.
επιλογή φωτο Τέχνης Άνεμος
Φέρτε την καταιγίδα: Μια συγκινητική παράσταση στο Νεπάλ
Σήκωσα τα μάτια μου καθώς σκούπιζα μια σταγόνα ιδρώτα από το πρόσωπό μου. Το μέρος ήταν γεμάτο. Περίπου χίλιοι άνθρωποι στριμωγμένοι σε ένα θέατρο που χωρούσε εννιακόσια άτομα. Ο κεντρικός διάδρομος ήταν γεμάτος με ανθρώπους σκαρφαλωμένους σε αυτοσχέδια καθίσματα μέχρι την τελευταία σειρά. Μερικοί στέκονταν κοιτώντας από την είσοδο. Ο εξώστης ήταν επίσης γεμάτος. Και ... έκανε ζέστη.
Είχαμε ταξιδέψει όλη τη νύχτα από τα βουνά, με το λεωφορείο, έντεκα ώρες δρόμο για να φτάσουμε στο Butwal, μια μικρή πόλη στην πνιγηρή πεδινή περιοχή Terai του Νεπάλ. Αυτή η πόλη είναι ένα ιστορικό μέρος. Είναι το μέρος όπου οι διάσημοι πολεμιστές του Νεπάλ, γνωστοί ως Γκούρκας, είχαν νικήσει τη βρετανική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών το 1816, διατηρώντας την ανεξαρτησία του Νεπάλ.
Φαίνεται ότι είναι κατάλληλο αυτό το μέρος όπου το Νεπάλ είχε αγωνιστεί τόσο αποφασιστικά για την εθνική του κυριαρχία εδώ και πολύ καιρό, να δοθεί μια παράσταση που οργανώνεται από ένα τμήμα των μαοϊκών που θέλουν να αγωνιστούν για να συνεχιστεί η επανάσταση τους. Η παράσταση,Samana (Αντίσταση), μας είπαν ότι ήταν «και ένα κάλεσμα προς το λαό και μια προειδοποίηση προς τους ηγέτες μας».
Ήμουν αναστατωμένος. Σκεφτόμουν: Πώς θα προχωρούσαν οι μαοϊκοί επαναστάτες; Πώς θα αντιμετώπιζαν το δίλημμα της διάλυσης ή όχι του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού; Θα κάνανε το μεγάλο βήμα; Θα πήγαιναν για την εξουσία; Ή αυτοί της ηγεσίας που θέλουν να κατοχυρώσουν μια καπιταλιστική δημοκρατία θα κέρδιζαν το πάνω χέρι;
Το πρόγραμμα αυτό υποσχόταν να μας δείξει το πώς οι επαναστάτες μαοϊκοί σκοπεύουν να πουν στο λαό: «Πρέπει να κινηθούμε. Ετοιμαστείτε». Μας είπαν ότι το πρόγραμμα παρουσιάζεται σε σαράντα πέντε μέρη με δυο παραστάσεις κάθε φορά. Αν είναι έτσι γεμάτα τα θέατρα παντού τότε θα την δει την παράσταση πάρα πολύς κόσμος.
Δεν ήξερα τι ακριβώς θα έβλεπα. Ήταν γενικά λίγο απ΄ όλα. Υπήρχε χορός, stand-up comedy, μουσική, τραγούδι και η καρδιά της παράστασης, ένα θεατρικό: «Τα όνειρα μας κι αυτοί».
Ήταν εκπληκτικό που οι ηθοποιοί κινούνταν με τόση ενεργητικότητα! Τα πρόσωπα τους ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα όπως και το δικό μου. Κι όμως εκπέμπονταν χαμόγελα από τους άντρες και τις γυναίκες που χόρευαν μαζί, φορώντας την παραδοσιακή φορεσιά της μειονότητας των Terai. Οι κινήσεις τους ήταν ρέουσες και δυναμικές. Μερικές φορές έβλεπες μια γροθιά: έδινε στο χορό μια αίσθηση δύναμης και αποφασιστικότητας.
Οι χορευτές κινούνταν μπροστά από ένα τεράστιο κόκκινο πανό που διακοσμούνταν με τις σιλουέτες δυο νέων ανθρώπων. Ο ένας κρατούσε μια σημαία με σφυροδρέπανο. Ο άλλος σήκωνε ένα καλάσνικοφ. Υπήρχαν συνθήματα στα νεπαλέζικα. Και στην πάνω δεξιά γωνία υπήρχαν τα πρόσωπα των πολύ γνωστών στο Νεπάλ, ιστορικών κομουνιστών ηγετών Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και Μάο.
