Μαριναλέντα, η Γη της Ουτοπίας ? η...., κοινωνία του μέλλοντος ?

                                       





Η Γη της Ουτοπίας, η Μαριναλέντα είναι ένα ουτοπικό χωριό  στην Ανδαλουσία. Ίσως η προσπάθεια να περιγράψει κάποιος τη διαφορετικότητα του χωριού με όρους πολιτικής και οικονομίας να είναι και δύσκολο και αντιφατικό. Στην Μαριναλέντα ταιριάζουν περισσότερο το παράδειγμα και οι ήρωες ενός κόμικ: Του Αστερίξ.
Ένα τρελό χωριό με τους δικούς του κανόνες μέσα στην αυτοκρατορία του χρήματος. Με αυτοδιαχείριση, κοινοκτημοσύνη και έναν τρελό δήμαρχο, απέναντι στους κανόνες λειτουργίας ενός καπιταλισμού σε βαθιά κρίση.
Η Μαριναλέντα δεν θα ήταν αυτό που είναι, αν ο Γκορντίγιο, στα δεκαεννιά του χρόνια, το 1979, δεν εκλεγόταν δήμαρχος. Η κομμούνα του κλείνει 31 χρόνια ύπαρξης. Την ώρα που η υφήλιος παλεύει με την κρίση, η Μαριναλέντα μοιάζει ένας άλλος κόσμος.


                               

H Marinaleda, μια κοινότητα 2645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνομικούς, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα."Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους! Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ως τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες"Οι κάτοικοι ανήκουν στον τοπικό συνεταιρισμό και εργάζονται 6,5 ώρες την ημέρα έχοντας όλοι το ίδιο ημερομίσθιο (45 ευρώ), ανεξάρτητα αν απασχολούνται στους αγρούς ή στο τοπικό εργοστάσιο μεταποίησης των προϊόντων. Τα έσοδα δεν μοιράζονται αλλά επενδύονται στον συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν νέες δουλειές. Στο χωριό δεν υπάρχει παπάς και αστυνομικός, ενώ η ενοικίαση ενός σπιτιού στοιχίζει 15 ευρώ τον μήνα.

                                     


«Επειδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται»


        Mπορείτε να το δείτε και εδώ:http://vimeo.com/16501735
        
       πηγη:http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=X9_1sLeIzSc#at=24


         πηγη:http://www.koutipandoras.gr/?p=533

Είμαστε πολλοί. Γίναμε περισσότεροι από εκείνους.

Είμαστε πολλοί. 

Γίναμε περισσότεροι 

από εκείνους.

Το παρακάτω κείμενο από Kwlofwtia Firefly, δημοσιεύθηκε την Τρίτη, στο facebook. Επειδή συμφωνώ σχεδόν σε όλα, αλλά περισσότερο στην ανάγκη να ξαναρχίσει άμεσα η διεκδίκηση και ο αγώνας στους δρόμους, το αναδημοσιεύω.

                       ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ

                                           

                                      

Σύντομα θα έχουμε την εξαγγελία των πρώτων μέτρων.
Είναι επιτακτική ανάγκη να συναντηθούμε στους δρόμους, προτού μας πετάξουν στο δρόμο.
Να γνωρίσουμε τις νέες συνθήκες καταστολής, το παρακράτος, αλλά κυρίως να σφίξουμε τα χέρια μεταξύ μας.
Θα χρειαστούμε ο ένας τις πλάτες του άλλου πολύ σύντομα.


Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συνταχθεί μαζί με το λαό, για να μπορέσει να συνταχθεί και ο λαός μαζί του, αν αποδειχθεί άξιος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που προσπάθησε να τρυπώσει με γνώριμες μεθόδους στις πλατείες.
Δεν τα κατάφερε.
Όμως του δόθηκε μια ευκαιρία να αποδείξει τι μπορεί να κάνει στην υπηρεσία μας.
Η ειλικρινής ψήφος μας του έδωσε πολλαπλάσια δύναμη μέσα στη Βουλή

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει ότι θα μεταφέρει τα αιτήματα των χιλιάδων ψήφων που πήρε και ότι θα πολεμήσει γι’αυτά μέσα στη Βουλή, όσο εμείς θα είμαστε έξω. Πρέπει να προχωρήσει στις πρώτες διεκδικήσεις.

Αδέλφια, μην ξεχνάτε τους περσινούς αγώνες στους δρόμους. Μην ξεχνάτε τις λαμπρές συνελεύσεις. Μην ξεχνάτε ότι είμαστε οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που αδελφωθήκαμε στις περσινές περικυκλώσεις της Βουλής, ενάντια στην άδικη καταστολή και τα απάνθρωπα μέτρα.
Οι μεγαλο-συνδικαλιστές έδειξαν το ποιόν τους με την εκκωφαντική απουσία τους όλους αυτούς τους μήνες.

ΕΜΕΙΣ καταφέραμε να αναγκάσουμε στη 48ωρη απεργία πέρυσι.

ΕΜΕΙΣ καταφέραμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο με ιατρείο, νομική υποστήριξη, ανεξάρτητο δίκτυο ενημέρωσης και πολιτιστικά δρώμενα.

ΕΜΕΙΣ καταφέραμε να μετατρέψουμε τον πόλεμο των χημικών σε μία γιορτή πολιτισμού, αδελφοσύνης και αγώνα.

Τι κι αν αντί για Θεοδωράκη χορέψαμε με ήχους Αγγελάκα και Tiger Lillies;

                                          
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΩΣΑΜΕ. Κλείνουμε ένα χρόνο και είμαστε πλέον πιο συνειδητοποιημένοι και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ.

Η αριστερά πρέπει να στηρίξει τους αγώνες μας, για να τη στηρίξουμε κι εμείς.
Η αριστερά πρέπει να ισχυροποιηθεί και να μη διασπαστεί μπρος στις προκλήσεις, την προβοκάτσια και το κλίμα απαισιοδοξίας που θα καλλιεργηθεί.
Το ίδιο πρέπει να κάνει και η βάση του ΚΚΕ. Πρέπει να διαλέξει με ποιους συντρόφους έχει ίδια συμφέροντα τελικά.
Η αριστερά οφείλει να γνωρίζει ότι η δύναμή της ΠΗΓΑΖΕΙ από το κίνημα. Και το κίνημα είναι ο ίδιος ο λαός.

Αδέλφια, η ανέχεια έρχεται. Ζούμε όμως στην ιστορική συγκυρία όπου μπορούμε και θα αναγκαστούμε να αγωνιστούμε για την ανατροπή της.
Πρέπει να παλέψουμε με αξιοπρέπεια για την αξιοπρέπειά μας.
Πρέπει να εξοστρακίσουμε την κατάντια του φασισμού στο περιθώριο, εκεί που ανήκει.
ΤΩΡΑ είναι ο καιρός μας. Παλέψαμε και κατακτήσαμε τη συναδέλφωσή μας. Τους κοινούς αγώνες.

Ο εχθρός μας από χτες χαμογελάει ως τα αυτιά, εντός κι εκτός Ελλάδας.
Κι εμείς το ίδιο.
Είμαστε πολλοί. Γίναμε περισσότεροι από εκείνους.

ΕΝΩΜΕΝΟΙ έχουμε τη δυνατότητα να κατακτήσουμε τα όνειρά μας.
Παρακολουθήσαμε το μεγαλύτερο πόλεμο προπαγάνδας που έχουμε ζήσει στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Οι υπηρέτες της εκτέθηκαν και χρησιμοποίησαν μέχρι και το φασισμό εκτός από την τρομοκράτηση για να μας καταστείλουν.

ΚΑΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ. ΓΙΝΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ.

ΕΜΕΙΣ είμαστε το κίνημα. ΕΜΕΙΣ είμαστε ο αγώνας. ΕΜΕΙΣ καταφέραμε να ξεμπροστιάσουμε τους δημοσιογράφους, τις προθέσεις της Ευρώπης και των τραπεζιτών. Εμείς θα κάνουμε πια το κάλεσμα για αλληλεγγύη από τα αδέλφια μας στην Ευρώπη, όπως έκαναν οι Ισπανοί για εμάς πέρυσι.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ

Έχετε δύναμη, ΕΝΟΤΗΤΑ & ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ απέναντι στους αντιπερισπασμούς.
Ξέρουμε τις μεθόδους τους.
Είμαστε κοντά. Και νομίζουν πως έχουν νικήσει.
…………………………………………………..
Με εκτίμηση απέναντι στους συνανθρώπους μου.
Σε όλους εσάς που σήμερα, πρώτη μέρα μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου σας είδα σιωπηλούς και αποσταμένους, αλλά αξιοπρεπείς και συνειδητοποιημένους.
Σήμερα σας κοιτάζω στα μάτια και σας λέω πως είμαι στο πλευρό σας.
Είμαι η ανώνυμη πλειοψηφία, όπως κι εσείς.


  (Παρακαλώ, βοηθήστε με, κοινοποιώντας και αναδημοσιεύοντας αυτή την επιστολή να φτάσει στον κάθε συνάνθρωπό μου, αλλά και σ’ αυτούς στους οποίους έδωσα την ψήφο μου. Ενισχύστε και τη δική μου φωνή. Ένας συναγωνιστής σας)

 http://kartesios.com/?cat=28

πηγη:http://anarhogatoulis.blogspot.gr/2012/06/blog-post_7734.html#more

Αλληλεγγύη: Το αντίδοτο στη φτώχεια

Αλληλεγγύη: Το αντίδοτο στη φτώχεια (ΒΙΝΤΕΟ)

Την ίδια στιγμή που η επίσημη οικονομία καταρρέει, ανθίζει μια παράλληλη οικονομία, στηριγμένη στην ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και την αναζήτηση εναλλακτικών κοινωνικών σχέσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει χρήματα αλλά αυτός που δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στην κοινωνία μέσα στην οποία ζει.Και όλοι κάτι έχουν να προσφέρουν.. Η «αλληλεγγύη ως αντίδοτο στη φτώχεια», στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα!

Σε μια μεγάλη έρευνα στην Ελλάδα και το εξωτερικό – από την Δράμα μέχρι το Ρέθυμνο και από την Ισπανία μέχρι την Γερμανία – ο φακός του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα γνωρίζει τους ανθρώπους που αναπτύσσουν την οικονομία της αλληλεγγύης, για να καταπολεμήσουν την κρίση αλλά και για να ξαναβρούν τις χαμένες αξίες της κοινωνίας μας.

