Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!



Έιμι Γουάινχαουζ

    
Έιμι Γουάινχαουζ
Amy Winehouse by bottelho.jpg
Έιμι Γουάινχαουζ- Πίνακας του Βottelho.
Πραγματικό όνομαAmy Jade Winehouse
Γέννηση14 Σεπτεμβρίου 1983 (1983-09-14) (27 ετών) Σάουθγκεϊτ, Λονδίνο, Αγγλία
Θάνατος23 Ιουλίου 2011 (27 ετών) Κάμντεν, Λονδίνο, Αγγλία
ΕθνικότηταΑγγλική
ΥπηκοότηταΑγγλική
Είδος ΤέχνηςΤραγούδι
Καλλιτεχνικά ρεύματαΣόουλ, Τζαζ, Μπλουζ
Σημαντικά έργαBack To Black
ΒραβεύσειςΒραβείο BRIT καλύτερης σόλο γυναικείας ερμηνείας
Η Έιμι Γουάινχαουζ (Amy Jade Winehouse, γεν. 14 Σεπτεμβρίου 1983 - 23 Ιουλίου 2011[1]) υπήρξε Βρετανίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια, γνωστή για τα δυναμικά της contralto φωνητικά και την εκλεκτική μίξη διάφορων μουσικών ειδών, συμπεριλαμβανομένων της σόουλ, τζαζ και Rhythm n' Blues μουσικής σκηνής. Έχει λάβει δημοσιότητα ως προς την χρήση ουσιών και των θεμάτων τής ψυχικής υγείας της.
Το ντεμπούτο άλμπουμ της Γουάινχαουζ Frank ήταν κριτικά επιτυχημένο στο Ηνωμένο Βασίλειο, και προτάθηκε για βραβείο Mercury. To επόμενο άλμπουμ της Back To Black, που κυκλοφόρησε το 2006, προτάθηκε για έξι υποψηφιότητες των βραβείων Γκράμι και κέρδισε πέντε βραβεία, κατακτώντας το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες από γυναίκα καλλιτέχνιδα σε μία βραδιά, και κάνοντας έτσι την Γουάινχαουζ την πρώτη Βρετανίδα καλλιτέχνιδα η οποία κέρδισε πέντε βραβεία Γκράμι, συμπεριλαμβανομένων τριών βραβείων εκ των Μπιγκ Φορ (Big Four, μουσικός όρος για τα τέσσερα πιο σημαντικά βραβεία Γκράμι: βραβείο για τον Δίσκο Της Χρονιάς, βραβείο για την Ερμηνεία Της Χρονιάς, βραβείο για τον Καλύτερο Προτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη και βραβείο για το Τραγούδι Της Χρονιάς). Στις 14 Φεβρουαρίου 2007, κέρδισε ένα βραβείο Brit, αυτό της Καλύτερης Βρετανίδας Γυναίκας Καλλιτέχνιδας, ενώ είχε προταθεί επίσης για το βραβείο Καλύτερου Βρετανικού Άλμπουμ. Έχει κερδίσει τρεις φορές το βραβείο Ιvor Novello, μία φορά το 2004 για το Καλύτερο Εναλλακτικό Τραγούδι (σε μουσική και στίχους) για το τραγούδι Stronger Than Me, μία φορά το 2007 για το Καλύτερο Εναλλακτικό Τραγούδι για το τραγούδι Rehab, και μία φορά το 2008 για το Καλύτερο Τραγούδι (σε στίχους και μουσική) για το τραγούδι Love Is A Losing Game, μεταξύ άλλων σημαντικών διακρίσεων. Το άλμπουμ ήταν το τρίτο πιο επιτυχημένο σε πωλήσεις άλμπουμ της δεκαετίας 2000-2009 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Γουάινχαουζ είχε συμφωνήσει επίσης να σχηματίσει ένα συγκρότημα με τον ντράμερ Κουέστλαβ του συκροτήματος The Roots.
Έχει αναγνωριστεί ως επιρροή για την ανάπτυξη της καριέρας πολλών γυναικών καλλιτέχνιδων της σόουλ μουσικής. Η Γουάινχαουζ έχει επιλεγεί ως μούσα από πολλούς διάσημους σχεδιαστές μόδας, όπως ο Καρλ Λάγκερφελντ. Τα προβλήματα της τραγουδίστριας με τα ναρκωτικά και την εξάρτιση από το αλκοόλ, όπως και η αυτοκαταστροφική της συμπεριφορά, έχει γίνει θέμα για πολλές κίτρινες φυλλάδες από το 2007. Αυτή και ο πρώην σύζυγός της, Μπλέικ Φίλντερ-Σίβιλ (Blake Fielder-Civil), αντιμετώπιζαν νομικά προβλήματα, τα οποία του προέβλεπαν φυλάκιση. Το 2008, η Γουάινχαουζ αντιμετώπισε μία σειρά από προβλήματα υγείας που κινδύνευσαν την καριέρα της όσο και την ζωή της.
Στις 23 Ιουλίου 2011 βρέθηκε νεκρή σπίτι της στο βόρειο Λονδίνο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σάουθγκεϊτ του Λονδίνου, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1983 από οικογένεια Εβραίων[2][3] μουσικών της τζαζ, οι οποίοι ήταν η πηγή για το ενδιαφέρον της Έιμι για την τζαζ. Η Έιμι είναι το νεότερο παιδί του Μίτσελ Γουάινχαουζ (Mitchell Winehouse), οδηγού ταξί,[4], και της Τζάνις Γουάινχαουζ (Janis Winehouse), φαρμακοποιού.[5]Η Έιμι έχει ένα μεγαλύτερο αδερφό, τον Άλεξ. Ο Μίτσελ συνήθιζε να τραγουδάει συνέχεια στο σπίτι, τραγουδώντας συχνά Frank Sinatra στη μικρή Έιμι, η οποία επίσης υιοθέτησε αυτή τη συνήθεια, σε σημείο που οι καθηγητές της ήταν αδύνατο να την κρατήσουν ήσυχη στην τάξη. Όταν οι γονείς της χώρισαν, η Έιμι βρισκόταν σε ηλικία εννέα ετών,[6] και η γιαγιά της, Σύνθια (Cynthia), πρότεινε να στείλει την Έιμι στην θεατρική σχολή Susi Earnshaw Theatre School για περισσότερη εξάσκηση.[7] Στην ηλικία των δέκα, η Γουάινχαουζ δημιούργησε το μικρό συγκρότημα Σουίτ εν Σόουρ (Sweet 'n' Sour) με την παιδική της φίλη Τζούλιετ Άσμπάι (Juliette Ashby), αλλά το συγκρότημα διασπάστηκε. Έμεινε στη θεατρική σχολή Έρνσο για τέσσερα χρόνια, πριν από την πλήρη εξάσκησή της στην θεατρική σχολή Sylvia Young’s Theatre School, αλλά η Έιμι αποβλήθηκε από το σχολείο της στην ηλικία των δεκατεσσάρων, επειδή δεν εγγράφτηκε εγκαίρως στο σχολείο αλλά και επειδή έκανε μία τρύπα για σκουλαρίκι στη μύτη της. Με συμμαθητές της από την σχολή Sylvia Young’s Theatre School, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του σόου The Fast Show το 1997. Αργότερα, παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή BRIT στο Σέλχερστ (Selhurst) του Κρόιντον (Croydon). Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή του Σάουθγκέιτ (Southgate) και στη σχολή του Ασμόουλ (Ashmole).[
Μουσική καριέρα

 Πρώιμη καριέρα

Μετά την ασχολία της με την κιθάρα του αδερφού της, η Γουάινχαουζ απέκτησε την πρώτη της κιθάρα όταν ήταν δεκατριών, και άρχισε να γράφει μουσική ένα χρόνο μετά. Σύντομα ξεκίνησε να εργάζεται, όπως για παράδειγμα ως δημοσιογράφος για την World Entertainment News Network, καθώς και επαγγελματικά ως τραγουδίστρια σε ένα συγκρότημα τζαζ.[13] Ο περιστασιακός σύντροφός της και τραγουδιστής της σόουλ, Τάιλερ Τζέιμς (Tyler James), έστειλε ένα ντέμο της Έιμι σε έναν ειδικό για νέα ταλέντα. Η Γουάινχαουζ υπέγραψε στην δισκογραφική εταιρεία του Σάιμον Φούλερ (Simon Fuller) το 2002. Ενώ η δισκογραφική εταιρεία σχημάτιζε το προφίλ της Έιμι, η Γουάινχαουζ έκρυβε ένα μυστικό. Ο μελλοντικός της ατζέντης της δισκογραφικής Ιsland/Universal, Ντάρκους Μπιζ (Darcus Beese), την άκουσε τυχαία όταν ο διευθυντής της δισκογραφικής The Lewinson Brothers του έδειξε μερικές παραγωγές πελατών του στις οποίες η Γουάινχαουζ εμφανιζόταν ως ερμηνεύτρια. Όταν τον ρώτησε ποιός ήταν ο ατζέντης της, είπε ότι δεν επιτρεπόταν να πει. Έχοντας αποφασίσει ότι ήθελε να γραφτεί στην δική του δισκογραφική εταιρεία, πέρασαν μήνες ρωτώντας τον Μπιζ σχετικά με την άγνωστη ταυτότητα της Γουάινχαουζ. Μέχρι εκείνο τον καιρό η Έιμι είχε ηχογραφήσει έναν αριθμό από τραγούδια και υπέγραψε με την δισκογραφική ΕΜΙ. Μέσα από τις σχέσεις της με τους εκδότες της απέκτησε επαγγελματική σχέση με τον παραγωγό Σαλαάμ Ρέμι (Salaam Remi). O Μπιζ παρουσίασε την Έιμι στον διευθυντή του, Νικ Γκάτφιλντ (Nick Gatfield), και ο διευθυντής της δισκογραφικής Island μοιράστηκε τον ενθουσιασμό του με την υπογραφή του συμβολαίου της Έιμι στη δισκογραφική εταιρεία του. Η Γουάινχαουζ υπέγραψε συμβόλαιο στην Island/Universal, με τους εκπροσώπους της ΕΜΙ και της Virgin να έχουν ξεκινήσει ήδη κινήσεις ενδιαφέροντος ως προς το ταλέντο της Έιμι. Ο Μπιζ είπε στην HitQuarters, μια παγκόσμια μουσική εκδοτική εταιρεία, ότι ένιωσε τον λόγο πίσω από τον ενθουσιασμό του για μία καλλιτέχνιδα, η οποία ήταν μία τυπική τραγουδίστρια της ποπ μουσικής τον καιρό που επρόκειτο να ξεσπάσει το γεγονός που τα μουσικά ριάλιτι στην τηλεόραση με κοινό χωρίς γνήσια και νέα ταλέντα.
Το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο Frank (κυκλοφόρησε το 2003) ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Ερμής και κέρδισε το 2004 το βραβείο Νοβέλο για το τραγούδι "Stronger than Me" . Το Μάιο του 2007 κέρδισε το ίδιο βραβείο με το "Rehab" από τη δισκογραφική της δουλειά του 2006 Back to Black. Στις 14 Φεβρουαρίου 2007 κέρδισε ένα βραβείο BRIT στην κατηγορία της καλύτερης γυναίκας καλλιτέχνιδας.
Τον Αύγουστο του 2007 η τραγουδίστρια κατέρρευσε ύστερα από υπερβολική δόση ηρωΐνης και χρειάστηκε ένεση αδρεναλίνης αλλά και πλύση στομάχου. Τις επόμενες μέρες τις πέρασε κλειδωμένη σε κεντρικό ξενοδοχείο του Λονδίνου ενώ αναγκάστηκε να αναβάλει την εμφάνισή της στο Όσλο.[14] Η Γουάινχαους αντιμετώπισε προβλήματα βουλιμίας και εκτός από τα ναρκωτικά ήταν εθισμένη και στο αλκοόλ. Την άρνησή της να ενταχθεί σε κέντρο απεξάρτησης την κατέγραψε στο τραγούδι "Rehab", το οποίο έγινε επιτυχία και βραβεύτηκε.
Στα τέλη του 2007 έγινε γνωστό ότι ο δίσκος της Back to Black είναι το πιο εμπορικό άλμπουμ για το 2007 στη Βρετανία. Το εν λόγω άλμπουμ κυκλοφόρησε στα τέλη του 2006 και μέχρι το Δεκέμβριο του 2007 [15] είχε πουλήσει 1.500.000 αντίτυπα στη Βρετανία.
Το Φεβρουάριο του 2008 η Γουάινχαουζ δεν μπόρεσε να παραβρεθεί στην απονομή των βραβείων Γκράμι, επειδή δεν εξασφάλισε εγκαίρως βίζα για τις ΗΠΑ. Εμφανίστηκε μέσω δορυφορικής σύνδεσης για να τραγουδήσει τις επιτυχίες της You Know I'm No Good και Rehab, και να παραλάβει τα πέντε συνολικά βραβεία που κέρδισε.[16] To Μάιο του 2008 οι στίχοι του τραγουδιού της «Love is a Losing Game»[17] αποτέλεσαν μέρος ενός θέματος στις εξετάσεις του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ.
To 2009 η Έιμι ιδρύει την δική της δισκογραφική εταιρεία με τίτλο Lioness Records. H Έιμι υποστηρίζει ότι έχει επιρρεαστεί από την Motown Records του Μπέρι Γκόρντι και την 2'Tone του συγκροτήματος The Specials, για να την δημιουργήσει.
Το Μάρτιο του 2009 απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον της για βιαιοπραγία σε βάρος μιας γυναίκας, στη διάρκεια ενός φιλανθρωπικού χορού στο Λονδίνο, το Σεπτέμβριο του 2008.[18]
Η Έιμι Γουάινχαουζ επρόκειτο να τραγουδήσει ζωντανά, για πρώτη φορά στην Αθήνα, στα πλαίσια του Ejekt Festival το καλοκαίρι, στις 22 Ιουνίου 2011, αλλά μετά την εμφάνισή της στο Βελιγράδι, η Έιμι ακύρωσε τις εμφανίσεις της στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα, καθώς και τις υπόλοιπες εννέα εμφανίσεις της. Η Έιμι ζήτησε συγγνώμη από τους θαυμαστές της, καθώς, είπε χαρακτηριστικά, ότι αυτό ήταν το καλύτερο που έπρεπε να κάνει. Επίσης, η Έιμι επέστρεψε πίσω στο κοινό την αμοιβή της για την εμφάνισή της στο Βελιγράδι.