Οι χοροί ήταν πολλοί. Κάθε ένας με διαφορετικό θέμα. Σε κάθε χορό υπήρχαν νέοι ρυθμοί, ανανεωμένη ενέργεια και εκπληκτικά νέα νούμερα. Με κάθε αλλαγή χορού υπήρχε νέα φορεσιά και νέο μήνυμα. Τη μια φορά εμφανίζονταν άντρες στα ροζ και τα λευκά με πράσινα κασκόλ, ενώ οι γυναίκες στριφογύριζαν με μακριές κόκκινες ενδυμασίες. Το θέμα του χορού αυτού ήταν: «Θα αγωνιστείτε για την απελευθέρωση του λαού ή όχι;»
Ζητωκραυγάσαμε καθώς οι χορευτές επέστρεψαν με ενδυμασίες της Κομουνιστικής Νεολαίας, με στρατιωτικό βάδισμα, πολεμικές τέχνες και υψωμένες γροθιές. Μου είπαν ότι αυτό το νούμερο ονομαζόταν «Το τραγούδι της Νεολαίας». Ο χορός έφτασε στο αποκορύφωμα του όταν έξη νεαρές γυναίκες κρατώντας κόκκινες σημαίες ανέβηκαν στη σκηνή. Οι γυναίκες έδωσαν τις κόκκινες σημαίες σε έξη άνδρες και περνώντας στο προσκήνιο τελείωσαν το χορό τους.
Σε ένα άλλο νούμερο οι χορευτές επέστρεψαν ντυμένοι με στολές παραλλαγής του επαναστατικού στρατού και χόρεψαν κρατώντας τα όπλα τους.
Σ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης οι γυναίκες εμφανίζονταν ισχυρές όσο και οι άνδρες. Αυτό ήταν φανερό ότι ήταν και συνειδητή επιλογή και μια προσεκτική δημιουργική παρουσίαση.
Ένας αδύνατος νεαρός πλησίασε το μικρόφωνο. Ήταν κομψά ντυμένος με ένα μπλε σπορ σακάκι. Φόρεσε ένα ζευγάρι χοντρά μαύρα γυαλιά και ένα επίσης μαύρο καπέλο και σταύρωσε τα χέρια του στο στομάχι στη χαρακτηριστική στάση του Πρατσάντα, προέδρου του Ενοποιημένου Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ (Μαοϊκού) – ΕΚΚΝ(Μ).
Το ακροατήριο γέλασε καθώς εκείνος άρχισε να μιλάει πομπώδικα. Ο διερμηνέας μου έσκυψε προς το μέρος μου. «Είναι ίδιος ο Πρατσάντα». Η σάτιρα δεν σταμάτησε όμως στον Πρατσάντα. Κανένας ηγέτης δεν γλύτωσε. Και οι δυο αντιπρόεδροι του ΕΚΚΝ(Μ), Μπαταράι και Μοχάν Μπαντία, έκαναν την «εμφάνιση» τους. Το ίδιο και ορισμένα ηγετικά στελέχη του Κογκρέσου, του δεξιού κόμματος του Νεπάλ.
Έμεινα έκπληκτος. Είχα τις αμφιβολίες μου, αλλά αυτοί οι μαοϊκοί έχουν βρει τρόπους να μεταφέρουν τα μηνύματα τους στο λαό με αστείο αλλά και πραγματικό τρόπο. Και το ακροατήριο τους λάτρεψε.
Ο υπεύθυνος της παράστασης, ο Μάιλα Λάμα, ήταν για μένα το πιο αγαπητό πρόσωπο σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος. Είχε τραυματιστεί παλιά στη διάρκεια του λαϊκού πολέμου, όμως τώρα στεκότανε στητός στη σκηνή. Προχωρούσε κουτσοχορεύοντας στο προσκήνιο κάθε φορά που τέλειωνε η μουσική του κάθε νούμερου και άρχιζε να μιλάει ακατάπαυστα χωρίς να κομπιάζει. Μιλούσε καθαρά, δυνατά και διασκεδαστικά.
Όμως όταν παρουσίασε το θεατρικό η φωνή του έσπασε.
«Οι μαοϊκοί γίνονται σαν τα άλλα κόμματα. Το μαοϊκό κόμμα είναι διεφθαρμένο! Ένα αστικό κόμμα δεν μπορεί να είναι μαοϊκό!» είπε με δύναμη μεταδίδοντας το πάθος του στο ακροατήριο. Χειροκρότησαν για λίγο καθώς συνέχισε αποκηρύσσοντας τη διαφθορά που έχει διαβρώσει το μαοϊκό κίνημα. «Πρέπει να απαλλάξουμε το Νεπάλ από τη διαφθορά!»
Ο πύρινος λόγος του κράτησε κάπου δέκα λεπτά. Το ακροατήριο ήταν καθηλωμένο. Τελειώνοντας έδωσε τη θέση του σε μια ομάδα ηθοποιών που ανέβηκαν στη σκηνή για το «Τα όνειρα μας κι αυτοί»
Ήταν μια πολιτική διαπαιδαγώγηση στην πράξη.