Το ντοκιμαντέρ αφιερώνεται στους χιλιάδες εθελοντές που εργάζονται στα δίκτυα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.

  http://www.erea.gr/ereahome/index.php

πηγη:http://anarhogatoulis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_05.html

Παρακράτος, τράπεζες, παρακολουθήσεις και μισθοφόροι πράκτορες

Στις 20 Ιουνίου, ο ερευνητής του REUTERS Στίβεν Γκρέι έφτασε στην Ελλάδα για πολλοστή φορά τον τελευταίο χρόνο. Ο Γκρέι ερευνά το δέμα της λειτουργίας των ελληνικών τραπεζών, κάτι που δεν ερευνά ούτε το ελληνικό κράτος ούτε η ελληνική δημοσιογραφία. Είναι γνωστό πως για την κατάσταση των ελληνικών τραπεζών δεν φταίει η κρίση, αλλά η χρήση από τους μεγαλομετόχους τους.

Δανειοδότησαν δικές τους off shore εταιρίες και στη συνέχεια έσβησαν τα χρέη τους, έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου δανείζοντας κυκλικά η μία τράπεζα την άλλη χωρίς να δίνουν ούτε ένα ευρώ στην πραγματικότητα, και άλλα πολλά. Γι’ αυτά τα πολλά, που στο HOT DOC γράψαμε παραθέτοντας έγγραφα, ονόματα και διευθύνσεις, ο ελληνικός Τύπος δεν είπε κουβέντα. Ούτε και γι’ αυτό που συνέβη την 2οη Ιουνίου στον Στιβ Γκρέι και τους δημοσιογράφους Τάσο Τέλλογλου και Νίκο Λεοντόπουλο.
Όταν ο Γκρέι έφτασε στην Ελλάδα, ανακάλυψε πως κάποιοι τον ακολουθούσαν μέχρι τα γραφεία του REUTERS στην πλατεία Συντάγματος. Η παρακολούθηση έγινε αντιληπτή και από την ομάδα security του διεθνούς πρακτορείου. Το βράδυ ο Γκρέι μαζί με τον Τέλλογλου και τον Λεοντόπουλο είχαν ραντεβού στο καφέ ξενοδοχείου του Συντάγματος με κάποια πηγή τους. Δύο άγνωστοι ακολούθησαν τους δημοσιογράφους με μηχανή μέχρι το ξενοδοχείο. Όταν άρχισε η συνάντηση, ο ένας από την ομάδα παρακολούθησης μπήκε στο ξενοδοχείο και φωτογράφισε κρυφά πίσω από τα τζάμια τους δημοσιογράφους. Ο Τάσος Τέλλογλου είδε τη φωτογράφιση και κινήθηκε εναντίον του ανθρώπου που τους παρακολουθούσε. Κατάφερε να τον ακινητοποιήσει και τελικά να τον εγκλωβίσει μαζί με τους άλλους στο φουαγιέ του ξενοδοχείου.
Ο άγνωστος, μάλλον αιφνιδιασμένος από αυτό που συνέβη, ζήτησε να μην φωνάξουν την Αστυνομία, γιατί και ο ίδιος ήταν αστυνομικός, ο οποίος έπαιρνε ιοο ευρώ από ιδιώτες για να τους παρακολουθεί και να τους φωτογραφίζει. Ομολόγησε πως εντολέας του ήταν ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας security  ,ο οποίος πλήρωνε αυτόν και άλλους για να παρακολουθούν συγκεκριμένη ομάδα δημοσιογράφων.
Στις 28 Ιουνίου, ο Γκρέι δημοσιοποίησε την υπόθεση της παρακολούθησης του στην Αθήνα, δίνοντας αρκετές λεπτομέρειες για όσα συνέβησαν, μέσω της ιστοσελίδας του Διεθνούς Πρακτορείου. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα θεώρησαν πως υπάρχει λόγος να δημοσιοποιήσουν όσα συνέβησαν στο φυλασσόμενο κέντρο της Αθήνας, με πρωταγωνιστές μισθοφόρους ενός μηχανισμού που παρακολουθεί δημοσιογράφους. Αντίθετα, την ίδια μέρα, ψηλά στην ιεράρχηση των ειδήσεων έπαιζε η δήλωση του Προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς και αντιπάλου του Γκρέι με τίτλο: «το τραπεζικό σύστημα επέδειξε αντοχές». Εκτός από τα επίσημα sites που αναπαρήγαγαν της δηλώσεις του Μιχάλη Σάλλα -επιστρέφοντας ίσως με τον τρόπο αυτό την καλή διάθεση της τράπεζας να τους δίνει διαφήμιση-, τα πιο γνωστά blogs αισθάνθηκαν την ανάγκη να γράψουν για τη μία και όχι για την άλλη είδηση. Το γιατί μάλλον θα το καταλάβετε.