 Τελευταία έργα

Στις 9 Νοεμβρίου 2010, η Έιμι σε συνεργασία με τον Κουίνσι Τζόουνς, κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ από το 2008. Το σινγκλ ήταν η επανεκτέλεση του τραγουδιού It's My Party της Lesley Gore. Το κομμάτι είχε ερμηνευτεί από την Lesley Gore το 1963. Το σινγκλ περιέχεται στον δίσκο Q: Soul Bossa Nostra, ο οποίος περιέχει διάφορες επανεκτελέσεις τραγουδιών.
Ο Αμερικανός τραγουσιτής Τόνι Μπένετ επέλεξε την Έιμι και διάφορους άλλους καλλιτέχνες να κάνουν ντουέτο με τον ίδιο για το απερχόμενο άλμπουμ του Tony Bennett: Duets ΙΙ, το οποίο έχει σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει στις 20 Σεπτεμβρίου 2011.

Είδα την Amy να πέφτει (μα δε πρόλαβα να κάνω μιαν εύχη)


Οι εικόνες της Amy σε αντίστιξη με το Crave της άλλης μεγάλης αυτοκαταστροφικής βρεταννίδας, της θεατρικής συγγραφέως Σάρα Κέην η οποία αυτοκτόνησε στα 28 της το 1999. Προσωπική μου γνώμη είναι πως η Amy όπως και η Σάρα κουβάλησαν τον έρωτα και τις παρενεργειές του στους ελαφρείς τους ώμους ως δυσβάστακτο φορτίο. Διεκδίκησαν βέβαια και οι 2 μοναδικά με την ωθησή του και την πήραν, μια μοναδική αίσθηση καλλιτεχνικής αξίας σε ότι πρόλαβαν να παράξουν. Μπορεί στο τέλος να χάσανε τον ενσαρκωμένο εαυτό τους κατατρεγμένες από τους δυσβάστακτους δαιμονές τους αλλά έμεινε πίσω η αντανακλασή του στην τέχνη τους. Ως ένα αιώνιο ερωτικό τραγούδι που θα μπορούμε να το ανακαλούμε κάθε στιγμή.
Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ
μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες
ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω
καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ
στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα
στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί
αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω,
ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
και να κάθομαι στις σκάλες
ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου
και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω
και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου
ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι
αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος,
τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό
επειδή σ’ αγαπούσε
και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά
που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω
γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το
κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
και να σου αγοράζω δώρα
που εσύ δεν τα θέλεις,
και πάλι να τα παίρνω πίσω,
και να σου λέω να παντρευτούμε,
και συ να μου λες πάλι όχι
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων
τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος
και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ                                                              ΠΗΓΗ:LIFO.GR

 Θάνατος

Στις 3:54 μ.μ. ώρα Βρετανίας (14:54 UTC) της 23ης Ιουλίου 2011, δύο ασθενοφόρα κλήθηκαν στην οικία της τραγουδίστριας, στο Κάμντεν του Λονδίνου.[19] Λίγο αργότερα, επιβεβαιώθηκε ο θάνατός της από την Σκότλαντ Γιαρντ.[20][21] Η αστυνομία ανέφερε ότι τα αίτια του θανάτου της Γουάινχαουζ ήταν ανεξήγητα .[22] Η νεκροψία ορίστηκε για τις 24 Ιουλίου 2011.[23]

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011



Σαββατο, 23 Ιουλίου 2011

O Κέβιν Σπέισι στην Επίδαυρο



Ο Σαμ Μέντες επιστρέφει για να σκηνοθετήσει τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Old Vic Theatre Κέβιν Σπέισι στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ριχάρδου του Γ' στην τελική σεζόν του Bridge Project.


ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ η μεγάλη έκπληξη του Φεστιβάλ ήταν το Χειμωνιάτικο Παραμύθι στην Επίδαυρο, με πρωταγωνιστή τον Ίθαν Χοκ και σκηνοθέτη τον Σαμ Μέντες. Ο Γιώργος Λούκος υποστήριξε στη συνέντευξη Τύπου ότι ενώ δεν είχε ιδέα ότι ο Ίθαν Χοκ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής «στα κοριτσάκια», ακόμα και οι φύλακες του πάρκινγκ δεν μπορούσαν να πιστέψουν πόσο μεγάλη ήταν η προσέλευση του κόσμου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. «Ας είναι καλά τα κοριτσάκια» αστειεύτηκε, πριν μας διευκρινίσει ότι αυτή η παράσταση απέφερε κέρδη της τάξης των 650.000 ευρώ. Πέρα από τα όποια αστεία, πάντως, η παράσταση ήταν μια αναμφισβήτητη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Μια κλασική ανάγνωση ενός σπουδαίου έργου, ένα μάθημα θεάτρου από σπουδαίους ηθοποιούς. Φέτος, δύο χρόνια μετά, ο Σαμ Μέντες επιστρέφει στην Επίδαυρο πάλι με έργο του Σαίξπηρ (τον Ριχάρδο Γ’), αυτήν τη φορά με πρωταγωνιστή τον Κέβιν Σπέισι. Οι δυο τους είχαν ξανασυνεργαστεί το 1999 με μεγάλη επιτυχία στο περίφημο American Beauty (για το οποίο ο Μέντες κέρδισε Όσκαρ Σκηνοθεσίας και ο Σπέισι Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου). Όπως και πρόπερσι, το έργο είναι μια συνεργασία του αμερικανικού θεάτρου Bam και του λονδρέζικου Old Vic (στο οποίο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Κέβιν Σπέισι). Το εγχείρημα ονομάζεται «Bridge Ρroject» - πρόκειται, άλλωστε, για μια γέφυρα συνεργασίας μεταξύ Άγγλων και Αμερικανών συντελεστών που συναντιούνται για να ανεβάσουν παραστάσεις όπως ο Βυσσινόκηπος του Τσέχωφ ή το Χειμωνιάτικο Παραμύθι.
Σε αντίθεση με το Χειμωνιάτικο Παραμύθι, πάντως, που είχε ήδη παιχτεί μήνες πριν, αυτήν τη φορά το έργο θα ξεκινήσει στο Λονδίνο στις 11 Ιουνίου και μετά θα κάνει μια μεγάλη περιοδεία ανά τον κόσμο, για να φτάσει τέλος στο Βam το 2012 και να επιστρέψει στο Λονδίνο τον Μάιο του 2012, όπου και θα παίζεται καθ' όλη τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. «Ο Ριχάρδος Γ’ είναι ένα έργο που αγαπώ κι ένας ρόλος που ο Κέβιν γεννήθηκε για να παίξει», δήλωσε ο Σαμ Μέντες.
Ο συγκεκριμένος ρόλος είναι από τους πιο σπουδαίους που μπορεί να παίξει ένας ηθοποιός - να θυμίσουμε ότι τον έχει παίξει και ο Λόρενς Ολίβιε. Το έργο είναι από τα πιο δημοφιλή, αν και σίγουρα όχι από τα ευκολότερα έργα του Σαίξπηρ. Είναι από τα μεγαλύτερα έργα του μεγάλου δημιουργού - στην κανονική του διάρκεια ξεπερνά τις τρεις ώρες και ανήκει, μαζί με τον Ριχαρδο Β’, τον Ερρίκο Ε’ και τον Ερρίκο Ζ’, στα λεγόμενα «ιστορικά έργα» του Σαίξπηρ, αυτά που έγραψε για τον Πόλεμο των Ρόδων, όταν ο θρόνος της Αγγλίας βρισκόταν μεταξύ των δυναστειών Lancaster και York. Παρά τη δυσκολία του, ωστόσο, το έργο είναι εκπληκτικό, κυρίως γιατί πραγματεύεται (χτίζοντας έναν χαρακτήρα όπως ο Ριχάρδος, απόλυτα αντι-ηρωικό, τερατώδη στην όψη, χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό) τη φύση της εξουσίας, την εκδίκηση του ριγμένου από τη ζωή, την ιδέα της μοίρας και της ελεύθερης βούλησης                                                                                                                                                                                                                                       πηγη:lifo.gr


Αυτή η υπερατλαντική συνεργασία, επανενώνει τους δύο άντρες για πρώτη φορά μετά το American Beauty, για το οποίο κέρδισαν και οι δύο τα βραβεία BAFTA και Όσκαρ.

29, 30 & 31 Ιουλίου
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου



Εικόνες Υψηλής Ανάλυσης




Σκηνοθεσία: Sam Mendes
Σκηνικά: Tom Piper
Κοστούμια: Catherine Zuber
Φωτισμοί: Paul Pyant
Προβολές: Jon Driscoll
Ήχος: Gareth Fry
Μουσική: Mark Bennett
Μουσική διεύθυνση: Curtis Moore
Διδασκαλία σκηνών μάχης: Terry King
Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Gaye Taylor Upchurch
Διανομή: Maggie Lunn & Daniel Swee

Ηθοποιοί: Maureen Anderman, Stephen Lee Anderson, Jeremy Bobb. Nathan Darrow, Zands Duggan, Jack Ellis, Haydn Gwynne, Chuk Iwuji, Isaiah Johnson, Gemma Jones, Andrew Long, Katherine Manners, Curtis Moore, Howard W Overshown, Simon Lee Phillips, Gary Powell, Michael Rudko, Annabel Scholey, Kevin Spacey, Gavin Stenhouse, Hannah Stokely, Hugh Wilkinson, Chandler Williams

Στα αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους

Πληροφορίες: http://www.greekfestival.gr/

                                        
                                                           

                                

Έλληνες βουλευτές…οι πιο καλοπληρωμένοι στην Ευρώπη!



      ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ                                                                 
  ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΟ(Υ)ΛΕΥΤΗΣ

Aπό τους πλέον ακριβοπληρωμένους στην Ευρώπη είναι οι Έλληνες βουλευτές εξακολουθούν να λαμβάνουν αμοιβές που ξεπερνούν ακόμη και εκείνες των Γερμανών βουλευτών, παρά την κρίση που μαστίζει την χώρα. Σύμφωνα με τον Τύπο της Κυριακής οι καθαρές μηνιαίες αποδοχές των ελλήνων βουλευτών είναι 8.500 ευρώ, την ώρα που οι ισπανοί βουλευτές πληρώνονται με 4.000 ευρώ μηνιαίως και οι γερμανοί βουλευτές με 7.668 ευρώ το μήνα.
Στην κορυφή των μηνιαίων αποδοχών είναι οι Ιταλοί βουλευτές με μηνιαίο εισόδημα που φτάνει τα 11.704 ευρώ το μήνα.
Σύμφωνα με την εφημερίδα τα έσοδα των βουλευτών είναι:
- Βουλευτική αποζημίωση 4900 (καθαρά) 5.200 ευρώ (μικτά)              
- Έσοδα από επιτροπές (μ.ο.) 1.200 ευρώ
- Επίδομα γραφείου 936 -1.000 ευρώ
- Επίδομα κίνησης 364 – 607 ευρώ
- Επίδομα κινητής τηλεφωνίας 200 ευρώ
- Επίδομα σταθερού τηλεφώνου και ταχυδρομείου 834 ευρώ (10.000 ετησίως)
- Χωρίς εισιτήριο στα ΜΜΜ, ΟΣΕ, ΚΤΕΛ και ακτοπλοϊκά
Τα παραπάνω ποσά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι μηνιαίες αποδοχές των ελλήνων βουλευτών κυμαίνονται από 8.400 έως 8.700 ευρώ.
Σε αυτούς τους αριθμούς πρέπει να προστεθεί το ποσό για την ανανέωση του ηλεκτρονικού εξοπλισμού για τους βουλευτές που έχουν πάνω από μία θητεία, και το οποίο ποσό φτάνει τα 3.000 ευρώ καθώς και το επίδομα ενοικίου ή πληρωμένο ξενοδοχείο της τάξεως των 1.000 ευρώ, για τους βουλευτές της επαρχίας.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011



Banksy, ο ρομπέν των τοιχών




Οι περισσότεροι θα έχουν δει έργο του είτε στο διαδίκτυο είτε σε κάποιο έντυπο υλικό. Κάποιοι τυχεροί δε, ίσως να το έχουν δει και από κοντά. Ο λόγος για τον πολιτικά ακτιβιστή καλλιτέχνη Banksy και την μοναδική σε κριτική ευφυΐα, δουλειά του.
Η ηθελημένα άγνωστη του ταυτότητα σε συνδυασμό με το έργο του, τον έχει ανάγει σε αστικό μύθο. Σε μία από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχει δώσει, γνωρίζουμε πως γεννήθηκε το 1974. Αντίθετα, γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την εικαστική του διαδρομή από βιβλία που ο ίδιος έχει γράψει όπως το Wall and Piece (2005). Όσον αφορά όμως το πώς είναι, πιο εύκολο είναι να βρεθεί μια έγκυρη φωτογραφία του Έλβις (still alive) στην Ιπανίμα παρά του Μπάνκσυ. Η Daily Mail από την άλλη, υποστηρίζει σε άρθρο της πως μάλλον πρόκειται για τον Robin Gunningham από το Μπρίστολ. http://www.dailymail.co.uk/femail/article-1034538/Graffiti-artist-Banksy-unmasked—public-schoolboy-middle-class-suburbia.html

Ίσως εύλογα να αναρωτηθεί κάποιος αν όλη αυτή η προσπάθεια μη ταυτοποίησης της πραγματικής προσωπικότητας του δημιουργού με το έργο ενέχει διαφημιστικές σκοπιμότητες. Η ταπεινή μου άποψη είναι πως όχι, για δύο λόγους. Πρώτον, όταν πρωτοεμφανίστηκε στον κόσμο του γκράφιτι την δεκαετία του ‘80, όλη αυτή η κουλτούρα θεωρείτω παράνομη. Δεύτερον ένας τόσο πολιτικά και κοινωνικά ευσυνείδητος καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε παρά να θεωρήσει τον εαυτό του ως τον ενδιάμεσο των καταστάσεων και μηνυμάτων που προβάλονται στο έργο του και όχι ως τον αποκλειστικό ηθικό αυτουργό αυτών.
Το ανήσυχα δημιουργικό του πνεύμα δεν «περιορίστηκε» μόνο στους εξωτερικούς χώρους. Ας μην ξεχνάμε πως ο ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί πάντοτε να λειτουργεί επ’ αόριστον εγκλωβισμένος σ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης.  Άλλωστε πολλά από τα πιό εξαιρετικά του έργα είναι μικρών διαστάσεων –προοριζόμενα για εσωτερικούς χώρους.
Το καλοκαίρι του 2009 το Bristol City Museum and Art Gallery παρουσίασε αναδρομική δουλειά του όπου η επισκεψιμότητα ξεπέρασε τους 300.000, ενώ το 2010 κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες ένα ντοκιμαντέρ για τον ίδιο με τίτλο Exit Through The Gift Shop.


Η σάτιρα του άλλοτε χιουμοριστική-ειρωνική και άλλοτε μελαγχολική, λειτουργεί ως οπτική γλώσσα αναγνωρίσιμη από μια ευρεία γκάμα ανθρώπων και πολύ συχνά στα έργα του πρωτοστατεί η παρακμή των σύγχρονων κοινωνιών και οι επιπτώσεις των αδικιών των αυτοαποκαλούμενων ανεπτυγμένων χωρών εις βάρος των υπολοίπων.

“There are four basic human needs; food, sleep, sex and revenge.”
“I need someone to protect me from all the measures they take in order to protect me. “
“All artists are willing to suffer for their work. But why are so few prepared
to learn to draw?”
-Banksy

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Κομαντάντε Μάρκος

Κ. Βουτσάς: Χωρίς αίμα δεν θα αλλάξει η κατάσταση...




http://youtu.be/DWB_BSaK59A
Μόνο εάν χυθεί αίμα θα αλλάξει η κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία τόνισε ο Κώστας Βουτσάς σε συνέντευξη του στον Μάκη Μάκκα και στο Αχελώος tv Δεν ξέρω εάν κόσμος θα αφήσει την καλοπέραση και τις ανέσεις που διαθέτει για να βγει να αγωνιστεί με ένταση για αυτά που θα έρθουν ξέρω εάν κόσμος θα αφήσει την καλοπέραση και τις ανέσεις που διαθέτει για να βγει να αγωνιστεί με ένταση για αυτά που θα έρθουν
Ο ηθοποιός δήλωσε ότι παραμένει κουμουνιστής και σημείωσε ότι...
το σύστημα δεν κλονίζεται από συγκεντρώσεις αγανακτισμένων και για απόδειξη ανέφερε ότι το μεσοπρόθεσμο πέρασε παρά τις διαμαρτυρίες ηθοποιός δήλωσε ότι παραμένει κουμουνιστής και σημείωσε ότι το σύστημα δεν κλονίζεται από συγκεντρώσεις αγανακτισμένων και για απόδειξη ανέφερε ότι το μεσοπρόθεσμο πέρασε παρά τις διαμαρτυρίες
Εξέφρασε την ανησυχία του για το μέλλον των νεότερων ανθρώπων μιλώντας για κύμα μετανάστευσης στο εξωτερικό ενώ τόνισε ότι και τα δικά του παιδιά και ανίψια μαθαίνουν κινέζικα για να αναζητούσαν εκεί προοπτική και εξέλιξη. την ανησυχία του για το μέλλον των νεότερων ανθρώπων μιλώντας για κύμα μετανάστευσης στο εξωτερικό ενώ τόνισε ότι και τα δικά του παιδιά και ανίψια μαθαίνουν κινέζικα για να αναζητούσαν εκεί προοπτική και εξέλιξη.

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Η Διεθνής Ημέρα Νέλσον Μαντέλα καθιερώθηκε το 2009 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για να τιμηθεί η «προώθηση και η ποιότητα της ειρήνης» που ασπάστηκε στη ζωή του και για τις οποίες αγωνίστηκε ο πρώην πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 18 Ιουλίου, ημέρα γενεθλίων του.

Simple Minds - Mandela Day

                                               NIKOΣ     ΓΚΑΤΣΟΣ


Ο «γνωστός-άγνωστος» Νίκος Γκάτσος μέσα από τη μουσικοθεατρική παράσταση στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου

                                                                                                                                     
«Ενας χαμένος ελέφαντας» ήταν ο τίτλος που είχε σκεφθεί για την παράσταση-αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο η Μάνια Παπαδημητρίου . Ηρθε όμως «δεύτερη», μια που με αυτόν ακριβώς τον τίτλο- από την «Αμοργό» του- βάφτισε η Αγαθή Δημητρούκα το συνέδριο που θα γίνει στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο (Μουσείο Μπενάκη, 23-25.9.2011), κλείνοντας τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννησή του (1911). Ετσι θα παρουσιασθεί «Ο γνωστός μας άγνωστος κύριος Γκάτσος» που σκηνοθετεί η Μάνια Παπαδημητρίου, ενώ παρέα με την Αγαθή Δημητρούκα, τη στιχουργό και σύντροφο-ακόλουθο του ποιητή, διάλεξαν τα κείμενα που ντύνουν αυτή την παραγωγή, η οποία κλείνει τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.

Στίχοι και μουσικές, τραγούδια και εικόνες, πρόσωπα και εποχές. Από το πατρικό σπίτι στην Ασέα της Αρκαδίας και τον βίαιο θάνατο του πατέρα (πέθανε στο πλοίο για τη Νέα Υόρκη και τον έριξαν στη θάλασσα...), τη σχέση με την αδελφή του και τη μάνα του, το ενδιαφέρον για τα γράμματα και τις λέξεις, την άφιξη στην Αθήνα και τις γνωριμίες- από τη 17χρονη Αγαθή ως τις μεγάλες μορφές της τέχνης της εποχής-, η παράσταση ακολουθεί τον Νίκο Γκάτσο και μαζί την εποχή του - κοινωνική και πολιτική. Ακολουθεί τον ποιητή, τον στιχουργό, τον συνεργάτη, τον άνθρωπο. Με χιούμορ και δάκρυ, αίσθημα και συναίσθημα, πιάνει το νήμα και μας πάει παρέα με τους στίχους της ζωής μας.