Τα όνειρα μας κι αυτοί – Λέγοντας λαϊκές ιστορίες
Σε μια σκηνή του «τα όνειρα μας κι αυτοί» ένας νεαρός άντρας, μέλος του μαοϊκού κόμματος, γυρνά στο χωριό του μετά από πολύ καιρό κρατώντας ένα κινητό στο αυτί του.
Γύρισε πίσω για να διεκδικήσει το σπίτι που είχε παρατήσει για χάρη της επανάστασης. Είναι διαφορετικός τώρα. Φορά ακριβά γυαλιά ηλίου, είναι καλοχτενισμένος, και αντιμετωπίζει ένα γέροντα που μένει τώρα στο σπίτι. Ο γέρος του λέει: «Κάποτε είχαμε συμβούλια και μοιραζόμασταν τα πάντα. Τώρα δεν υπάρχει τίποτε πια».
Ο νέος τον αγνοεί, μιλώντας συνεχώς στο κινητό. Προφανώς ο γέρος δεν αξίζει της προσοχής του. Ο νεαρός φεύγει από τη σκηνή. Ο γέρος κάθεται δίπλα σε μια κοπέλα στα σκαλιά του σπιτιού. «Που είναι οι μαοϊκοί ηγέτες;» αναρωτιέται «Γιατί άλλαξε ο τρόπος που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο;»
Ο γέρος και η κοπέλα θυμούνται την ιστορία της. Ο πατέρας της είχε εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια του λαϊκού πολέμου. Αυτή δεν έχει τώρα ούτε φαγητό ούτε ρούχα. Η μητέρα της είχε σκοτωθεί. Ο γέρος παλεύει να την συντηρήσει μιας και δεν έχει κανέναν και το Κόμμα δεν βοηθάει.
Ο γέρος θυμάται όταν η αστυνομία είχε έρθει για τη μητέρα της. Σε ένα φλας-μπακ βλέπουμε τη μητέρα της να την σέρνουν έξω από το σπίτι και να την πυροβολούν. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για να τους σταματήσει. Το φλας-μπακ τελειώνει και το κορίτσι αρχίζει να κλαίει.
Στις ΗΠΑ έχουμε υπερπληθώρα Μέσων και πληροφοριών. Εκατοντάδες ταινίες βγαίνουν κάθε χρόνο. Υπάρχουν εκατοντάδες τηλεοπτικά κανάλια που προβάλλουν αναρίθμητες διαφημίσεις προϊόντων και ιδεολογιών.
Όμως να είσαι φτωχός στο Νεπάλ είναι να είσαι ο φτωχότερος των φτωχών.
Οι περισσότεροι νεπαλέζοι δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Γι΄ αυτούς δεν υπάρχουν σε καθημερινή βάση χιλιάδες ειδήσεις για να δουν στο ίντερνετ. Δεν βλέπουν ότι εμείς στις ΗΠΑ θεωρούμε δεδομένο. Γι΄ αυτούς δεν υπάρχει καν.
Για πολλούς από τους νεπαλέζους που θα δουν αυτήν την παράσταση σε όλη τη χώρα, τα πολιτιστικά προγράμματα των μαοϊκών είναι σπάνια δείγματα επιδέξιας, προβαρισμένης διασκέδασης αλλά και πολιτικής διαπαιδαγώγησης και καθοδήγησης.
Από ότι έχουμε καταλάβει ως τώρα στο Νεπάλ, όλοι όσοι χρειάζονται την επανάσταση, αυτοί πουχρειάζονται μια νέα κοινωνία και άμεσα, όσοι δεν έχουν τίποτε και έχουν ζήσει επί αιώνες υπό φεουδαρχική κυριαρχία, πονάνε για αλλαγές.
Δουλεύοντας με τους μαοϊκούς πήραν μια γεύση του τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος. Σε μερικά χωριά οικοδόμησαν λαϊκές κομμούνες όπου τα πάντα ανήκαν σε όλους. Δημιούργησαν τα δικά τους δικαστήρια και διακυβέρνηση. Οι γυναίκες σ' αυτές τις κομμούνες έφτιαξαν δικές τους οργανώσεις για να ξεπεράσουν την υποταγή τους στους άντρες. Σ΄ όλη τη χώρα, η γη αναδιανεμόταν. «Η γη σ΄ αυτούς που τη δουλεύουν!».
Αγρότες και μαοϊκοί σχημάτισαν ένα λαϊκό στρατό για να αγωνιστούν για μια νέα κοινωνία, τμήμα ενός νέου κόσμου. Ο στρατός αυτός πολέμησε για δέκα χρόνια έναν αντάρτικο πόλεμο, που τον ονόμασαν λαϊκό πόλεμο, ενάντια στις παλιές φεουδαρχικές αλλά και τις ξένες δυνάμεις που κυριαρχούσαν στο Νεπάλ. Λόγω αυτού του λαϊκού πολέμου, και του στρατού που τον διεξήγε, έγινε δυνατή η ανατροπή της μοναρχίας που επί αιώνες κυριαρχούσε. Οι μαοϊκοί, σε μια μαζική εξέγερση μαζί με άλλα κόμματα, κέρδισαν το δικαίωμα για μια Συντακτική Συνέλευση, ένα σώμα που σκοπό είχε τη διάλυση της παλιάς κυβέρνησης και τη σύνταξη ενός νέου Συντάγματος για το Νεπάλ. Όταν τα κατάφεραν, σταμάτησαν τον πόλεμο.