Ο κατηγορούμενος για κατασκοπία πράκτορας Κ.Α.
«Πρόσεχε, συμβαίνουν και ατυχήματα»
Το φθινόπωρο του 2011, ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος δέχθηκε ένα τηλεφώνημα. Κάποιος δικηγόρος και συνεργάτης τραπεζίτη, ο οποίος εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης εταιρίας που είχε αγοράσει τμήμα των δανείων της τράπεζας, του γνωστοποίησε πως ο τραπεζίτης ήθελα να τον συναντήσει. Ο δημοσιογράφος δεν είχε λόγο να αρνηθεί. Πόσο μάλλον όταν η έρευνα του είχε ακριβώς αυτό το αντικείμενο. Τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο ο τραπεζίτης έκρυβε τις επισφάλειες της τράπεζας και τα θαλασσοδάνεια στον κύκλο του μέσω αυτής της εταιρίας του δικηγόρου.
Οι τρεις τους συναντήθηκαν σε γνωστό εστιατόριο. Η συζήτηση έγινε χωρίς πολλές περιστροφές. Ο τραπεζίτης ζήτησε από τον δημοσιογράφο να σταματήσει την έρευνα για την τράπεζα του. Του είπε μάλιστα πως ξέρει τι κάνει, με ποιον μιλάει και τι λέει. Μετά από ένα μπουκάλι ουίσκι ο τραπεζίτης, σε μια επίδειξη δύναμης, τον διαβεβαίωσε πως άνθρωπος του στην Αστυνομία και στελέχη στις υπηρεσίες πληροφοριών τον ακούνε «στέρεο». «Ξέρω ακριβώς τι λες, με ποιον, ακόμη και πού βάζει το πουλί του ο εισαγγελέας που θα κάνει την έρευνα για την τράπεζα. Ό,τι ώρα θέλω σου στήνω κατηγορία για εκβιασμό», του είπε. Ο δημοσιογράφος απάντησε πως η έρευνα του είναι γνωστοποιημένη και σε άλλους και δεν πρόκειται να σταματήσει. Ο τραπεζίτης, μέσα στους καπνούς του πούρου του συνεργάτη του δικηγόρου, έσκυψε μπροστά και του είπε «τότε να προσέχεις, συμβαίνουν και ατυχήματα».
Ο δημοσιογράφος, μερικές μέρες αργότερα, επισκέφθηκε τον εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Γρηγόρη Πεπόνη. Του ζήτησε να βγάλει από το κινητό του τηλέφωνο την μπαταρία για να μην έχει καμία σύνδεση στο δίκτυο και σε πιθανή παρακολούθηση, και τον ενημέρωσε για τη συνάντηση του με τον τραπεζίτη.
Ο οικονομικός εισαγγελέας είχε ασχοληθεί με την υπόθεση και τις καταγγελίες για τη συγκεκριμένη τράπεζα, και η ενημέρωση από τον δημοσιογράφο ήταν ουσιαστικά και η αποκάλυψη πως βρίσκεται στο στόχαστρο ενός μηχανισμού παρακολούθησης.
Έτσι ξεκίνησε η περίφημη υπόθεση των οικονομικών εισαγγελέων Πεπόνη και Μουζακίτη, οι οποίοι προχώρησαν σε ανοιχτές καταγγελίες για προσπάθεια παρέμβασης στο έργο τους και δήλωσαν παραίτηση, την οποία ανακάλεσαν μετά από λίγο.
Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτης Μακρής, ο οποίος ανέλαβε τη διερεύνηση των καταγγελιών των Πεπόνη-Μουζακίτη, γράφει στο υπόμνημα του: «Ο Γρ. Πεπόνης αναφέρει ότι στις 30-11-11 τον επισκέφτηκε στο γραφείο του γνωστό και έγκριτο πρόσωπο (δημοσιογράφος) και τον πληροφόρησε ότι γνωστός μεγαλοοικονομικός παράγων του εξέφρασε απειλές για το πρόσωπο του, εξαιτίας του ότι εκτυλίσσεται και εκκρεμεί στα χέρια του συγκεκριμένη προκαταρκτική εξέταση που άπτεται ευθέως του αντικειμένου της επαγγελματικής του δραστηριότητας, και ότι ο διοικητής της Υ/Δ Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ. ήταν δικός του άνθρωπος και παρακολουθούσε τις κινήσεις του κατά πόδας». Οι καταγγελίες Πεπόνη σταμάτησαν εκεί, ή μάλλον η διερεύνηση τους. Είναι εντυπωσιακό πως, μόλις εξελίχθηκε η υπόθεση Πεπόνη, blogs άρχισαν να δημοσιοποιούν το όνομα του δημοσιογράφου που επισκέφθηκε τον Πεπόνη, θέτοντας το ερώτημα «ποιους εξυπηρετεί;» Το σωστό ερώτημα είναι ποιον εξυπηρετούν οι ίδιοι.
Η Πειραιώς και το REUTERS
Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα εξελίσσεται το σκάνδαλο της Proton. Ο ιδιοκτήτης της τράπεζας, Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, φέρεται να έχει υπεξαιρέσει 780 εκατομμύρια ευρώ και παρ’ όλα αυτά την ίδια περίοδο να ενισχύεται με 100 εκατομμύρια από τον υπουργό Οικονομικών Βαγγέλη Βενιζέλο. Πολλά γράφονται για την υπόθεση, εκτός από ένα. Στο σκάνδαλο Proton  υπάρχει μια πλευρά που αφορά την Τράπεζα Πειραιώς. Η Proton έχει δώσει 8ο εκατομμύρια ευρώ σε offshore εταιρίες, οι οποίες κάνουν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Με τρόπο παράνομο, όπως διατυπώνει αργότερα το πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος.
Οι offshore  εταιρίες, υπό τον έλεγχο μετόχων της Πειραιώς, μαζί με άλλες offshore εταιρίες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην τράπεζα. Ιδιοκτήτες τους είναι συνέταιροι του Γιώργου Σαχπατζίδη, διαχειριστή των εταιριών για τις μίζες του Ακη Τσοχατζόπουλου. Αλλωστε, ο ίδιος ο Σαχπατζίδης διατέλεσε μέτοχος θυγατρικών της Πειραιώς. Ένα κουβάρι φαίνεται να συνδέει τράπεζες, πολιτικούς, παράνομες ενέργειες και δημοσιογράφους. Ελάχιστες από τις πτυχές αυτές βγαίνουν στο φως. Τον Δεκέμβριο ξεκινούν δύο παράλληλες έρευνες για την Πειραιώς. Από τον Στίβεν Γκρει του REUTER και από το Κουτί της Πανδώρας (αργότερα και το HOT DOC).
Στις 3 Απριλίου το REURERS δημοσιεύει μια μεγάλη έρευνα με θέμα την Τράπεζα Πειραιώς, στο επίκεντρο της οποίας είναι ο πρόεδρος της Μιχάλης Σάλλας. Το Διεθνές Πρακτορείο εμφανίζει την οικογένεια Σάλλα να χρησιμοποιεί την τράπεζα για πλουτισμό. Η τράπεζα διαψεύδει και κάνει αγωγή στο πρακτορείο. Τα Μέσα στην Ελλάδα δεν αναμεταδίδουν την έρευνα, ούτε ψάχνουν αν ισχύουν τα στοιχεία του Γκρέι. Μεταδίδουν όμως τη διάψευση της Πειραιώς. Μια διάψευση που γίνεται χωρίς να προϋπάρξει η είδηση που διαψεύδεται, και μια ελληνική πρωτοτυπία από κανάλια, εφημερίδες και sites που όλως τυχαίως φιλοξενούν διαφημίσεις της Πειραιώς. Εντυπωσιακή είναι και πάλι η στάση αρκετών blogs, που θεωρητικά δεν έχουν οικονομική εξάρτηση από διαφήμιση, αφού είναι το αποτέλεσμα από το μεράκι των blogers.
Τρία blogs, τα Fimotro, Nonews και Noname, έχουν εκτεταμένες αναρτήσεις με τη διάψευση, αλλά και σχόλια πως χτυπιέται η Πειραιώς για να χτυπηθεί η ελληνική οικονομία. Ανεξαρτησία και ενημέρωση υποκλίνονται στην εφευρετικότητα και το «μεράκι» των blogers, το οποίο λίγο αργότερα θα γίνει πολύ απρόσεκτο.
Ο εθνικός εχθρός Γκρέι και ο πράκτορας Βαξεβάνης
Τον Απρίλιο του 2012,το πρώτο τεύχος του HOT DOC είναι στα περίπτερα. Η ομάδα του περιοδικού κάνει μεγάλη έρευνα για τις τράπεζες και προαναγγέλλει πως το 30 τεύχος, που βγαίνει στα περίπτερα στις 24 Μαΐου, θα είναι αφιερωμένο στις τράπεζες. Η έρευνα αφορά την Πειραιώς, την Proton, τη Μarfin, αλλά και την Τράπεζα της Ελλάδος και την έλλειψη θεσμικού ελέγχου στις τράπεζες. Το τεύχος μία μέρα πριν βγει στα περίπτερα, στις 23 Μαΐου, φτάνει στα δημοσιογραφικά γραφεία. Παρά τις αποκαλύψεις, κανένας δεν αναπαράγει τίποτα. Σιωπή.
Ξαφνικά όμως, στις 16:27 το απόγευμα, το blogμε την ονομασία Noname δημοσιεύει μια φωτογραφία, στην οποία φαίνεται ο Στίβεν Γκρέι του REUTERS να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια μαιευτηρίου μαζί με τον Τάσο Τέλλογλου και τον Νίκο Λεοντόπουλο, επίσης του REUTERS. Η ανάρτηση του Noname είναι η εξής: «Life Cuisine του ΙΑΣΩ. Μια ακόμη συνάντηση Τέλλογλου-Crey (reuters). Το μενού τους? Τα «χειρουργικά» χτυπήματα κατά της Ελλάδας και… της ελληνικής οικονομίας. Υποθέτουμε μια συνάντηση με το αζημίωτο. Υ.Γ.: Η φωτο, εδώ και μέρες, από αναγνώστη μας, που αναγνώρισε τον Τέλλογλου και του φάνηκε μυστήρια η συνάντηση. Μόλις μάθαμε ποιος είναι το τρίτο πρόσωπο (ο Crey, Ο μεσαίος μας είναι, ακόμη, άγνωστος) την αναρτήσαμε».
Στο δημοσίευμα, μία μέρα πριν βγει το HOT DOC με τα σκάνδαλα των ελληνικών τραπεζών, ο Γκρέι εμφανίζεται ως αυτός που έχει αναλάβει να κάνει χτυπήματα εναντίον της ελληνικής οικονομίας, όχι των τραπεζών. Γίνεται προσπάθεια να ταυτιστεί η ελληνική οικονομία με τις τράπεζες, και κάθε αποκάλυψη γι’ αυτές βαφτίζεται όχι σκάνδαλο, αλλά χτύπημα της οικονομίας. Η φωτογραφία στο blog δεν είναι από κινητό τηλέφωνο αναγνώστη. Μπορεί εύκολα να διαπιστώσει όποιος έχει λίγες γνώσεις ότι είναι φωτογραφία τραβηγμένη από μεγάλη απόσταση με τηλεφακό. Κοινώς: φωτογραφία από παρακολούθηση.Ο δράστης της παρακολούθησης είναι αυτός που κατάφεραν να ακινητοποιήσουν ο Γκρέι και ο Τέλλογλου στις 2ο Ιουνίου στο Σύνταγμα.
Λίγα λεπτά αργότερα στις 16:51) το blog Nonews αναπαράγει την ανάρτηση, και πενήντα λεπτά αργότερα το ίδιο κάνα και blog fimotro. Σε μια ώρα έχουν μετονομάσει τον Γκρέι από αναγνωρισμένο διεθνώς ερευνητή σε απατεώνα που χτυπάει την ελληνική οικονομία από σκοπιμότητα. Χωρίς να γράψουν πού τα στηρίζουν όλα αυτά, ούτε τι έχει πει ο Γκρέι.
Ο στόχος όμως δεν ήταν ο Γκρέι. Ήταν να δημιουργηθούν εντυπώσεις για το HOT DOC και τις αποκαλύψεις. Και μαζί ένα μήνυμα: «ξέρουμε πού πάτε και τι κάνετε». Το βράδυ της ίδια μέρας ένα περιφεριακό site από τη Θράκη, το Catzoli.gr, δημοσιεύει μια επιστολή «αναγνώστη» που με συγχαίρει για το θάρρος μου και, αφού κάνει «λάθος» το όνομα μου (Μπαξεβάνης αντί για Βαξεβάνης), γράφει:
«Δεν ξέρω πόσα κονέ μπορεί να έχεις στις υπηρεσίες του Μπίκα, αλλά ψάξε να βρεις αν κυκλοφορεί απόδειξη με 50.000 ευρώπουλα, ημερομηνία 15/6/2011 για παροχή υπηρεσιών το πρώτο εξάμηνο του 2011. Είναι βγαλμένο από τη Β’ Διεύθυνση της ΕΥΠ και ο δημοσιογράφος που το υπέγραψε έχει βάλει υπογραφή που πιο πολύ μοιάζει με τα αρχικά του ονοματεπώνυμου του. Κώστα Μπαξεβάνη ψάξε αν τον λένε Κώστα ή Βασίλη ή πάλι Βασίλη, ή Γιώργο ή οτιδήποτε άλλο. Προσπαθώ να σε διευκολύνω στον αγώνα της κάθαρσης στον οποίο θέλεις να δώσεις πρώτος το παράδειγμα. Ένας φανατικός οπαδός σου».
Ένας «αναγνώστης», όπως και στην περίπτωση της φωτογραφίας του Γκρέι, έστελνε ένα απλό σχόλιο. Στην πραγματικότητα ήταν ένα μήνυμα και πάλι. (Την επόμενη μέρα το HOT DOC βρισκόταν ήδη μία ημέρα στα περίπτερα με μεγάλη κυκλοφορία).
To fimotro του Γιάννη Παπαγιάννη, αγαπημένου παιδιού του Γ. Κουρή και της εκδοτικής του ομάδας, δημοσίευσε μια πλαστογραφημένη απόδειξη πληρωμής της ΕΥΠ. Σε αυτή, με ημερομηνία 15/6/2011, ο Κώστας Βαξεβάνης φαινόταν να πληρώνεται 50.000 ευρώ για παροχή υπηρεσιών στην ΕΥΠ, που αφορούσαν στο πρώτο εξάμηνο του 2011. Ό,τι δηλαδή είχε προαναγγείλει το Catzoli.gr. Εμφανιζόμουν ως συνεργάτης των Μυστικών Υπηρεσιών, άρα και μειωμένης αξιοπιστίας και ηθικής. Η πλαστότητα του εγγράφου ήταν εμφανής, αλλά ο πλαστογράφος δεν απευθυνόταν ούτε σε δημοσιογράφους ούτε σε γραφολόγους, αλλά σε ένα αδαές κοινό. Η απόφαση που πήραμε στη δημοσιογραφική ομάδα του HOT DOC ήταν να αντιμετωπίσουμε πρώτα με σαρκασμό τους συκοφάντες και στη συνέχεια με μια σοβαρή τοποθέτηση που καταδείκνυε ένα σύγχρονο παρακράτος. Στη συνέχεια ακολούθησε μια μήνυση και μία αγωγή, αλλά αυτό ως αναγκαίο νομικό μέτρο και μόνο. Το θέμα ήταν το σύγχρονο παρακράτος, το οποίο και αρχίσαμε να ερευνούμε.
Ο κατάσκοπος Κ.Α. και ο δικηγόρος-συνεταίρος της τράπεζας
Στα μέσα Ιουνίου, στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ έφτασε ένας φάκελος με ψεύτικο αποστολέα και περιεχόμενο που αφορούσε δέκα δημοσιογράφους. Ήταν υλικό πανομοιότυπο με αυτό που είχε δημοσιεύσει ο Παπαγιάννης στο Ρίπιοτιο. Αποδείξεις δηλαδή που εμφάνιζαν δημοσιογράφους να έχουν πληρωθεί για υπηρεσίες τους στην ΕΥΠ. Με ευθύνη των προέδρων των δύο δημοσιογραφικών σωματείων, ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ, το υλικό χαρακτηρίστηκε προβοκατόρικο και δεν δόθηκε καμία συνέχεια στην υπόθεση.
