ανθρώπων. Γιατί κι εμείς δυστυχισμένοι είμαστε, μας ξεβρακώνουν και μας δείχνουν ότι φταίνε οι άλλοι ξεβράκωτοι. Η Κόρινθος είναι ένα ακόμα θύμα της τεράστιας προπαγάνδας που στήνουν κάποια κέντρα για να αποσιωπούν το σοβαρό μας πρόβλημα, που είναι η κατεδάφιση μιας ολόκληρης κοινωνίας.

* Η Κρουστοπανήγυρη μπορεί να αποτελέσει μια μουσική απάντηση απέναντι στη βαρβαρότητα;
Βεβαίως, γιατί όπου υποχωρεί ο πολιτισμός, η αισθητική και η ηθική, επικρατεί η χυδαιότητα, η βαρβαρότητα, η βλακεία, το ψέμα, η σαχλαμάρα. Εκεί που υποχωρούν οι ποιητές, σηκώνουν κεφάλι οι παντός είδους χουλιγκάνοι. Εμείς ξαναβάζουμε τον πολιτισμό σε προτεραιότητα, γιατί πιστεύουμε ότι η πείνα αντιμετωπίζεται και με μια τυρόπιτα, η πνευματική πείνα όμως σκοτώνει.

* Είστε από τους δημιουργούς που δίνουν πολύ μεγάλη προσοχή στην Παιδεία και στον ρόλο της στη νέα γενιά. Μπορεί, στις ημέρες της μεγάλης κρίσης που περνάμε, την ώρα που κατεδαφίζεται η εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές οι πανεπιστημιακοί είναι στο στόχαστρο των οικονομικών μέτρων, να μιλάμε για μουσική εκπαίδευση;
Ακριβώς επειδή συμβαίνουν όλα αυτά, η τέχνη, η μουσική, μπορεί να διαμορφώσει τις συνθήκες ώστε να σταθεί ο άνθρωπος όρθιος μέχρι να πάρει μπροστά πάλι η μηχανή και να συνεχίσουμε να ζούμε.

* Αρκεί ένα τύμπανο για να το πετύχει αυτό;
Και περισσεύει, αρκεί να το πιστέψουμε όλοι. Και το μάθημα σε ένα τέτοιο φεστιβάλ όπως η Κρουστοπανήγυρη δεν είναι πώς θα παίξουμε νότες χωρίς λάθη, αλλά πώς θα συνυπάρξουμε ως ομάδα και ως κοινωνία.

* Σε άλλες εποχές, οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί, οι πνευματικοί άνθρωποι λειτουργούσαν ως εμπροσθοφυλακή της κοινωνίας. Σήμερα τί συμβαίνει;
Κάποιοι άνθρωποι απ' αυτούς που ξέραμε έχουν υπαναχωρήσει, ενδεχομένως έχουν κουραστεί, κάποιοι έχουν βολευτεί, αλλά υπάρχουν πενευματικές οντότητες που είναι μπροστά. Αρκεί να τους ανακαλύψουμε και να τους εμπιστευτούμε.

* Από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων με τα 400 κρουστά σας μέχρι τους δρόμους της Αθήνας με μπόλικα χημικά απέναντι στα κρουστά σας, πώς εκμηδενίζεται η απόσταση; Τι γράφει το κοντέρ;
Το κοντέρ θα έπρεπε να γράφει πάντα τον αριθμό 1. Δεν είναι απαραίτητα μια συνέχεια. Η αντίσταση κάθε φορά παίρνει τα χαρακτηριστικά της εποχής της και πρέπει να είσαι πάντα ετοιμοπόλεμος και να αντιμετωπίσεις ό,τι συμβαίνει γύρω σου με τα όπλα που διαθέτεις. Με παλιά υλικά δεν φτιάχνεις καινούργιες συνταγές. Τότε, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έλεγα να βιντεοσκοπήσουμε τη ζωή μας όπως ήταν εκείνη την εποχή γιατί δεν θα την ξαναδούμε έτσι. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκα.

* Γιατί κάνετε μουσική;

Ο Θεός, λένε, έφτιαξε τον άνθρωπο και ο άνθρωπος έφτιαξε τη μουσική γιατί ένιωσε τη σιωπή και φοβήθηκε. Γι' αυτό κάνω μουσική, γιατί δεν αντέχω τη σιωπή...