Αυτός ο στρατός, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΛΑΣ), είναι ο λόγος για τον οποίο αποκτήθηκαν αυτά τα κέρδη και είναι αυτό που εγγυήθηκε αυτές τις αλλαγές στην ύπαιθρο, οι οποίες αλλαγές επηρέασαν τις ζωές τόσο πολλών από την εποχή που άρχισε η εκεχειρία.
Χωρίς τον ΛΑΣ θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν οι στόχοι των μαοϊκών για λαϊκή δημοκρατία, αγροτική μεταρρύθμιση και απελευθέρωση του Νεπάλ από την ξένη κυριαρχία.
Υπάρχουν τώρα κάποιοι μαοϊκοί ηγέτες που κινούνται προς την κατάργηση όλων αυτών. Σκοπεύουν να διαλύσουν τον ΛΑΣ και να σταθεροποιήσουν μια καπιταλιστική δημοκρατία όπου αυτά τα κέρδη, τα τόσο αδύναμα, δεν θα υπάρχουν πια. Η μοναρχία μπορεί να διώχτηκε αλλά όλες αυτές οι αλλαγές θα χάνονταν, εντασσόμενες σε μια κοινωνία που θα κυριαρχούνταν από τον ξένο πλούτο και τις ξένες δυνάμεις.
Σε μια από τις συγκινητικές σκηνές της παράστασης μια γυναίκα, ντυμένη τη στολή του ΛΑΣ, άρχιζε να μιλάει στους συντρόφους της στη σκηνή. «Οι ηγέτες μας συμφώνησαν να παραδώσουμε τα όπλα μας. Δεν θα τους ακούσουμε αν θέλουν να δώσουμε τα όπλα μας στον εχθρό».
Άρχισε μετά μια μπαλάντα όπου όλοι οι μαχητές του ΛΑΣ χόρευαν μαζί της κρατώντας σφιχτά τα όπλα τους.
Η γυναίκα τραγουδούσε:
«Δεν μπορούμε να παραδοθούμε.
Δεν μπορούμε να γίνουμε προδότες.
Δεν μπορούμε να σκοτώσουμε τα ίδια μας τα όνειρά.
Δεν μπορούμε να παραδώσουμε τα όπλα μας στον εχθρό.
Δεν μπορούμε να προδώσουμε την επανάσταση».
Το ακροατήριο χειροκρότησε και ζητωκραύγασε.
Αυτό είναι που στοιχειώνει εκατομμύρια επαναστάτες στο Νεπάλ. Όμως εδώ στοιβαγμένοι στην καταθλιπτική ζέστη, οι άνθρωποι επέτρεπαν στους εαυτούς τους να ελπίζουν.
Στο μέσο περίπου του προγράμματος, ένας γέρος προχώρησε στη σκηνή μαζί με άλλους τέσσερις ηθοποιούς. Ήταν ο Khusi Ram Pakhrin, ένας από τους προέδρους της φιλο-μαοϊκής Παν-νεπαλέζικης Λαϊκής Πολιτιστικής Ένωσης. Τραγούδησαν όλοι μαζί ένα πολύ ωραίο τραγούδι.
Όμως αυτό που με συγκλόνισε ήταν το εξής. Όταν έκανε την εισήγηση του τραγουδιού έδωσε μια ήρεμη προειδοποίηση. «Ετοιμαστείτε για θυσίες. Πρέπει να φέρουμε την καταιγίδα της επανάστασης. Μην τρέμετε επειδή πρέπει να διασχίσετε μια τεράστια θάλασσα».
από :ΜΟΥΛΑΣ ΟΜΑΡ
ΝΕΠΑΛ
Συνορεύει στα δυτικά και τα νότια με την Ινδία, στα ανατολικά με το ινδικό προτεκτοράτο Σικκίμ και στα βόρεια με το Θιβέτ της Κίνας. Είναι κατεξοχήν ορεινή περιοχή. Λέγεται και Ορεινό Βασίλειο γιατί τα 9/10 του εδάφους της (έχει έκταση 141.415 τ. χλμ.) καλύπτονται από ψηλά βουνά.
Από τα δέκα πιο ψηλά βουνά του κόσμου τα εννέα βρίσκονται στο Νεπάλ. Οι πιο ψηλές κορυφές είναι το Έβερεστ (8.843 μ.), η Κανγκτσενγιούνγκα (8.044 μ.), η Ντολαγκίρι (8.043 μ.) κ.ά. Μόνο στα νότια υπάρχει μια μικρή κοιλάδα, μέρος της κοιλάδας του ποταμού Γάγγη και είναι ελώδης ζούγκλα.