Η υπόθεση όμως, ειδικά ως προβοκάτσια, έχει μεγαλύτερη σοβαρότητα. Ποιος είναι αυτός που έχει στην κατοχή του μπλοκάκι της ΕΥΠ και πλαστογραφεί αποδείξεις πληρωμής; Και γιατί για τους συγκεκριμένους δημοσιογράφους; Οι απαντήσεις δεν είναι τόσο δύσκολες, αν γνωρίζεις πρόσωπα και πράγματα. Το 2010 η εισαγγελία της Αθήνας προχώρησε από κοινού με την ΕΥΠ σε μια επιχείρηση ειδικού ενδιαφέροντος. Παραβίασε το γραφείο του στελέχους της ΕΥΠ Κ.Α και κατάσχεσε πάνω από 20.000 έγγραφα διαβαθμισμένα που είχε παράνομα στην κατοχή του. Εναντίον του Κ.Α. ασκήθηκε δίωξη για κατασκοπεία. Ανάμεσα στα έγγραφα που κατασχέθηκαν ήταν και πληθώρα εγγράφων σαν αυτά που στάλθηκαν στην ΕΣΗΕΑ και τα οποία ο πράκτορας μπορούσε να χειριστεί όπως ήθελε, σβήνοντας ή γράφοντας ονόματα. Η υπόθεση αυτή είναι ένα σκάνδαλο ασφάλειας χρόνων στην ΕΥΠ, αφού ο Κ.Α., χρησιμοποιώντας τη συνδικαλιστική του ιδιότητα, κατάφερε να δημιουργήσει ένα εσωτερικό δίκτυο στην ΕΥΠ, προσφέροντας «ιδιωτικές» υπηρεσίες. Μια ΕΥΠ μέσα στην ΕΥΠ.
Μπορούσε το στέλεχος αυτό της ΕΥΠ να δημιουργήσει τέτοια έγγραφα και γιατί; Αν κάποιος αναζητήσει τι κοινό στοιχείο έχουν οι δέκα δημοσιογράφοι που συκοφαντήθηκαν, θα δει πως είναι δημοσιογράφοι που έγραψαν άρθρα είτε για τον Κ.Α. είτε για μια συγκεκριμένη τράπεζα. Τι σχέση έχουν ένας πράκτορας με μια τράπεζα; Μα τον ίδιο δικηγόρο. Ο δικηγόρος του Κ.Α. είναι ταυτόχρονα και ο συνέταιρος του τραπεζίτη που απείλησε τον δημοσιογράφο πως «συμβαίνουν ατυχήματα». Οι δυο τους συναντιούνται όχι μόνο για την υπόθεση κατασκοπίας που αφορά τον Κ.Α., αλλά και για άλλες κοινές απ’ ό,τι φαίνεται υποθέσεις και ενοχλητικούς κοινούς εχθρούς.
Οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων και ο Κ.Α.
Η υπόθεση του πρώην στελέχους αντικατασκοπείας της ΕΥΠ, του Κ.Α., δεν είναι μια απλή υπόθεση. Το όνομα του έχει εμπλακεί στην παράδοση του Στιβ Λάλα,του Έλληνα που κατασκόπευε τη CIA προς όφελος της Ελλάδας. Η υπόθεση αυτή και οι ευθύνες σύλληψης του Λάλα χάθηκαν στους διαδρόμους της Κατεχάκη. Έτσι ο Κ.Α. εμφανίστηκε ως ένας υπάλληλος που δεν ήξερε τίποτα.
Το 2004 όμως ο Κ.Α. κατάφερε να δημιουργήσει μια παραΕΥΠ και έναν ιδιωτικό μηχανισμό παρακολούθησης.
Τον Μάρτιο του 2005 αποκαλύφθηκε η υπόθεση υποκλοπών της Vodafone. Λίγους μήνες μετά, όμως, η δημοσιογράφος Αριστέα Μπουγάτσου κατέθεσε στην ΑΔΑΕ έναν κατάλογο με ανθρώπους που παρακολουθούνταν παράνομα. Ο χειρόγραφος κατάλογος προερχόταν από την ΕΥΠ και είχε τα ονόματα πολιτικών, δημοσίων προσώπων, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Ανάμεοα στα ονόματα υπήρχε και το Κ. VAXEVANIS. Έτσι έμαθα πως ήμουν υπό παρακολούθηση. Παρά την εντύπωση που δημιουργήθηκε στην αρχή, οι παρακολουθήσεις δεν είχαν σχέση με την υπόθεση τηςVodafon  άμεσα, αλλά προέρχονταν απ’ ό,τι αποκάλυψε η ερευνά μας από ιδιωτικό δίκτυο της ΕΥΠ – αυτό του Κ.Α. και της παρέας του.
Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ελλάδα, η ΕΥΠ δημιούργησε ένα δίκτυο κατά του οικονομικού εγκλήματος στα πλαίσια της ευρωπαϊκής OLAF (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης Απάτης). Το ελληνικό δίκτυο της OLAF όμως, υπό τις οδηγίες του Κ.Α. και με το πρόσχημα των ελέγχων για οικονομικές απάτες, δημιούργησε ένα δίκτυο ιδιωτικής κατασκοπίας. Εγκέφαλος του ιδιωτικού δικτύου ήταν ο Κ.Α. και τεχνικός διεκπεραιωτής ο στρατιωτικός Σ.Κ., αποσπασμένος στην ΕΥΠ. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων η ομάδα της OLAF μπήκε στην υπηρεσία των επίσημων υποκλοπών που έκαναν οι Αμερικανοί. Όταν αποχώρησαν τα επιχειρησιακά κλιμάκια, η OLAF πήρε δώρο από τις αμερικανικές υπηρεσίες ένα βαλιτσάκι παρακολουθήσεων και αρκετά ανταλλακτικά. Ήταν τα υλικά με τα οποία ο Σ.Κ. έφτιαξε ένα δίκτυο παρακολούθησης για την ιδιωτική OLAF.
Η ομάδα, έχοντας στην κατοχή της τεχνολογικό υλικό που χρησιμοποιούσε όπως ήθελε, έκανε θαύματα. Με το πρόσχημα της ομάδας OLAF, ο Κ.Α. και η ομάδα του εγκαταστάθηκαν στην οδό Ακαδημίας 86, σε ένα ιδιωτικό κολέγιο που συνεργαζόταν με ιδιωτικό πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Σε διαμέρισμα του κολεγίου δημιούργησαν κλωβό παρακολουθήσεων. Ταυτόχρονα χρησιμοποίησαν το κολέγιο για να βγάζουν μεταπτυχιακούς τίτλους, με τους οποίους έπαιρναν προαγωγές όσοι υπάλληλοι της ΕΥΠ δέχονταν να συνεργαστούν μαζί του. Από το 2004 η παραΕΥΠ κατάφερνε να παρακολουθεί όποιον ήθελε και να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες για να εξασφαλίζει εξουσία και εύνοια από πολιτικούς τους οποίους πληροφορούσε.
Τον Φεβρουάριο του 2004, ο Πάνος Καμμένος συνόδευε τον Κώστα Καραμανλή σε συνάντηση στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Κάποια στιγμή ο Καμμένος, είτε επειδή είχε πληροφορία είτε επειδή κάτι υποψιάστηκε έπεσε πάνω σε ένα βαν με ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Στο εσωτερικό του βρισκόταν ο τεχνικός εγκέφαλος της ομάδας Σ.Κ. Ο υπάλληλος της ΕΥΠ αφέθηκε ελεύθερος μετά από διαβεβαιώσεις του προϊσταμένου του Κ.Α. ότι ήταν σε ειδική αποστολή.
Τον Απρίλιο του 2009, άντρες της Ασφάλειας του Προεδρικού Μεγάρου συνέλαβαβ τον υπάλληλο της ΕΥΠ  Π.Σ. με τεχνολογικό εξοπλισμό παρακολούθησης (βαλιτσάκι). Ο Π.Σ. ήταν ο αντικαταστάτης του Σ.Κ. και ευνοούμενος του Κ.Α. Όταν ζητήθηκαν εξηγήσεις, η ομάδα OLAF. η παραΕΥΠ δηλαδή, διαβεβαίωσε πως ο πράκτορας ήταν σε αποστολή παρακολούθησης ξένης πρεσβείας και όχι του τριγώνου Βουλή, Μαξίμου, Προεδρικό Μέγαρο.
Θύμα της παρακολούθησης από την ομάδα του Κ.Α., φαίνεται πως έχει πέσει και ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου ετοιμαζόταν με κάθε μυστικότητα να υποβάλλει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά τον αιφνιδίασε ο Καραμανλής ζητώντας φήφο εμπιστοσύνης. Οι πληροφορίες που είχε το περιβάλλον Παπανδρέου ήταν ότι επρόκειτο για πληροφορία από τεχνική παρακολούθηση.
Η ομάδα της παραΕΥΠ φέρεται ως υπεύθυνη και για την προμήθεια του ηλεκτρονικού κοριού της Υπηρεσίας με καπέλο 5 εκατομμύρια, για την οποία έχουν ασκηθεί διώξεις. Η εξάρθρωση της ομάδας έγινε το 2οιο, όταν στο bolg (πάλι τα blogs) politikos-nous δημοσιεύτηκε το ψυχομετρικό τεστ ενός υπαλλήλου της ΕΥΠ. Παρότι ο υπάλληλος της ΕΥΠ φαινόταν να έχει κοπεί στα ψυχολογικά τεστ της Πολεμικής Αεροπορίας, απ’ όπου προερχόταν, κατάφερε να εισαχθεί στην ΕΥΠ. Το blog εκβίαζε τον υπάλληλο, ο οποίος ήταν αδελφός γενικού γραμματέα υπουργείου, δημοσιεύοντας τα τεστ. Στην έρευνα που έγινε στο γραφείο του Κ.Α. στην ΕΥΠ βρέθηκαν τα πρωτότυπα τεστ. Το blog καταργήθηκε περιέργως μετά τη σύλληψη του.
Ένα τρελό τρελό τηλέφωνο
Ο Κ.Α. είναι υπόδικος για την υπόθεση κατασκοπίας. Όσο εκκρεμεί η δίωξη του έχει κάνει επισκέψεις στα γραφεία όλων σχεδόν των πολιτικών κομμάτων, προσπαθώντας να πουλήσει πληροφορίες και εξυπηρετήσεις. Προεκλογικά η τελευταία του στάση ήταν στη Συγγρού, στα γραφεία της ΝΔ.
Με διάφορα έγγραφα προσπαθεί να προσεγγίσει εκδότες, για τους οποίους θεωρεί πως τα πλαστογραφημένα του έγγραφα παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Η σύμπτωση συμφερόντων προέκυψε πρόσφατα. Ο. δικηγόρος του και συνέταιρος του τραπεζίτη βρήκε πολλαπλή χρήση. Τα έγγραφα διοχετεύτηκαν σε συγκρότημα εφημερίδας και τη διανομή ανέλαβε ο εκδότης μετρ του είδους από τη δεκαετία του ’8ο.
Η ομάδα φαίνεται πως έχει στη διάθεση της τεχνολογικό εξοπλισμό παρακολούθησης, και στις παρυφές της κινείται ένα σύστημα από εκφοβιστικά και εκβιαστικά blogs. Τα πιστόλια που αναλαμβάνουν να κάνουν τη βρόμικη δουλειά προφανώς έναντι αμοιβής. Η αμοιβή δίνεται με δύο τρόπους, είτε άμεσα και με «μαύρο» χρήμα είτε με πρόσληψη των blogers σε εκδοτικά συγκροτήματα για τα οποία βγάζουν τη βρόμικη δουλειά. Οι περισσότεροι από τους γνωστούς-άγνωστους bloger, τριτοκλασάτοι στην πλειοψηφία τους και αποτυχημένοι δημοσιογράφοι, πληρώνονται από καθωσπρέπει εκδότες, απολαμβάνοντας μια θέση στο μισθολόγιο. Και πάντα δημοσιεύουν στα blog τους πόσο καλοί είναι μερικοί τραπεζίτες.
Τη φυσική παρακολούθηση αναλαμβάνει ομάδα από πρώην αστυ¬νομικούς ή μισθοφόρους της ΕΥΠ που είναι διαθέσιμοι να προσφέρουν μερικές υπηρεσίες για ένα μεροκάματο. Η περίπτωση του Γκρέι και του Τάσου Τέλλογλου είναι χαρακτηριστική. Όπως χαρακτηριστική είναι και η αφωνία των μέσων ενημέρωσης και κυρίως των ανήσυχων κατά τα άλλα blogs.
Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν στην διάθεση τους προηγμένο τεχνολογικό εξοπλισμό, ο οποίος είναι δύσκολο να εντοπιστεί ακόμη και αν υποθέσουμε πως κανένας επίορκος από τις αρχές δεν συνεργάζεται μαζί τους. Ποιος, για παράδειγμα, μπορεί να ελέγξει θεσμικά ή τεχνικά αν αληθεύουν οι καταγγελίες του Πεπόνη ότι η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος παρακολουθεί τα τηλέφωνα του; Ποιος θα δώσει εντολή για έλεγχο και πώς θα ελεγχθεί;
Αν, για παράδειγμα, ο μηχανισμός ενός επιχειρηματία που δαπάνησε 500.000 ευρώ για να έχει ένα βαλιτσάκι παρακολούθησης είναι σε λειτουργία, μόνο συμπτωματικά μπορεί να ελεγχθεί. Ουσιαστικά το βαλιτσάκι ξεγελάει το τηλέφωνο, εμφανιζόμενο ως πυλώνας κινητής τηλεφωνίας. Έτσι το σήμα πρώτα περνάει από τον φορητό σταθμό παρακολούθησης και στη συνέχεια διοχετεύεται στον πυλώνα. Δεν υπάρχει καμία επισύνδεση που να αφήνει ίχνη. Τα συμπτώματα μπορεί να τα καταλάβει κάποιες φορές ο χρήστης, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα.
Έτσι ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως έχουν ένα τρελό τηλέφωνο, όπως το δικό μου. Παρότι έχω ένα τηλέφωνο σύγχρονης τηλεφωνίας, χάνει πολύ συχνά το σήμα του και κλείνει στα κρίσιμα τηλεφωνήματα μου. Για την ακρίβεια, ενώ έχει πλήρες σήμα, εμφανίζεται ξαφνικά σαν να ψάχνει πυλώνα, να χάνει δηλαδή το σήμα. Και αυτό το κάνει μόνο το δικό μου τηλέφωνο, παρότι στο ίδιο σημείο υπάρχουν και άλλα ίδια τηλέφωνα με σύνδεση στην ίδια εταιρία κινητής τηλεφωνίας. Πρόσφατα το τηλέφωνο μου εμφάνισε και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Την ανακάλυψα όταν πρόσθεσα μια εφεδρική μπαταρία. Όταν λοιπόν το τηλέφωνο μου έχει πάνω του αυτή τη θήκη-μπαταρία, όποιος μιλάει μαζί μου ακούει την φωνή του με επιστροφή και καθυστέρηση. Αν βγάλω τη μπαταρία και την βάλω σε άλλο, παρόμοιο τηλέφωνο, δεν εμφανίζει καμία τέτοια συμπεριφορά. Φίλοι που έχουν την ίδια μπαταρία επίσης δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Το δικό μου διακόπτει τις κλήσεις, δυσκολεύεται να βρει σήμα και… παραμιλάει.
Πριν μερικές μέρες διάβασα ένα άρθρο του Τάσου Τέλλογλου, στο οποίο γράφει τα εξής: «Δέκα χρόνια αργότερα ήρθε η Siemens. Όποτε μιλούσα με τη Γερμανία, το τηλέφωνο μου κοβόταν ως και 18 φορές την ημέρα ή φαινόταν να είναι εκτός δικτύου. Πήγα στην ΑΔΑΕ, δεν μπόρεσαν να βρουν τίποτα. Πιο ελεύθερος ήμουν όταν έψαχνα στη Γερμανία, δεν είχα κανέναν από πίσω μου». Δεν είχαμε κουβεντιάσει το θέμα των συμπτωμάτων των τηλεφώνων μας με τον Τάσο, γιατί απλώς θεωρούσαμε δεδομένο πως τα παρακολουθούν. Έτσι εντυπωσιάστηκα με το πόσο ίδια είναι τα συμπτώματα.
Απέναντι σε μηχανισμούς που έχουν την ίδια ισχύ με το κράτος και που μάλλον δεν θα ενοχληθούν ποτέ από το ίδιο το κράτος, μοναδική προστασία είναι να παραμένεις σταθερός και να δημοσιοποιείς αυτά που βρίσκεις και αυτά που σου συμβαίνουν.
Όταν το 1963 δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης από το παρακράτος, λέγεται πως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πήγε στον φίλο του Αλέξανδρο Νάτσινα, διοικητή της ΚΥΠ, και εκνευρισμένος του είπε: «μα ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;». Υπάρχει άνθρωπος που θα διακινδύνευε σήμερα μια τέτοια ερώτηση; Μα φυσικά οι τράπεζες.


