Η Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου καλεί παιδιά και γονείς στην προβολή της ταινίας "Αζούρ και Ασμάρ" του Οσελό. που θα γίνει στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό-πολιτικό χώρο Αντιμάμαλο το Σάββατο απόγευμα στις 6.00.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Υπόθεση: Μια φορά κι έναν καιρό, δυο παιδάκια μεγάλωναν στη στοργική αγκαλιά της ίδιας γυναίκας. Ο Αζούρ, ο ξανθός γαλανομάτης γιος ενός ευγενούς κι ο Ασμάρ, με τα κατάμαυρα μάτια, ο μελαχρινός γιος της γκουβερνάντας. Τα δυο αγόρια μεγάλωναν σαν αδέρφια, μέχρι την ώρα που η μοίρα τα χώρισε βάρβαρα. Αλλά ο Αζούρ, μαγεμένος από τις ιστορίες της γκουβερνάντας, για τη μυθική Πριγκίπισσα των Νεραϊδών, δεν θα ησυχάσει μέχρι να τη βρει... Ανοίγει τα πανιά του για τη μακρινή χώρα... Χρόνια και καιροί περνούν και τα ομογάλακτα αδέρφια νέοι άντρες πια κι αντίζηλοι, ξεκινούν τη μεγάλη περιπέτεια για την ανακάλυψη της Μαγικής Χώρας. Για την κατάκτηση της καρδιάς της Νεράιδας. Οι κίνδυνοι και τα θαύματα διαδέχονται το ένα το άλλο, μέχρι... Όμορφες εικόνες, σχέδια και χρώματα διαμορφώνουν με αφαιρετικότητα μία πολύ ενδιαφέρουσα όσο και επίκαιρη στα τελικά νοήματά της ιστορία. Η κίνηση σε μία συνεχή μινιμαλιστική μάχη με την ακινησία , οι "γωνίες" της τεχνικής του animateur Οσελό στρογγυλεύουν και σμιλεύουν τις παιδικές ψυχές σωστά, αγνά και τίμια, χωρίς "μίκυ μάους" καχυποψία! Ταινία φτιαγμένη κυρίως για έξυπνα παιδιά και γονείς με σενάριο παράδειγμα προς μελέτη και διδασκαλία σε σχολές παιδαγωγικής ακαδημίας. Ο σεβασμός στην κοινωνικοποίηση του ατόμου και η αλληλεγγύη των ανθρώπινων σχέσεων περνάνε από πολλές περιπέτειες, αρκεί να υπάρχει προσήλωση και πίστη στα ιδανικά των στόχων.
Ένας άστεγος μαύρος
τρικλίζει σ ένα έρημο δρόμο σε μια εύπορη Αμερικανικη περιοχή με
βιλες.Οι απεγνωσμένες κραυγές του για βοήθεια συναντιουνται με τη
σιωπή.Προστατευμένοι πίσω από τα συστήματα
συναγερμού και τα αλεξίσφαιρα ρολά οι κατοικοι της περιχης τον βλεπουν μεσα απο
τις οθόνες των συστηματων ασφαλειας.
Ο άνδρας, ο οποίος παραμένει ανώνυμος σε όλη την ταινία,
κυνηγημένος από μια συμμορία βαριά οπλισμένων γιάπηδων με κομψα βραδινά ρούχα
και γκροτέσκ μάσκες.Θα μπορούσαν να ειχαν βγεί
κατ 'ευθείαν από τη ταινια AmericanPsycho, αλλά σε αντίθεση με
τον PatrickBatemanαυτοι
δεν χρειάζεται να φοβουνται την αστυνομία.
Είναι οι καλά προσαρμοσμένοι νέοι πολίτες που ασκούν το
συνταγματικό τους δικαίωμα να συμμετάσχουν στην ετήσια πραδοση του "clean-up", «της εκκαθαρισης»,
(ΤhePurge). «Η
εκκαθαριση», είναι μια παραλλαγή της ταινιας TheHungerGames(Αγώνες Πείνας), ή της
ιαπωνικης ταινιας BattleRoyale(Βασιλικη
Μαχη).Εiναι ενα τακτικα
διοργανωμενο, επικυρωμένο από το κράτος όργιο βίας που στηρίζει την κοινωνική
σταθερότητα.Αλλά στο φιλμ τουJames
DeMonaco
η ταινία εξελισσεται
στον εθνικο τοπο και όλοι οι πολίτες ειναι εν δυνάμει συμμετέχοντες. Επιπλέον,
δεν είμαστε, όπως και στην ταινια TheHungerGames, σ ένα
μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, αλλά μάλλον στο πολύ εγγύς μέλλον και στο πολυ
αναγνωρίσιμο ετος 2022.