επιλογή φωτο Τέχνης Άνεμος
Φέρτε την καταιγίδα: Μια συγκινητική παράσταση στο Νεπάλ
Είχαμε ταξιδέψει όλη τη νύχτα από τα βουνά, με το λεωφορείο, έντεκα ώρες δρόμο για να φτάσουμε στο Butwal, μια μικρή πόλη στην πνιγηρή πεδινή περιοχή Terai του Νεπάλ. Αυτή η πόλη είναι ένα ιστορικό μέρος. Είναι το μέρος όπου οι διάσημοι πολεμιστές του Νεπάλ, γνωστοί ως Γκούρκας, είχαν νικήσει τη βρετανική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών το 1816, διατηρώντας την ανεξαρτησία του Νεπάλ.
Φαίνεται ότι είναι κατάλληλο αυτό το μέρος όπου το Νεπάλ είχε αγωνιστεί τόσο αποφασιστικά για την εθνική του κυριαρχία εδώ και πολύ καιρό, να δοθεί μια παράσταση που οργανώνεται από ένα τμήμα των μαοϊκών που θέλουν να αγωνιστούν για να συνεχιστεί η επανάσταση τους. Η παράσταση,Samana (Αντίσταση), μας είπαν ότι ήταν «και ένα κάλεσμα προς το λαό και μια προειδοποίηση προς τους ηγέτες μας».
Ήμουν αναστατωμένος. Σκεφτόμουν: Πώς θα προχωρούσαν οι μαοϊκοί επαναστάτες; Πώς θα αντιμετώπιζαν το δίλημμα της διάλυσης ή όχι του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού; Θα κάνανε το μεγάλο βήμα; Θα πήγαιναν για την εξουσία; Ή αυτοί της ηγεσίας που θέλουν να κατοχυρώσουν μια καπιταλιστική δημοκρατία θα κέρδιζαν το πάνω χέρι;
Το πρόγραμμα αυτό υποσχόταν να μας δείξει το πώς οι επαναστάτες μαοϊκοί σκοπεύουν να πουν στο λαό: «Πρέπει να κινηθούμε. Ετοιμαστείτε». Μας είπαν ότι το πρόγραμμα παρουσιάζεται σε σαράντα πέντε μέρη με δυο παραστάσεις κάθε φορά. Αν είναι έτσι γεμάτα τα θέατρα παντού τότε θα την δει την παράσταση πάρα πολύς κόσμος.
Τραγούδι, χορός και θέατρο: μηνύματα προς το λαό
Δεν ήξερα τι ακριβώς θα έβλεπα. Ήταν γενικά λίγο απ΄ όλα. Υπήρχε χορός, stand-up comedy, μουσική, τραγούδι και η καρδιά της παράστασης, ένα θεατρικό: «Τα όνειρα μας κι αυτοί».
Ήταν εκπληκτικό που οι ηθοποιοί κινούνταν με τόση ενεργητικότητα! Τα πρόσωπα τους ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα όπως και το δικό μου. Κι όμως εκπέμπονταν χαμόγελα από τους άντρες και τις γυναίκες που χόρευαν μαζί, φορώντας την παραδοσιακή φορεσιά της μειονότητας των Terai. Οι κινήσεις τους ήταν ρέουσες και δυναμικές. Μερικές φορές έβλεπες μια γροθιά: έδινε στο χορό μια αίσθηση δύναμης και αποφασιστικότητας.
Οι χορευτές κινούνταν μπροστά από ένα τεράστιο κόκκινο πανό που διακοσμούνταν με τις σιλουέτες δυο νέων ανθρώπων. Ο ένας κρατούσε μια σημαία με σφυροδρέπανο. Ο άλλος σήκωνε ένα καλάσνικοφ. Υπήρχαν συνθήματα στα νεπαλέζικα. Και στην πάνω δεξιά γωνία υπήρχαν τα πρόσωπα των πολύ γνωστών στο Νεπάλ, ιστορικών κομουνιστών ηγετών Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και Μάο.