πηγη:http://vathikokkino.com/2012/07/33268/

Είκοσι χρόνια Active Member

Οι στίχοι τους κι η μουσική
πόρνες στο κόκκινο χαλί για τους πελάτες.
Παντού νταβάδες χορηγοί,
γιατί η ντροπή στον τόπο αυτό πάντα είχε πλάτες.




               




To λέει και το όνομά τους, "Ενεργό Μέλος", άλλως πως Active Member. Εδώ και είκοσι χρόνια δρουν, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, πάνω απ' όλα κάνουν μουσική, με άλλα λόγια δημιουργούν ακούραστα "με την πυξίδα τους στραμμένη στα όμορφα και στα λεύτερα". 

Μουσικοί ακτιβιστές με στίχο που καρφώνει τις λέξεις σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, οι Active Member από το 1922, που ο B.D. Foxmoor έβαλε τον γενέθλιο λίθο, εξακολουθούν να θέτουν τα χέρια επί των τύπων των ήλων και να εκφράζουν μουσικά όσα η ζωή περιγράφει, τους φόβους, τα όνειρά τους, εφιάλτες, ενσωματωμένα σε ένα είδος που ο Μιχάλης Μυτακίδης βάφτισε "Low Bap" δηλαδή "να στηρίζεις τον λόγο σου με τη ζωή σου και το αντίστροφο".


πηγη:http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=699944

Τεράστιο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στη Νίκαια!- 4 + 1 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΗΣ - Το πρόσωπο του τέρατος Μ.ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ

 Σήμερα το απόγευμα η Νίκαια βροντοφώναξε ΟΧΙ στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής!
Πάνω από 2000 ντόπιοι και μετανάστες δώσαμε βροντερό παρόν στην πλατεία Αγ.Νικολάου κι ενωμένοι διατρανώσαμε την απόφαση μας να μην επιτρέψουμε στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής να αλώσουν την πόλη μας. Στην πορεία συμμετείχαν η πακιστανική κοινότητα, η Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”, η ΚΕΕΡΦΑ, η Ανταρσυα, ο Σύριζα, αλλά και άλλες συλλογικότητες και αντιρατσιστές που δεν θέλουν η Νίκαια να μετατραπεί σε Άγιο Παντελεήμονα. Παρών ήταν και ο πρώην δήμαρχος Νίκαιας, Στέλιος Μπενετάτος, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του ΚΚΕ “Δημοκρατική Ενότητα”.

Η πορεία ξεκίνησε με πολύ παλμό από την πλατεία του Αγ.Νικολάου, πέρασε από την οδό Λαοδικείας, από το αστυνομικό τμήμα Νίκαιας και κατέληξε πάλι στην πλατεία του Αγ.Νικολάου ενώ τα συνθήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα ήταν:

“ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΝΙΚΑΙΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ 
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ”

πηγη:http://anarhogatoulis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_06.html#more


4 + 1 ΛΟΓΟΙ  ΓΙΑ ΝΑ  ΕΙΣΑΙ  ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΗΣ

«Οι μετανάστες μας ρίχνουν τα μεροκάματα. Μας παίρνουν τις δουλειές!»

Αν οι μετανάστες ρίχνουν τα μεροκάματα και μας παίρνουν τις δουλειές, πώς δικαιολογούνται οι εξαγγελίες για 150.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα, στον οποίο δεν εργάζονται μετανάστες; Γιατί υπάρχουν άνεργοι γιατροί, δικηγόροι, δάσκαλοι, κλάδοι στους οποίους η παρουσία μεταναστών είναι ανύπαρκτη; Και δηλαδή, για να έχουμε καλό ερώτημα: οι μετανάστες πλουτίζουν εις βάρος μας; Οι μετανάστες μας ζητάνε κάθε πρωί επίμονα το νοίκι; Οι μετανάστες μας κόβουν τους μισθούς και μας απολύουν; Οι μετανάστες διαλύουν τις συγκοινωνίες και εξαφανίζουν τις συντάξεις;

«Οι μετανάστες είναι πολλοί. Δεν τους σηκώνει η χώρα!»

Φαίνεται όμως πως και οι ντόπιοι “είμαστε πολλοί” και η “χώρα δεν μας σηκώνει”! Τα αφεντικά μας μετρούν, μας ξαναμετρούν και όλο και περισσεύουμε. Με τις μαζικές απολύσεις, την περικοπή επιδομάτων για τους ανέργους, τις έγκυες γυναίκες κ.ο.κ. δείχνουν έμπρακτα πώς θα ξεφορτωθούν το βάρος (ναι, εμείς είμαστε αυτοί). Κι αν οι μετανάστες είναι σήμερα αυτοί που “δεν χωράνε” οδηγούμενοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την επικράτεια, αύριο θα είναι οι άνεργοι, οι άποροι, οι γυναίκες, οι άστεγοι. Οπότε για το οικονομικό σύστημα όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, όλοι περισσεύουμε.

«Δεν τους προσκαλέσαμε. Να φύγουν!»

Ούτε οι ίδιοι προσκάλεσαν όλους του στρατούς του κόσμου στα μέρη τους. Μετά το 2001, με το εγκληματικό πρόσχημα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” οι χώρες προέλευσης των μεταναστών που ζούνε σήμερα στη χώρα μας (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ…) ισοπεδώθηκαν, αναγκάζοντάς τους να τις εγκαταλείψουν. Το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν ήταν (και είναι) αμέτοχο σε αυτούς τους πολέμους, αλλά συμμετείχε εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ελληνικών αφεντικών που πάνω στα πτώματα είδανε επενδύσεις.

«Και μένα τι με νοιάζουν όλα αυτά; Εγώ θέλω την ησυχία μου…»

Τα μεταναστευτικά ρεύματα από την Ελλάδα αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Αυστραλία, Αμερική, Γερμανία… Η καπιταλιστική κρίση όμως δεν είναι ελληνικό φρούτο. Όταν ακούμε για κρίση η επόμενη λέξη που μας έρχεται στο μυαλό πρέπει να είναι η μετανάστευση. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που ήδη εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα μόνο ροδοπέταλα δεν θα συναντήσουν στο δρόμο τους. Η εργασιακή επισφάλεια, τα εξοντωτικά ωράρια, ο ρατσισμός δεν θα αφορούν πλέον μόνο τους προερχόμενους από τις λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου, αλλά και τους μέχρι προσφάτως ευημερούντες Ευρωπαίους (βλ.εμάς). Οπότε στην εικόνα του μετανάστη πρέπει να βλέπουμε την εικόνα από το δικό μας μέλλον. Στο χέρι μας είναι να κατανοήσουμε πως ντόπιοι και μετανάστες βράζουμε στο ίδιο καζάνι της φτώχειας, και μόνο με κοινούς αγώνες θα καταφέρουμε να το τουμπάρουμε.

«Και σαν τι να γίνει δηλαδή…;»

Όλοι εμείς, ντόπιοι και μετανάστες, μπορούμε να «χτίσουμε» δομές αλληλεγγύης (π.χ συλλογικές κουζίνες, χαριστικά παζάρια ρούχων) σε κάθε γειτονιά -από το Μαντούκι μέχρι τη Γαρίτσα- με σκοπό να λειτουργήσουν σαν κινήσεις αντιμετώπισης της φτώχειας που αντιμετωπίζουμε όλοι, αλλά και σαν πεδία γνωριμίας και συγκρότησης σχέσεων μεταξύ μας. Μπορούμε επίσης δημιουργώντας πρωτοβουλίες/ομάδες ατόμων να προστατεύουμε τους μετανάστες γείτονές μας από τις εξώσεις που αυξάνονται το τελευταίο διάστημα, εκφράζοντας έτσι έμπρακτα πως, στις γειτονιές μας τα κοινά της στέγης και του φαγητού είναι κτήμα όλων!

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΑΙΑ

μεσω indymedia 

πηγη:http://anarhogatoulis.blogspot.gr/2012/07/41.html

                                             

"Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε"

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
(...) 
Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;
Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.
Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ τους εχθρούς.
Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
- Βασίλης, του απαντώ.
- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
(...)
Πώς θ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας;
(...)

Κυριακή, 30 Ιουλίου 1978 -Από το βιβλίο: «Τα Σχόλια του Τρίτου», Εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1980.

πηγη:http://poetrybar.blogspot.gr/

Δεν μπορείτε εσείς; Μπορούμε εμείς!

 

Πρόσκληση

Oι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, θυγατρική του ομίλου Φιλκεραμ & Johnson, απλήρωτοι απο τον Μάιο του 2011, αγωνιζόμαστε με πείσμα στο να κερδισουμε τα δίκαια αιτήματα μας, που είναι το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρέπεια!

• διεκδικούμε την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και την λειτουργία την επιχείρησης κάτω από εργατικό ελέγχο και επιτήρηση .
• διεκδικούμε την επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ανθρώπους που ξέρουν να το λειτουργούν και όχι να είναι άρπαγες !!
• διεκδικούμε την χρηματοδότηση από το ταμείο του ΟΑΕΔ όπως χρηματοδοτεί τον κάθε άνεργο!
• διεκδικούμε την δημιουργία νομικού πλαισίου λειτουργίας συνεταιριστικών επιχειρήσεων!
• διεκδικούμε το δικαίωμα μας στην ζωή, το δικό μας και των παιδιων μας!

και καλούμε κάθε σωματείο, κάθε συνδικαλιστική παράταξη κάθε ένωση σωματείων , κάθε εργαζόμενο, κάθε προβληματισμένο πολίτη της Θεσσαλονίκης να πάρει μερος στην συγκέντρωση ενημέρωσης που θα γίνει την Τετάρτη 11/7/2012 και ώρα 6 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Ολύμπου & Αριστοτέλους).

Μεταφέρει η  Jaquou Utopie

                                                                                 

πηγη:http://parallhlografos.wordpress.com/

Όταν το χρήμα αγοράζει τα πάντα

Δήλος των ρωμαϊκών χρόνων:‘‘έμπορε, καταπλεύσον, εξελού, πάντα πέπραται’’ (έμπορε, ζύγωσε, βγες, όλα πουλιούνται).

                                                                                

Όταν λέμε ότι «πωλούνται όλα», εννοούμε όλα. Με αυτές τις επτά λέξεις μπορούμε να περιγράψουμε το Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα (What Money Can’t Buy) του πολιτικού φιλοσόφου Μάικλ Σαντέλ, μια μελέτη για τα «ηθικά όρια των αγορών», που φαίνεται ότι θα γίνει ένα από πιο πολυσυζητημένα βιβλία της χρονιάς. Μόνο που ο καθηγητής του Χάρβαρντ υποστηρίζει ότι δεν θα έπρεπε να είναι όλα για πούλημα, ότι υπάρχουν πράγματα που θα έπρεπε να βρίσκονται εκτός αγοράς ώστε να μην ξεχαρβαλωθεί εντελώς η ανθρώπινη κοινωνία.

της Μαριάννας Τζιαντζή

            Με νηφάλιο τόνο, χωρίς ακαδημαϊκή υπεροψία αλλά και χωρίς ρηχή καταγγελτική διάθεση, ο Σαντέλ μοιάζει να περιγράφει τις τελευταίες μέρες της παγκόσμιας καπιταλιστικής Πομπηίας, παροτρύνοντας τους αναγνώστες του όχι να οργανωθούν και να εξεγερθούν, όπως ίσως θα έκανε ο Νόαμ Τσόμσκι ή κάποιος άλλος διάσημος ακτιβιστής θεωρητικός, αλλά να σκεφτούν, να στοχαστούν, να αλλάξουν. Και ίσως, αλλάζοντας οι ίδιοι, μπορέσουν να αλλάξουν και τον κόσμο γύρω τους. Το βιβλίο του Σαντέλ είναι πολύτιμο γιατί δεν απευθύνεται στους ήδη πεισμένους, αλλά μπορεί να κλονίσει αυτούς που θεωρούν ότι έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι το σύστημα και, αν το δούμε διαφορετικά, κινδυνεύουμε να γίνουμε γραφικοί.

                                         

Πατείς με πατώ σε οι φοιτητές στο αμφιθέατρο του Χάρβαρντ για να ακούσουν το μάθημα «Δικαιοσύνη» του Μάικλ Σαντέλ.

            O 59χρονος Αμερικανός καθηγητής είναι ένα είδος ροκ σταρ στον ακαδημαϊκό χώρο, αφού κατά τις παραδόσεις του στο Χάρβαρντ, όπου διδάσκει πολιτική φιλοσοφία εδώ και 30 χρόνια, παρατηρείται το αδιαχώρητο. Μάλιστα, το μάθημά του με θέμα «Δικαιοσύνη» έχει αναρτηθεί στο Διαδίκτυο και οι επισκέπτες του ανέρχονται σε εκατομμύρια. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε πέρυσι η μελέτη του Δικαιοσύνη. Τι είναι το σωστό; (μετάφρ. Αλέξανδρος Κιουπκιόλης, εκδ. Πόλις), που έκανε μέσα σε λίγους μήνες τρεις εκδόσεις, κάτι όχι πολύ συνηθισμένο για θεωρητικά βιβλία. Πρόσφατα ο Σαντέλ έκανε μια παγκόσμια περιοδεία-μαμούθ για την προώθηση του νέου βιβλίου του, στη διάρκεια της οποίας έδωσε διαλέξεις και συνεντεύξεις και προσείλκυσε την προσοχή των ΜΜΕ.

            Στην Ελλάδα της κρίσης, με τις αχαλίνωτες ιδιωτικοποιήσεις προ των πυλών, με τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία σε κατάσταση διάλυσης, η σκέψη του Σαντέλ μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμη, καθώς μας υπενθυμίζει αφενός την έννοια της «κοινής» δημόσιας σφαίρας και αφετέρου της «κόκκινης γραμμής» για τα αγαθά και τις αξίες που θα έπρεπε να βρίσκονται έξω από τον έλεγχο της αγοράς.

«Κρίμα το κοριτσάκι κρίμα, τι κάνει το άτιμο το χρήμα», τραγουδά ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, περιγράφοντας ένα «γάμο που έμοιαζε κηδεία», με τη νύφη μόλις δεκαεννιά και του γαμπρού οι μέρες μετρημένες. Ο στιχουργός, ο Γιάννης Νεγρεπόντης, περιγράφει μια αγοραπωλησία, που ναι μεν προκαλεί ανατριχίλα, όμως είναι νόμιμη. Στις μέρες μας, ιδίως στη μητρόπολη του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, πληθαίνουν τα είδη ανατριχιαστικής αγοραπωλησίας και τα πιο κραυγαλέα από αυτά περιγράφει και χρησιμοποιεί ως παραδείγματα ο Μάικλ Σαντέλ στο νέο βιβλίο του, καθώς και σε διαλέξεις και άρθρα του. Να λοιπόν τι μπορείτε να αγοράσετε ή να πουλήσετε νομίμως αν έχετε αρκετά δολάρια:

Ένα πριβέ κελί φυλακής: 90 δολάρια τη βραδιά. 

Στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνια και σε μερικές άλλες πόλεις, οι καταδικασμένοι για μη εγκληματικές πράξεις μπορούν να πληρώσουν για ένα ήσυχο, καθαρό και μοναχικό κελί.

Τον αριθμό του κινητού του γιατρού σας: 1.500-25.000 δολάρια ετησίως. 

Ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ιδιωτών γιατρών παρέχουν τηλεφωνική πρόσβαση και αυθημερόν ραντεβού στους πελάτες τους. Εννοείται ότι οι επισκέψεις χρεώνονται χωριστά.

Το δικαίωμα της μόνιμης παραμονής στις ΗΠΑ: 500.000 δολάρια.

Ένας αλλοδαπός που κάνει μια επένδυση μισού εκατομ. δολαρίων και δημιουργεί τουλάχιστον 10 θέσεις εργασίας σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία μπορεί να πάρει την πράσινη κάρτα.

Το δικαίωμα να πυροβολήσετε έναν μαύρο ρινόκερο: 250.000 δολάρια.

Στη Νότια Αφρική επιτρέπεται σε ορισμένους γαιοκτήμονες να πουλούν σε κυνηγούς άγριων ζώων το δικαίωμα να σκοτώσουν έναν ορισμένο αριθμό ρινόκερων. Υποτίθεται ότι αυτό είναι ένα κίνητρο ώστε οι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων να εκτρέφουν και να προστατεύουν τα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση.

Μια ινδή παρένθετη μητέρα: 8.000 δολάρια.

Όλο και περισσότερα δυτικά ζευγάρια αναθέτουν σε μια Ινδή να κυοφορήσει το παιδί τους καθώς το κόστος στην Ινδία είναι το 1/3 του αντίστοιχου στις ΗΠΑ.

Το δικαίωμα εκπομπής στην ατμόσφαιρα ενός τόνου διοξειδίου του άνθρακα:

περίπου 15 δολάρια (το 2010). Η ταχέως αναπτυσσόμενη Αγορά του Άνθρακα νομιμοποιεί και επιτρέπει την αγοραπωλησία ρύπων, όπως έχει δείξει και ο Γιώργος Αυγερόπουλος στο έξοχο ντοκιμαντέρ του «Πωλείται αέρας».

            Λίγοι μπορούν να αγοράσουν τα παραπάνω. Όμως αν θέλετε ένα έκτακτο εισόδημα, θα μπορούσατε να επιλέξετε κάποια από τις ακόλουθες λύσεις:

Να προσφέρετε θέση για διαφημιστικό τατουάζ στο κούτελο ή στο ξυρισμένο κρανίο σας. 

Μια ανύπαντρη μητέρα στη Γιούτα πήρε 10.000 δολάρια από ένα ονλάιν καζίνο για ένα μόνιμο τατουάζ στο μέτωπό της. Τα μη ανεξίτηλα τατουάζ, που γίνονται με χένα, πληρώνονται λιγότερο. Στο πλαίσιο μιας διαφημιστικής εκστρατείας της, η Αir New Zealand νοίκιασε δεκάδες ξυρισμένα κεφάλια -για την ακρίβεια, «κρανιακά διαφημιστικά πλαίσια» (cranial billboards)- με αμοιβή δύο δωρεάν αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής στη Νέα Ζηλανδία είτε 777 δολάρια (μια αναφορά στα Μπόινγκ 777 του στόλου της).

                                                                   Ενοικιαζόμενα κρανία

Να γίνετε ανθρώπινο πειραματόζωο για δοκιμές φαρμάκων. 

Η αμοιβή κυμαίνεται γύρω στα 7.500 δολάρια για κάθε προϊόν, ανάλογα με τη φαρμακευτική εταιρεία και την ταλαιπωρία που συνεπάγεται η δοκιμή.

Να πολεμήσετε στη Σομαλία ή στο Αφγανιστάν για έναν ιδιώτη υπεργολάβο του στρατού με ημερομίσθιο 1.000 δολάρια.

Η μισθοφορική αμοιβή κυμαίνεται ανάλογα με τα προσόντα, την πείρα και την εθνικότητα.

Αν είστε μαθητής, να διαβάσετε ένα βιβλίο: 2 δολάρια το κομμάτι. 

Η προσφορά αυτή ισχύει σε ορισμένα υποβαθμισμένα σχολεία του Ντάλας και σκοπός της είναι η ενθάρρυνση της ανάγνωσης.

Να σταθείτε στην ουρά στη θέση κάποιου λομπίστα 

για μια ακρόαση στο Κογκρέσο, στην Ουάσιγκτον. Η αμοιβή είναι 10-15 δολάρια την ώρα. Οι λομπίστες πληρώνουν εταιρείες ενοικίασης ανθρώπων (line-standing companies) που στέκονται στην ουρά και έτσι ο πελάτης απαλλάσσεται από την ορθοστασία και την αναμονή.

Ο Σαντέλ δεν περιορίζεται στην παράθεση παραδειγμάτων ώστε να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη ή τον ακροατή του. Απλώς τα παραδείγματα είναι η αφετηρία, η αφορμή για να διατυπωθούν ερωτήματα τα οποία προσεγγίζει με αναλυτικό τρόπο από τη σκοπιά της πολιτικής φιλοσοφίας, όπως διαπιστώνουμε διαβάζοντας τη Δικαιοσύνη. Και μολονότι τα περισσότερα παραδείγματα ξεκινούν από την Αμερική, παραλλαγές τους εμφανίζονται σε όλες τις χώρες, ακόμα και σε εκείνες που δεν έχουν πλήρως παραδοθεί στην εξουσία της αγοράς.

            Για παράδειγμα, αυτή την εβδομάδα μάθαμε ότι στις φυλακές της Βραζιλίας εφαρμόζεται ένα πρόγραμμα με τίτλο «Λύτρωση μέσω της ανάγνωσης» χάρη στο οποίο οι κρατούμενοι μπορούν να πετύχουν μείωση της ποινής τους έως και 48 μέρες το έτος διαβάζοντας ένα βιβλίο το μήνα. Αφού το διαβάσουν, πρέπει να γράψουν μια περίληψη χωρίς ορθογραφικά και συντακτικά λάθη που να επιβεβαιώνει ότι το διάβασαν κανονικά. Η απαλλαγή είναι 4 ημέρες μείωση ποινής για κάθε βιβλίο.

            Αναρωτιόμαστε πώς θα σχολίαζε αυτή την πρακτική ο Σαντέλ που θεωρεί τη χρηματική ανταμοιβή των μαθητών του Ντάλας (δύο δολάρια για κάθε βιβλίο) δείγμα της διαβρωτικής δύναμης της αγοράς: «Οι αγορές δεν εξασφαλίζουν μόνο τη διανομή των αγαθών, αλλά εκφράζουν και προωθούν κάποιες στάσεις προς τα αγαθά που ανταλλάσσονται. Το να πληρώνεις παιδιά για να διαβάζουν βιβλία μπορεί να τα ωθήσει στη συνήθεια της ανάγνωσης, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τα διδάξει να βλέπουν την ανάγνωση σαν αγγαρεία και όχι σαν πηγή εσωτερικής ικανοποίησης... Οι αγορές δεν είναι ουδέτερες, όπως συχνά συμπεραίνουν οι οικονομολόγοι, όμως στην πραγματικότητα οι αγορές αφήνουν τη σφραγίδα τους».

            Στην περίπτωση της Βραζιλίας, δεν έχουμε αγοραπωλησία, αλλά ανταλλαγή, αφού ένα βιβλίο υπόσχεται δύο ημέρες ελευθερίας, περίπου όπως συμβαίνει με την εργασία στις αγροτικές φυλακές. Όμως η ανάγνωση, σε αντίθεση με τη βαριά χειρωνακτική δουλειά, επηρεάζει το υποκείμενο, αν και η έκταση, ο βαθμός της θετικής επιρροής δεν μπορεί να είναι μετρήσιμος. Ασφαλώς η συμπεριφορά των κρατουμένων πρέπει να βαραίνει στην απόφαση για μείωση της ποινής και ασφαλώς η ανάγνωση βρίσκεται στον αντίποδα της βίας, όμως με την ίδια λογική θα έπρεπε να καθοριστούν «ισοδύναμα ελευθερίας» και για άλλες ψυχωφελείς δραστηριότητες, όπως τη συμμετοχή σε θεατρικές ή μουσικές ομάδες.

            Εξετάζοντας τον τρόπο που ο Σαντέλ αναπτύσσει τα θέματά του στη Δικαιοσύνη, θα λέγαμε ότι ο ίδιος θα απέφευγε να επικρίνει ή να επικροτήσει αυτό το μέτρο, αλλά θα παρουσίαζε τα  υπέρ και τα κατά αυτής της πρακτικής και θα άφηνε τον αναγνώστη να σχηματίσει τη δική του άποψη.

            Τα παραδείγματα που παραθέτει ο Σαντέλ δεν έχουν όλα την ίδια ηθική και πολιτική βαρύτητα. Άλλο να νοικιάζει κανείς διαφημιστικό χώρο στο σώμα του και άλλο η κυβέρνηση των ΗΠΑ να στρατολογεί μισθοφόρους ή ξένους μετανάστες για να πολεμήσουν στο Ιράκ με αντάλλαγμα την επιτάχυνση της διαδικασίας απόκτησης της αμερικανικής ιθαγένειας. (Σήμερα 30.000 «μη πολίτες» υπηρετούν στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.)  Η επί πληρωμή «παρένθετη κύηση» μετατρέπει την εγκυμοσύνη «σε μια μορφή αλλοτριωμένης εργασίας», όπως υποστηρίζει η Ελίζαμπεθ Άντερσον, μια ηθική φιλόσοφος με την οποία συμφωνεί ο Σαντέλ. Η παραδοσιακή σύνδεση ανάμεσα στο ωάριο, τη μήτρα και τη μητέρα καταργείται, ενώ το συμβόλαιο «παρένθετης κύησης» απαγορεύει τη σύναψη οποιουδήποτε συναισθηματικού δεσμού της εγκύου με το παιδί που θα φέρει στον κόσμο.

            Ο ηθικός στοχασμός δεν είναι μια ενασχόληση πολυτελείας, εξηγεί ο Σαντέλ. «Όταν ο ηθικός στοχασμός γίνεται πολιτικός, όταν ρωτάει ποιοι νόμοι πρέπει να διέπουν τη συλλογική μας ζωή, θα πρέπει να ασχοληθεί με το βουητό της πόλης, με τα επιχειρήματα και τα επεισόδια που αναστατώνουν τον κοινό νου» (Δικαιοσύνη, σ. 49). Αυτά τα «πεζά» ερωτήματα της καθημερινότητας γύρω από το «νόμιμο και το ηθικό», που γεννιούνται και στη μικρή Ελλάδα, αποτελούν το αντικείμενο της πολιτικής φιλοσοφίας. «Μας ωθούν στο να αρθρώσουμε και να διατυπώσουμε τις ηθικές και πολιτικές μας πεποιθήσεις, όχι μόνο στην οικογένεια και στους φίλους μας αλλά και στην απαιτητική συντροφιά των συμπολιτών μας».

            Πέρα από την καταγγελία και τη δημοσιογραφική αποκάλυψη, πέρα από το καθηκοντολογικό κάλεσμα για αντίσταση και αγώνα, πέρα από τις θεσμικές προτάσεις, η αριστερά πρέπει και μπορεί να προσεγγίσει με πολιτικούς όρους «και» την ηθική διάσταση της βαρβαρότητας που μας περικυκλώνει.

Το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό

Αίσθηση προκάλεσε πριν από δύο μήνες η αποκάλυψη από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα ότι με κοινή απόφαση των υπουργείων Οικονομικών και Προστασίας του Πολίτη επιτρέπεται η ενοικίαση αστυνομικών από ιδιώτες (φυσικά και νομικά πρόσωπα) για προστασία, συνοδεία κ.λπ. Η ενοικίαση ενός σκέτου αστυνομικού στοιχίζει 30 ευρώ την ώρα, ενώ τα εξτρά (π.χ., μοτοσικλετιστής, εκπαιδευμένος σκύλος) χρεώνονται με 20 ευρώ την ώρα επιπλέον. Υποτίθεται ότι η επί πληρωμή διάθεση αστυνομικών θα γίνεται εφόσον υπάρχει «υπηρεσιακή επάρκεια», όμως πώς είναι δυνατό να υπάρξει περίσσεια οργάνων τη στιγμή που ο αριθμός των αστυνομικών που βρίσκονται στο δρόμο για την καταπολέμηση του εγκλήματος είναι εξαιρετικά ανεπαρκής;

            Με άλλα λόγια η αστυνομία υπόσχεται την προστασία όχι του πολίτη γενικώς, αλλά του εύπορου πολίτη. Η ασφάλεια στην κατοικία, στο χώρο εργασίας και στις μετακινήσεις δεν είναι ένα αυτονόητο αγαθό που πρέπει να παρέχεται σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες μιας χώρας, αλλά ένα προϊόν που έχει τιμή στην αγορά. Το ίδιο δυστυχώς ισχύει και για δημόσια αγαθά όπως είναι η παιδεία και η υγεία, που η αξία τους δεν θα έπρεπε να εκτιμάται με όρους αγοράς, όπως υπογραμμίζει ο Σαντέλ στο νέο βιβλίο του.

            Λιγότερο κράτος σημαίνει περισσότερη αγορά, όμως το βασικό δεν είναι μόνο η ποσοτική διάσταση, δηλαδή το πλήθος των υπηρεσιών και των προϊόντων που έχουν γίνει αγοραία, από το σεξ μέχρι τους νεφρούς, αλλά η ποιοτική αλλαγή που φέρνει η κυριαρχία της αγοράς στις ανθρώπινες σχέσεις, στις αξίες που η αγορά επιβάλλει και στις αξίες που η αγορά σαρώνει.

            Η αλλαγή αυτή επιταχύνεται λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά δεν προκλήθηκε εξαιτίας της κρίσης, παρατηρεί ο Σαντέλ. Οι ρίζες της βρίσκονται στην πολιτική που άρχισε να ασκείται στις αρχές του ’80 από τον Ρόναλντ Ρίγκαν και τη Μάργκαρετ Θάτσερ, που θεοποίησαν την αγορά παρουσιάζοντάς τη σαν το κλειδί για την ευημερία και την ελευθερία. Η ίδια πολιτική συνεχίστηκε και στη δεκαετία του ’90 από τον Μπιλ Κλίντον και τον Τόνι Μπλερ που «παγίωσαν την πεποίθηση ότι οι αγορές είναι το κύριο μέσο για την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος». Όπως ο ίδιος εξηγεί σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Γκάρντιαν, «η πιο μοιραία αλλαγή που συντελέστηκε την τελευταία τριακονταετία δεν είναι η ενίσχυση της απληστίας, αλλά η επέκταση των αγορών και των αξιών της αγοράς σε σφαίρες όπου αυτές δεν ανήκουν».

            Ο Μάικλ Σαντέλ δεν μιλά για σοσιαλισμό, δεν είναι πολέμιος της αγοράς. Όμως εξανίσταται όταν διαπιστώνει ότι τα τελευταία 30 χρόνια οι νόμοι της αγοράς διαπερνούν την υγεία, την παιδεία, την εθνική ασφάλεια, την αναπαραγωγή, την προστασία του περιβάλλοντος, το σωφρονιστικό σύστημα (βλ. ιδιωτικές φυλακές), ενώ και στα ΜΜΕ καταργoύνται τα όρια ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη διαφήμιση. Θέλουμε μια οικονομία της αγοράς ή μια κοινωνία της αγοράς; αναρωτιέται ή μάλλον ζητά από τους συμπατριώτες του να αναρωτηθούν.

            Η παντοδυναμία των αγορών φτωχαίνει, στεγνώνει τον δημόσιο βίο, εξηγεί ο Σαντέλ, καθώς η έννοια του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους καταργείται και, ταυτόχρονα, αποθεώνεται η διαχειριστική, η τεχνοκρατική πλευρά της διακυβέρνησης. (Mήπως αυτό μας θυμίζει κάτι;)

            Χωρίς να χρησιμοποιεί ταξικούς όρους ανάλυσης, ο Σαντέλ τονίζει ότι η παντοδυναμία των αγορών γιγαντώνει τις κοινωνικές ανισότητες. «Σε μια κοινωνία όπου όλα πωλούνται και αγοράζονται, η ζωή γίνεται πιο δύσκολη για τα φτωχά και μεσαία εισοδήματα. Όσα περισσότερα πράγματα αποκτιούνται με το χρήμα, τόσο περισσότερο βαραίνει η κατοχή πλούτου ή η απουσία του». Η δεύτερη ολέθρια επίπτωση είναι η διαφθορά, που εκφράζεται τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο.

            Ο Σαντέλ δεν επιδιώκει την κατάργηση του καπιταλισμού, όμως υπερασπίζεται με πάθος την έννοια του δημόσιου αγαθού και όχι με ωφελιμιστικά αλλά με ηθικά κριτήρια. Ενδιαφέρον δεν έχουν μόνο οι απόψεις του, αλλά και η θερμή υποδοχή τους από το πλατύ κοινό, γεγονός που δείχνει ότι η εποχή μας χρειάζεται τη «μεγάλη αφήγηση» και όχι απλώς οδηγούς επιβίωσης.

            Η αγοραπωλησία ανθρώπινων ζωτικών οργάνων δεν διαφέρει από τα παζάρια του δουλεμπορίου. Κάποτε οι άνθρωποι αγοράζονταν και πουλιούνταν ολόκληροι, τώρα προσφέρονται στην αγορά σε τεμάχια, ενώ όλος ο κόσμος τείνει να γίνει μια απέραντη Δήλος των ρωμαϊκών χρόνων. Σύμφωνα με τον Στράβωνα (Γεωγραφικά, ΧIV, 5,2), «η Δήλος, που είχε μετατραπεί σε ζώνη ελεύθερου εμπορίου, μπορούσε σε μία ημέρα να δεχτεί και να πουλήσει δέκα χιλιάδες δούλους, εξ ου και η παροιμία ‘‘έμπορε, καταπλεύσον, εξελού, πάντα πέπραται’’» (έμπορε, ζύγωσε, βγες, όλα πουλιούνται).

            Σε μια χρονική στιγμή που ο πλούτος της Ελλάδας βγαίνει προς πώληση, που ο νέος υπουργός Οικονομικών ονειρεύεται ένα Μόντε Κάρλο στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, ένας μετριοπαθής αμερικανός στοχαστής έρχεται να μας θυμίσει ότι το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό.

πηγη:http://www.prin.gr/2012/07/whatsnotforsale.html#more