Μια κυβέρνηση συνασπισμού. ''Οι νεοι ιδρυτές της Αμερικής'',
έχoυν αναλαβει το έθνος για να το σώσουν από την
οικονομική και κοινωνική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του
2000.«Η
εκκαθαριση» είναι η πανάκεια
τους. Δώδεκα ώρες, οπου τα πάντα επιτρέπονται, συμπεριλαμβανομένης της
δολοφονίας!Τα ανθρώπινα όντα είναι βίαια από τη φύση, λέει η επίσημη
ιδεολογία, η οποία αναμιγνύει τον κοινωνικό δαρβινισμό με τη θρησκευτική χροιά,
αλλά αν έχουμε το δικαιωμα για λίγες ώρες το χρόνο, χωρίς ελεγχο με τη σφοδρή
επιθυμία για βία μπορούμε να καταφερουμε να ειμαστε πολιτισμένοι τον
υπόλοιπο χρόνο. Αυτη ειναι η λογικη της
τακτικης.Είναι οι εσωτερικοι δαίμονες μας που θα
καθαριστούν.
Αλλά η πραγματική
κινητήρια δύναμη πίσω από την «εκκαθαριση» είναι οικονομικοι.Είναι οι φτωχοί, οι άρρωστοι, οι
ηλικιωμένοι, οι άνεργοι, οι άστεγοι που είναι τα πιο εύκολα θύματα.Οι ανώτερες τάξεις μπορούν να κρύβονται πίσω από
αλεξίσφαιρα παραθυρόφυλλα.Αλλά τι κάνουν;Οι ακαδημαϊκοι εμπειρογνώμονες των μηντια συμφωνούν: Η
τακτικη αυτη λειτουργεί.Η βίαιη εγκληματικότητα
πέφτει τον υπόλοιπο χρονο, το ποσοστό ανεργίας είναι στο 1%.Το χρηματιστηριο εκτινασσεται στα ύψη στην εκδήλωση που
ξεπερασε καθε προσδοκια, τη χρονια αυτη, από τον μεγαλο αριθμο
συμμετεχοντων.«Η εκκαθαριση» είναι η τελική
συνέπεια του δικού μας χρόνου- συναίνεσης σ εναν οικονομικό πόλεμο ενάντια στην
εργατική τάξη και την παρενόχληση των ΜΜΕ εις βάρος των φτωχών.Είναι το αποτέλεσμα της παραμορφωμένης εικόνας, όπως π.χ με τους Βρετανούς που πιστεύουν ότι το "όφελος
της απάτης" επιδοματων κοινωνικής βοήθειας ειναι στα 24% του προϋπολογισμού,
όταν το πραγματικό ποσοστό είναι μονο 0,7%.
«Η
εκκαθαριση» είναι μια ταινία
για το ταξικό
μίσος.Για το διαταραγμενο μίσος της ανώτερης τάξης εναντια στη ταξη
των φτωχών.Αλλά και για το μίσος και τη
καχυποψία που μεγαλώνει, γενικότερα στην κοινωνία, ταυτοχρονα με τις ταξικες
διαφορες. Ο James Sandin ζει με την
οικογένειά του σ ενα απο τα πιο πολυτελή
σπίτια σε μια περιοχή απο βίλες.Έχει κερδίσει τα χρήματά
του απο το να εγκαταστει συστηματα ασφάλειας για όλους τους γείτονές του, που
τώρα κοιταζουν τα επιτευγματα του του με φθόνο.Είναι αυτοί που εχουν πληρώνονται για αυτα που εχει
αποκτησει. Στην μακρά νύχτα της «εκκαθαρισης» η οικογένεια Sandin θα μάθουν ότι
κανείς δεν είναι πραγματικά ασφαλης σε μια αποκτηνωμένη
κοινωνία.
Η ταινια «Η
εκκαθαριση» διαθέτει επίσης
μια μικρη αλλά λαμπρή ιστοσελίδα, που αξίζει μια επίσκεψη.Πειτε με
συντηρητικο, αλλά συνήθως ενοχλουμαι περισσοτερο απο τις ταινίες που με
προσελκύουν σε ένα δικτυακό τόπο όπου η ιστορία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο
συμπληρωνεται.Θέλω η ταινία να αρχίζει και να
τελειώνει πάνω στον καμβά της οθονης.Αλλά εδω
εχουμε μιαν εξαίρεση.Η σελίδα έχει σχεδιαστεί ως
το επίσημο δικτυακό τόπο του Nεων Ιδρυτων της
Αμερικής και προσφέρει μια πιο σε βάθος ιστορία και σατιρικα
σχόλια.Διαβάστε, για παράδειγμα τις τουριστικές συμβουλές για όσους
θέλουν να "καθαρισουν" αλλους μακριά από το σπίτι τους.Στη βαθμολογία των προορισμών για το Detroit
κατατάσσονται
πέμπτοι.
Παρά το γεγονός ότι τα οικονομικά της πόλης
αναλήφθηκαν από το κράτος το 2013 – στη πραγματικοτητα – η πολη εξακολουθεί να
πάσχει από υψηλή εγκληματικότητα και ανεργία.Ως εκ τούτου, προσφέρει
τώρα πολιτεία του Michigan $ 250 για κάθε
θύμα, εφόσον ο κυνηγός έχει ενα πλήρες ωράριο
εργασίας.Στην τέταρτη θέση έρχεται το Πόρτλαντ, ο ονειρικος προορισμός
του καθε περιβαλλοντολογου εφ οσον η επιχείρηση μεταφορών της πόλης κινειται με
...βιομάζα από τα πτώματα των θυμάτων! Και στο San Diego,
στη
δευτερη θεση υπάρχουν πολλοι απλοι στοχοποιημενοι άστεγοι επειδή πολλοί απ
αυτους έφυγαν από τοLos
Angeles, λόγω του παραδοσιακά υψηλού αριθμού
κυνηγών της πολης.