Οι χοροί ήταν πολλοί. Κάθε ένας με διαφορετικό θέμα. Σε κάθε χορό υπήρχαν νέοι ρυθμοί, ανανεωμένη ενέργεια και εκπληκτικά νέα νούμερα. Με κάθε αλλαγή χορού υπήρχε νέα φορεσιά και νέο μήνυμα. Τη μια φορά εμφανίζονταν άντρες στα ροζ και τα λευκά με πράσινα κασκόλ, ενώ οι γυναίκες στριφογύριζαν με μακριές κόκκινες ενδυμασίες. Το θέμα του χορού αυτού ήταν: «Θα αγωνιστείτε για την απελευθέρωση του λαού ή όχι;»
Ζητωκραυγάσαμε καθώς οι χορευτές επέστρεψαν με ενδυμασίες της Κομουνιστικής Νεολαίας, με στρατιωτικό βάδισμα, πολεμικές τέχνες και υψωμένες γροθιές. Μου είπαν ότι αυτό το νούμερο ονομαζόταν «Το τραγούδι της Νεολαίας». Ο χορός έφτασε στο αποκορύφωμα του όταν έξη νεαρές γυναίκες κρατώντας κόκκινες σημαίες ανέβηκαν στη σκηνή. Οι γυναίκες έδωσαν τις κόκκινες σημαίες σε έξη άνδρες και περνώντας στο προσκήνιο τελείωσαν το χορό τους.
Σε ένα άλλο νούμερο οι χορευτές επέστρεψαν ντυμένοι με στολές παραλλαγής του επαναστατικού στρατού και χόρεψαν κρατώντας τα όπλα τους.
Σ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης οι γυναίκες εμφανίζονταν ισχυρές όσο και οι άνδρες. Αυτό ήταν φανερό ότι ήταν και συνειδητή επιλογή και μια προσεκτική δημιουργική παρουσίαση.
Τώρα η κωμωδία.
Ένας αδύνατος νεαρός πλησίασε το μικρόφωνο. Ήταν κομψά ντυμένος με ένα μπλε σπορ σακάκι. Φόρεσε ένα ζευγάρι χοντρά μαύρα γυαλιά και ένα επίσης μαύρο καπέλο και σταύρωσε τα χέρια του στο στομάχι στη χαρακτηριστική στάση του Πρατσάντα, προέδρου του Ενοποιημένου Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ (Μαοϊκού) – ΕΚΚΝ(Μ).
Το ακροατήριο γέλασε καθώς εκείνος άρχισε να μιλάει πομπώδικα. Ο διερμηνέας μου έσκυψε προς το μέρος μου. «Είναι ίδιος ο Πρατσάντα». Η σάτιρα δεν σταμάτησε όμως στον Πρατσάντα. Κανένας ηγέτης δεν γλύτωσε. Και οι δυο αντιπρόεδροι του ΕΚΚΝ(Μ), Μπαταράι και Μοχάν Μπαντία, έκαναν την «εμφάνιση» τους. Το ίδιο και ορισμένα ηγετικά στελέχη του Κογκρέσου, του δεξιού κόμματος του Νεπάλ.
Έμεινα έκπληκτος. Είχα τις αμφιβολίες μου, αλλά αυτοί οι μαοϊκοί έχουν βρει τρόπους να μεταφέρουν τα μηνύματα τους στο λαό με αστείο αλλά και πραγματικό τρόπο. Και το ακροατήριο τους λάτρεψε.
Ο υπεύθυνος της παράστασης, ο Μάιλα Λάμα, ήταν για μένα το πιο αγαπητό πρόσωπο σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος. Είχε τραυματιστεί παλιά στη διάρκεια του λαϊκού πολέμου, όμως τώρα στεκότανε στητός στη σκηνή. Προχωρούσε κουτσοχορεύοντας στο προσκήνιο κάθε φορά που τέλειωνε η μουσική του κάθε νούμερου και άρχιζε να μιλάει ακατάπαυστα χωρίς να κομπιάζει. Μιλούσε καθαρά, δυνατά και διασκεδαστικά.
Όμως όταν παρουσίασε το θεατρικό η φωνή του έσπασε.
«Οι μαοϊκοί γίνονται σαν τα άλλα κόμματα. Το μαοϊκό κόμμα είναι διεφθαρμένο! Ένα αστικό κόμμα δεν μπορεί να είναι μαοϊκό!» είπε με δύναμη μεταδίδοντας το πάθος του στο ακροατήριο. Χειροκρότησαν για λίγο καθώς συνέχισε αποκηρύσσοντας τη διαφθορά που έχει διαβρώσει το μαοϊκό κίνημα. «Πρέπει να απαλλάξουμε το Νεπάλ από τη διαφθορά!»
Ο πύρινος λόγος του κράτησε κάπου δέκα λεπτά. Το ακροατήριο ήταν καθηλωμένο. Τελειώνοντας έδωσε τη θέση του σε μια ομάδα ηθοποιών που ανέβηκαν στη σκηνή για το «Τα όνειρα μας κι αυτοί»
Ήταν μια πολιτική διαπαιδαγώγηση στην πράξη.
Τα όνειρα μας κι αυτοί – Λέγοντας λαϊκές ιστορίες
Σε μια σκηνή του «τα όνειρα μας κι αυτοί» ένας νεαρός άντρας, μέλος του μαοϊκού κόμματος, γυρνά στο χωριό του μετά από πολύ καιρό κρατώντας ένα κινητό στο αυτί του.