«Ο Γκάτσος έγραφε κυρίως κατά παραγγελία, πάνω σε μελωδίες και για έναν συγκεκριμένο τραγουδιστή. Τον ενδιέφερε το συναίσθημα που ταίριαζε στη μελωδία,έψαχνε το ύφος που ταίριαζε με τον τραγουδιστή,με το παρουσιαστικό του». Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, όπως «Η Μυθολογία», «Τα Παράλογα», «που γράφτηκαν αλλιώς- πρώτα οι στίχοι δηλαδή.Ή κάποια άλλα με τον Ξαρχάκο, γιατί ο Ξαρχάκος προτιμούσε να έχει στίχους.Στο “Ρεμπέτικο” όμως οι στίχοι γράφτηκαν πάνω στη μελωδία. Οπως και η “Αθανασία” του Χατζιδάκι. Ορισμένα» θυμάται η Αγαθή Δημητρούκα «βγήκαν έπειτα από συζήτηση με τον Χατζιδάκι». Αρα συμπεραίνει κανείς ότι όλη η ζωή του περιστρεφόταν γύρω από τη δουλειά του. «Οχι» απαντά. «Ολη του η ζωή δεν ήταν γύρω από αυτό με την έννοια που γίνεται σήμερα. Τότε έγραφαν επί έναν-ενάμιση μήνα και μετά ζούσαν με ό,τι είχαν βγάλει πάνω από έναν χρόνο. Εκαναν έναν ολόκληρο κύκλο τραγουδιών μέσα σε έναν χρόνο ή ενάμιση...». Οσο για τη σχέση με τον Χατζιδάκι, ήταν ξεχωριστή: «Συναντιόνταν κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα και συζητούσαν για όλα:την πολιτική κατάσταση,τον κόσμο, την τέχνη. Δεν μιλούσαν κολλημένοι σε έναν στίχο. Οταν αποφάσιζαν να ασχοληθούν με ένα έργο,τότε το συζητούσαν,έψαχναν να βρουν τους δρόμους που θα τους οδηγήσουν στον στόχο τους... Οχι, δεν είχε επίγνωση του μεγέθους του ο Γκάτσος, γιατί τον θυμάμαι κάθε φορά να ξαφνιάζεται όταν κάποιος του μιλούσε για τα τραγούδια του. Πρέπει όμως να πω ότι δεν τον απασχολούσε ούτε η επιτυχία ούτε η υστεροφημία του».
Ενα κείμενο του Ανδρέα Εμπειρίκου αφιερωμένο στον Νίκο Γκάτσο, «Τα τείχη» από τα «Γραπτά» ή την «Προσωπική Μυθολογία», στάθηκε η αφορμή ώστε η Μάνια Παπαδημητρίου να επαναπροσεγγίσει τον Γκάτσο. «Ο Εμπειρίκος μιλούσε για έναν Ιερό Ποδηλάτη που μέσα σε μια πολιορκημένη πόλη συνεχίζει να ποδηλατεί νυχθημερόν χωρίς να αλ λάζει ρυθμό, δίνοντας αισιοδοξία στους κατοίκους αυτής της πόλης. Σκέφθηκα ότι ο Γκάτσος πρέπει να είναι κάτι πολύ παραπάνω απ΄ ό,τι νόμιζα, και άρχισα ψάχνω, να ασχολούμαι» λέει η Μάνια Παπαδημητρίου. Πολύ αργότερα προστέθηκε η γνωριμία της με την Αγαθή Δημητρούκα: «Με εντυπωσίασε η ευθύτητα, η αθωότητα και η γενναιοδωρία της.Μετά διάβασα το βιβλίο για τον Γκάτσο. Και ύστερα ρωτούσα να μάθω ιστορίες για εκείνον». Κάποια στιγμή η Μάνια Παπαδημητρίου, όπως όλοι, συνειδητοποίησε ότι «και αυτό το τραγούδι είναι του Γκάτσου, και αυτό το τραγούδι είναι του Γκάτσου, και αυτό είναι του Γκάτσου... Και η “Αμοργός” και το “Κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια”... Ο ποιητής ήξερε να γράφει και το ένα και το άλλο, δεν έγραφε κατά λάθος. Ηξερε πού απευθυνόταν.Κι εμείς χρησιμοποιούμε το ταπεινό που μας εξοικειώνει με τον ποιητήγια να μπορέσουμε,αν τα καταφέρουμε,να φθάσουμε προς το υψηλό που είναι και πιο δύσκολο... Ο Γκάτσος ήξερε και μπορούσε να απευθυνθεί και στο λαϊκό και στο υψηλό κι έτσι ήθελε».


«Αμοργός»

Γραμμένη το 1943, η «Αμοργός» παραμένει σήμα κατατεθέν του Γκάτσου, αλλά όχι ιδιαίτερα γνωστό ως προς το περιεχόμενό του ποίημα. Αλλωστε συνάντησε κακές κριτικές, καθώς θεωρήθηκε το πρώτο ίσως σουρεαλιστικό ποίημα στην εποχή του. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι δέχθηκε κακές κριτικές και ότι πρώτα έγινε η ανάγνωσή του στο εξωτερικό και κατόπιν στην Ελλάδα. Από τους ελάχιστους υποστηρικτές της «Αμοργού», αν όχι ο μόνος εκείνη την εποχή, ο Οδυσσέας Ελύτης.

«Είναι σαν να αφορά το σήμερα» λέει η Μάνια Παπαδημητρίου, η οποία έχει περιλάβει αποσπάσματα της «Αμοργού» στην παράσταση. «Με εντυπωσίασε όταν ανακάλυψα ότι στην “Αμοργό” προβλέπει το τραγούδι που θα γράψει ο ίδιοςχρόνια μετά.Αυτό που δηλώνει στην “Αμοργό” είναι ότι κρατά στα δάχτυλά του τη μουσική για μια καλύτερη μέρα».
Σπίτια, παράθυρα και στίχοι

Το παράθυρο,το ταξίδι,η θάλασσα,ο θάνατος.Η έννοια του διπλού ή και του τριπλού,η αναζήτηση του άλλου μισού,το γήινο και το ουράνιο.Στοιχεία-σύμβολα που συναντά κανείς στο σύμπαν του Νίκου Γκάτσου,ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια.«Στο πατρικό σπίτι,στην Ασέα Αρκαδίας,ο Γκάτσος και η αδελφή του στέκονταν κάθε βράδυ στο παράθυρο και περίμεναν τη μάνα τους να γυρίσει...Τότε ήταν που ο Γκάτσος της έλεγε ιστορίες και τραγούδια για να περάσει η ώρα...».Αυτό το σπίτι,ερειπωμένο,στέκει πάντα εκεί και όλοι ελπίζουν ότι θα καταφέρουν να το αναστηλώσουν- στο πνεύμα αυτό κινείται και η μη κερδοσκοπική εταιρεία «Δροσουλίτες» που έχει ιδρυθεί από τους ανθρώπους που αγάπησαν τον Γκάτσο, και είναι πολλοί.Αργότερα,όταν ήρθε στην Αθήνα,εγκαταστάθηκε στο σπίτι της οδού Σπετσών 101. Εκεί τον συνάντησε και η Αγαθή Δημητρούκα,κι εκεί τον έβλεπε να στέκει και πάλι στο παράθυρο,κοιτάζοντας έξω,και τον απαθανάτισε με τις φωτογραφίες της.Μετά,όταν αρρώστησε,γύρω στο 1988-1989, οι γιατροί τού πρότειναν να μετακομίσει βόρεια και πήγαν στην Κηφισιά,σε ένα διαμέρισμα πίσω από το ΚΑΤ.

Εκεί έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του,ως τον Μάιο του 1992.

Μέσα στα σπίτια αυτά έγραφε.

«Οχι όμως καθισμένος σε γραφείο» όπως θυμάται η Αγαθή Δημητρούκα,«αλλά σε ένα τραπέζι στο χολ στην Κυψέλη και στο τραπέζι της κουζίνας στην Κηφισιά.Ηταν διορθωτής του εαυτού του,όπως έλεγε.Εκανε ένα σκαρίφημα και μετά το διόρθωνε,το άλλαζε,το συμπλήρωνε».

Η Αγαθή Δημητρούκα τον γνώρισε με δική της πρωτοβουλία, αφού είχε μαγευτεί από τα τραγούδια του.Ζούσε στο Μεσολόγγι.Του τηλεφώνησε,του έστειλε στίχους,ήρθε στην Αθήνα να τον συναντήσει και,όπως τονίζει, «από τις 20 Ιουνίου του 1976 ήμουν μόνη μαζί του».

«Αυτή ήταν η ζωή μας κι όχι άλλη Μικρή και ταπεινή μα και μεγάλη Κι αν κάποτε μας πίκρανε, χαλάλι...».
ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

«Πρόκειται για ένα θεατρικό αναλόγιο με μικρή δράση που βασίζεται στην ιδέα του θεάτρου του ραδιοφώνου»εξηγεί η Μάνια Παπαδημητρίου,η οποία σκηνοθετεί την παράσταση και μαζί με την Αγαθή Δημητρούκα έχουν την επιμέλεια των κειμένων.Αλλωστε στο βιβλίο της Αγαθής Δημητρούκα «Πουλάμε τη ζωή,χρεώνουμε τον θάνατο» (Εκδόσεις Πατάκη)

στηρίχθηκε κατά πολύ η παράσταση,με εκτενή αποσπάσματα, καθώς και με κείμενα τωνΧατζιδάκι,Σεφέρη,Εμπειρίκου για τον Γκάτσο.Χωρίς σκηνικά-«είμαστε μια παρέα ανθρώπων που προσπαθεί να διαλευκάνει την προσωπικότητα του Γκάτσουμέσα από τα γνωστά στοιχεία,όπως είναι τα τραγούδια του,αλλά και μέσα από τα άγνωστα, όπως είναι τα κείμενά του, κομμάτια από την “Αμοργό” και πράγματα που έχουν πει οι άλλοι γι΄ αυτόν»τονίζει η σκηνοθέτις,η οποία συμμετέχει στον θίασο.«Γιατί ο Γκάτσος δεν έδωσε ποτέ συνέντευξη και το μόνο που έχουμε είναι μια κουβέντα με τη μητέρα της Αγαθής, όπως την περιγράφει η ίδια στο βιβλίο της».

Κατά τη διάρκεια των 90 λεπτών ο θεατής παρακολουθεί μια εναλλαγή τραγουδιών και κειμένων,ενώ πίσω,σε βίντεο,προβάλλονται εικόνες που αναπαριστούν την εποχή του τραγουδιού είτε δημοσιογραφικά είτε εικαστικά.«Ολοι μας» συνεχίζει η Μάνια Παπαδημητρίου«είμαστε ηθοποιοί,μουσικοί,τραγουδιστές,αφηγητές καιρόλοι μαζί,ενώ σε κάποιες στιγμές ένας από εμάς γίνεται Γκάτσος,Χατζιδάκις...». «Τα τραγούδια όμως δεν παίζονται ολόκληρα»παρεμβαίνει η Αγαθή Δημητρούκα.Το ρεφρέν,το κουπλέ ή κάποιο απόσπασμα,χρήσιμο για να πάει παρακάτω η ιστορία της παράστασης.

Χατζιδάκις,Θεοδωράκης,Ξαρχάκος,Μούτσης, Κηλαηδόνης: μελοποιημένους στίχους των πέντε αυτών συνθετών περιλαμβάνει η παράσταση,με τον πρώτο να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο, αφού ο πιο πολύς Γκάτσος έχει μελοποιηθεί από τον Χατζιδάκι.«Μοιράζονταν την άποψη ότι “πατρίδα μας είναι η γλώσσα”,είχαν κοινή αντίληψη για τα πράγματα,κοινή αισθητική και αμοιβαία εμπιστοσύνη...». Αλλωστε η παράσταση δεν στοχεύει σε μια βιογραφία-παρουσίαση, «αλλά στο να μας δώσει τα κλειδιά ώστε να καταλάβουμε την “Αμοργό”,το πιο μεγάλο και το πιο δύσκολο ποίημα του Γκάτσου»λέει η Μάνια Παπαδημητρίου,η οποία προσπαθεί να της δώσει έναν χαρακτηρισμό:«Είναι μουσικοθεατρική, γι΄ αυτό και ζητήσαμε όλη αυτή την ηχητική κάλυψη από το Φεστιβάλ,την οποία και μας είπε ότι θα μας παραχωρήσει» καταλήγει,λίγο προτού ετοιμάσουν όλοι μαζί τις αποσκευές τους για τη Μικρή Επίδαυρο.

«Σαν να θέλουμε να μιλήσουμε για το σήμερα μέσα από τον Γκάτσο...»μου λένε και οι δύο αντί επιλόγου.Επίλογο;

Μα ο Γκάτσος είναι σε διαρκή αφετηρία. «Μακάρι να ΄ξερα ποιος είναι ο Γκάτσος» συμφωνούν καταλήγοντας...


ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία Μάνια Παπαδημητρίου, σκηνογραφία Αρτεμις Θεοδωρίδη,βίντεο Αννα Καμπά,βίντεο art Ευαγγελία Χρηστάκου, επιμέλεια κειμένων Μάνια Παπαδημητρίου & Αγαθή Δημητρούκα, μουσική επιμέλεια Τάσος Αντωνίου,Σπύρος Παπαθεοδώρου & Μάνια Παπαδημητρίου,φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου.Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Τάσος Αντωνίου (τραγούδι,κιθάρα,μαντολίνο), Εβελίνα Αραπίδου (τραγούδι), Θεοδώρα Ευγενάκη (τραγούδι),Αγαπητός Μανδαλιός, Μάνια Παπαδημητρίου (τραγούδι).Συνεργάζονται οι μουσικοί: Βικτωρία Κυριακίδη (φλάουτο),Μαρίνα Χρονοπούλου (πιάνο, ηλεκτρικό πιάνο,ακορντεόν).


ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

«Ο γνωστός μας άγνωστος κύριος Γκάτσος».
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου Παρασκευή 22 και Σάββατο 23 Ιουλίου.
Ωρα έναρξης: 21.30.
Διάρκεια: 90΄.

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011

ΠΑΝΟΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ-CAPRI C' EST FINI




Σου προτεινω να πατησεις play και να διαβασεις τα δυο παρακατω αρθρα........αν θες ,αν δεν θες διαβασετα χωρις μουσικη .....

                                            Το ζηλευτό δουκάτο του κ. Γιούνγκερ


Της Αλίκης Βεγίρη. Ο κ. Jean-Claude και εσχάτως, λόγω Βενιζέλου, «Byron» Juncker είναι ένας από τους ανθρώπους που μαζί με τους Τρισέ, Σόιμπλε, Μέρκελ, Fitch, Moody’s, S&P και λοιπούς έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, την οποία και προσπαθεί να ρυθμίσει προς τη γνωστή κατεύθυνση.
Εν περιλήψει, είναι πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου από το 1995, και ταυτοχρόνως υπουργός των Οικονομικών και Εργασίας, όπως επίσης και μόνιμος πρόεδρος του EuroGroup από το 2005. Επιπλέον, διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (το 1997 και 2005), άπαξ κυβερνήτης της Παγκόσμιας Τράπεζας από το 1989 ώς το 1995, στο κατόπι κυβερνήτης του ΔΝΤ και ακόμα-ακόμα κυβερνήτης της Ευρωπαϊκής Τράπεζας για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη. Δηλαδή, ο τέλειος συνδυασμός πολιτικού σε υψηλές θέσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και ανθρώπου από τα ενδότερα των διεθνών τραπεζών και χρηματαγορών. Αυτό το δεύτερο ειδικά, θα πρέπει να απετέλεσε και το πιο κατάλληλο διαβατήριο ώστε ο κ. Γιούνγκερ, από πολιτικός ενός ασήμαντου κρατιδίου, το οποίο μετά βίας μετράει 500.000 ψυχές, να βρεθεί στα καλύτερα σαλόνια της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας.
Πόσο ασήμαντο, όμως, είναι το λουξεμβουργιανό δουκάτο; Κατέχοντας την πρώτη θέση στην Ευρώπη στον τομέα του private banking και τη δεύτερη, μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, στον τραπεζικό τομέα, και όντας ένας από τους μεγαλύτερους διακινητές ομολόγων, ίσως θα έπρεπε να του ρίξουμε και μια δεύτερη ματιά. Δεν είναι κοινό μυστικό ότι το Λουξεμβούργο αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους off-shore τραπεζικούς παραδείσους του κόσμου, στην ίδια παρέα με άλλους εκλεκτούς τόπους όπως για παράδειγμα το Λιχτενστάιν, και τα νησιά Κάιμαν, το ΑΕΠ του οποίου προέρχεται κατά ένα περίπου 30% από την καλή εξυπηρέτηση που παρέχει στους απανταχού φοροφυγάδες και διακινητές βρόμικου χρήματος. Είναι ακόμα νωπό το σκάνδαλο το οποίο ξέσπασε το 2001 σχετικά με την τράπεζα των τραπεζών Clearstream του Λουξεμβούργου, ως προς το ρόλο της στη διακίνηση μαύρου χρήματος και μιζών. Στο κύκλωμα εμπλέκονταν και εξέχοντα μέλη του γαλλικού πολιτικού συστήματος, τα οποία διατηρούσαν μυστικούς λογαριασμούς, ανάμεσα στους οποίους και ο Νικολά Σαρκοζί, ο Στρος Καν και ο αντιπρόεδρος της Airbus.
Ποια είναι, εν συντομία, τα καλά που προσφέρει μια εξωχώρια τράπεζα; Μα, άψογη μυστικότητα, χαμηλό έως μηδενικό φόρο, εύκολη και ταχύτατη πρόσβαση στους λογαριασμούς καταθέσεων, χωρίς πολλές-πολλές ερωτήσεις μάλιστα, καθώς και προστασία από τοπικές πολιτικές και χρηματιστηριακές διαταραχές.
Το Λουξεμβούργο, λοιπόν, έχει φροντίσει να προσφέρει άψογες υπηρεσίες –προφανώς εν γνώσει και του κ. Γιούνγκερ- κι αυτός είναι ο λόγος που στα δρομάκια του αυτή τη στιγμή συνωστίζονται από 150 έως 200 διεθνείς τράπεζες. Αριθμός ο οποίος συνεχίζει να παραμένει σταθερός παρά το χέρι που του έβαλε, προ ετών με ντιρεκτίβα της η Ευρωπαϊκή Ένωση για τη «σκανδαλώδη» τροχιά που είχε πάρει η λουξεμβουργιανή οικονομία, ώστε να ρουφάει αφειδώς κεφάλαια και να αποκομίζει κέρδη. Εν προκειμένω, η διαφορά λύθηκε με το μεν Λουξεμβούργο να συμφωνεί στο να επιβληθεί επί των καταθέσεων κάποιος συμβολικός φόρος και τη δε Ε.Ε να κάνει τα στραβά μάτια ως προς τη διατήρηση του απορρήτου. Έτσι, για μόνο το 2007 τα τραπεζικά διαθέσιμα του κρατιδίου ανέρχονταν κοντά στο 1 τρισ. ευρώ, δηλαδή όσο το μισό ΑΕΠ της Ιταλίας, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης.
Αντί, λοιπόν, ο κ. Γιούνγκερ να τρέχει τόσο μακριά για ν’ αποσπάσει από την Ελλάδα τους εναπομείναντες πόρους της, ίσως θα έπρεπε να κάνει μια πιο κοντινή βόλτα, ας πούμε ώς την κεντρική πλατεία της πόλης του, όπου είναι σίγουρο ότι θα βρει και τους περισσότερους από αυτούς που ψάχνει.

πηγη:edromos.gr

«Χρεοκοπούμε», αλλά δεν είναι και τόσο...κακό.

thumb
Του Δημήτρη Μυ
Να λοιπόν που αρχίζουν να ακούγονται και από επίσημα χείλη λέξεις, που μέχρι πριν λίγο ήταν απαγορευμένες: Χρεοκοπία (ελεγχόμενη ή επιλεκτική), αναδιάρθρωση... Και δεν είναι μόνο ότι αυτές οι λέξεις ακούγονται. Είναι ότι αυτές οι λέξεις συνοδεύονται από μια συντονισμένη επικοινωνιακή προσπάθεια που στόχο έχει να τις εξωραΐσει. Ακούγοντας, τους υπουργούς της κυβέρνησης και κάποιους συναδέλφους δημοσιογράφους, νομίζει κανείς ότι η επιλεκτική χρεοκοπία-- η οποία ετοιμάζεται προς σερβίρισμα -- είναι «θείο δώρο» για τη χώρα.
Οι εγχώριοι προπαγανδιστές των ωφελειών της «επιλεκτικής χρεοκοπίας» έχουν πάρει τη σκυτάλη των οδηγιών από τους πραγματικούς κυβερνήτες της χώρας και απλώς εκλαικεύουν τη γραμμή: Ας ακούσουμε, όμως, τις αυθεντικές οδηγίες.
Κατ αρχήν το ΔΝΤ: Στην ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους οδηγούν τα συμπεράσματα της έκθεσης του (αμερικανικού) Ταμείου που ανακοινώθηκε στην Ουάσιγκτον εν αναμονή των κρίσιμων αποφάσεων που αναμένεται να ληφθούν στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ.
Σύμφωνα με την έκθεση του Ταμείου αναφορικά με την Ελλάδα, «η ψυχολογία της αγοράς έχει επιδεινωθεί σημαντικά καθώς φουντώνουν οι εκτιμήσεις για πιθανή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους». Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί φέτος κατά 3,8% έναντι προηγούμενης πρόβλεψής του για ύφεση 3% με την οικονομία να επιστρέφει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης στο πρώτο εξάμηνο του 2012. Όσο για το το δημόσιο χρέος της χώρας, σύμφωνα με την εκτίμηση του ΔΝΤ, θα κορυφωθεί το 2012, φθάνοντας στο 172% του ΑΕΠ.

Τι προτείνει/ ζητάτο ΔΝΤ; «Οι ελληνικές αρχές συμφώνησαν στην εφαρμογή ενός μεσοπρόθεσμου προγράμματος προσαρμογής για τη μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% μέχρι το 2014 ενώ ενέκριναν και ένα λεπτομερές σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων προκειμένου να μεταφερθούν πόροι σε πιο παραγωγικές χρήσεις και να μειωθεί δραστικά το χρέος». Ο επικεφαλής της αποστολής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, Πόουλ Τόμσεν, μάλιστα, υπογράμμισε την απαίτηση να προχωρήσει το πρόγραμμα και το χρονοδιάγραμμα των μέτρων που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση με το Μεσοπρόθεσμο.
Οι ίδιες οδηγίες απαιτήσεις και από την Ευρωπαική Επιτροπή: Στην τριμηνιαία έκθεσή της για την κατάσταση της οικονομίας στην Ευρωζώνη, η Επιτροπή σημειώνει ότι παρά την αξιοσημείωτη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει επιτευχθεί έως σήμερα στην Ελλάδα, η συνολική πρόοδος είναι πιο «περίπλοκη», λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο του δημοσίου χρέους και το πολιτικό σκηνικό.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι θα πρέπει να συνεχιστούν οι δημοσιονομικές και άλλες μεταρρυθμίσεις και στις τρεις χώρες (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία), που βρίσκονται σε προγράμματα οικονομικής στήριξης.
Μηχανισμός ξεπουλήματος
Δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι τόσο το ΔΝΤ όσο και η Ευρωπαική Επιτροπή εξακολουθούν να ζητούν: περικοπές, απολύσεις, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Το ενδιαφέρον στη δεδομένη συγκυρία είναι ότι η τρόικα (ΔΝΤ, Ευρωπαική Επιτροπή και Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα) που στην ουσία κυβερνά τη χώρα μαζί με τη συμπίεση των εισοδημάτων, τις απολύσεις και το ξεπούλημα, συ(ζητά) ταυτόχρονα και την (επιλεκτική) χρεοκοπία.
Με άλλα (απλά) λόγια, η τρόικα λειτουργώντας ως μεσάζων των τοκογλύφων, αφού φρόντισε κατευθύνει τους δημόσιους πόρους της χώρας στα σεντούκια των πιστωτών, τώρα μεριμνούν και για την οργάνωση της διανομής της Δημόσιας Περιουσίας. Ήδη η κυβέρνηση φρόντισε στο άψε σβήσε για την σύσταση και στελέχωση του οργανισμού (Ταμείο Αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας) ξεπουλήματος, που πιάνει δουλειά άμεσα.

Συμπέρασμα;
Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης έχει οδηγήσει στην διάλυση της κοινωνίας (ανεργία, συμπίεση εισοδημάτων κλπ). Ταυτόχρονα, η οικονομία βυθίζεται στην ύφεση και το χρέος εκτοξεύεται στο 170% του ΑΕΠ. Η τελική φάση της καταστροφής ξεκινά με το ξεπούλημα Δημοσίων Επιχειρήσεων και πλουτοπαραγωγικών πόρων. Κάτι που θα διαιωνίσει την εξάρτηση της χώρας και την μόνιμη υπαγωγή της σε προτεκτοράτο.

πηγη:topontiki.gr

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Μη πετάτε την Ελλάδα στα σκουπίδια (video)

 
 
 
Ενα viral video στο ίντερνετ προσπαθεί να αντεπιτεθεί στην παγκόσμια προσπάθεια σπίλωσης κάθε ελληνικού χαρακτηριστικού. Η αλήθεια είναι ότι τα παραλέει κάπως και πολλοί θα μπορούσαν να αντιπαραθέσουν πολλές πικρές αλήθειες.
Όμως, ακόμα κι αυτό το εξωραισμένο βίντεο (που έχει μέσα από Αγνακτισμένους μέχρι Athens Pride!), μάς κάνει να σκεφτόμαστε ότι τελικά ίσως δεν είμαστε τα τελειωμένα κτήνη που μας παρουσιάζουν ότι είμαστε.
(Περιμένουμε τον viral αντίλογο)

Ο Γιάννης Κότσιρας μήνυσε το ΜΑΤατζή που χτύπησε διαδηλωτή στο Σύνταγμα



Magnify Image

Ο Γιάννης Κότσιρας με μήνυμα του στη σελίδα του στο Facebook, ανακοίνωσε ότι προχώρησε στην υποβολή μήνυσης εναντίον του αστυνομικού ο οποίος φαίνεται σε video να χτυπά εν ψυχρώ πολίτη στην πλατεία Συντάγματος.

Το μήνυμα είναι το εξής:....

Magnify Image


"Καλησπέρα σε όλους. Θέλω να ενημερώσω ότι σήμερα κατέθεσα μηνυτήρια αναφορά εναντίον του αστυνομικού που χτυπάει τον νεαρό στο βίντεο, αλλά και κατά παντός υπευθύνου, ηθικού αυτουργού και μη, που εμπλέκεται στην υπόθεση και θα προκύψει από την έρευνα που έχω κάνει αλλά και από αυτή που θα γίνει από την Εισαγγελέα.
Ευχαριστώ όλους όσοι βοήθησαν και ιδιαίτερα τα παιδιά της πλατείας Συντάγματος.
Καλή μας τύχη."




Ο Γιάννης Κότσιρας ζητούσε εδώ και ημέρες περισσότερα στοιχεία του νεαρού που χτυπήθηκε εκδηλώνοντας την πρόθεση του να προχωρήσει σε μήνυση.

Magnify Image


Magnify Image



Και λίγο παλιότερα είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του ως μη ευεργετηθέντος από το κράτος “αγανακτισμένου”:


“Φίλε βουλευτή,

Θέλω να ξέρεις πως δεν ανήκα ποτέ σε επιχορηγούμενους, ούτε τραγούδησα σε κομματικά φεστιβάλ όχι γιατί δεν έχω ιδεολογία αλλά γιατί δεν ήθελα να εκμεταλλευτώ την μουσική μου σε όφελος κάποιου κόμματος και πολύ περισσότερο να πληρωθώ από κάποιο από αυτά. Όποτε μου ζητήθηκε να βοηθήσω την χώρα μου, αφιλοκερδώς και εθελοντι...κά, ήμουν εκεί. Όπως το 2004.

Επίσης αρνήθηκα πεισματικά την οποιαδήποτε συμμετοχή μου σε κάποιο ψηφοδέλτιο παρά τις δελεαστικές προτάσεις και των 5 σχηματισμών που απασχολούν κυρίως το κοινοβουλευτικό σύστημα. Όχι γιατί δεν πιστεύω στα κόμματα αλλά γιατί με την μορφή που έχουν πάρει απλά δεν με καλύπτει κανένα παρά τις αριστερές μου καταβολές και την εξαιρετικά μεγάλη ''ποικιλία'' που προσφέρει αυτός ο χώρος.

Και να συμπληρώσω πως ποτέ δεν δέχτηκα να πληρωθώ με υπέρογκα ποσά. Πάντα μου αρκούσαν τόσα, όσα μου φτάνουν να ζω καλά χωρίς υπερβολές. Ίσως η μόνη μου υπερβολή ήταν η φορολογική μου ειλικρίνεια αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση... Τουλάχιστον κοιμάμαι και ξυπνάω ήσυχος.

Όλα αυτά στα αναφέρω απλά για να ξέρεις ότι έχω κάθε δικαίωμα να μιλάω. Αλλά και τίποτα να μην ίσχυε πάλι θα είχα αυτό το δικαίωμα.

Και σίγουρα μπορώ να λέω πως δεν τα φάγαμε μαζί.

Γιατί εγώ δεν συμμετείχα στην άνευ όρων παραίτηση από την Εθνική Κυριαρχία της χώρας μου.

Ούτε στην υποθήκευση του υπέργειου, υπόγειου, υπάρχοντος και μελλοντικού Εθνικού πλούτου της χώρας μου.

Ούτε στην εξαθλίωση του συμπολίτη μου. Έλληνα και μη.

Και όλα αυτά στα λέω, γιατί κάτω από αυτά, είδα Ελληνική υπογραφή φίλε.

Μετά από όλους αυτούς τους πολέμους, τις χούντες, τις επαναστάσεις και όλο το αίμα που χύθηκε από τους γονείς μας, τους παππούδες μας και τους προγόνους μας συνολικά, είδα υπογραφή Έλληνα πολίτη στην παράδοση της Ελλάδας, άνευ όρων σε δανειστές φίλε.

Ακόμα θυμάμαι το σύνθημα του μπαμπά Παπανδρέου πως ''Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και όχι στους τραπεζίτες''. Το θυμάσαι; Το θυμάται άραγε κανείς τους;
Μιλάνε για κίνδυνο κατάλυσης της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας την ώρα που την έχουν πουλήσει σε ΔΝΤ, Γερμανικές Συνομοσπονδίες και τραπεζίτες.

Για ποια Δημοκρατία μιλάνε άραγε;

Γι αυτή που αποφασίζει για το μέλλον της Ελλάδας χωρίς να ρωτάει τους Έλληνες;

Γι αυτή που την ώρα που εκατομμύρια πολίτες ζητούν ειρηνικά αλλά απεγνωσμένα να τους ακούσουν, αυτοί κολυμπάνε προκλητικά αμέριμνοι, στο Σχοινιά και στο Λαγονήσι;

Γι αυτή που την ώρα που η πλειοψηφία των Ελλήνων τους αμφισβητεί, αυτοί οργανώνουν θέατρο αγανακτισμένων υπουργών και δήθεν ανασχηματισμούς για να περάσουν ακόμα χειρότερα μέτρα εναντίων αυτών που τους στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια;

Και γι αυτή που την ώρα που ο Έλληνας ματώνει και υποθηκεύεται η πατρίδα του, αυτοί στοιχηματίζουν στις διεθνείς αγορές και τα CDS τον θάνατό του;
Εμείς δεν τους δώσαμε τέτοια εντολή.

Ψηφίσαμε Σοσιαλιστές και όχι Social-ληστές...

Για το λεφτά υπάρχουν τους ψηφίσαν, φίλε βουλευτή.
Για την αισιοδοξία και την πρόθεσή του πρωθυπουργού να δώσει την μάχη του κατά του ΔΝΤ τους ψηφίσαν.

Και μου βάζει και τους κολλητούς του να με απειλούν από πάνω. Θα βγούνε λέει τα τανκς χωρίς την 5η δόση και το μεσοπρόθεσμο. Ποια τανκς; Αυτά που αγοράσανε από τους Γαλλο-γερμανο-αμερικάνους με τα δανεικά τους ή τα άλλα που είναι ακινητοποιημένα επειδή τα αγοράσανε ελαττωματικά για να βγάλουν μίζα και σπίτια στην Αρεοπαγίτου; Τρόμαξα...

Γι αυτή τη Δημοκρατία φοβάσαι φίλε;
Εμείς δεν την θέλουμε αυτή τη Δημοκρατία.

Εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε η Αιθιοπία της Ευρώπης φίλε.

Εμείς δεν θέλουμε να δανείζονται για λογαριασμό μας απλά για να πληρώνουν τους τόκους από τα δανεικά τους. Εμείς δεν θέλουμε να γινόμαστε βάρος σε πολίτες άλλων χωρών. Ας πληρώσουν τον κοσμάκη και ας αφήσουν απλήρωτους τους τοκογλύφους αν δεν τους φτάνουνε...
Γιατί δεν το τρώμε άλλο το παραμύθι ότι δεν φτάνουν για τους μισθούς και τις συντάξεις φίλε. Το ξέρουμε όλοι πια ότι δανείζονται για να εκπληρώνουν μόνο τα δάνεια ώστε κάποια στιγμή να μας δημοπρατούν οι πιστωτές τους σαν μεταχειρισμένο αυτοκίνητο στον ΟΔΔΥ. Και μάλιστα φτηνό γιατί βλέπεις δεν είμαστε made in Germany φίλε...
Όλοι ξέρουμε ότι αν φορολογήσουν με μόλις 15% το μετοχικό κεφάλαιο των κολλητών τους, μόνο αυτών που έχουν μετοχικό κεφάλαιο άνω του 1 εκ Ευρώ, αφήνοντας μάλιστα άθικτα τα εισοδήματα και τα περιουσιακά τους στοιχεία, απλά βγαίνουμε από την όποια κρίση.

Δεν μας αξίζουν ρε φίλε.

Η Ελλάδα αξίζει σε Έλληνες και όχι σε Ραγιάδες.

Δεν θα επιτρέψουμε να καταντήσουν την Ελλάδα την φτηνή πόρνη της πλούσιας Ευρώπης για να βγάζουν τα απωθημένα τους.

Η ώρα της μούντζας τελείωσε. Ήρθε η ώρα των αποφάσεων και της δράσης.

Καλώ τους Έλληνες βουλευτές που έχουν ακόμα το θάρρος της γνώμης τους και την όποια Εθνική συνείδηση και αξιοπρέπεια να παραιτηθούν άμεσα δημοσίως από τα κόμματά τους και ιδιαίτερα από το κυβερνών κόμμα και να καταψηφίσουν κάθε ανθελληνικό και απάνθρωπο μνημόνιο.
Η χώρα ζει ιστορικές στιγμές κι εσείς καλείστε να πάρετε θέση.
Καλείστε να στηρίξετε τον Ελληνικό λαό μακριά από κομματικές σημαίες και παρατάξεις.
Μη φοβάστε το μετά. Όλοι μαζί θα το ξαναφτιάξουμε. Ήξερε κανείς το '21, το '40 ή το ΄73 τι θα γίνει μετά;
Η ιστορία μας ευτυχώς δεν πουλήθηκε.
Όμως συνεχίζει να γράφεται...
Διαλέξτε τι θα μαθαίνουν στο μέλλον τα παιδιά μας για εσάς...

Γιάννης Κότσιρας

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011



 
                                       

Αthens Fine Arts FestivalΦεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας"Δρώμενα Τέχνης 2011"



ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στο πλαίσιο της ετήσιας εικαστικής έκθεσης "ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΕΧΝΗΣ 2011" που διοργανώνει το Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας στο Μουσείο Γουναρόπουλου σε επιμέλεια Μιχαήλ Ρωμανού, πραγματοποιείται η πρώτη παρουσίαση έργων των ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ καλλιτεχνών για τα ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ που θεσπίζει από φέτος το Φεστιβάλ.
Συγκεκριμένα, οι ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ καλλιτέχνες που έχουν προταθεί και διεκδικούν το βραβείο των Εικαστικών Τεχνών, επιλέχτηκαν ύστερα από την επιτυχημένη συμμετοχή τους τον Ιούνιο του 2010, στη Διεθνή Έκθεση του παγκοσμίως γνωστού Ιδρύματος Τεχνών "John F. Kennedy Center for the Performing Arts" στην Ουάσινγκτον και είναι αριστούχοι της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Η επιτροπή που θα ανακηρύξει και θα απονείμει τα Βραβεία Εικαστικών Τεχνών αποτελείται από διευθυντές Μουσείων, επιμελητές εκθέσεων σύγχρονης τέχνης, αναγνωρισμένους εικαστικούς καλλιτέχνες και διακεκριμένους ιστορικούς τέχνης.  
Το Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας, που επιμελείται ο βραβευμένος από τον Όμιλο της UNESCO εικαστικός καλλιτέχνης και επιμελητής εκθέσεων  Μιχαήλ Ρωμανός, και φέτος διανύει τον τέταρτο χρόνο επιτυχημένης παρουσίας του, προσφέροντας μία σύγχρονη πλατφόρμα επικοινωνίας της τέχνης με το φιλότεχνο κοινό, παρουσιάζει νέους κυρίως καλλιτέχνες, που έχουν να προτείνουν μια αξιόλογη εικαστική πρόταση που αφορά τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την καλλιτεχνική φωτογραφία, το ψηφιδωτό, το εικαστικό κόσμημα, το κολλάζ και τις εικαστικές εγκαταστάσεις, επιβραβεύοντας με τη θέσπιση των Βραβείων την προσπάθεια τους.
Τα εικαστικά "Δρώμενα Τέχνης" λαμβάνουν χώρα σε επιλεγμένες γκαλερί και αίθουσες τέχνης των Αθηνών ενώ οι διαδοχικές εκθέσεις που αποτελούν τον κορμό της μεγάλης σπονδυλωτής έκθεσης, χαράσσουν μία ενδιαφέρουσα εικαστική διαδρομή στο φιλότεχνο κοινό. Σε κάθε χώρο τέχνης παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά έργα των καλλιτεχνών ενώ ταυτόχρονα προβάλλονται ψηφιακά, για ένα χρόνο, από το δημοφιλή ιστότοπο προώθησης πολιτιστικών γεγονότων του Φεστιβάλ "Δρώμενα Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης και Πολιτισμού"  

Γουναροπούλου 6, Άνω Ιλίσια, Aθήνα
τηλ. 210 7487657, 210 7777601
Έκθεση έργων ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ καλλιτεχνών για τα ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Διάρκεια: έως την Τετάρτη 13/7/2011
Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Τετ. 09.00-13.30 & 18.00-21.00 

Πεμ.-Σαβ. 09.00-15.00 Κυριακή & Δευτέρα κλειστά
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
                                         Ευγένιος Τριβιζάς: «Το παραμύθι έγινε μνημόνιο»



thumb
Συνέντευξη στον Soloup
Ευγένιος Τριβιζάς. Θέλει πολλές συστάσεις; Ψάξτε όλες τις παιδικές βιβλιοθήκες της επικράτειας κι αν δεν βρείτε τουλάχιστον ένα βιβλιαράκι του, να μου τρυπήσετε τη μύτη. Κι όχι μόνο της επικράτειας. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες του κόσμου, (πρόσφατα μάλιστα και στα Τουρκικά ), θεατρικά έργα, τηλεοπτικές παραγωγές ή κινούμενα σχέδια έχουν στηριχτεί στα παραμύθια του, ενώ τα «Τρία Μικρά Λυκάκια» έφτασαν ακόμα στη δεύτερη θέση των αμερικάνικων παιδικών best sellers. Η ιστορία βέβαια που μεγάλωσε γενιές και γενιές νεοελλήνων, είναι η θρυλική «Φρουτοπία». Το έργο που, αν δεν το ξέρετε, είναι εκτός των άλλων και η μεγαλύτερη ελληνική σειρά κόμικς. Με 50 τεύχη και 1700 σελίδες! Ας δούμε τι λέει για όλα αυτά ο ίδιος ο δημιουργός.
Κύριε Τριβιζά όταν γράφετε, απευθύνετε σε παιδιά ή και στους γονείς τους; Γιατί έχετε εξ’ ίσου φανατικούς και ενήλικες αναγνώστες. Απευθύνομαι και στους δυο. Ο Zohar Shavit προσπαθώντας να ερμηνεύσει την επιτυχία βιβλίων τα οποία είναι εξ ίσου δημοφιλή σε ενήλικες και παιδιά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για αμφίσημα κείμενα με διττή υπόσταση. Θα τα παρομοίαζα με πολυπρισματικές «μαγικές εικόνες» που αλλάζουν όψη ανάλογα με την οπτική γωνιά προσέγγισης. Γι’ αυτό το λόγο επιδέχονται πολλαπλές αναγνώσεις. Μπορεί να τα απολαμβάνει τόσο ο μικρός, όσο και ο μεγάλος αναγνώστης, ο καθένας προσλαμβάνοντας κάτι διαφορετικό. Και ο ίδιος μικρός αναγνώστης μεγαλώνοντας μπορεί να ανακαλύπτει νέες πτυχές και νέους τρόπους ανάγνωσης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι σε μια εκδήλωση στον «Ελευθερουδάκη» μια κυρία μού ζήτησε να της γράψω στο βιβλίο μου «Η Ζωγραφιά της Χριστίνας» μια αφιέρωση για τον «Δημήτρη που λατρεύει τα βιβλία σας». Όταν την ρώτησα «πόσο χρονών είναι ο Δημήτρης», μου απάντησε «Σαράντα πέντε. Είναι ο σύζυγος μου. Γναθοχειρουργός το επάγγελμα!»
Αρχικά τα παιδιά, τα περιτυλίγουμε με μια γαλάζια ή ροζ «αθωότητα» αλλά σε ανύποπτο διάστημα, αρχίζουν να βομβαρδίζονται από παιχνίδια και εικόνες που ξεχειλίζουν από βία. Παιδαγωγικά αυτό δεν είναι σχιζοφρενικό; Και σχιζοφρενικό και εξωφρενικό και ό,τι άλλο θέλετε. Το θέμα έχει πολλές πτυχές. Θα επικεντρωθώ σε μια από αυτές. Με καταθλιπτικά λίγες εξαιρέσεις, η πολιτιστική δίαιτα των παιδιών κυμαίνεται από το βαρετό στο τοξικό, από το ανούσιο στο ψυχοφθόρο , ένα βραδείας δράσεως κοινωνικό δηλητήριο, όπως είχε πει ο Philip Pullman. Κι αυτό, επειδή υποτιμάμε την πολιτιστική μας παραγωγή για τα παιδιά. Ενώ ετοιμάζουμε λουκούλλεια πολιτιστικά γεύματα για τους εαυτούς μας, ρίχνουμε και μερικά πενιχρά ψίχουλα στα παιδιά. Μετά αγανακτούμε όταν ανακύπτουν τα πάσης φύσεως κοινωνικά προβλήματα. Μιλώντας ως εγκληματολόγος είμαι πεπεισμένος ότι πληρώνουμε και θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε το τίμημα του εγωισμού και της αδιαφορίας μας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απαιτείται μια δραστική και κατεπείγουσα πολιτιστική μετάγγιση δυνάμεων, κονδυλιών και ταλέντων από το χώρο των ενηλίκων στο χώρο των παιδιών.
Η επικαιρότητα σάς επηρεάζει στο γράψιμο; Ναι, αλλά την αποδίδω με συμβολικό και αλληγορικό τρόπο .Επίσης, προσπαθώ να εντάσσω στο μύθο διάφορες τεχνολογικές εξελίξεις. Για παράδειγμα, στο παραμύθι μου «Η μάγισσα Φουφήχτρα» η μάγισσα διαθέτει ιπτάμενη ηλεκτρική σκούπα με την οποία ρουφάει τα θύματά της, εφοδιασμένη, μάλιστα, με GPS για να τα εντοπίζει σε παιδικές χαρές και σε κάποιο άλλο παραμύθι μου, ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός ο τρίτος επικοινωνεί μονό με φαξ και καταδικάζει σε θάνατο τους ταχυδρόμους.
Στους «Δραπέτες της σκακιέρας» η αφιέρωσή σας ξεκινά με την φράση «Σε όλους όσους αρνούνται να γίνουν πιόνια». Υπάρχει στα παραμύθια σας η πολιτική ματιά με την ευρύτερη έννοια; Με την ευρύτερη έννοια σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό τα κείμενα μου έχουν και πολιτική διάσταση. Για παράδειγμα, η “Φρουτοπια” , μια χώρα που τα φρούτα προσπαθούν να απαλλάξουν από το ζυγό της εκμετάλλευσης των μανάβηδων και των πολυεθνικών εταιριών (όπως η «Λεμονοστιφέν» και η «Κομποστάλ», οι οποίες επιδιώκουν να τα κάνουν αναψυκτικά και κομπόστες αντίστοιχα ) έχει από τη φύση της πολιτικό χαρακτήρα. Πάντα θα υπάρχουν κολοκυθάκια που ονειρεύονται να δείρουν μανάβηδες , υπουργικά συμβούλια που απαρτίζονται από σπουδαία λαχανά, επίδοξοι καρπουζοκράτορες, βλίτα που επιδιώκουν να γίνουν υπουργοί παιδείας και υποβαθμισμένες γειτονιές κατοικούμενες από λεμονόκουπες. Aς μην ξεχνάμε ότι πολλά κλασσικά έργα που διαβάζονται από παιδιά όπως «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» ή «Η Άλικη στη Χωρά των θαυμάτων», παράλληλα με το μυθοπλαστικό τους περιεχόμενο, έχουν και την πολιτική τους διάσταση. Σατιρίζουν καυστικά θεσμούς, καταστάσεις και συμπεριφορές της εποχής τους.
Η «Φρουτοπία» πως γεννήθηκε; Η ιδέα χρονολογείται από την εποχή που έγραφα στο παιδικό περιοδικό «Το Ρόδι», το οποίο εξέδιδε η Δροσούλα Έλιοτ. Εκεί πρωτοδημοσιευτηκε μια συνέντευξη μου με ένα μήλο ονόματα Αιμίλιο, το οποίο καταγόταν από το μήλο που είχε πέσει στο κεφάλι του Νεύτωνα και παραπονιόταν για την ευνοϊκή μεταχείριση των ροδιών από το περιοδικό. Η συνέντευξη αυτή άρεσε στον τότε διευθυντή του παιδικού προγράμματος της ΕΡΤ, ο οποίος έτυχε να την διαβάσει και μου ζήτησε να γράψω μια σειρά από παρόμοιες συνεντεύξεις με φρούτα και λαχανικά. Για να μην είναι ξεκάρφωτες οι συνεντεύξεις αποφάσισα να τις συνδέσω μεταξύ τους δημιουργώντας μια μυθική χωρά, τη Ουτοπία, και ένα δημοσιογράφο, τον Πίκο Απίκο. Έπρεπε, όμως, να επινοήσω ένα λόγω για την επίσκεψη του Απίκου στη Φρουτοπία και αυτός ήταν ο πανικός που προκαλεί στη Φρουτοπια η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός μανάβη. Ο Αιμίλιος το μήλο ήταν το ξεκίνημα. Σιγά-σιγά προετέθησαν γύρω στους ογδόντα ακόμα κύριοι και δευτερεύοντες χαρακτήρες με αποτέλεσμα η Φρουτοπια να εξελιχθεί στο πιο περίπλοκο και πολυπρόσωπο απ’ όλα μου τα έργα , ένα αλληγορικό κωμικό ‘έπος’ χιλίων εφτακοσίων συνολικά σελίδων . Από ένα σημείο και μετά η συγγραφή της απαιτούσε ενδελεχή αποδελτίωση γεγονότων, καταστάσεων και σχέσεων, ούτως ώστε να είμαι σε θέση να θυμάμαι και να παρακολουθώ τα αβυσσαλέα μίση, τις αποτρόπαιες προδοσίες και τις καταχθόνιες συνωμοσίες που διαδραματίζονταν στα μανάβικα, τις φυλακές, τα μέγαρα και τις απόμερες γειτονιές της μυθικής αυτής χώρας. Αυτός είναι ο λόγος που υστέρα από δεκαετίες, τώρα μόλις ολοκληρώνεται, επιτελούς, το έργο με την κυκλοφορία σε δυο μήνες περίπου, του ογδόου τόμου των συλλεκτικών τευχών της Φρουτοπιας από τις εκδόσεις Modern Times.
Έχετε δουλέψει με πλήθος αξιολογότατων εικονογράφων όπως ο Μαρουλάκης, ο Παυλίδης, η Helen Oxembury και τόσοι άλλοι. Πως είναι συνήθως η συνεργασία σας; Γράφοντας ας πούμε μια ιστορία, σκέφτεστε σε ποιον θα ταίριαζε καλύτερα να την εικονογραφήσει; Όταν γράφω, ξεκινάω από φανταστικές εικόνες τις οποίες εκφράζω με λέξεις. Ο καλλιτέχνης, ο οποίος αναλαμβάνει την εικονογράφηση, πρέπει να δεχτεί το λόγο και να τον μετουσιώσει πάλι σε εικόνα. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Σε ένα από τα βιβλία της σειράς «Παραμύθια με αριθμούς» που κυκλοφορεί με τον τίτλο «Η Φίφη και η Φωφώ, οι φαντασμένες φάλαινες» και στο οποίο τα παιδιά διδάσκονται μέσα από μια διασκευαστική ιστορία πολλαπλασιασμό και διαίρεση, η εικονογράφος έπρεπε να ζωγραφίσει μια λαίμαργη φάλαινα η οποία έχει φάει πέντε αεροπλανοφόρα που το καθένα τους έχει μέσα δώδεκα αεροπλάνα και το κάθε αεροπλάνο έχει δυο πιλότους, εννιά αεροσυνοδούς, εφτά Γιαπωνέζες και έξι Ινδούς φακίρηδες. Το ρεκόρ, όμως, χρόνου εικονογράφησης το έσπασε ο Αλέξης Κυριτσοπουλος με τα τέσσερα βιβλία του Λούκουλου, του λαίμαργου ελέφαντα, τα οποία τα εικονογραφούσε γύρω στα επτά χρόνια ώσπου να μείνει ευχαριστημένος με το ελέφαντα και να τελειοποιήσει την ουρά του ελικοπτεροκροκόδειλου. Τον ίδιο περίπου χρόνο πήρε η εικονογράφηση του βιβλίου «Τα τρία μικρά λυκάκια» από τη Helen Oxenbury. Η επιλογή του εικονογράφου γίνεται ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του κειμένου και το ταλέντο του κάθε καλλιτέχνη. Διαφορετικό εικονογράφο απαιτεί ένα λυρικό από ένα χιουμοριστικό κείμενο, ένα κείμενο στο οποίο πρωταγωνιστούν ζώα από ένα κείμενο στο οποίο πρωταγωνιστούν άνθρωποι.
Το …Μνημόνιο θα μπορούσε να γίνει παραμύθι; Μάλλον το παραμύθι έγινε μνημόνιο και μάλιστα πριν από πολλά χρόνια. Στο βιβλίο μου ‘Τα μαγικά μαξιλάρια’ οι κάτοικοι μιας μυθικής χωράς είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν ολοένα και πιο εξαντλητικά στα αδαμαντωρυχεία και τα κλωστήρια συρματοπλεγμάτων. Για να αυξηθεί η παραγωγικότητά τους, ο άρχοντας της χώρας καταργεί τα πάρτι γενεθλίων, τις Αποκριές, τα διαλείμματα των σχολείων και τις Κυριακές που τις μετονομάζει σε Προδευτέρες και δεν διαφέρουν στο παραμικρό απο τις κανονικές Δευτέρες. Με τη βοήθεια τριών αυλικών , του καγκελαρίου Τύλιου Ξεφτύλιου, του αρχιμάγου Σαυρίλιου Βρισελιέ και του αρχηγού της βασιλικής φρουράς Βουλίμιου Βλήμα προσπαθούν να τους στερήσουν ακόμα και τα όνειρά τους.
Είναι αλήθεια πως για να κατεβάζετε ιδέες, τρώτε λουκουμάδες με μέλι από χρυσάνθεμα; Και όχι μόνο. Tρώω, επίσης, αστροσάντουιτς και χρυσανθεμοσαλάτα και πίνω πορτογαργαλάδα και βυσσινάδα με παγάκια από δροσοσταλίδες.

Πολιτισμός του δρόμου


Της Κατερίνας Αγγελιδάκη
Στα φανάρια, αρχή Βουλιαγμένης, ο κύριος Πέτρος πουλάει χαρτομάντιλα. Ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα, χωρίς δουλειές εδώ και μήνες. Έχει τέσσερα παιδιά ενήλικα, τα τρία άνεργα. Η γυναίκα του καθαρίστρια. Το φυσικό επικοινωνιακό ταλέντο του σπάει κόκαλα. Δεν του το έμαθε κανείς. Ανιχνεύει από τζάμι τα μποφόρ και δεν πιέζει κανέναν. Μόνο χαμογελάει. Αν θέλεις, αγοράζεις.
Η κυρία με το πί στην οδό Καλλιδρομίου. Της παίρνει ένα τέταρτο για να μπει στο αυτοκίνητο με τη βοήθεια του ηλικιωμένου συζύγου της. Κι όμως, κάθε μέρα βγαίνουν βόλτα παρέα κι εκείνος την κοιτάζει σαν να είναι εικοσάχρονη.
Τα συνθήματα στον ίδιο δρόμο που είναι γραμμένα στο πολυτονικό. Μιλούν για επανάσταση με δασείες και ψιλές.
Οι καλλιτέχνες του δρόμου με τις κορίνες και τα ακροβατικά τους έξω από το Χίλτον. Δεν είναι επαιτεία, είναι παράσταση.
Στο θέατρο Πόρτα της Καλογεροπούλου πολλές μαμάδες βάζουν μέσα τα παιδιά τους να δουν παιδική παράσταση κι εκείνες περιμένουν απέξω. Δεν έχουν να πληρώσουν το δικό τους εισιτήριο. Κι όμως πάνε.
Το νεαρό παιδί που έδωσε το εισιτήριό του σε μια γιαγιά στο μετρό. Δεν είναι αντίδραση. Είναι καλή πράξη.
Στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία έχει πάντα καλές τιμές και κανείς δεν σε πιέζει να αγοράσεις. Μπορείς να κάτσεις εκεί μέσα όλο το απόγευμα.
Ο καφετί σκύλος των διαδηλώσεων στο Σύνταγμα. Κάθεται πάντα μπροστά από τα ΜΑΤ. Είναι αστείο, αλλά παίρνει το μέρος των διαδηλωτών. Τον αγαπάνε όλοι και έγραψαν γι’ αυτόν στους New York Times.
Στην πλατεία Υμηττού, στην ταβέρνα Καραβίδας σου φέρνουν ζεστές πετσέτες να σκουπιστείς και πάνε στο περίπτερο να σου αγοράσουν κοκα zero.
Οι Ινδιάνοι από το Περού που επισκέπτονται τις πλατείες της Ελλάδας και παίζουν τη δική τους μουσική, ντυμένοι με τις παραδοσιακές στολές τους. Τους είδαμε στην πλατεία Αριστοτέλους και στα Τρίκαλα.
Στην οδό Καφαντάρη, στα σύνορα δήμου Αθηναίων και Δάφνης, άμα ξεχάσεις το κινητό σου μπορείς να πάρεις τηλέφωνο από κάποιο μαγαζί. Κανένας δεν σκέφτεται να στο χρεώσει.
Κι όμως, υπάρχει πολιτισμός εκεί έξω. Δεν είμαστε όλοι χάπατα και λαμόγια.

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2011

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ - Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Γιάννης Ζουγανέλης
Στίχοι: Γιώργος Δουλτσίνος
Η κυβέρνηση

Μια που έρχεται η ώρα για εκλογές,
Μια κυβέρνηση θα φτιάξουμε που λες
Μια κυβέρνηση που θα χει αποδοχή
Και θα δώσει στον λαό προοπτική.

Υπουργό Οικονομίας τον κυρ Μήτσο
Τον μανάβη που 'χει 4 παιδιά
Υπουργίνα Γεωργίας την Ελένη
Που η μέρα της νυχτώνει στα καπνά

Υπουργό για της Παιδείας την Αρχή
Τον υπέροχο φτωχό καθηγητή
Που διδάσκει μεροδούλι τα παιδιά μας
Και τα λόγια του χαϊδεύουνε τ'αυτιά μας.

Και πρωθυπουργό βεβαίως,
Θα 'χω εσένα που σαι νέος
Κάθε μέρα να τα «χώνεις»
Καθεστώτα να μην σηκώνεις.

Υπουργό για την Υγεία τον γιατρό
Στο Ιράκ που 'χε φύγει για καιρό
Υπουργό Εξωτερικών τον ποιητή
Που μιλά για της Ελλάδας την πνοή

Υπουργό Πολιτισμού γέρο ζωγράφο
Ομορφιές που ζωγραφίζει μες το πάρκο
Κι Υπουργό για το Αιγαίο τον ψαρά
Που δεν ξέρει τι να κάνει στη στεριά

Υπουργό Δικαιοσύνης κάποιον Γιάννη
Που συγχώρεσε τον Γιάννη τον Αγιάννη
Και Υπουργό Εσωτερικών μια μητέρα
Που αγωνίζεται στο σπίτι όλη μέρα

Και πρωθυπουργό βεβαίως,
Θα 'χω εσένα που σαι νέος
Κάθε μέρα να τα «χώνεις»
Καθεστώτα να μην σηκώνεις.

beggars blues diary live στο thalasea beach bar μικρη βιγλα 09/07/2011



Δεμενο μουσικα ροκ γκρουπ με καλη παρουσια πανω στη σκηνη .Επαιξαν και δικα τους και διασκευες.Ειπαν οτι θα ερθουν ξανα στη Ναξο αρχες αυγουστου.Ελπιζω να συνεχισουν την καλη δουλεια. Υ/Σ sorry για τον ηχο αλλα η φωτο-καμερα δεν ειναι επαγγελματικη.. thanks..