Ξεχάστε την κακή κριτική στις Ηνωμένες
Πολιτείες.«Η
εκκαθαριση» σαν ταινία και το
site είναι ένα οργισμένο, έξυπνο, και τολμηρο σε σκεψη
έργο τέχνης.Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα Αμερικανική ταινία της χρονιάς (2013)
μέχρι στιγμής.
Η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής αποτελεί το
μεγαλύτερο μουσικό γεγονός που συμβαίνει ταυτόχρονα σε 22 χώρες της Ευρώπης. Η
ιστορία της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικήςξεκινά στη Γαλλία το 1982 την 21η Ιουνίου – συμβολική ημερομηνία
λόγω του θερινού ηλιοστασίου – με πρωτοβουλία του τότε Γάλλου Υπουργού
πολιτισμού Jack Lang και την υποστήριξη του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού,
όταν γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μουσικής, με σκοπό να βγούνε «όλοι
οι μουσικοί στους δρόμους».. Η χώρα μας είναι η πρώτη στην οποία
πραγματοποιήθηκε η Γιορτή εκτός Γαλλίας, όταν το 1985 η Αθήνα έγινε η 1η
Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Από τότε η Γιορτή της Μουσικής πήρε
Ευρωπαϊκή διάσταση και μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής.
Η ΕΓΜ Ελλάδος έχει ως αποστολή τηνπροώθηση της Γιορτής
της Μουσικής, δηλαδή, της προώθησης της ζωντανής μουσικής, τηνυποστήριξη νέων δημιουργώνκαι τηνπροβολή ανερχόμενων και
καταξιωμένων καλλιτεχνών. Οι ζωντανές μουσικές εκδηλώσεις αποτελούν μια
ψυχαγωγική αφορμήανακάλυψης
διαφορετικών μουσικών ειδών για το ευρύτερο κοινό,διοργανώνονται κατά κύριο λόγο
σε δημόσιους χώρους και η πρόσβαση, είναι πάντα ελεύθερη.
ΣτηΝάξοη Γιορτή της Μουσικής ήρθε για
πρώτη φορά το 2011, σε ένα διήμερο που συνολικά συμμετείχαν 9 μουσικά σχήματα
και οι συναυλίες διήρκεσαν πάνω από 10 ώρες. Το 2012 η ΕΓΜ πραγματοποιήθηκε
ανανεωμένη και δυναμική στο Χαλκί,
στον κεντρικό πεζόδρομο του χωριού.
Η φετινή Γιορτή της Μουσικής θα διεξαχθεί
πάλι στο Χαλκί στις 20 και 21 Ιουνίου, με τη συμμετοχή-ρεκόρ τριάντα
τεσσάρων καλλιτεχνών!
Την Πέμπτη 20 Ιουνίου θα εμφανιστούν
οι:
1. Φυστικί Σαλόνι ( Λαϊκά - Παραδοσιακά) - Χαλκίδα
2. Γιάννης Βλασερός και Ορίζοντες (Rock) – Αθήνα
3. Spontaneous Heat Pumps (Jazz Funk) - Αθήνα
4. Ά θέλομε (Κρητικά) - Αθήνα
Την Παρασκευή 21 Ιουνίου θα εμφανιστούν
οι:
1. Βάνα Μιμίδου (Ρεσιτάλ Πιάνου) - Αθήνα
2. Duo "Tre Note" (Πιάνο - Φλάουτο) - Θεσσαλονίκη
3. Ομάδα Ακορντεόν Σύρου (Βαλκανική) - Σύρος
4. Lemonostifel (Εναλλακτική) -
Θεσσαλονίκη
Για αναλυτικές πληροφορίες και
καθημερινή ενημέρωση δείτε τη σελίδα μας στο facebook:
Το εργαστήριο συμμετείχε για άλλη μια χρονιά στο διαγωνισμό του ΟΙΚΑΔΕ της Τράπεζας Κύπρου και του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, με θέμα ː‘’νερό, ο θησαυρός μου’’. Η Μαρία Καρεγλά 10 ετών βραβεύτηκε με το 1ο Βραβείο στη κατηγορία δημοτικό ανάμεσα σε 2.500 έργα ανά την Ελλάδα. Ο διαγωνισμός που ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2012 είχε πολύ μεγάλη απήχηση, καθώς συγκεντρώθηκαν 2.500 ατομικά και ομαδικά έργα από 244 σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και καλλιτεχνικά εργαστήρια όλης της χώρα
απο το site του Κρήτηfm Ο Στάθης Αθανασσίου είναι ένας νέος σκηνοθέτης. Όπως και στο Debtocracy έτσι κι εδώ, ο σκοπός είναι η δημιουργία μίας ταινίας ανεξάρτητης, πέρα από κάθε είδους κρατικής επιχορήγησης. Γι’ αυτό και απευθύνονται στον τελικό θεατή για να στηρίξει αυτή την προσπάθεια με όποιον τρόπο μπορεί. Ήδη, μέσω crowdfunding έχει συλλεχθεί σχεδόν το σύνολο των χρημάτων για να ολοκληρωθεί η ταινία η οποία όπως και το ντοκιμαντέρ Debtocracy θα μοιραστεί δωρεάν μέσω διαδικτύου. Να σημειώσουμε εδώ ότι η 18 Μαρτίου είναι η τελευταία μέρα συλλογής χρημάτων. Εφόσον δεν έχουν συλλέξει το ποσό που χρειάζονται τα λεφτά θα επιστραφουν στον κόσμο που τα έδωσε και θα είναι σα να μην έχει γίνει τίποτα. Έως το Σάββατο 10 Μαρτίου τα χρήματα που έχουν συλλεχθεί καλύπτουν το 93% του προϋπολογισμού.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας εδώ και εδώ
Εμείς, αντιγράφουμε από εκεί και σας δίνουμε κάποια στοιχεία για μία ταινία που πέρα από την θεματολογία της, ίσως ακόμα πιο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος ολοκλήρωσής της και η σχέση που διαμορφώνει με τον θεατή. Μία σχέση πέρα από την κατανάλωση. Κι αυτό είναι ανατρεπτικό. Διαβάστε, δείτε το βίντεο με τον σκηνοθέτη και κρίνεται μόνοι σας..
Ένας νέος τρόπος για να γυρίσεις μία ταινία Είμαστε μια κολεκτίβα καλλιτεχνών και επαγγελματιών της επικοινωνίας, που συγκροτήσαμε μια ομάδα λόγω της αγάπης μας για το σινεμά, την τέχνη, τη ζωή -και κυρίως- επειδή δεν μας εκφράζει η μέθοδος παραγωγής και διανομής ταινιών που εφαρμόζεται έως σήμερα. Η «Α» είναι μια κινηματογραφική ταινία που εμπνέεται από το μύθο της Αντιγόνης, και μιλά για όλα αυτά που βιώνουμε σήμερα και που τα αποκαλούμε με μια λέξη «κρίση». Μια γυναίκα, η «Α» , εξαναγκάζεται να μείνει κάτω από το κρεμασμένο πτώμα του αδελφού της, στη μέση ενός καμμένου δάσους, έως ότου οι Αρχές αποφασίσουν ότι τιμωρήθηκε αρκετά. Θα βρει τη δύναμη όχι μόνο να επαναστατήσει ενάντια σε αυτή την άδικη εντολή, αλλά και να αντιμετωπίσει τον αδελφό της όταν θα συναντηθούν στον «Άδη». Χρησιμοποιούμε μια παλιά ιστορία, όχι για να μείνουμε στο παρελθόν, αλλά για να ερμηνεύσουμε το παρόν και να ρίξουμε μια ματιά στο μέλλον. Με την ταινία αυτή θέλουμε να μιλήσουμε ως καλλιτέχνες, αλλά και ως ενεργοί πολίτες, για το πώς βιώνουμε εμείς την «κρίση», γιατί αυτός είναι ο ρόλος μας ως συμμέτοχοι στην κοινωνία που ζούμε. Έτσι, και στο δικό μας χώρο του σινεμά, όχι μόνο πιστεύουμε ότι πρέπει να βρούμε νέους τρόπους για να έρθουμε σε επαφή και σε επικοινωνία με το κοινό, αλλά το κάνουμε πράξη με αυτό το project με τον εξής τρόπο: Δουλεύουμε ανεξάρτητοι από κάθε είδους κρατικής επιχορήγησης και απευθυνόμαστε στον τελικό θεατή για να μας στηρίξει με όποιο τρόπο μπορεί. Συνεργαζόμαστε με φοιτητές καλλιτεχνικών σχολών και νέους καλλιτέχνες και δουλεύουμε μαζί σε όλα τα στάδια της παραγωγής. Κινούμαστε εκτός του συνηθισμένου δρόμου διανομής και φέρνουμε την ταινία με τη ζωντανή της ορχήστρα σε Αρχαία Θέατρα σε όλη τη Μεσόγειο, γιατί το θέατρο είναι ο χώρος που δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί διασκευές των μύθων. Φέρνουμε την ταινία στην πόλη σε Χώρους Τέχνης και Πολιτισμού και σε Εναλλακτικούς Χώρους, δημιουργώντας μια ολόκληρη θεματική ενότητα που ξεκινά από τον κινηματογράφο και εξαπλώνεται σε πολλές και διαφορετικές μορφές τέχνης (φωτογραφία, video art, εικαστικά, installation, viral κλπ). Διοργανώνουμε καθημερινές συζητήσεις με σημαντικούς εισηγητές, ώστε να μην είναι ο θεατής ένα απλός δέκτης, αλλά ενεργός συμμέτοχος σε όλα αυτά τα θέματα που θέτει ο μύθος σήμερα. Δίνουμε την ταινία ΔΩΡΕΑΝ στο διαδίκτυο με άδεια Creative Commons, μετά την περιοδεία στα Αρχαία Θέατρα και τον πρώτο κύκλο θεματικών προβολών στους Χώρους Τέχνης και τους Εναλλακτικούς Χώρους. Γιατί οι άνθρωποι τυχαίνει να ζουν σε αυτόν τον κόσμο και αυτοί μας ενδιαφέρουν. απο την Gallery
Ο Πάμπλο Ντιέγκο Χοσέ Φρανσίσκο ντε Πάουλα Χουάν Νεμοπουσένο Μαρία ντε λος Ρεμέντιος Σιπριάνο ντε λα Σαντίσιμα Τρινιντάντ Ρουίς αϊ Πικάσο η απλά Πάμπλο Πικάσο (25 Οκτωβρίου, 1881 - 8 Απριλίου, 1973) ήταν και είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ου αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ονομαζόταν Χοσέ Ρουίζ αι Μπλάσκο και ήταν επίσης ζωγράφος ενώ μητέρα του ήταν η Μαρία Πικάσο για Λόπεζ. Τα πρώτα έργα του τα υπέγραφε ως Ρουίζ Μπλάσκο αλλά από το 1901 άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα της μητέρας του.
Γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας όπου πέρασε και τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής, τα έλαβε από τον πατέρα του, ο οποίος δίδασκε σε διάφορες ακαδημαϊκές σχολές. Ο ίδιος ο Πικάσο ξεκίνησε να ζωγραφίζει σε πολύ μικρή ηλικία και έδειξε από νωρίς δείγματα του ταλέντου του. Το 1891 η οικογένειά του μετακόμισε στην Λα Κορούνια όπου έζησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, σπουδάζοντας στην τοπική σχολή καλών τεχνών. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη το φθινόπωρο του 1895, και ο Πάμπλο έγινε δεκτός στην τοπική Ακαδημία Καλών Τεχνών (La Llotja), όπου είχε προσληφθεί ο πατέρας του ως καθηγητής του σχεδίου. Η οικογένεια ήλπιζε οτι ο γιος της θα σημείωνε επιτυχία ως ακαδημαικός ζωγράφος, και το 1897 η μελλοντική φήμη του στην Ισπανία φαινόταν εξασφαλισμένη. Τον ίδιο χρόνο το έργο του « επιστήμη και συμπόνοια» όπου για το πρόσωπο του γιατρού είχε ποζάρει ο πατέρας του , έτυχε διακρίσεως στην Έκθεση Καλών Τεχνών της Μαδρίτης. Ο Πάμπλο Ρούιθ έφυγε για την Μαδρίτη το φθινόπωρο του 1897 και έγινε δεκτός στην βασιλική ακαδημία του Σαν Φερνάντο. Βρίσκοντας όμως τη διδασκαλία εκεί χωρίς νόημα, περνούσε όλο και περισσότερο τον καιρό του αποτυπώνοντας τη ζωή γύρω του, στα καφενεία, στους δρόμους, στα πορνεία και στο Πράδο, όπου ανακάλυψε την ισπανική ζωγραφική. Έγραψε « ο Βελάσκεθ πρώτης κατηγορίας, ο Ελ Γκρέκο έχει ζωγραφίσει μερικά υπέροχα κεφάλια, ο Μουρίγιο δεν με πείθει σε όλα του τα έργα ». Τα έργα αυτών και άλλων καλλιτεχνών, όπως λ.χ.,του Γκόγια, θα αιχμαλωτίσουν τη φαντασία του Πικάσο σε διάφορες περιόδους της μακρόχρονης σταδιοδρομίας του. Ο Πικάσο αρρώστησε την άνοιξη του 1889 από οστρακιά και πέρασε την υπόλοιπη χρονιά αναρρώνοντας στο καταλανικό χωριό Όρτα ντε Εμπρο με συντροφιά το φίλο του από τη Βαρκελώνη Μανουέλ Παλάρες. Επέστρεψε στη Βαρκελώνη το 1899, όπου συναναστράφηκε με την καλλιτεχνική πρωτοπορία της εποχής του, γεγονός που είχε σημαντική επίδραση στο έργο του. Την ίδια περίοδο, εγκατέλειψε τον κλασικισμό και άρχισε να πειραματίζεται με νέες τεχνοτροπίες. Το 1900, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε σημαντικό κέντρο της καλλιτεχνικής ζωής.
Έργο
Λόγω της ποικιλομορφίας αλλά και της χρονικής έκτασης που παρουσιάζει το έργο του Πικάσο, χωρίζεται συνήθως σε διαφορετικές περιόδους. Ο κυριότερες από αυτές είναι:
Μπλε ή Γαλάζια περίοδος (1901-1904): οι πίνακες του Πικάσο, αυτής της περιόδου, χαρακτηρίζονται από το μπλε χρώμα ή αποχρώσεις του και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του ανήκουν σε αυτή, απεικονίζοντας ακροβάτες, αρλεκίνους, πόρνες, επαίτες και καλλιτέχνες. Η μπλε περίοδος περιλαμβάνει πίνακες που ολοκληρώθηκαν κυρίως στο Παρίσι αλλά είναι περισσότερο επηρεασμένοι από την ισπανική ζωγραφική.
Ροζ ή Ρόδινη περίοδος (1905-1907): Στους πίνακες αυτής της περιόδου, κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα και οι γήινοι τόνοι, ενώ συχνά χαρακτηρίζονται ως περισσότερο λυρικοί και εύθυμοι. Θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο επηρεάστηκε περισσότερο από την γαλλική ζωγραφική.
Αναλυτικός κυβισμός (1907-1912): είναι η τεχνοτροπία που ανέπτυξε ο ίδιος ο Πικάσο μαζί με τον Μπρακ και ένας από τους δύο βασικούς τομείς του ρεύματος του κυβισμού.
Συνθετικός κυβισμός (1912-1915): η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο και ο Μπρακ εξέλιξαν την κυβιστική οπτική, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ.
Οι επόμενες περίοδοι στο έργο του Πικάσο περιλαμβάνουν μια στροφή του σε περισσότερο κλασικές μορφές και ένα μεσογειακό πνεύμα (1916-1924), την αλληλεπίδρασή του με το υπερρεαλιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του 1920, την ενασχόλησή του με την γλυπτική (από τα τέλη της δεκαετίας του '20) καθώς και το έργο που πραγματοποίησε μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Οι δεσποινίδες της Αβινιόν
Αν και ο Πικάσο ήταν πρώτα απ' όλα ζωγράφος (στην πραγματικότητα θεωρούσε ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να ζωγραφίζει για να μπορεί να θεωρηθεί αληθινός καλλιτέχνης), εργάστηκε επίσης με μικρά κεραμικά και χάλκινα γλυπτά, ενώ έγραψε ακόμη και ποιήματα. Ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν και ως ποιητής λέγοντας "Je suis aussi un poète", δηλαδή "είμαι κι εγώ ένας ποιητής". Θεωρείται πως μέσα από τα ποιήματά του, ο Πικάσο εξέφρασε πιο έντονα την σχέση του με τον υπερρεαλισμό. Ξεκίνησε τη συγγραφή τους το 1934 και συλλογές αυτών δημοσιεύτηκαν αργότερα στα περιοδικά Cahiers d' Art (Τετράδια τέχνης) και La Caceta de Arte.
Το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο είναι η Γκερνίκα (ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), η απεικόνιση του Γερμανικού βομβαρδισμού της πόλης της Ισπανίας Γκερνίκα. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, την βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα αποτυπώθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από τη διασημότερη ερωμένη του Πικάσσο, την Dora Maar, μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα. Η Γκερνίκα έμεινε κρεμασμένη στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης για πολλά χρόνια και ο Πικάσο είχε δηλώσει πως δε θα επέστρεφε στην Ισπανία προτού αποκατασταθεί πλήρως η δημοκρατία. Το 1981 η Γκερνίκα επιστράφηκε στην Ισπανία και εκτέθηκε αρχικά στο Casón del Buen Retiro και κατόπιν στο Μουσείο ντελ Πράδο. Το 1992 ο πίνακας μεταφέρθηκε στην οριστική του θέση στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία στη Μαδρίτη, του οποίου έγινε το διασημότερο και σπουδαιότερο έκθεμα. Ο Πικάσο ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος ως ζωγράφος και ως σχεδιαστής, ακόμη και για τα δεδομένα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου. Εργάστηκε εξίσου με ελαιογραφίες, υδατογραφίες, παστέλ, κάρβουνο, μολύβι και μελάνι. Απέδωσε σύνθετες σκηνές ως απλές γεωμετρικές μορφές στα έργα του Κυβισμού, αλλά δημιούργησε επίσης και μεγαλοπρεπή ρεαλιστικά πορτραίτα. Τα σκίτσα του με μελάνι και μολύβι φίλων του από την εποχή του Κυβισμού και κατόπιν, εκτιμούνται για την υποτιμημένη οικειότητα τους, και είναι παραδείγματα των δεξιοτήτων του. Ο Πικάσσο κινήθηκε με ευκολία στις τέχνες παρά την περιορισμένη ακαδημαϊκή του κατάρτιση (παρακολούθησε μόνο ένα έτος στη βασιλική ακαδημία της Μαδρίτης). Τα ταλέντα του αυξήθηκαν από μια αυστηρή αίσθηση καθήκοντος στην εργασία του, που κράτησε μέχρι τα τελευταία έτη της μακρόχρονης ζωής του. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 1973 και τάφηκε δίπλα στην σύζυγο του Ζακλίν στον κήπο του κάστρου Βωβενάργκ, που του ανήκε, στο χωριό Βωβενάργκ της Γαλλίας. Διάφορα έργα ζωγραφικής του Πικάσσο συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο ακριβά έργα τέχνης στον κόσμο. Στις 4 Μαΐου, 2004 ο πίνακας Garçon à la pipe πωλήθηκε έναντι 104 εκατομμυρίων δολαρίων σε δημοπρασία του οίκου Σόθμπι (Sotheby).
Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη "Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον θρήνο, τη γεμάτη πόνο πραγματικότητα δυστυχίας και ένδειας που ταλανίζει τον κόσμο, αλλά ακριβώς επειδή δεν θέλουμε να ξεχάσουμε, δίνουμε έμφαση στον εορτασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τον αχόρταγο ζήλο των ανθρώπων να ενδυναμώσουν τη ζωή ενάντια στη δυστυχία και τον θάνατο". Με αυτά τα λόγια ξεκινά το μήνυμα του Καταλανού κουκλοπαίκτη και ζωγράφου Joan Baixas για την φετινή Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθεάτρου, που εορτάζεται σε όλο τον κόσμο στις 21 Μαρτίου. Στη χώρα μας, το Ελληνικό Κέντρο της Διεθνούς Ένωσης Κουκλοθεάτρου UNIMA συμμετέχει στον εορτασμό διοργανώνοντας μια διήμερη γιορτή, το Σαββατοκύριακο 24 και 25 Μαρτίου, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, που θα περιλαμβάνει, από τις 11 το πρωί έως τις 11 το βράδυ, παραστάσεις και εργαστήρια, με ελεύθερη είσοδο για μικρούς και μεγάλους φίλους του θεάτρου της κούκλας. Με την ευκαιρία των εκδηλώσεων αυτών, συνομιλήσαμε με τον Στάθη Μαρκόπουλο, υπεύθυνο του κουκλοθέατρου "Αγιούσαγια!" και πρόεδρο της UNIMA Ελλάς για την τέχνη της κούκλας και τη γοητεία που ασκεί σήμερα στα παιδικά (και όχι μόνο) μάτια...
* Η λέξη "κουκλοθέατρο" στο μυαλό των παλαιότερων φέρνει τον Mπαρμπα-Μυτούση. Πόσο έχει προχωρήσει το ελληνικό κουκλοθέατρο στην κατεύθυνση της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης σε σχέση με εκείνη την εποχή; Το γεγονός ότι στις μέρες μας υπάρχει και μεγάλο πλήθος παραστάσεων κουκλοθεάτρου που συνεχίζουν στα χνάρια του Μπαρμπα-Μυτούση σε όλα τα επίπεδα, αλλά και μεγάλο πλήθος κοινού που αυτό ζητάει και αυτό περιμένει, δείχνει ότι η εποχή του Κλούβιου δεν έχει παρέλθει. Ταυτόχρονα, όμως, τα τελευταία 20-30 χρόνια υπάρχει ένα ισχυρότατο ρεύμα ανανέωσης της τέχνης μας. Μια νέα και γενναία γενιά κουκλοθεατρίνων, που συνεχώς δυναμώνει και διευρύνεται, ερευνά, εφευρίσκει, πειραματίζεται και έχει αυτή τη στιγμή καταφέρει να έχουμε και στην Ελλάδα όλες σχεδόν τις εκδοχές και τάσεις θεάτρου κούκλας που υπάρχουν στην Ευρώπη. Καθώς η επαφή με το παγκόσμιο σύγχρονο θέατρο έχει διευκολυνθεί πάρα πολύ, τα ερεθίσματα και οι πηγές είναι εξαιρετικά πολλές. Το στοίχημα είναι με ποιο τρόπο θα γίνει η αφομοίωση, ώστε να είναι αποτέλεσμα δυναμικής σύνθεσης και βαθιάς, ουσιαστικής επιλογής. Παρόλο που δεν πρέπει να υποτιμούμε τον «μπάρμπα» μας και να παριστάνουμε ότι δεν έχουμε καμία σχέση μαζί του, αυτό που ονομάζετε «καλλιτεχνική ωρίμανση» θα το εντόπιζα στο ότι η θεματολογία έχει αποκολληθεί από τον διδακτισμό, η δραματουργία δεν στηρίζεται στον έναρθρο λόγο και οι κούκλες έχουν κατακτήσει το δικαίωμα στη σιωπή, οι τεχνικές σχεδιασμού, κατασκευής και χειρισμού έχουν διευρυνθεί, ώστε να προσφέρονται σκηνοθετικές επιλογές πολλών επιπέδων (εστίασης στην ποίηση της εικόνας κι όχι στη «ρεαλιστική» περιγραφή της ζωής και αντίστροφα) και η αισθητική και η οπτική αφήγηση έχει ξεφύγει από αυτήν του «νηπιαγωγείου», όπου όλα πρέπει να είναι ροζ. Ακόμη, γίνεται συνδυασμός με άλλες παραστατικές τέχνες (μιμική, χορός, θέατρο) και διαμορφώνονται νέες σχέσεις μεταξύ κουκλοπαίκτη - κούκλας - χώρου - κοινού, ενώ η έννοια της κούκλας έχει επαναπροσδιοριστεί για να περιλάβει και αντικείμενα που πριν δεν νοούνταν ως κούκλες.
* Πόσες ομάδες ασχολούνται στη χώρα μας με την τέχνη της κούκλας; Αν εξαιρέσουμε τους καραγκιοζοπαίκτες σαν ειδική κατηγορία (που πρέπει να είναι γύρω στους 30), οι επαγγελματικοί θίασοι κουκλοθεάτρου με τουλάχιστον πέντε χρόνια εμπειρίας είναι γύρω στους 40 πανελλαδικά. Υπάρχουν και πολλοί που κάνουν περιστασιακά παραστάσεις σαν δεύτερη ασχολία ή επαγγελματίες άλλων κλάδων (κυρίως της εκπαίδευσης και της θεραπείας) που χρησιμοποιούν την κούκλα σαν εργαλείο στη δουλειά τους.