Γύρισε πίσω για να διεκδικήσει το σπίτι που είχε παρατήσει για χάρη της επανάστασης. Είναι διαφορετικός τώρα. Φορά ακριβά γυαλιά ηλίου, είναι καλοχτενισμένος, και αντιμετωπίζει ένα γέροντα που μένει τώρα στο σπίτι. Ο γέρος του λέει: «Κάποτε είχαμε συμβούλια και μοιραζόμασταν τα πάντα. Τώρα δεν υπάρχει τίποτε πια».
Ο νέος τον αγνοεί, μιλώντας συνεχώς στο κινητό. Προφανώς ο γέρος δεν αξίζει της προσοχής του. Ο νεαρός φεύγει από τη σκηνή. Ο γέρος κάθεται δίπλα σε μια κοπέλα στα σκαλιά του σπιτιού. «Που είναι οι μαοϊκοί ηγέτες;» αναρωτιέται «Γιατί άλλαξε ο τρόπος που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο;»
Ο γέρος και η κοπέλα θυμούνται την ιστορία της. Ο πατέρας της είχε εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια του λαϊκού πολέμου. Αυτή δεν έχει τώρα ούτε φαγητό ούτε ρούχα. Η μητέρα της είχε σκοτωθεί. Ο γέρος παλεύει να την συντηρήσει μιας και δεν έχει κανέναν και το Κόμμα δεν βοηθάει.
Ο γέρος θυμάται όταν η αστυνομία είχε έρθει για τη μητέρα της. Σε ένα φλας-μπακ βλέπουμε τη μητέρα της να την σέρνουν έξω από το σπίτι και να την πυροβολούν. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για να τους σταματήσει. Το φλας-μπακ τελειώνει και το κορίτσι αρχίζει να κλαίει.
Τι σημαίνει αυτό για το Νεπάλ
Στις ΗΠΑ έχουμε υπερπληθώρα Μέσων και πληροφοριών. Εκατοντάδες ταινίες βγαίνουν κάθε χρόνο. Υπάρχουν εκατοντάδες τηλεοπτικά κανάλια που προβάλλουν αναρίθμητες διαφημίσεις προϊόντων και ιδεολογιών.
Όμως να είσαι φτωχός στο Νεπάλ είναι να είσαι ο φτωχότερος των φτωχών.
Οι περισσότεροι νεπαλέζοι δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Γι΄ αυτούς δεν υπάρχουν σε καθημερινή βάση χιλιάδες ειδήσεις για να δουν στο ίντερνετ. Δεν βλέπουν ότι εμείς στις ΗΠΑ θεωρούμε δεδομένο. Γι΄ αυτούς δεν υπάρχει καν.
Για πολλούς από τους νεπαλέζους που θα δουν αυτήν την παράσταση σε όλη τη χώρα, τα πολιτιστικά προγράμματα των μαοϊκών είναι σπάνια δείγματα επιδέξιας, προβαρισμένης διασκέδασης αλλά και πολιτικής διαπαιδαγώγησης και καθοδήγησης.
Από ότι έχουμε καταλάβει ως τώρα στο Νεπάλ, όλοι όσοι χρειάζονται την επανάσταση, αυτοί πουχρειάζονται μια νέα κοινωνία και άμεσα, όσοι δεν έχουν τίποτε και έχουν ζήσει επί αιώνες υπό φεουδαρχική κυριαρχία, πονάνε για αλλαγές.
Δουλεύοντας με τους μαοϊκούς πήραν μια γεύση του τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος. Σε μερικά χωριά οικοδόμησαν λαϊκές κομμούνες όπου τα πάντα ανήκαν σε όλους. Δημιούργησαν τα δικά τους δικαστήρια και διακυβέρνηση. Οι γυναίκες σ' αυτές τις κομμούνες έφτιαξαν δικές τους οργανώσεις για να ξεπεράσουν την υποταγή τους στους άντρες. Σ΄ όλη τη χώρα, η γη αναδιανεμόταν. «Η γη σ΄ αυτούς που τη δουλεύουν!».
Αγρότες και μαοϊκοί σχημάτισαν ένα λαϊκό στρατό για να αγωνιστούν για μια νέα κοινωνία, τμήμα ενός νέου κόσμου. Ο στρατός αυτός πολέμησε για δέκα χρόνια έναν αντάρτικο πόλεμο, που τον ονόμασαν λαϊκό πόλεμο, ενάντια στις παλιές φεουδαρχικές αλλά και τις ξένες δυνάμεις που κυριαρχούσαν στο Νεπάλ. Λόγω αυτού του λαϊκού πολέμου, και του στρατού που τον διεξήγε, έγινε δυνατή η ανατροπή της μοναρχίας που επί αιώνες κυριαρχούσε. Οι μαοϊκοί, σε μια μαζική εξέγερση μαζί με άλλα κόμματα, κέρδισαν το δικαίωμα για μια Συντακτική Συνέλευση, ένα σώμα που σκοπό είχε τη διάλυση της παλιάς κυβέρνησης και τη σύνταξη ενός νέου Συντάγματος για το Νεπάλ. Όταν τα κατάφεραν, σταμάτησαν τον πόλεμο.