πηγη:http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=710414

"ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ" ΣΤΗ ΝΑΞΟ - ΑΡΣόΣ - ΦΛΕΑ

«ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΝΑΞΟ» - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Ο Ιστορικός Όμιλος Νάξου ΑΡΣόΣ και το π. ΦΛΕΑ Σας καλούν στη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΝΑΞΟ. 

Συνάντηση-επικοινωνία ερευνητών, μελετητών, 

αναγνωστών και φίλων του π. ΦΛΕΑ.

                  Πρόγραμμα εκδηλώσεων                     

  

Ι

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου, Θανάσης Κωτσάκης, Ιστορικός, «Όψεις του πολιτισμικού φαινομένου της όσμωσης μεταξύ Ελλήνων ορθόδοξων και Δυτικών στη νήσο Νάξο (13ος-20ος αι)».

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου, Στέλιος Ν. Μαρινάκης, Αρχιτέκτονας, «Η ανώνυμη αρχιτεκτονική στη Νάξο».

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου, Αγγελική Κουμά-Μαρία Λένη, Αρχαιολόγοι (Υπ. ΠΑΙ. Θ. Π. Α), «Αποκαταστάσεις της Διεύθυνσης αναστήλωσης νεώτερων και σύγχρονων μνημείων του Υ.ΠΑΙ.Θ.Π.Α. στα νεώτερα κτήρια της Νάξου».

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου, Αλεξάνδρα Κωσταρέλλη, Αρχαιολόγος, «Το σύνθρονο και ο επισκοπικός θρόνος στους ναούς της Νάξου».

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου, Δημήτρης Δημητρόπουλος, Ιστορικός, Ερευνητής (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών), «Τα σπίτια, η θάλασσα, οι πειρατές: κάποιες σκέψεις για τη θέση των Κυκλαδίτικων οικισμών».

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου, Κωνστ. Αντ. Κατσουρός, «Πολιτικός δεσποτισμός και το Κίνημα της Αλληλεγγύης στην Ελλάδα, την εποχή της κρίσης».

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου, Μπεν Σλοτ, «Αγγίδια. Η τελευταία παρουσία της Βενετίας στις Κυκλάδες».

Χώρος εκδηλώσεων 

αμφιθέατρο Ιάκ. Καμπανέλλης, στις 8 μ.μ.

ΙΙ 

Συνεργασία 

με το Ινστιτούτο Ελληνο-ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών 

Η ΝΑΞΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ (7ος-10ος αι.).

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, Γ. Τσούτσος, Πολιτικός Επιστήμων, Συνεργάτης Βιβλιοθήκης Ιεράς Συνόδου, «Ο ναυτικός πόλεμος στο Αιγαίο στους σκοτεινούς αιώνες: το υγρό πυρ».

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου, Ελεωνόρα Κουντούρα-Γαλάκη, Ιστορικός, Ερευνήτρια (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών), «Η Εικονομαχία στη Νάξο στους σκοτεινούς αιώνες».

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου, Β. Χρηστίδης, τ. καθηγητής Αραβικής ιστορίας Πανεπιστημίων Columbia και Ιωαννίνων, Διευθυντής του Ινστιτούτου Ελληνο-ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών, «Οι σχέσεις της Νάξου με το Εμιράτο της Κρήτης στους σκοτεινούς αιώνες (9ος-!0ος αι.)».

Παράλληλα θα λειτουργήσει μικρή ναυτική έκθεση με ομοιώματα μερών του δρόμωνακαι ενός μηχανήματος για την εκτόξευση του υγρού πυρός.

Χώρος εκδηλώσεων 

αμφιθέατρο Ιάκ. Καμπανέλλης, στις 7.30 μ.μ.

πηγη:http://arsosnaxos.blogspot.gr/

Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας 2012 στο Α.Π.Θ.

Στις 5,6, και 7 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί το Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας 2012 στον χώρο του ΑΠΘ. Όπως αναφέρει η Ανοιχτή Συνέλευση για τη Διοργάνωση του Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας του 202  του η φετινή διοργάνωση εκτός από το πολιτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων με θεματικούς άξονες για τις τρεις ημέρες. "Αυτοδιαχείριση-Δομές-Παραγωγή-Δικτύωση", Κατάσταση Εξαίρεσης-ΕΛευθερία/Μάθηση-Media" και "Άμεση Δημοκρατία-Κοινωνική Αναμέτρηση-Ανάπτυξη", θα περιλαμβάνει και πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων και συναυλιών . 
Ακολουθεί το κάλεσμα για συμμετοχή στο Φεστιβάλ:
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που χαράσσεται εδώ και τρία χρόνια. Τις συγκρούσεις του 2008 τις διαδέχτηκε ο δημόσιος διάλογος των πλατειών απ΄ το τεράστιο ποτάμι της κοινωνίας. Τον Δεκέμβρη το κράτος απαξίωνε τη ζωή δολοφονώντας έναν 15χρονο. Το καλοκαίρι του 2001 η ζωή απαξίωνε το κράτος αναπνέοντας ελεύθερο αέρα στις πλατείες παρά και ενάντια στην κηδεμονία του. Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας μπήκε σε ημερήσια διαβούλευση δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στον τοίχο της αντιπροσώπευσης. Ο δρόμος άνοιξε, όμως το ερώτημα παραμένει, ποιος θα τον περπατήσει.
Σε αυτό το φεστιβάλ οι θεματικές που επιλέχτηκαν έχουν να κάνουν με την επικαιροποίηση της άμεσης δημοκρατίας, των αντιδομών κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και με τις αντιστάσεις στα σχέδια της καπιταλιστικής ανάπτυξης σε συνθήκες κρίσης. Είναι μια επιλογή που συγκεντρώνει και συμπυκνώνει κεντρικές συνιστώσες του πολιτικού προτάγματος για μια ριζική ανατροπή του καθεστώτος και ταυτόχρονα μια επανανοηματοδότηση της εξόδου από αυτό.
Η άμεση δημοκρατία κινδυνεύει να γίνει καρικατούρα του εαυτού της και δεκανίκι της αντιπροσώπευσης, αν δεν αποτελέσει γενικευμένη και καθολική πρόταση για το σύνολο των συλλογικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, είτε αυτές αφορούν στην οικονομία, είτε στην παιδεία, είτε στην παραγωγή, είτε στον πολιτισμό, είτε στην γειτονιά. Οι αντιδομές κοινωνικής οικονομίας δεν έρχονται να καλύψουν τις τρύπες της κρίσης, αλλά να ανοίγουν ρήγματα που η
δικτύωσή τους μπορεί να τα κάνει στηρίγματα ανατροπής του καπιταλισμού. Συνεπώς, η κοινωνική οικονομία αποκτά νόημα μόνο αν εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο ισότητας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, που καταργεί τις ηγεμονίες, τους αποκλεισμούς, την διαίρεση και τα προνόμια.
Παράλληλα, δημιουργείται ένα εφιαλτικό τοπίο μέσα απ’ τους σχεδιασμούς των fast-track επενδύσεων που έχουν να κάνουν με την ενέργεια, το νερό, τα απορρίμματα, τον ορυκτό πλούτο κτλ. Η ανάπτυξη αποτελεί την μαγική ράβδο για την κρίση, η οποία αποκτά ερείσματα και διαιρεί πολλές φορές τις τοπικές κοινωνίες, ιδιαίτερα τώρα που το φάσμα της ανεργίας γίνεται όλο και πιο απειλητικό. Πάνω σε αυτήν τη διαίρεση και στο φαντασιακό της μεγέθυνσης, ο γιγαντισμός και ο συγκεντρωτισμός των επιλογών του κεφαλαίου ανοίγουν διάπλατα την πόρτα της καταστροφής των τοπικών κοινωνιών και του φυσικού πλούτου. Οι κοινωνικές αντιστάσεις, που αφήνουν ήδη το αποτύπωμά τους σ’ αυτήν την μονοδιάστατη επίθεση, ανοίγουν πεδία δράσης και για την άμεση δημοκρατία και για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Είναι ο χρόνος και ο χώρος για ένα νέο κοινωνικό πράττειν συλλογικού, αμοιβαίου, συμμετοχικού, υπεύθυνου και αλληλέγγυου.
Αν στο πρώτο φεστιβάλ της άμεσης δημοκρατίας προσπαθήσαμε να ψηλαφίσουμε εικόνες απ΄ το μέλλον που διεκδικούμε, στο δεύτερο αυτές οι εικόνες μπολιάστηκαν με τον αέρα, τις ιδέες, τον ενθουσιασμό και τις αντιφάσεις των πλατειών. Στο τρίτο φεστιβάλ φιλοδοξούμε να μοιραστούμε πολιτικούς προβληματισμούς, να μοιραστούμε τις κοινές αγωνίες μας μετουσιώνοντας τες σε πράξεις και λύσεις, για να δημιουργήσουμε όλοι μαζί ένα δίκτυο κινηματικών πρακτικών, τόσο για να κερδίσουμε τη ζωή μας όσο και να σταματήσουμε τη λεηλασία της.
Ως απάντηση στη λογική της εκπροσώπησης και των λύσεων που παρατίθενται ερήμην της κοινωνίας από τα κομματικά επιτελεία εμείς αντιπροτάσουμε την άμεση εμπλοκή μας στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Αρνούμενοι τη λογική του ανεύθυνου ιδιώτη επιλέγουμε τη δόμηση του συλλογικού ατόμου ενταγμένου σε συλλογικές διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας. Το εξερευνούμε και το δομούμε στο σήμερα χωρίς να το αναθέτουμε σε καμιά πρωτοπορία. Αυτή είναι για εμάς η πρώτη θεματική στο σήμερα για ένα φεστιβάλ άμεσης δημοκρατίας.
Αν η άμεση δημοκρατία μάς δίνει ένα τρόπο εμπλοκής ως σύνολο στη ρύθμιση της κοινωνικής ζωής δεν μπορεί να μη συμπληρώνεται από ένα αντίστοιχο περιεχόμενο, όπου η εργασία, η στέγη και η τροφή ξεφεύγουν από τη σφαίρα της εκμετάλλευσης, της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης. Η απάντηση βρίσκεται στην κοινή και αλληλέγγυα αντιμετώπισή τους με τη δημιουργία και την επέκταση ενός συνόλου αλληλέγγυων, μικρών και οριζόντιων δικτύων ενάντια στη λογική της καπιταλιστικής αγοράς. Είναι μια επιλογή ανοιχτή, δημόσια και κοινωνική που δομεί τους όρους ύπαρξης αυτόνομων και αλληλέγγυων κοινοτήτων. Αυτή η θεματική που περιλαμβάνει ένα πλήθος εγχειρημάτων από την κοινή στέγαση μέχρι την κοινή εργασία αποτελεί και τον πυρήνα της δεύτερης θεματικής του φεστιβάλ για εμάς.
Η απομεγέθυνση της κλίμακας της οικονομίας χάριν πιο λειτουργικών και ορθολογικών επιλογών ζωής περνάει μέσα από τους αγώνες για τη γη και την ελευθερία που είναι και η τρίτη προτεινόμενη θεματική. Από την καταστροφική εξόρυξη μεταλλευμάτων ως τα τεράστια πάρκα ανεμογεννητριών και από τα εργοστάσια καύσης μέχρι τα φαραωνικά φράγματα, η καπιταλιστική ανάπτυξη σκοτώνει το παρόν και αφανίζει το μέλλον.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις εκδηλώσεις και τους συμμετέχοντες μπορείτε να ανατρέξετε στη διαδικτυακή σελίδα του φεστιβάλ  ενώ για επικοινωνία με τους διοργανωτές στο : info@ablocfest.gr

ΠΗΓΗ:http://www.alterthess.gr/content/festibal-amesis-dimokratias-2012

"ΠΑΡ' ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ" ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ - ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΣΤΗ ΝΑΞΟ 01- 09 - 2012

Μεγάλη ανταπόκριση  από τον κόσμο είχε το υπαίθριο ανταλλακτικό - χαριστικό παζάρι που έγινε στην πλατεία Μανδηλαρά στην παραλία της χώρας Νάξου από το δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης "Παρ' Το Αλλιώς".Oι ανταλλαγές που έγιναν σε είδη πρώτης ανάγκης (ένδυση,υπόδηση,τρόφιμα και όχι μόνο)ήταν αρκετές .Το παζάρι ξεκίνησε στις 18:00 το απόγευμα και τελείωσε στις 24:00

                                       

Το «Παρ’ το αλλιώς» είναι πρωτοβουλία πολιτών της Νάξου που σκοπό έχει την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού τρόπου συναλλαγών μεταξύ των μελών για την κάλυψη βασικών αναγκών της καθημερινότητας, παράλληλα με τον σταδιακό περιορισμό της εξάρτησής μας από το χρήμα και του ελέγχου που μας ασκείται μέσω αυτού.

                              

Το Δίκτυο «Πάρ' το Αλλιώς» προτίθεται να προωθήσει τα τοπικά προϊόντα, αγροτικά και κτηνοτροφικά, μέσω της ανταλλαγής, καθώς και να συνεισφέρει στα «επιπλέον» της καθημερινής ζωής: ρουχισμό, οικιακό εξοπλισμό, τεχνικές γνώσεις, μαθήματα, χειρωνακτικές εργασίες, υποστήριξη σε πρακτικά θέματα, αγαθά πολιτισμού, γνώσης και ψυχαγωγίας, κ.ά. 

Κάθε ΜΕΛΟΣ του Δικτύου προϋποτίθεται να αποδέχεται τη φιλοσοφία της οριζόντιας οικονομίας που εκφράζει το συγκεκριμένο εγχείρημα, λειτουργώντας με βάση τις αληθινές ανάγκες και όχι τον καταναλωτισμό. Το Δίκτυο έχει  τη δυνατότητα να βάζει «βέτο» ως προς τη συμμετοχή ατόμων που δρουν με αδιαφάνεια και ιδιοτέλεια.

                                     

Kαθένας προσφέρει ό,τι μπορεί. Αν θέλετε να συμμετέχετε, δηλώστε oτιδήποτε έχετε την πρόθεση να προσφέρετε: από τη φύλαξη ενός παιδιού μέχρι το βάψιμο ενός σπιτιού. Ακόμα,ζητήστε ό,τι χρειάζεστε. Εφόσον κάποιο από τα μέλη της ομάδας έχει τη δυνατότητα να το προμηθεύσει, επικοινωνείτε μαζί του και συμφωνείτε από κοινού τον τρόπο συναλλαγής. Η «ισοτιμία» υπηρεσίας-προϊόντος ορίζεται άμεσα από τους ίδιους τους συναλλασσόμενους ανάλογα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους. Δεν ορίζεται εξαρχής κάποια τιμή, ούτε παρεμβαίνει κάποιου είδους νόμισμα. Οι ενδιαφερόμενες πλευρές συναποφασίζουν μόνες τους την αναλογία ανταλλαγής, σε πλαίσιο εμπιστοσύνης, καλής θέλησης και «καθαρών» προθέσεων. Ελάτε να δράσουμε συλλογικά!

Καλούμε κάθε συμπολίτη μας που εμπνέεται από την αξία της έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης να συμμετέχει ενεργά. Επικεντρώνουμε στον άνθρωπο και την ανάγκη μας για αξιοπρεπή ζωή και κοινωνική αλληλοϋποστήριξη. Συνεργαζόμενοι με όρους ισοτιμίας, μπορούμε να χτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, που είναι άλλωστε και το ζητούμενο.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 Θα μας βρείτε στο χώρο που στεγάζει την ΚΛΙΜΑΚΑ (τον οποίο, μάλιστα μας παραχωρεί στα πλαίσια του κοινωνικού έργου που προσφέρει). Εκεί, έχουμε τη δυνατότητα να συναντηθούμε, να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε ιδέες και πράγματα.

Ανοιχτά κάθε Τρίτη και Σάββατο 18:00 – 21:00
                                                                           

                                           
 

             

Mια ευχάριστη μουσική "παρέμβαση" από τρείς μουσικούς (BOTS, FRED & NIKOL) φίλους του δικτύου κατά την διάρκεια του παζαριού 

                            

                                                         

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΑΜΑΤΕΡΟΥ ΣΤΑ ΥΡΙΑ - ΝΑΞΟΣ