* Τι αντιπροσωπεύει η UNIMA;
Η UNIMA, της οποίας αποτελούμε τμήμα, είναι ο πρώτος διεθνής θεατρικός οργανισμός. Ιδρύθηκε στην Πράγα το 1929 και σήμερα εδρεύει στη Γαλλία, με περίπου 70 εθνικά κέντρα. Το δικό μας κέντρο γεννήθηκε το 1990 και έχει βοηθήσει πάρα πολύ την εξέλιξη της τέχνης μας με ποικίλες δράσεις. Κάθε Μάρτιο οργανώνουμε μια μεγάλη γιορτή για την Παγκόσμια Ημέρα, αλλά και εργαστήρια, ημερίδες, εκδόσεις, εκθέσεις κ.ά. στη διάρκεια της χρονιάς. Εδώ και τρία χρόνια έχουμε σταθερή συνεργασία με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, όπου κάθε Κυριακή γίνονται παραστάσεις από θιάσους μας. Μέλη της ένωσης μπορούν να γίνουν όλοι οι φίλοι της κούκλας.
* Το ελληνικό κουκλοθέατρο απευθύνεται μονάχα στα παιδιά και τους γονείς τους; Πώς αντιμετωπίζουν ένα τέτοιο θέαμα τα σημερινά παιδιά, που βομβαρδίζονται από τηλεοπτικές εικόνες και πώς οι ενήλικες;
Το κουκλοθέατρο είναι μια τέχνη για όλους τους ανθρώπους. Παρά τον βομβαρδισμό και την κυριαρχία της τηλεόρασης, δεν έχει χάσει ούτε στάλα από τη δυναμική του και στο βαθμό που εμείς οι κουκλοπαίκτες προσφέρουμε την ψυχή μας, το κοινό όχι μόνο ανταποκρίνεται αλλά ανακαλύπτει έκπληκτο ότι η τηλεόραση δεν έχει καταφέρει ούτε να του καλύψει ούτε να αλλοτριώσει τις ανθρώπινες ανάγκες της κοινωνικής τελετουργίας, της μαγείας, της αυτο-παρωδίας και αυτοσαρκασμού, του γέλιου και της βαθιάς συγκίνησης. Το θέατρο είναι ζωντανός διάλογος, είναι συμμετοχικό μέσο ποίησης. Τη μισή δουλειά την κάνουν οι θεατές. Και παρόλο που οι περισσότεροι έχουμε πάψει να είμαστε παραγωγοί κι έχουμε μετατραπεί σε καταναλωτές, η διαδικασία μάς ξαφνιάζει ευχάριστα. Ειδικά τα παιδιά, για τα οποία η εμψύχωση είναι ακόμα εξαιρετικά ισχυρό και ζωτικά αναγκαίο εργαλείο εξερεύνησης του κόσμου, βρίσκονται στο στοιχείο τους. Οι ενήλικες που έχουν λογικευτεί και υποτίθεται κατέχουν την αλήθεια, όμως όταν ξεπεράσουν την προκατάληψη ότι οι κούκλες είναι για τα «παιδάκια» και δουν την παράσταση, μαγεύονται επίσης και ντρέπονται να παραδεχτούν ότι τελικά δεν έχουν μεγαλώσει και τόσο... * Πώς σκοπεύετε να εορτάσετε την Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθεάτρου;
Σαν οικογένεια που καλεί τους φίλους της σε πάρτυ... Έχουμε το προνόμιο να έχουμε καλές σχέσεις μεταξύ μας, να σεβόμαστε ο ένας το έργο του άλλου και ως εκ τούτου οι δράσεις μας είναι πραγματικά συλλογικές. Συμμετέχουμε στην UNIMA αφιλοκερδώς και προσφέρουμε εθελοντικά τις παραστάσεις και τον κόπο μας για το καλό όλων των κουκλών του κόσμου. Αυτή την αίσθηση ειλικρινούς αφοσίωσης θέλουμε να δίνει η γιορτή μας, γιατί οι κούκλες μας το αξίζουν...
Παραστάσεις στην Τεχνόπολη Σάββατο 24 Μαρτίου «Περιπέτεια στη ζούγκλα», Θίασος Ανέμη (12.00) «Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο», θίασος ParaMana (15.00) «Σούπα με ουρά», θίασος Ψευτιά με Αυτιά (16.15) «Τα τρία γουρουνάκια», Θέατρο της Κούκλας (18.00) «Κακούλα Παλούκ», θίασος "Πύραυλος" (19.15) «Ice Dream», Ελένη Βογιατζίδου (20.30) «Fidel & Lucy», Μαριάν Χαραλαμπίδου (20.50) Κυριακή 25 Μαρτίου «Μια φορά κι ένα καιρό ένα κομμάτι έλειπε», Ομάδα X-Saltibagos (11.15) «Ένα μαμούθ στον υπολογιστή μου», Κουκλοθέατρο Αγιούσαγια! (11.50) «Mr. D», ομάδα Splish-Splash (15.00) «Λεμονιά», Ομάδα Τέχνης Νεύμα (15.50) «Οικολογήματα», Κόκου-Μούκλο (17.00) «Νερόμυλε... για σένα», Κουκλοθέατρο Χάρχουτ (18.15) «Γοργόνα γοργονίτσα», Ομάδα Πράσσειν Άλογα (19.30) Παράλληλα, θα δίνονται και τις δύο ημέρες παραστάσεις δρόμου, ενώ θα διοργανωθούν εργαστήρια κατασκευής και εμψύχωσης κούκλας.