Αυτός ο στρατός, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΛΑΣ), είναι ο λόγος για τον οποίο αποκτήθηκαν αυτά τα κέρδη και είναι αυτό που εγγυήθηκε αυτές τις αλλαγές στην ύπαιθρο, οι οποίες αλλαγές επηρέασαν τις ζωές τόσο πολλών από την εποχή που άρχισε η εκεχειρία.
Χωρίς τον ΛΑΣ θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν οι στόχοι των μαοϊκών για λαϊκή δημοκρατία, αγροτική μεταρρύθμιση και απελευθέρωση του Νεπάλ από την ξένη κυριαρχία.
Θα έχουν το δικό τους στρατό;
Υπάρχουν τώρα κάποιοι μαοϊκοί ηγέτες που κινούνται προς την κατάργηση όλων αυτών. Σκοπεύουν να διαλύσουν τον ΛΑΣ και να σταθεροποιήσουν μια καπιταλιστική δημοκρατία όπου αυτά τα κέρδη, τα τόσο αδύναμα, δεν θα υπάρχουν πια. Η μοναρχία μπορεί να διώχτηκε αλλά όλες αυτές οι αλλαγές θα χάνονταν, εντασσόμενες σε μια κοινωνία που θα κυριαρχούνταν από τον ξένο πλούτο και τις ξένες δυνάμεις.
Σε μια από τις συγκινητικές σκηνές της παράστασης μια γυναίκα, ντυμένη τη στολή του ΛΑΣ, άρχιζε να μιλάει στους συντρόφους της στη σκηνή. «Οι ηγέτες μας συμφώνησαν να παραδώσουμε τα όπλα μας. Δεν θα τους ακούσουμε αν θέλουν να δώσουμε τα όπλα μας στον εχθρό».
Άρχισε μετά μια μπαλάντα όπου όλοι οι μαχητές του ΛΑΣ χόρευαν μαζί της κρατώντας σφιχτά τα όπλα τους.
Η γυναίκα τραγουδούσε:
«Δεν μπορούμε να παραδοθούμε.
Δεν μπορούμε να γίνουμε προδότες.
Δεν μπορούμε να σκοτώσουμε τα ίδια μας τα όνειρά.
Δεν μπορούμε να παραδώσουμε τα όπλα μας στον εχθρό.
Δεν μπορούμε να προδώσουμε την επανάσταση».
Το ακροατήριο χειροκρότησε και ζητωκραύγασε.
Αυτό είναι που στοιχειώνει εκατομμύρια επαναστάτες στο Νεπάλ. Όμως εδώ στοιβαγμένοι στην καταθλιπτική ζέστη, οι άνθρωποι επέτρεπαν στους εαυτούς τους να ελπίζουν.
Στο μέσο περίπου του προγράμματος, ένας γέρος προχώρησε στη σκηνή μαζί με άλλους τέσσερις ηθοποιούς. Ήταν ο Khusi Ram Pakhrin, ένας από τους προέδρους της φιλο-μαοϊκής Παν-νεπαλέζικης Λαϊκής Πολιτιστικής Ένωσης. Τραγούδησαν όλοι μαζί ένα πολύ ωραίο τραγούδι.
Όμως αυτό που με συγκλόνισε ήταν το εξής. Όταν έκανε την εισήγηση του τραγουδιού έδωσε μια ήρεμη προειδοποίηση. «Ετοιμαστείτε για θυσίες. Πρέπει να φέρουμε την καταιγίδα της επανάστασης. Μην τρέμετε επειδή πρέπει να διασχίσετε μια τεράστια θάλασσα».
από :ΜΟΥΛΑΣ ΟΜΑΡ
ΝΕΠΑΛ
Συνορεύει στα δυτικά και τα νότια με την Ινδία, στα ανατολικά με το ινδικό προτεκτοράτο Σικκίμ και στα βόρεια με το Θιβέτ της Κίνας. Είναι κατεξοχήν ορεινή περιοχή. Λέγεται και Ορεινό Βασίλειο γιατί τα 9/10 του εδάφους της (έχει έκταση 141.415 τ. χλμ.) καλύπτονται από ψηλά βουνά.
Από τα δέκα πιο ψηλά βουνά του κόσμου τα εννέα βρίσκονται στο Νεπάλ. Οι πιο ψηλές κορυφές είναι το Έβερεστ (8.843 μ.), η Κανγκτσενγιούνγκα (8.044 μ.), η Ντολαγκίρι (8.043 μ.) κ.ά. Μόνο στα νότια υπάρχει μια μικρή κοιλάδα, μέρος της κοιλάδας του ποταμού Γάγγη και είναι ελώδης ζούγκλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου